Gerritschinkel.nl Columns & meer

20mei/190

De laatste loodjes

De euforie rondom ‘onze’ Duncan oversteeg de laatste dagen de opwinding rondom de recente prestaties van Ajax. De comeback van Nederland bij het Eurovisie Songfestival vergelijk ik maar met de opstanding van het Nederlands Elftal. Uit de put naar de top.

Maar waar nu de discussies oplaaien over de plaats waar het Songfestival volgend jaar moet worden gehouden en wie dit dan moet presenteren, hebben de Goudse voetbalclubs andere ‘zorgen’ aan hun hoofd. Komend weekend eindigt de reguliere competitie en er staat nogal wat op het spel. De laatste loodjes dus, en die wegen het zwaarst.

Kampioen Gouda kan eigenlijk al met vakantie en voor Olympia valt er ook niets meer te halen. Jodan Boys moet zaterdag nog even een verplicht nummer in Nootdorp afwerken en kan zich dan gaan opmaken voor de uitdagende strijd om promotie naar de 3e divisie.

Voor ONA en DONK staat er zondag veel op het spel. Het 100-jarige ONA is in het moeras van de onderste regionen verzeild en kan hopelijk in de laatste wedstrijd bij Foreholte de vermaledijde P/D wedstrijden ontlopen. DONK wil graag rechtstreeks naar de 2e klas promoveren, maar dan moet de concurrentie ook meewerken. Anders wacht de loterij van de nacompetitie. Het zou mooi zijn als beide Goudse clubs de vlag uit kunnen hangen, want dan hebben we volgend jaar weer een mooie stadsderby.

Kortom, er staat voor veel voetbalsupporters een spannend weekend voor de deur. Spanning tot de laatste minuut behoort tot de mogelijkheden. Voor mij als verslaggever mag de beslissing ver in de blessuretijd vallen. Desnoods via een zeer omstreden winnende treffer. Maar daar zullen trainers, spelers en fans het waarschijnlijk niet mee eens zijn. We gaan het beleven.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
13mei/190

De erehaag

Een voetbalicoon nam afgelopen zondag afscheid. Vriend en vijand (voor zover die er zijn) pinkten een traantje weg. Met het stoppen van Robin van Persie is de Nederlandse voetbalwereld er minder leuk op geworden. Maar aan alle mooie dingen komt een eind. Meer dan terecht dat er die middag in de Kuip een prachtige erehaag werd gevormd voor deze balkunstenaar.

Net als de spelers van ADO Den Haag die in de erehaag voor van Persie stonden, deden de spelers van WDS dat een dag daarvoor ook voor aanvang van de wedstrijd in het Groenhovepark voor hun tegenstander. Een mooi eerbetoon voor kampioen Gouda. Als ‘beloning’ bezorgden de bezoekers Gouda de eerste thuisnederlaag. Niet geheel onterecht trouwens dat ze de punten meenamen.

Zondag zag ik een soms flitsend TAC ’90 een gehavend maar dapper strijdend ONA een voetbaldraai om de oren geven. Na het laatste fluitsignaal vloeide de champagne bij de Hagenaars om het kampioenschap te vieren. Maar niet voordat de teleurgestelde ONA spelers hun tegenstanders hartelijk hadden gefeliciteerd. Een mooi sportief gebaar en getuigend van respect voor je tegenstander. Respect voor je tegenstander, daar kunnen de Gele Hesjes die telefonerend en weigerend om tegenstander Mark Rutte de hand te schudden nog een voorbeeld aan nemen.

Voor het mooiste Goudse sportmoment van het afgelopen weekend moest je zondag in Ede zijn. Nadat ze zaterdagavond een 3e wedstrijd hadden afgedwongen, veroverden de vrouwen van GZC DONK in het hol van de leeuw de landstitel door in een zinderende finale regerend kampioen Polar Bears te onttronen. Dit inspireerde de mannen van GZC DONK ongetwijfeld, maar die moeten nog stevig aan de bak. Binnenkort een dubbele erehaag in het Groenhovenbad? Ik ga er dan gewoon in staan!

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
6mei/190

VV Benschop

In 40 jaar kan er heel veel veranderen. Afgelopen vrijdagavond was ik in mijn geboorteplaats Benschop. Nu rij ik wel vaker door het dorp, maar bij de plaatselijke voetbalvereniging was ik in geen 40 jaar geweest. Ik heb daar in de jaren ’70 van de vorige eeuw een aantal jaren met heel veel plezier gespeeld. Begonnen als (destijds) snelle linksbuiten, maar toen een elftal een keer een keeper nodig had ben ik daar ingevallen. En sindsdien was ik de vaste keeper van Benschop 5. En al zeg ik het zelf, ik kon vrij goed een balletje tegenhouden.

Vrijdagavond was ik dus na jaren weer bij de VV Benschop. Ik had mijn jongste broer meegenomen want die kende ongetwijfeld meer mensen bij de jubileumreceptie dan ik. Vol bewondering heb ik het sportcomplex bekeken. Een mooi clubhuis, een prachtige overdekte tribune, fraaie kleedkamers en een heuse businessruimte. Daar waar in de oertijd van het voetbal in Benschop eerst de koeien van het veld moesten worden gejaagd en de vlaaien verwijderd, beschikt Benschops voetbaltrots nu over een kunstgrasmat.

Zoals ik al vreesde herkende ik nog maar heel weinig mensen, maar dat kon de pret niet drukken. De naam van Hans Kraay sr, de eerste trainer die Benschop 1 meteen naar het kampioenschap leidde, zoemde rond op de druk bezochte receptie ter ere van het 50-jarig bestaan van VV Benschop.

Er is na mijn voetbalperiode heel veel veranderd maar wat gebleven is is het enorme enthousiasme van de clubleden. De club bruist en leeft als nooit tevoren.

‘VV Benschop, een dorpsclub die al 50 jaar midden in de samenleving staat’, staat met grote letters in de speciale jubileumkrant. Een waarheid als een koe. Je zou er bijna weer gaan voetballen.

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
29apr/190

Petanque

Deze weken verkeert de Goudse sportwereld grotendeels in een comateuze toestand. Een aantal competities is geëindigd en een aantal teams is zich aan het opwarmen voor de nacompetitie. Veel voetbalsupporters hebben helemaal niets om handen. Nauwelijks wedstrijden en om nu naar een training te gaan kijken lijkt mij niet voor de hand te liggen. Sommige voetbalverenigingen dubben nog of ze moeten overstappen van het zondag- naar het zaterdagvoetbal. De KNVB heeft een einddatum gesteld waarop gekozen moet worden, maar het zou mij niet verbazen als die ook weer ter discussie komt te staan. Het gezegde luidt dat niets veranderlijker is dan het weer, maar de wegen van de KNVB komen daar toch verdacht dicht bij in de buurt. Waarom moet ik hierbij toch steeds denken aan de Brexit?

Een van de sportclubs waar in het weekend wel wat te beleven was is de Petanque Vereniging Gouda. De vereniging die vroeger Jeu de Boules Vereniging Gouda heette heeft in 2016 haar naam aangepast. Met deze naamswijziging wilde men o.a. de vergrijzing tegen gaan. Afgelopen zondag was er een mini-maxi toernooi. En het viel mij op dat de jeugdige belangstelling behoorlijk was. Er werd me zelfs gewezen op een groot jeugdtalent dat  geconcentreerd stond te spelen.

Volgens een enthousiaste voorzitter Thom Dessing groeit de vereniging als kool en dreigt uit zijn jasje te scheuren. De Petanque Vereniging Gouda heeft goede ideeën en wil ook een meer maatschappelijke rol gaan spelen. Wat zou het dan mooi zijn als de club haar uitbreidingsplannen kan verwezenlijken. Maar dan moeten eerst nog een aantal betrokken partijen tot overeenstemming komen. Ik zeg dan, waar een wil is is een weg. Dan kan het 35-jarig bestaan van de club in 2020 extra feestelijk worden gevierd.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
22apr/192

Hangouderen

‘Gerrit we komen zeker wel in jouw nieuwe sportcolumn’ werd me deze week lachend toegeroepen door de ‘mannen op de markt’. En ik kreeg meteen een tirade te horen over wat voor onrecht hun was aangedaan. Ze staan al jaren voor de Waag maar mogen daar nu niet meer staan van Stadstoezicht. Er werd zelfs met bekeuringen gedreigd.

Ik ga wekelijks twee keer een babbeltje maken met deze zgn. hangouderen. Dan nemen we de hele wereldproblematiek even door en ook de Goudse sportwereld, want van dat laatste weten ze heel veel. De verhalen van vroeger toen ze zelf voetbalden voeren natuurlijk de boventoon.

Maar de oudjes moeten weg. Vrijdag jl. zag ik ze niet meer staan op hun plekje voor de Waag, maar ergens anders. Toch gezwicht? Ik vraag me trouwens net als zij af op welke rechtsgrond ze weggestuurd zijn. Ik heb de APV er op nagelezen, maar ik heb het niet kunnen vinden. Ze doen geen mens kwaad en staan ook niemand in de weg. Verstoring van de openbare orde lijkt me niet aan de orde. De mannen van Stadstoezicht kunnen beter overdag op de Kleiweg en de Korte Groenendaal al die fietsers gaan bekeuren.

Behalve van de mannen op de Markt krijg ik vaker reacties op mijn sportcolumns. ‘Herr Schienkel, dat heb je weer mooi gezegd’. Compliment van Harold Weeber Münker  Harold was een bekende in de  Goudse sportwereld en jarenlang een trouwe vrijwilliger van de Goudse Mixed Hockey Club. Twee weken geleden stond ik nog een harinkje met hem te happen maar vorige week overleed hij plotseling. Bij zijn uitvaartdienst vrijdag jl. bleek maar weer eens hoe geliefd hij was bij de Goudse hockeyclub. Harold ist tot. Scheisse.

foto Pim Mul

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant 2 Reacties
15apr/190

Pip en Teun

Afgelopen vrijdagavond mocht ik het eerste exemplaar van het jubileumboek ONA 100 jaar uitreiken aan voorzitter Rinie Perdijk. Een mooi boek al zeg ik het zelf. Naast de vele sportieve hoogtepunten komen ook ontroerende dingen voorbij. Zoals b.v. de Spinning Marathon Zuurstof voor Dewi. Een benefietactie op 5 en 6 mei 2006 om geld in te zamelen voor medische behandelingen van Dewi, de dochter van ONA-speler Peter Hornis. Een mooi voorbeeld hoe een kleine club groot kan zijn.

Op zondag 7 april jl. liepen Roald Heerkens, Rick Begeer en Tieme Zwanenburg van de Jodan Boys de marathon van Rotterdam. Zij liepen deze marathon voor Han en alle lotgenoten om geld op te halen voor de Stichting Kans Tegen Kanker. Han Heerkens was de vader van Roald Heerkens die in mei 2016 overleed. Alle lof voor deze actie.

Zaterdag jl. was ik in het Groenhovenpark. Het was in jaren niet zo druk geweest op het sportcomplex van SV Gouda. Maar ja, er stond ook wel wat op het spel. Vorige week ging het mis, maar zaterdag presteerde Gouda iets wat PSG en Juventus dit weekend niet voor elkaar kregen, kampioen worden! Groot feest natuurlijk met een lach en een traan. Want dat voetbal zoals wel wordt gezegd de belangrijkste bijzaak in het leven is, werd die middag weer bewezen. Pupillen van de week waren Pip (4) en Teun (2), nichtje en neefje van Jilles Oosterom. Pip en Teun lijden aan de ongeneeslijke stofwisselingsziekte CLN2. Die middag werd geld ingezameld voor de Pip & Teun Foundation. Mooi vond ik het gebaar om Jilles Oosterom de laatste minuten tot aanvoerdersband te geven. Oom Jilles was kampioen!

Ik neem mij petje af voor acties zoals boven geschetst.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
8apr/190

De huid en de beer

Het eerste voetbalteam van SV Gouda vertoeft dit seizoen in hogere sferen. In de eerste competitiewedstrijd ging het weliswaar meteen mis, maar daarna regen de successen zich aaneen. Met een voorsprong op de concurrentie, die vergelijkbaar is met die van Barcelona, Juventus en PSG, reisde men afgelopen zaterdag naar Woerden. Winnen en dan kon de kampioensvlag uit. Maar op het prachtige complex van SC Woerden was de spanning blijkbaar toch te groot voor de Gouwenaars en in een opwindende slotfase ging de koploper onderuit. Een trouwe Gouda supporter had het blijkbaar al voorzien want die herinnerde aan het gezegde dat je de huid niet moet verkopen voordat de beer geschoten is.

SC Woerden greep de laatste strohalm. De 100 jarige club had in het verleden een geduchte reputatie in het zondagvoetbal. Jaren geleden moest de vereniging verhuizen en werd door de gemeente uitgekocht voor ettelijke miljoenen guldens. Het geld klotste tegen de voetbalplinten en spelers kwamen van heinde en ver aangewaaid. Maar het geld raakte op, spelers haakten af en mede als gevolg daarvan koos men vorig seizoen voor een gang van de zondag naar de zaterdag. Maar ik kreeg de indruk dat de club nu heel tevreden is. ‘Lekker voetballen tegen de regioploegen’. Ze hebben er in ieder geval een prachtige accommodatie aan over gehouden.

Gouda dus nog geen kampioen. ‘Dan moet het zaterdag thuis maar gebeuren’, aldus het laconieke commentaar. En mocht het dan weer mis gaan, dan zijn er nog vier herkansingen. Uiteindelijk gebeurt het toch. Maar maak zaterdag maar een einde aan alle ‘onzekerheid’ want dan kan Wim Hommels ook met een gerust hart met vakantie. Trouwens, na 12 jaar wordt het weer eens tijd voor een kampioenschap.

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
1apr/190

Blessuretijd

Het fenomeen blessuretijd deed het afgelopen sportweekend weer van zich spreken. Ajax scoorde in de 96e minuut en FC Utrecht in de 95e minuut. Ajax had de buit toen al binnen maar voor Feyenoord betekende het alweer een nederlaag.

Blessuretijd, eigenlijk moet je spreken van extra speeltijd, houdt de gemoederen bezig. Als sportverslaggever kan ik talloze voorbeelden noemen. Zo herinner me ik uit een heel ver verleden een competitiewedstrijd tussen DONK en ik meen ESTO. De wedstrijd dreigde in een bloedeloze 0-0 te eindigen, maar om allerlei redenen trok de scheidsrechter liefst ruim 10 minuten extra tijd bij. Alsof de spelers daarop hadden gewacht, want er werden in die extra tijd maar liefst 4 doelpunten gescoord. Wel eerlijk verdeeld trouwens.

Zaterdag voorkwam de doelman van Jodan Boys in de blessuretijd met een fraaie redding de gelijkmaker van Zwaluwen en zo konden de Goudse fans even later feest vieren.

Zondag deed ik verslag van de streekderby ONA – RVC ’33, een belangrijke wedstrijd in de onderste regionen van de 2e klasse. Het venijn zat in de staart. ONA dacht tot de 90e minuut de winst binnen te hebben toen de Reeuwijkers de gelijkmaker scoorden. En ver in de blessuretijd wonnen de gasten ook nog door de 2-3 binnen te tikken. Uitzinnige vreugde en intens verdriet en ongeloof streden om voorrang op het veld aan de Walvisstraat.

Scheidsrechters worden weleens verwenst dat ze zoveel tijd bijtrekken, maar dat gebeurt meestal door de verliezende partij. Als een meeslepende wedstrijd meer dan 100 minuten duurt hoor je mij niet klagen, maar bij een slechte wedstrijd smeek ik altijd dat de scheids er geen seconde bijtrekt. Kortom, soms zit het mee, soms zit het tegen. Dus lang leve het fenomeen blessuretijd.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
25mrt/190

Het haasje

Werelddierendag is pas op vrijdag 4 oktober 2019, maar toch beheersten dieren de afgelopen week het nieuws. Een hoofdrol was weggelegd voor de Uil van Minerva, die volgens Thierry Baudet was neergedaald in Nederland. Het klopt dus blijkbaar dat de Fabeltjeskrant weer terug komt van weggeweest.

Vorige week zondag werd de Vlaamse postduif Armando voor 1,25 miljoen euro verkocht aan een Chinese investeerder. Om te voorkomen dat dieven met de duif aan de haal zouden gaan sliep eigenaar Joël Verschoot naast zijn kostbare schat in het duivenhok. Later huurde hij zelfs beveiligers in. Dat is pas dierenliefde. Weliswaar met dollartekens in de ogen.

Ik las afgelopen weekend een interessant interview met Willi Lippens, de voetballer die in 1971 éénmalig in Oranje speelde. Door zijn waggelende gang werd de in Duitsland beroemde spits die Ente genoemd. Iedere voetballer die zijn debuut maakt als international krijgt van de KNVB een haasje. Eigenlijk is het een konijn, maar om onduidelijke redenen wordt het altijd een haasje genoemd. Lippens heeft nooit zo’n haasje gekregen. Vergeten of speelden anti Duitse sentimenten toen nog een rol? Hoe dan ook, Lippens was het haasje. En dat hij nu als een ijskonijn weigert naar Amsterdam te komen om alsnog een haasje in ontvangst te nemen kan ik begrijpen. ‘Ze sturen hem maar op’, aldus die Ente.

Over konijnen gesproken. Ik was zaterdag in het Groenhovenpark om verslag te doen van de voetbalwedstrijd Gouda – Linschoten. Opeens viel mijn oog op een ongestoord grazend konijntje vlakbij de dug-out van de thuisploeg. Hij maakte zich niet druk om de vele doelpunten. Na afloop van de wedstrijd heb ik het konijntje niet meer gezien. Misschien terug gekropen in de hoge hoed van trainer Huisman?

 

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
18mrt/190

De gezonde sportkantine

Gezondheid en gezonde voeding worden steeds belangrijker. Ook in de sportwereld. Voor topsporters is gezonde voeding helemaal een voorwaarde om goed te presteren. Voor iedere tak van topsport zijn er wel afgewogen sportdiëten.

Ook in de amateursport klinkt steeds vaker de roep om gezonde voeding. Zijn het niet de sporters, dan zijn het wel de landelijke en lokale overheden en instellingen. In Gouda heeft Sport.Gouda het initiatief genomen om sportclubs te helpen. Ze hebben zelf het goede voorbeeld gegeven want in april vorig jaar kreeg de kantine van het Groenhovenbad als eerste sportkantine in Gouda het officiële zilveren certificaat van gezonde sportkantine.

Afgelopen zaterdag mocht ook VollinGo het zilveren certificaat in ontvangst nemen. De sportkantine van sporthal De Zebra is nu ook officieel een gezonde sportkantine. Wethouder Bunnik voegde meteen de daad bij het woord door de bezoekers op gezonde hapjes te trakteren. Die gezonde voeding is misschien ook een extra aansporing voor de volleybaldames van trainer John Stubbe. Mede hierdoor kampioen worden?

Gezonde voeding in sportkantines is nog lang geen schering en inslag. In tegendeel, in de meeste, vooral voetbalkantines, overheerst de geur van frites. Ik heb dat zelf het afgelopen weekend weer kunnen constateren. Niet in Gouda trouwens. Je hebt zelfs voetbalkantines waar ze complete afhaalmaaltijden serveren. Wat te denken van de voetbalclub waar ze overheerlijke broodjes bakkeljauw verkopen. Heerlijk en volgens mij trouwens niet ongezond.

De overgang naar gezonde voeding zal niet van een leien dakje gaan. Bovendien maakt de omzet in een sportkantine een belangrijk deel uit van je begroting. Frituur verkoopt nog altijd beter dan appels of broodjes gezond. Het initiatief van Sport.Gouda verdient alle waardering. De aanhouder wint om in sporttermen te spreken. Nu de clubs nog.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties