DE VOORZITTER
Afgelopen zaterdag werd afscheid genomen van Wiebe Wieling. Bij de naam Wiebe Wieling zal bij de gemiddelde Nederlander geen lampje gaan branden denk ik. Wiebe Wieling was 18 jaar voorzitter van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden en hij droeg de voorzittershamer over aan Jan Bakker. Als voorzitter van een vereniging maak je het nodige mee, maar Wieling heeft, in ieder geval voor de buitenwereld, een rustig bestaan als voorzitter gehad. Legendarische voorgangers als Jan Sipkema (‘it sil heve’) en Henk Kroes (‘it giet oan’), werden bekende Nederlanders tijdens de Tocht der Tochten van 1985, 1986 en 1997. Wiebe Wieling was er in 2012 heel dicht bij, maar hij moest tijdens een emotionele persconferentie meedelen dat het niet door ging. Of Jan Bakker het genoegen mag smaken om als voorzitter een nieuwe Elfstedentocht aan te kondigen is zeer de vraag.
Over voorzitters gesproken, komende week neemt Marco Kastelein na 10 jaar afscheid als voorzitter van De Jodan Boys. In tegenstelling tot Wiebe Wieling kan Kastelein wel terugkijken op een aantal hoogtepunten. Het hoogtepunt was uiteraard de bekerwedstrijd in oktober 2016, toen in de Adelaarshorst in Deventer eredivisionist Go Ahead Eagles met 1-2 werd verslagen. Ook het kampioenschap en de promotie naar de 4e divisie afgelopen seizoen was een mooi moment.
Tien jaar voorzitter van een sportvereniging is een behoorlijk lange tijd. Het komt tegenwoordig steeds minder voor dat een voorzitter zo lang zit. De Goudse sportwereld kende in het verleden legendarische voorzitters als G.W. Oussoren, die maar liefst 20 jaar voorzitter was van GRTC Excelsior. Oudere voetballiefhebbers kennen ongetwijfeld Bart van der Sprong (DONK) en Dolf van der Speld (ONA), om er maar een paar te noemen.
Helaas staat men tegenwoordig niet te dringen om voorzitter van een vereniging te worden. Veelal wordt gevist in de vijver van de gepensioneerden (‘die hebben toch tijd genoeg’). Marco Kastelein wordt opgevolgd door Karel van den Heuvel, 37 jaar, relatief jong. ONA heeft sinds kort ook een nieuwe voorzitter, Mick van der Kaa, pas 34 jaar. Er is dus nog hoop.
Korte terugblik
In mijn vorige column beloofde ik de komende weken te komen met een terugblik op de hoogte- en dieptepunten in de Goudse sport van 2025. Ik begin met het Goudse voetbal.
Jodan Boys werd in mei kampioen en promoveerde weer naar de vierde divisie. Voor een promovendus presteert Jodan Boys tot nu toe niet slecht. Voor de winterstop spelen ze a.s.
zaterdag nog tegen koploper SV Poortugaal. Na de verliespartij in Den Haag tegen Quick van afgelopen zaterdag hebben ze wel wat goed te maken.
Derdeklasser Olympia liep het afgelopen seizoen promotie mis, maar is nu nog ongeslagen en de eerste periodetitel is in ieder geval binnen. De club die volgend jaar haar 140e verjaardag viert, gaat als medekoploper de winterstop in. Op 17 januari 2026 begint de 2e competitiehelft meteen met de thuiswedstrijd tegen die medekoploper EMM ’21.
DONK plaatste zich afgelopen seizoen een keer niet voor de nacompetitie maar handhaafde zich uiteindelijk met enige moeite. Tot nu toe presteert DONK in de 2e klasse, zeker voor de buienwereld, boven verwachting en staat na een sterke reeks wedstrijden op een keurige 3e plaats. De afdeling West I bevalt blijkbaar.
ONA greep in juni jl. in de nacompetitie naast de promotie naar de 3e klasse. Tot nu toe hebben de ONA supporters ook nog niet echt reden tot lachen. Wisselvalligheid is troef en met slechts twee overwinningen tot nu toe staan ze op een teleurstellende 8e plaats in de 4e klasse D.
Vijfdeklasser SV Gouda, dat dit seizoen na een jaar te zijn weggeweest, met nieuw elan aan de nieuwe competitie begon, won zaterdag voor de 3e keer. Weliswaar tegen staartploeg Rijnstreek, maar toch zal het team van trainer Romeo el Bouazatti met een tevreden gevoel de winterstop ingaan denk ik.
Jodan Boys VR 1, dat afgelopen seizoen degradeerde, heeft het ook dit seizoen weer moeilijk. Met slechts 4 punten bivakkeren de Goudse vrouwen in de onderste regionen van de hoofdklasse A. Kop op meiden, drie keer achtereen promoveren is prachtig, maar twee keer achter elkaar degraderen niet.
GROTE NEDERLAGEN
Ik was zaterdagmiddag met bepaalde verwachtingen naar het mooie Biljart- en Denksportcentrum Gouda in Goverwelle gegaan. Zou Damlust in staat zijn te verrassen tegen koploper Hijken DTC? Maar al snel werd mij door Erno Prosman toegefluisterd dat Damlust zou worden overlopen. Een zwaar gehandicapt Gouds team, waarin o.a. de in het buitenland verblijvende topspeler Martijn van IJzendoorn ontbrak en Damlust door droevige familieomstandigheden ook met slechts 9 man aantrad, waardoor het met een 0-2 achterstand begon. Uiteindelijk verloor Damlust met 4-16. Alleen Friso Fennema kon juichen want hij versloeg oud Nederlands kampioen Auke Scholma. “Deze wedstrijd kwam op een verkeerd moment”, verzuchtte voorzitter Erno Prosman.
Ook RFC Gouda leed een grote nederlaag. Net als Damlust was de Goudse rugbytrots zwaar gehavend en dan moet je naar de Amsterdamse koploper Ascrum. Op Sportpark De Eendracht aan de Bok de Korverweg, (vernoemd naar Rotterdammer en legendarische oer-Spartaan Bok de Korver!), gingen de Gouwenaars met 74-5 hard onderuit.
Na een heerlijke strandwandeling aan de Wassenaarseslag zette ik me ‘s-middags voor de tv voor het Europees kampioenschap veldrijden op het militaire domein van Lombardsijde in de Belgische kustgemeente Middelkerke.
Een prachtig, vooral Belgisch spektakel en vakantieherinneringen kwamen bij mij boven. In Lombardsijde heb ik tijdens mijn vakantie twee keer genoten van het door oud renner Freddy Maertens georganiseerde dernycriterium. Met toppers als Sven Nijs, Sep Vanmarcke, Wout van Aert, Jasper Stuyven en Tom Boonen. Jammer dat dit evenement verleden tijd is.
SPORT EN EMOTIE
De grote held van Eindhoven was zondag Ismael Saibari. De Marokkaans-Spaanse en in België opgegroeide voetballer scoorde in de Rotterdamse Kuip drie keer. De Rotterdamse held Ayase Ueda die dat sterke staaltje die week daarvoor ook uithaalde was weer even de gewone Japanse voetballer die zijn best deed.
De PSV-spits was een van de sporthelden het afgelopen weekend. Ik heb er ook twee gezien en niet van die kleintjes ook. Allereerst baanwielrenner Harry Lavreijsen, die zondag zijn 20e(!) wereldtitel binnenhaalde. Deze man is niet van deze aarde maar komt van Mars. Een fenomeen en een held voor wielerminnend Nederland. En wat te denken van Hetty van de Wouw, Hetty Raketti, die ook aan het gouddelven was drie wereldtitels veroverde. Grote klasse, ook een heldin van velen. Ik heb met veel plezier naar die beelden gekeken. In mijn gedachten ging ik even terug naar december 2024 toen ik met een aantal leden van GRTC Excelsior een avond bij de Wielerzesdaagse van Rotterdam in Ahoy was. Lavreijsen reed toen ook iedereen naar huis en ik hoorde daar voor het eerst de naam Hetty van de Wouw, die vrouw die nu in een roes leeft. Zelfs ‘kannibaal’ Harry Lavreijsen was na zijn 20e wereldtitel een tikje emotioneel.
Sport en emotie horen bij elkaar als een Siamese tweeling. Een mooi voorbeeld zag ik vorige week toen het in veel ogen nietige Go Ahead Eagles in Deventer de Engelse grootmacht en voormalig winnaar van de Europa Cup 1 Aston Villa versloeg. Directeur Jan Willem van Dop liet zijn tranen de vrije loop. Wat Feyenoord niet lukte, lukte zijn cluppie in een euforische Adelaarshorst wel. Ook hier gingen mijn gedachten weer even terug, naar die gedenkwaardige dinsdagavond 25 oktober 2016 toen er ook helden in de Adelaarshorst werden toegejuicht. Deze keer geen Deventer helden maar Goudse helden, afgelopen week alweer 9 jaar geleden. Levi Marengo die met een formidabele vrije trap de 1-1 scoorde en Roald Heerkens die in de slotfase met een fraaie kopbal matchwinner werd. Sport en emotie in optima forma. Heerlijk!
WEEKENDVOETBAL
Er wordt al jaren gesproken over het fenomeen weekendvoetbal. Ik ben in mijn archief gedoken en toen bleek dat ik aan dit onderwerp in 2019 en 2020 ook al een sportcolumn had gewijd. Een van de overwegingen van de KNVB om weekendvoetbal in te voeren was de enorme terugloop van het zondagvoetbal. Inmiddels is de kaalslag in district West II volledig en speelt er vrijwel geen enkel standaardteam meer op zondag. In district West I dreigt het dezelfde kant op te gaan. De KNVB sloeg aan het denken hoe deze ramp te bestrijden en dacht met de invoering van weekendvoetbal het Ei van Columbus gevonden te hebben.
In de 2e divisie is sinds 2016 sprake van weekendvoetbal en in de 3e en 4e divisie sinds 2023 ook (zij het beperkt). KNVB-directeur amateurvoetbal Jan Dirk van der Zee c.s. hebben in juni tijdens de voorjaarsvergadering besloten dat het weekendvoetbal met ingang van het seizoen 2026-2027 ook wordt ingevoerd in de 2e en 3e klassen.
Ik las in die oude sportcolumn van mij uit februari 2020 dat ik mijn eerdere scepsis tegen de invoering van weekendvoetbal opzijzette. Ik schreef dat als er niets gebeurt het zondagvoetbal ten dode is opgeschreven. Inmiddels zijn we ruim vijf jaar verder en heerst er op de voetbalvelden op zondag een serene rust.
Traditionele Goudse zondagverenigingen Olympia, DONK en ONA voelden zich een aantal jaren geleden gedwongen over te stappen naar zaterdagvoetbal. Inmiddels zijn hun supporters misschien gewend geraakt dat hun cluppie op de zaterdagmiddag speelt. Olympia en DONK en wellicht ook ONA, mogen dus het volgende seizoen kiezen of ze ook wedstrijden weer op de zondagmiddag willen gaan spelen. Maar ja, zitten ze daar op te wachten, want als een principiële zaterdagclub dat niet wil, dan gebeurt het niet. Olympia bevalt het spelen op de late zaterdagmiddag. Aan de andere kant behoren stadsderby’s tussen DONK en Olympia en misschien ONA dan weer tot de mogelijkheden. Maar u begrijpt, mijn scepsis tegen de invoering van weekendvoetbal is weer terug. Er zijn nog veel hobbels te nemen.
DEBUUT IN DE 1E KLASSE
Terwijl de najaarsstorm Amy aan de uiterwaarden van de Hollandse IJssel raasde, maakten de rugbyers van RFC Gouda zich gereed voor de competitiewedstrijd tegen USRS. De regen kwam soms met bakken uit de hemel en de wind gierde door de bomen. Maar dat weerhield de trouwe supporters er niet van om langs de lijn hun favorieten aan te moedigen.
“Het zal een zware klus worden vanmiddag Gerrit”, was een veel gehoorde zin voorafgaand aan de wedstrijd. En dat bleek na afloop inderdaad een waarheid als een koe. De Gouwenaars begonnen verrassend met een lange sprint vanaf eigen helft, gevolgd door een try van Ties Witzier en de benutte conversie door Nander de Bruin. Maar uiteindelijk waren de Utrechtse studenten toch een maatje te groot voor RFC Gouda en stond er na een ruststand van 19-31 een einduitslag van 24-64 op het scorebord.
RFC Gouda debuteert dit seizoen in de 1e klasse. De eerste maand zit er op. De balans: twee keer verlies en twee keer winst. Met acht punten staan de Gouwenaars nu op een 9e plaats. Wat mogen we dit seizoen verwachten van RFC Gouda? Dat het team dit jaar niet voor de 3e achtereenvolgende keer kampioen wordt is niet te verwachten met gerenommeerde tegenstanders als b.v. Ascrum, Hilversum, USRS en Oemoemenoe, om er maar een paar te noemen. In de 1e fase bij de eerste zes eindigen en dan in de promotiepoule belanden zou prachtig zijn. Maar handhaving in de 1e klasse zou op zich al een mooie prestatie zijn vind ik.
Het wordt wel kilometers maken voor de Goudse rugbyers. met uitwedstrijden naar b.v. Heerenveen, Groningen, Apeldoorn, Middelburg en zelfs over de grens naar Aken.
Ondanks herfststorm Amy en de nederlaag was het afgelopen zaterdag goed toeven aan de Uiterwaardseweg. En het spelen op de zaterdagmiddag bevalt de club tot nu toe ook. Komende zaterdag gaan het team, en ongetwijfeld ook de nodige supporters met de bus naar Friesland. Op Sportpark Buitenbaan in Heerenveen zal het ambitieuze RC Feanster er aan moeten geloven.
HISTORIE
Om nu te spreken van een historische dag is wat overdreven, het woord gedenkwaardig is wellicht een betere typering. In ieder geval was er afgelopen zaterdagmiddag een reden tot feest, want het 1e elftal van SV Gouda was weer terug van weggeweest. “We zijn er weer Gerrit” hoorde ik menigeen opgelucht zeggen. Ruim een jaar geleden werd de stekker er uit getrokken en zag de toekomst voor de roemruchte voetbalclub uit het Groenhovenpark er vrij donker uit. Het zou toch niet gebeuren dat de vereniging die op 5 september 1906 werd opgericht in navolging van ook oude regioclubs als GSV en VV Bodegraven na ruim 100 jaar geen standaardelftal meer heeft.
We mogen bij het noemen van de naam SV Gouda gerust spreken van een roemruchte club, al is dat roemruchte vooral van toepassing op een ver verleden. De gedachten van oude(re) Goudse fans gaan ongetwijfeld nog wel eens terug naar de jaren 1959 en 1960 toen Gouda landskampioen werd bij de zondagamateurs. Met toen bekende namen als Piet Frederiks, Rinus Luxen, Fred de Gruijl, Jan Kruitbosch, Arie van Schaik, Jan Revet en Cor Neven. Gouda behoorde in die tijd tot de top van het Nederlands amateurvoetbal. Ik woonde toen nog niet in Gouda, heb die tijden dus niet meegemaakt, maar geluiden uit deze roemruchte jaren zoemen nog steeds rond.
Terecht dat die mooie herinneringen nog worden gekoesterd, maar of die tijden ooit nog terugkomen moet ten zeerste worden betwijfeld. De tijden zijn ook in het voetbal behoorlijk veranderd. Roemruchte verenigingen zijn gefuseerd, lijden een zieltogend bestaan of zijn zelfs helemaal verdwenen. Prestatievoetbal op de zondagmiddag is in onze regio zelfs vrijwel uitgestorven.
SV Gouda 1 is weer terug van weggeweest en dat is een felicitatie waard. Hoewel de supporters de laatste jaren al gewend waren geraakt aan het feit dat successen steeds zeldzamer werden, is het voor menigeen misschien toch even wennen dat er in het Groenhovenpark nu op het 10e niveau wordt gevoetbald. Maar ik zag zaterdagmiddag dat het plezier weer terug is. Maak er een mooi seizoen van Gouda.
SPORTGEMEENTE
De Vereniging Sport en Gemeenten (VSG) nodigde ook dit jaar weer gemeenten uit om mee te dingen naar de titel Sportgemeente van het jaar. Het was voor de 16e keer dat deze wedstrijd werd georganiseerd. Gouda nam deze uitdaging aan en stelde zich met een uitgebreide motivatie kandidaat voor deze eervolle titel. Uit alle inzendingen kwamen uiteindelijk drie kandidaten bovendrijven. Wie zou de opvolger worden van de gemeente Dordrecht die de titel vorig jaar won.
Gouda was een van de drie genomineerde middelgrote steden in Nederland voor de titel ‘Sportgemeente van het jaar 2024 – 2025’. Concurrenten voor deze titel waren de gemeente Veendam en Nissewaard. Zo’n nominatie is natuurlijk al prachtig, maar “Ik ga wel om te winnen” hoorde ik wethouder Michiel Bunnik in een interview bij RTV Gouwestad zeggen.
Tijdens het jaarcongres van de Vereniging Sport en Gemeenten (VSG) op 18 september jl. in Venlo kon een trotse Goudse wethouder van sportzaken juichen en de bokaal en een cheque uit handen van VSG voorzitter en juryvoorzitter Michel Bezuijen in ontvangst nemen. Een jury bestaande uit vertegenwoordigers van VNG, NOC*NSF, Kenniscentrum Sport, Mulier Instituut, Platform Ondernemende Sportaanbieders en de VSG, waren onder de indruk van Gouda. Bijzonder positief was men over de samenwerking tussen de gemeente en de vele partners en partijen. Samenwerking is ook volgens wethouder Bunnik het kernbegrip. Terecht als je kijkt naar het aantal zeer diverse partijen waarmee wordt samengewerkt. De gemeente Gouda heeft een solide en compleet sport- en beweegbeleid constateerde de jury van de VSG. Sport en bewegen hebben een centrale plek.
Ook op het gebied van topsport speelt Gouda regelmatig een toonaangevende rol. Het bewijs leverden de waterpolovrouwen en –mannen van GZCDONK het afgelopen weekend maar weer eens met het winnen van de Supercup.
Gouda heeft zelfs een burgemeester die jarenlang voetbalde in het Nederlands Burgemeesters Elftal (NBE). Burgemeester Pieter Verhoeve nam vorige week afscheid als speler en scoorde in zijn afscheidswedstrijd ook nog een doelpunt. Als burgervader van onze kaasstad is ook hij ongetwijfeld in zijn nopjes met de eretitel ‘Sportgemeente 2024-2025’.
CULTFIGUREN
Ik wil het deze keer eens hebben over cultfiguren. Wat is een cultfiguur eigenlijk? Volgens Van Dale is een cultfiguur iemand die in een bepaalde kring of subcultuur bijzonder populair is en wordt bewonderd.
Ook in de sportwereld wemelde en wemelt het nog steeds van de cultfiguren. In de dartsport denk je dan al snel op Andy Fordham (the Viking) en Ted ‘the count’ Hankey. Een cultfiguur in de damwereld was Jannes van der Wal, de onbegrepen dammer met ludieke uitspraken als “een mens wordt geboren en een mens gaat dood, daartussen bestaat er de mogelijkheid om te dammen”. Wielerfans brachten bewondering op voor Bram Tankink, Tom Boonen en Freddy Maertens om er slechts een paar te noemen.
De voetbalwereld is ‘vergeven’ van culthelden zoals ras Hagenees Tom Beugelsdijk, de Franse aanvaller van Manchester United Eric Cantona, de Groninger Martin Drent, Folkert Velten van Heracles en de Braziliaan Wamberto van Ajax. Bij Feyenoord had je Jozseph Kiprich, de tovenaar van Tatabanya, de Zweed John Guidetti en de Italiaan Graziano Pelle, die vooral ook de vrouwenharten sneller deed kloppen. En uiteraard niet te vergeten de Goudse doelman Ed de Goeij, ook wel Ed Konijn genoemd.
Ik moest aan de term cultfiguur denken toen ik zaterdag verslag deed van de voetbalwedstrijd Jodan Boys – SC Feyenoord. Bij de Rotterdammers speelde Junior Obiku, zoon van Mike Obiku, een van de grootste cultfiguren die er in de Kuip hebben rondgelopen. Deze Nigeriaanse spits maakte zich onsterfelijk in Amsterdam met zijn ‘golden goal’ in de bekerwedstrijd tegen Ajax. En door na het maken van een doelpunt tegen Willem II juichend in de hekken met prikkeldraad te vliegen. Shirt uittrekken na een treffer was ook routine.
Ik heb zaterdag Mike Obiku zelf niet gezien, maar volgens omstanders was hij aanwezig aan de Sportlaan. En hij zal ongetwijfeld met veel plezier hebben gezien dat zijn zoon Junior uit een strafschop de gelijkmaker (1-1) op het scorebord bracht. Junior juichte tamelijk ingetogen, hield zijn shirt aan en klom niet in de hekken. En helaas voor hem bleek het ook geen golden goal.
KOPZORGEN
Onomstotelijk bewijs is er (nog) niet, maar de discussie over het gevaar van koppen bij het voetbal blijft gevoerd worden. Steeds meer onderzoeken wijzen er op dat dit voor voetballers die herhaaldelijk koppen een potentieel gezondheidsrisico kan vormen. Directe hersenschade kan een van die gevolgen zijn. Ik las vorige week in de Volkskrant een interview met neuropsycholoog Erik Matser die al 30 jaar waarschuwt voor dit gevaar.
Bij de discussie over het gevaar van koppen valt vaak de naam van Wout Holverda, de voetballer van o.a. Sparta die bijna vier jaar geleden op 63-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van alzheimer. Holverda was een spits die ‘heerste in de lucht’. “Door dat koppen zijn mijn hersenen verzakt” liet de spits eens optekenen. Wetenschappers van het UMC Amsterdam stelden na een postmortaal onderzoek vast dat Holverda ernstige dementie in de hersenen had ontwikkeld als gevolg van terugkerende klappen. Er werd een verband gelegd tussen dementie en het veelvuldige koppen. Ook de namen van kopspecialisten Ruud Geels, in 2023 overleden aan alzheimer en Peter Houtman, die begin dit jaar bekendmaakte ook aan die gevreesde ziekte te lijden, vallen in dit verband.
De Nederlandse Gezondheidsraad adviseerde afgelopen week om het koppen in het voetbal te beperken en voor kinderen tot 12 jaar te verbieden. De KNVB wil daar echter (nog) niet aan en schermt met aangepaste spelregels. Een algeheel verbod zou volgens de bond weinig effect hebben en zelfs averechts werken. Evgeniy Levchenko, de voorzitter van spelersvakbond VVCS, pleit voor een totaal kopverbod in het voetbal.
Het koppen is sinds mensenheugenis een wezenlijk onderdeel van het voetbal. Koppen hoort bij het voetbal zegt ook bondscoach Ronald Koeman. Hij zal zondag in zijn mening zijn gesterkt door de winnende kopbal van Memphis Depay, waardoor Nederland toch nog drie punten meenam uit Litouwen.
De discussie over het koppen in de voetballerij zal niet verstommen en er zullen ongetwijfeld nog meer onderzoeken plaatsvinden. Ik hoop dat het gezonde verstand zal zegevieren. Mijn motto is en blijft ‘gezondheid is het belangrijkste in het leven, de rest is meegenomen’.