Henk
Hoe zou het met Mauro Manuel zijn, onze nationale knuffelangolees. Ik heb de laatste drie dagen niets over hem gehoord. Maar ik kan natuurlijk iets hebben gemist. Misschien heeft hij met zijn vriendjes gewoon een potje voetbal gespeeld in het bronsgroen eikenhout. Even geen Gerd Leers, Pauw & Witteman, PVV en DWDD.
Iedereen had natuurlijk weer een mening. Henk Bleeker had zijn ministerie en zijn paarden even gelaten voor wat ze waren en was door het CDA de barricaden opgestuurd om recht te praten wat krom is. En je kunt Henk om een boodschap sturen. Henk dacht het ei van Columbus te hebben gevonden. Stiekem schoof hij een krabbeltje over de tafel naar Mauro. Of hij zin had om met hem naar FC Twente – PSV te gaan. Nu kon hij nog voetbal op topniveau zien. Straks in Angola zou het behelpen zijn. Stel je voor, Henk op de eretribune in Enschede (nog een colaatje vriend?) mooie sier maken en laten zien dat zijn partij echt wel gevoel in zijn donder heeft. “Kijk, daar loopt Douglas, een goede voetballer die binnenkort inburgeringsdiploma krijgt. En dan wordt hij lekker Nederlander. Alleen moet ik Bert van Marwijk nog even bewerken want we hebben die Braziliaan natuurlijk niet voor niets een Nederlands paspoort gegeven. Henk slikte even na deze woorden waarvan hij zo te zien niet eens walgde. In zijn gedachten zag hij zijn partij al weer stijgen in de peilingen. De dissidenten Koppejan en Ferrier waren weer in hun hok teruggezet. Kortom de wereld zag er weer zonnig uit. Niet voor scheidsrechter Blom die als een soort Gerd Leers een rode kaart gaf aan Kevin Strootman. “Die krijgt een terechte rode kaart, die moet er uit”, fulmineerde Henk. Sommigen naast hem op de tribune knikten heftig, maar de fans van PSV wensten Henk snel een enkele reis naar Vlagtwedde.
Maar Mauro wilde niet meewerken aan de Bleeker show. Wat zou Johan Cruijff er van vinden. Destijds was hij boos op Rita Verdonk omdat zij Salomon Kalou geen Nederlands paspoort wilde geven. Maar ik heb JC nu niet gehoord.
De Mauro soap is ongetwijfeld nog niet afgelopen. Maar we hebben er in ieder geval weer een komisch duo bij. Het duo Henk & Bleeker, voor al uw feesten en partijen. Het herenigde duo Johnny & Rijk kijkt van hoog op ons neer, zij schudden het hoofd en nemen er nog eentje.
Reeuwijk
Het mooiste van vakantie is de voorbereiding hoor ik mensen vaak zeggen. Ik ben daar nooit zo erg mee bezig. Toch moest ik hier de afgelopen week aan denken. De fans van De Jodan Boys waren, ondanks het deukje na de bekernederlaag, in een euforische stemming. Na Ter Leede en Bennekom moest SV Huizen ook een niet al te groot obstakel zijn. Maar ja, de bal is rond en als je een gedeelte van de wedstrijd even niet bij de les bent, ben je de pineut. De antracietgrijze pakkenbrigade van de bezoekers kon na 90 minuten juichend van de banken opveren en aan het overwinningsbier gaan. Jodan Boys enorm teleurgesteld, geen periodetitel en de koppositie verloren. Maar een 2e plaats op de ranglijst zou aan het begin van de competitie als een mirakel worden bestempeld, dus niet al te lang getreurd mannen.
Dan moest Gouda het zondag maar doen. Alle wedstrijden waren gewonnen en hoewel RVC ’33 ook nog ongeslagen was, zou het toch moeten kunnen. Zeker toen na vier minuten de 0-1 al op het gloednieuwe scorebord stond. Maar ook hier was de bal rond en omdat een keeper, naar ik hoorde, het nodig vond om zich te verslapen (terwijl hij notabene een uurtje extra had vanwege de wintertijd), werd een B-junior noodgedwongen in het diepe gegooid. En dat pakte helaas dramatisch uit. Voor Gouda, maar zeker voor de arme jongeling in het doel. Gelukkig werd hij na afloop door iedereen troostend opgevangen, maar met de man die zijn ploeg echt in de steek liet moet meer dan een hartig woordje worden gesproken. Gouda droop teleurgesteld af en het Reeuwijkse publiek kon zijn lol niet op. Niet alleen werd de 1e periodetitel binnengehaald, ook werd de koppositie veroverd. Een spontaan volksfeest op Kaagjesland. De voetballers uit Reeuwijk-dorp konden natuurlijk niet achterblijven bij hun dorpsgenoten uit Reeuwijk-Brug, die zaterdag ook de periodetitel veroverden.
Reeuwijk was de winnaar van het afgelopen voetbalweekend. Kevin Blom was dat in ieder geval niet. Los van het feit of hij al dan niet terecht een directe rode kaart trok voor zijn naamgenoot Kevin Strootman, het is toch van de gekke dat hij als een dief in de nacht via de achteruitgang het stadion van FC Twente moest verlaten. Hij had natuurlijk beter de geplande jubileumwedstrijd van de dames van DONK kunnen fluiten. Dan was hij zeker met alle egards behandeld.
Honkbal
Mijn logeerhond keek verschrikt op vanuit zijn mand toen ik zondagmorgen om zeven uur de televisie aanzette. Hij was waarschijnlijk niet gewend om zo vroeg gestoord te worden. Ik was net op tijd om de winnende vangbal te zien waardoor Nederland geschiedenis schreef en voor het eerst wereldkampioen honkbal werd. Ik zat zaterdagavond om 24.00 uur pontificaal klaar voor de buis om de wedstrijd tegen Cuba te zien, maar ook in Panama schijnt het soms te regenen. “Het wordt wel half 4 lispelde de enthousiaste Dione de Graaff”. “Ja gekke Henkie, daar ga ik niet op wachten” mompelde ik en ging ter kooi. Maar ik hoorde net voor 7 uur op de vroege zondagmorgen radioreporter Andy Houtkamp roepen dat Nederland er bijna was. Vandaar mijn sprint naar de televisie. Logeerhond Banjer was trouwens al weer snel ingedut.
Nederland heeft weer historie geschreven. Vijfhonderd jaar nadat Christoffel Columbus de kust van Panama had verkend en bijna een eeuw nadat het eerste schip door het Panamakanaal voer waren geronselde Nederlandse supporters getuige van een unicum. De doorsnee Nederlander wist niet eens dat er een WK honkbal was, laat staan dat ze überhaupt wisten dat Nederland deel nam. Een verdwaalde krantenverslaggever werd als een held binnengehaald om van de toenemende succeskoorts te berichten. Met panamahoed, grote Cubaanse sigaar en ongetwijfeld een ongelooflijke hoeveelheid tequila zijn er liters vreugdetranen vergoten. Het waterpeil van het Panamakanaal is vele centimeters gestegen. Tjerk Smeets (ja, de zoon van) was in de zevende hemel.
Ik was onlangs bij The Braves. Terwijl het bijna ieder weekend van oktober korte broekenweer was, regende het uitgerekend dat weekend pijpenstelen. Maar met de nodige onderbrekingen werden The Braves toch kampioen en werd directe concurrent Holy gefrustreerd naar Vlaardingen terug gestuurd. Ik sprak er toen schande van dat honkbal ten faveure van in mijn ogen rare sporten niet meer Olympisch is en dat vind ik nog steeds. Maar wie ben ik.
Het was een ongelooflijk sportweekend. Successen en drama’s wisselden elkaar af als regen en zonneschijn. Nederland gaat nu massaal aan de honkbalknuppel. Yuri van Gelder, Epke Zonderland en Jeffrey Wammes moeten even een pas op de plaats maken. In sportpark Uiterwaard hebben ongetwijfeld grote televisieschermen gestaan. Want behalve de honkballers hebben ook de rugbyers daar hun domicilie. Die hebben daar ongetwijfeld onder het genot van grote pints de halve finales van het WK rugby bekeken. Schitterend.
WK rugby
Wat is de overeenkomst tussen Tonga, Samoa en Fiji? Tonga, een eilandengroep in Polynesië. Nog geen 125.000 inwoners. Samoa, ontdekt door de Nederlander Jacob Roggeveen in 1722. Zo’n 180.000 inwoners. Fiji, een eilandengroep bestaande uit ruim 300 vulkanische eilanden, waarvan er slechts ruim 100 bewoond zijn. Deze drie exotische landen nemen deel aan het WK rugby dat op 9 september is begonnen. In Nieuw Zeeland spelen 20 landen om de wereldtitel. De stadions van Auckland, Wellington en andere steden van het land van de kiwi’s puilen uit. Koning Voetbal mag dan in de meeste landen de dienst uitmaken, in landen als Engeland, Frankrijk, Schotland, Ierland, Wales, Australië, Nieuw Zeeland, Zuid Afrika en een handvol andere landen, waaronder de exoten uit de Stille Oceaan is rugby een soort religie. De ogen van miljoenen rugbyliefhebbers all over the world zijn nu gericht op Nieuw Zeeland. Op de website van RFC Gouda wordt al weken reclame gemaakt voor dit toernooi. En terecht, want rugby is een prachtige sport. De stoere krijgers uit Polynesië zijn helaas in de voorronden uitgeschakeld, hoewel Tonga het sterke staaltje uithaalde door in de voorronden een van de favorieten Frankrijk te verslaan. Ondanks de indrukwekkende krijgsdansen konden ook Samoa en Fiji na de voorronden weer naar hun prachtige land terug.
Zondagmorgen heb ik gekeken naar de kwartfinales. Titelverdediger Zuid Afrika verloor van Australië. De Springbokken konden het niet bolwerken tegen de Wallabies. In de andere kwartfinale moest Argentinië het onderspit delven tegen het favoriete Nieuw Zeeland. De Puma’s waren uiteindelijk niet opgewassen tegen de All Blacks. De stoere mannen van Australië, Nieuw Zeeland, Frankrijk en Wales kunnen nu een kleine week uitrusten en zich opmaken voor de halve finales in het komende weekend. Zaterdag en zondag zullen de supporters weer massaal voor de buis zitten, voorzover ze natuurlijk niet in de overvolle stadions zitten.
Rugby, een stoere sport. Geen sport voor mietjes. Rugbyers laten zich niet door een regenbui verjagen. Zelfs een sneeuwbui is geen sta in de weg. Er zal in deze wereld ook wel eens wat gebeuren dat niet door de beugel kan, maar van idiote toestanden als in de voetbalwereld voorkomen heb ik nog niet gehoord. Schatrijke miljonairs die voetbalclubs als speeltje opkopen, illegale pokerijen, wietkwekerijen, hooliganisme en ego’s waar zelfs Ivo Niehe een minderwaardigheidscomplex krijgt, ik heb ze nog niet gezien bij het rugby. Houden zo.
Harry en Hella
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is was het dit weekend weer raak. Regenjassen hangen nog steeds werkeloos aan de kapstok en de parapluverkopers doen momenteel slechte zaken. Mensen die de flacons zonnebrandolie al gefrustreerd in de vuilnisbak hadden gegooid hebben deze er weer uitgevist. Weermannen en weervrouwen weten van gekkigheid niet meer wat ze moeten zeggen.
Hoe dan ook, het was goed toeven langs de sportvelden. Ondanks het feit dat dit weekend voor mij twee trieste momenten telde. Die eigenlijk niets met sport te maken hadden, maar ik moest er zaterdagmiddag in Zevenhoven toch aan denken. Op het moment dat SV Gouda binnen twee minuten in de fout ging werd in Rolde bluesicoon Harry Muskee ter aarde besteld. En op zo’n moment zijn mijn gedachten niet echt bij voetballen. Harry heeft gevoetbald bij Achilles 1894 in Assen. Toen ik onlangs het Cuby museum in Grolloo bezocht zag ik een brief dat hij zijn contributie nog moest betalen. Zijn voetbalcarrière is geen succes geweest. Ik heb hem nooit zien voetballen, maar ik denk dat hij een dromerige middenvelder was. Melancholiek strooiend met mooie passes die zijn medespelers niet begrepen. Teleurgesteld heeft hij zijn voetbalschoenen in de Drentse wilgen gehangen. “Ik kom terug” zal hij hebben gezegd in de kleedkamer. “Somebody will know someday”.
Zondagmorgen was ik vroeg uit de veren om de start van de wielercrosscompetitie van Excelsior mee te maken. Meerdere renners hielden het al na twee ronden voor gezien. Niet normaal die temperaturen. En zondagmiddag naar Gouderak. Aan de boorden van de IJssel was het heerlijk toeven. De zeilboten, de speedboten en de jetski’s streden om voorrang. Horden fietsers hadden de dijk in beslag genomen. Met een zeer licht briesje in de nek nestelde ik me langs de lijn om de zoveelste overwinning van het totaal vernieuwde SV Gouda tot me te nemen. Het roze tenue van Gouda deed zeer aan de ogen, maar de drie punten werden weer meegenomen. Na afloop kwam uitblinker doelman Jerry de Jager van Gouderak nog even naar me toe. “Ben je een beetje positief geweest over de boeren?’ sprak de bijna 40 jarige goalie. Hij glimlachte er tevreden bij.
Het sportweekend was weer achter de rug. De zondagavond heb ik doorgebracht met een boek van Hella Haasse, het dieptelood van de herinnering. Er is meer dan sport in het leven natuurlijk. Zeker weten.
De Glazen Stad
Ik begrijp niet waarom iedereen steen en been klaagt over de zomer. Het afgelopen weekend was toch prachtig, of niet soms. De terrasjes zaten boordevol. En als je ging fietsen en je vergat je in te smeren, dan was je gewoon de pineut. Kortom, het is de laatste tijd heerlijk nazomerweer. En volgens de vele Erwin Krollen is het nog niet over.
Zaterdagmiddag was ik in het Westland. Op het programma stond de wedstrijd Gouda – Lyra, maar omdat het veld in het Groenhovenpark nog lichtelijk ongesteld is, werd de wedstrijd omgedraaid en gespeeld op sportpark “De Zweth” in De Lier. En als je op dat prachtige complex aankomt weet je meteen dat je midden in het Westland bent. Allemaal glastuinbouw. Een voetbalcomplex geheel omringd door kassen. De tomaten en de komkommers stonden me lachend welkom te heten. De Glazen Stad.
Ik was nog nooit bij Lyra geweest en wist niet zo veel van de geschiedenis van de club. Maar dat veranderde snel. Toen ik in de bestuurskamer voorzichtig informeerde naar de achtergronden van de club werd ik op mijn wenken bediend door meneer Jan van der Plas. “We zijn in 1973 gefuseerd. VV Lyra is ontstaan uit de katholieke club LVSJ (Lierse Voetbalclub Sint Joris) en de gewone club SV De Lier”. De krasse heer (“volgende week word ik negentig”) leek weggelopen uit een aflevering van Koot en Bie en hij was vroeger lid van de “gewone” club. “Ik heb op 1 april 1932 nog de oprichtingsvergadering van SV De Lier bijgewoond”.
Ik wist genoeg en nestelde me bij de radiokamer langs de lijn. Een matige pot voetbal waarin doelpunten net zo schaars waren als overstromingen in de Sahara. Het vizier van de gastheren was in tussen de tomaten blijven liggen en als je de kansen onbenut laat, gooi je je eigen glazen in. En dat is levensgevaarlijk met al die kassen langs het veld. Daarom scoorde Gouda maar en ging met drie punten de bus in. De beste man van het veld was scheidsrechter de Mik (weer die Koot en Bie). De goede man kreeg na de wedstrijd een grote kist met Westlandse groente. Die kon weer met goed fatsoen thuiskomen.
Meneer van der Plas heb ik niet meer gezien. Die zat waarschijnlijk teleurgesteld over de nederlaag van zijn Lyra achter de dampende aardappelen. Om daarna vroeg onder de wol te kruipen.
De muur
“We leven in onzekere tijden. Ik weet niet meer wanneer ik met pensioen kan. Het wordt allemaal zo duur, pleur die euro het raam uit, ik wil mijn gulden weer terug. Alles verandert zo snel, niets is meer hetzelfde, ik snap er niets meer van. Ik weet niet waar het met deze wereld naar toe moet”. Zo maar een paar zinnen die ik de afgelopen tijd verschillende mensen heb horen verzuchten. Ja, denk ik dan, de tijden veranderen inderdaad. En daar kun je wel van balen, maar het is een gegeven. Zekerheid is iets kostbaars geworden. Ik verkeer zelf ook regelmatig in een nostalgische bui. Vroeger was alles beter toch? Maar of je altijd terug wilt naar die zogenaamde goeie ouwe tijd?
Maar toch schrok ik deze week van een bericht uit mijn favoriete vakantieland België. Vlaanderens mooiste ondergaat volgend jaar een metamorfose. Nadat in 1989 de Berlijnse Muur is gevallen gaat nu de Muur van Geraardsbergen onder de slopershamer. Niet dat onze zuiderburen nu massaal met schop en houweel de legendarische pukkel in Vlaanderen te lijf gaan, nee, dit monument wordt domweg geschrapt uit het draaiboek. Met één pennenstreek wordt de wielerliefhebbers een diamant afgepakt. Alsof je de finish van de Tour de France naar Las Vegas verplaatst. Of bulldozers laat aanrukken om de Cauberg en de Keuteberg plat te walsen, zodat het allemaal wat sneller gaat in het Limburgse heuvelland bij de Amstel Gold Race. Die lastige beklimmingen ook, daar word je doodmoe van. Je kunt ook de Ronde van Spanje in Zuid Amerika laten verrijden. Tenslotte wonen daar meer Spaans sprekende mensen zijn dan in Spanje zelf. Om dichter bij huis te blijven, waarom zullen we niet voorstellen om de Ronde van Gouda op de Maasvlakte te organiseren. Ruimte zat en geen enge bochten waar je uit kunt vliegen.
Tijden veranderen en monumenten zullen blijven sneuvelen en nieuwe monumenten zullen verrijzen. Zondag was ik bij de kampioenswedstrijd van de honkballers van The Braves. Honkbal, een prachtige sport, maar ook deze oude sport is al gesneuveld op de Olympische Spelen. Terwijl we ons wel kunnen gaan vergapen aan sporten als halfpipe skiën en snowboard slopestyle. We hebben tig disciplines bij het zwemmen, waarom er daar niet een paar van geschrapt? Maar met dit pleidooi zal ik wel tegen een dikke muur aanlopen. Daar valt de Muur van Geraarsbergen waarschijnlijk bij in het niet.
Uit en thuis
In de meeste klassen van het amateurvoetbal spelen door de bank genomen 14 teams. Het mag er soms eentje minder zijn en dan is er ieder weekend een team vrij. Kunnen ze lekker vroeg aan het bier of gezamenlijk de eerstvolgende tegenstander gaan bespioneren. En de supporters met moeder de vrouw naar de Koopgoot. Maar laten we even uitgaan van 14 teams. Dat betekent 26 wedstrijden, eerlijk verdeeld over dertien thuis- en dertien uitwedstrijden. De almachtige KNVB stelt het speelschema samen en bepaalt in hun oneindige wijsheid of teams met een thuiswedstrijd dan wel met een uitwedstrijd beginnen. Hoe die keuze tot stand komt weet ik niet, maar vind ik niet belangrijk. Het is over het algemeen wel de gewoonte dat een team om en om een thuiswedstrijd speelt. Ook hier uitzonderingen daar gelaten.
Maar in het nieuwe voetbalseizoen is er iets merkwaardigs aan de hand. Zowel de zaterdag- als de zondagstandaardteams van SV Gouda spelen tot 8 oktober alleen uitwedstrijden. Niet omdat ze een lief gebaar willen maken naar de tegenstanders, maar domweg omdat het hoofdveld niet speelklaar is. Oké, er is volgens de weerprofeten meer regen dan normaal gevallen, maar dat is niet de reden. Ik weet er niet drie cijfers achter de komma het fijne van, maar het schijnt met geld te maken te hebben. Vroeger had je de Goudse Sportstichting die daarna werd getransformeerd tot Dienst Sport en Recreatie. Enkele jaren geleden kwamen de bezuinigingen. De gemeente Gouda zag de bodem van de schatkist in zicht komen en de financiële duimschroeven werden aangedraaid. Privatiseren en verzelfstandigen waren de nieuwe toverwoorden. Sportpunt Gouda werd geboren en de sport werd op afstand gezet zoals dat in ambtenarenjargon heet. Maar de gemeente wilde nog wel een dikke vinger in de pap houden. Het onderhoud van de sportvelden werd (tot verdriet van Sportpunt Gouda) uitbesteed aan Cyclus. Die hebben verstand van vuil ophalen, maar onderhoud van sportvelden vereist toch specifieke kwaliteiten. Nu heeft Cyclus de zaak in het Groenhovenpark blijkbaar niet goed ingeschat, maar als je iets uitbesteedt moet je dat wel goed doen. De zwarte Pieten zullen ongetwijfeld over en weer vliegen en het zal wel juristenvoer worden. Maar de Goudse voetbalclubs Gouda, Olympia en GSV zijn de dupe.
In tijd van bezuinigingen moet op de kleintjes worden gelet, maar het gezegde goedkoop is duurkoop schijnt hier helaas toch weer opgang te doen.
Hoogmis
Veel clubmanagers liggen nog aan de monitor. Penningmeesters maken likkebaardend hun verlies- en winstrekening op. Trainers slaken een zucht van verlichting of verkeren nog steeds in de zevende hemel. De voetbalwereld is weer een beetje tot rust gekomen. Het beruchte Transferwindow is weer met een klap dichtgegooid. In december volgt een herkansing. Er zijn weer miljoenen euro’s over de toonbank gegaan. Wat een toestand. De niet sportliefhebber weet niet wat er allemaal gebeurt en ik kan me dat heel goed voorstellen. Henk en Ingrid zullen wellicht ook verbaasd hun wenkbrauwen fronsen. Maar diezelfde Henk en Ingrid zitten vaak op de tribune van hun favoriete voetbalclub. En dat mag natuurlijk. Helemaal niets mis mee. Lang leve het heilige monster dat voetbal heet. De hoogmis kan weer beginnen.
Over hoogmis gesproken. Afgelopen weekend begon de voetbalcompetitie voor de amateur-voetballers ook weer. Oké, de topklasse was al begonnen, maar daar hebben we in Gouda nog geen last van. “Jammer” zullen sommigen zeggen. “Gelukkig niet” volgens anderen. Jodan Boys had een primeur. Voor het eerst in hun hoofdklassen-bestaan werd de competitie met drie punten begonnen. De wedstrijd tegen het ambitieuze Voorschoten ’97 werd met 1-0 gewonnen. Daar is alles mee gezegd, maar de doelpunten tellen. De verloren zoon Sander van Gool liep tegen een bal aan en werd de matchwinner. Hij heet voortaan weer Sander van Goal. Voor de andere Goudse zaterdagvoetballers was het ook een lekker begin. Gouda veegde de vloer aan met RAS en GSV vierde zijn première ook met een overwinning.
Over premières gesproken. Ik was benieuwd hoe DONK zijn allereerste optreden in de 2e klasse zou beleven en ik toog zondag naar Den Haag, waar het beroemde Wilhelmus tegenstander was. De club waar ooit de latere wereldkampioen afkoopsom Aad de Mos de scepter zwaaide. Wilhelmus, vernoemd naar oprichter Monseigneur Wilhelmus Van Stee. En DONK ook al opgericht door een katholieke geestelijke, pater van der Donk. Kortom een katholiek treffen op sportpark Westvliet. Het werd geen hoogmis, maar er viel het nodige te beleven. DONK nam verrassend een voorsprong, maar uiteindelijk waren in de 2e helft vijf minuten genoeg om de donkianen als koorknapen het Haagse bos in te sturen. Scheidsrechter Bongers voelde zich duidelijk geroepen om als hogepriester op te treden met zijn negen gele en twee rode kaarten. DONK moest de miskelk tot het bittere einde leegdrinken. Jammer, maar helaas. De competitie is begonnen.
Goud van oud
“Wat zijn we ver gekomen met twee linker handen”. Een groot spandoek met deze tekst hing zaterdagmiddag prominent in zwembad De Tobbe. Een paar honderd waterpololiefhebbers konden nog één keer twee Goudse waterpolokanjers aan het werk te zien. Daniëlle de Bruijn en Arno Havenga gaan met pensioen, althans wat betreft topwaterpolo. Een keur aan oud internationals maakte hun opwachting. Toppers van de Olympische Spelen van 2000 in Sidney en natuurlijk de gouden equipe van Beijing van 2008 waar Daantje haar naam voor eeuwig vestigde. En Arno, de aanvoerder van GZC DONK met maar liefst drie landstitels en drie bekers de afgelopen vijf jaar. Het zal wennen zijn voor de Goudse fans om deze kanjers niet meer wekelijks triomfen te zien vieren. Maar het nieuwe talent staat te trappelen om de fakkel over te nemen.
Over goud van oud gesproken, vrijdagavond was ik bij GSV voor de benefietwedstrijd voor de op 15 juli op 4 jarige leeftijd overleden Valerie Versloot. Organisator Karim Scharleman had Oud FC Utrecht uitgenodigd. Sommige supporters hoorde je denken “wie is dat ook al weer”, maar de oude garde uit de Domstad liet een paar prachtige staaltjes voetbal zien. Clubicoon Jean Paul de Jong tikte alsof hij nooit anders doet. Eric Willaarts scoorde drie keer. Michael Mols kan volgens mij bij menig amateurclub nog wekelijks uitblinken. Edwin de Kruijff en Ton de Kruijk, namen die de oudere voetballiefhebber als muziek in de oren klinken. En als klap op de vuurpijl natuurlijk Mister Utrecht, Leo van Veen. Eén bonk routine, waar het spelplezier nog van af spat. Ook na afloop van de wedstrijd bij een hapje en een drankje.
GSV, aangevuld met een paar gastspelers van SV Gouda, verloor uiteindelijk met 5-4, maar trainer Theo van Eck was na afloop erg verguld met de complimenten van de Utrechtse trainer Eddy Overweg. GSV mocht inderdaad met opgeheven hoofd van het veld lopen. In het nieuwe voetbalseizoen, dat a.s. zaterdag begint, zou het zo maar kunnen dat GSV de smaakmaker wordt van de 4e klasse B. Want wat de pupillen van van Eck lieten zien belooft veel. Jonge spelers, die fris van de lever spelen. Om nog maar te zwijgen van die sluwe ouwe vos Chris Langeveld. Hij passeerde doelman Kees van Laaren twee keer en ik durf er een maandsalaris onder te verwedden dat dit niet zijn laatste doelpunten zullen zijn.