Gerritschinkel.nl Columns & meer

16sep/190

The Nick Moss Band (feat. Dennis Gruenling) – Lucky guy!

Nick Moss, (15 december 1969 Chicago, Illinois), begint zijn muzikale carrière als bassist in de band van Buddy Scott. Daarna speelt hij bas bij Jimmy Dawkins en in 1993 bij The Legendary Blues Band. Willy “Big eyes” Smith van The Legendary Blues Band adviseert Moss om van de bas over te schakelen naar de gitaar. Moss volgt dat advies op en vervolgens is hij ook enkele jaren gitarist in de band van Jimmy Rogers. Na drie jaar Jimmy Rogers begint Moss aan een solocarrière. In 2003 komt zijn debuutalbum First offence uit, onder de naam Nick Moss & The Flip Tops. In 2009 verandert hij de naam in The Nick Moss Band (NMB). De band sleept de nodige prijzen in de wacht. Hun album Here I am wordt in 2013 genomineerd in de categorie Rock Blues Album en Time ain’t free wordt in 2014 door Guitar World Magazine gekozen in de Top 50 Albums van 2014.

Begin augustus verscheen Lucky guy!, het nieuwe en 13e album van the NMB. Lucky guy is opgenomen in de Greaseland Studio’s in San Jose, Californië. Op dit album is net als op de voorganger The high cost of low living uit 2018 ook Dennis Gruenling weer present, de charismatische mondharmonicaspeler die zijn inspiratie vond bij bluesharplegendes Little Walter en George ‘Harmonica’ Smith en tenorsaxofonisten Lester Young en Red Prysock.

Het openingsnummer 312 Blood, een felle uptempo Chicagoblues in de stijl van The Paul Butterfield Blues Band, is een ode aan Chicago. ‘Chicago is my blood and is my hometown’, zingt Moss, naast de huilende mondharp van Gruenling en de fraaie pianosolo van Taylor Streiff, terwijl hij zelf een scherpe gitaarsolo loslaat. Piano, gitaar en een strakke ritmesectie bepalen de daverende jumpblues Ugly woman, een cover van Johnny O’Neal Johnson. Het tempo blijft er stevig in in het titelnummer, de doordenderende bluesrocker Lucky guy. Sanctified, holy and hateful is een slowblues met weer een heerlijke pianosolo en een messcherpe gitaarsolo. De geest van Willie Dixon lijkt in de typische Chicago bluesrocker Movin’ on my way, in de staande bas van Rodrigo Mantovani gevaren, terwijl Dennis Gruenling, die hier de leadvocals voor zijn rekening neemt, zijn mondharp bijkans aan flarden scheurt. Kid Anderson speelt mooi baritongitaar in Tell me there’s nothing wrong. In Full moon ache en Me and my friends is Gruenling weer in topvorm, en dat kan ook van de ritmesectie worden gezegd.  Hot Zucchinni is een funky instrumental met een wervelende hammondsolo. Kid Anderson’s mandolinesolo is daarna oorstrelend in het Otis Rush achtige Simple minded. Gruenling trekt daarna weer alle vocale en instrumentale aandacht naar zich toe in Wait and see. Na de boogie As good as it gets, met een glansrol voor Mantovani op staande bas en de fraaie jazzy instrumental Cutting the monkey’s tail, wordt het mooiste voor het laatst bewaard, de John Lee Hooker achtige countryblues The comet. In dit nummer, met een gastrol van leadgitarist ‘Monster’ Mike Welch, wordt een indrukwekkend eerbetoon gegeven aan de in januari van dit jaar overleden blueszanger en –gitarist Mike Ledbetter, een vriend van Nick Moss en Mike Welch. Mooier kan een album niet worden afgesloten.

Conclusie: Lucky guy! is een album met (klassieke) Chicagoblues van grote klasse.

Tracks:

  1. 312 Blood
  2. Ugly woman
  3. Lucky guy
  4. Sanctified, holy and hateful
  5. Movin’ on my way
  6. Tell me there’s nothing wrong
  7. Full moon ache
  8. Me and my friends
  9. Hot Zucchinni
  10. Simple minded
  11. Wait and see
  12. As good as it gets
  13. Cutting the monkey’s tail
  14. The comet

Line up:

  • Nick Moss – zang, leadgitaar, backing vocals
  • Dennis Gruenling – mondharmonica, zang (track 5, 11), backing vocals
  • Taylor Streiff – piano. Hammond B3, wurlitzer, backing vocals
  • Rodrigo Mantovani – bas, backing vocals
  • Patrick Seals – drums, backing vocals
  • Kid Anderson – rhythmgitaar (track 3, 8), 2e solo (track 5), bariton gitaar (track 6), mandoline (track 10)
  • ‘Monster’ Mike Welch – leadgitaar (track 14)

 

10sep/190

King of the World – Connected

Sinds de oprichting in 2012 heeft King of the World (KOTW) een uitstekende naam in de nationale en internationale blueswereld. In 2013 verscheen hun debuutalbum Can’t go home, in 2014 gevolgd door KOTW, in 2015 door Live at Paradiso en in 2016 door Cincinnati. De vier albums kregen alom lovende reacties. KOTW bouwde vooral ook live een uitstekende reputatie op tijdens hun tournees in Nederland, België, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Tsjechië en bij hun optreden in de verschillende TV- en radioshows in Nederland. Tevens won de band in de  afgelopen jaren diverse blues awards.

Op 1 september jl. kwam het nieuwe album van KOTW uit. Op hun 5e album, Connected, is voor het eerst de nieuwe gitarist Stef Delbaere te horen. Deze Belgische gitarist uit Gent is de opvolger van de vertrokken oprichter van KOTW Erwin Java. Delbaere was voordien actief in de Belgische blues- en rockscene. Voor het schrijven van de songs voor hun nieuwe album trok de band zich terug in een boerderij in het oosten van ons land. Voor de opname van het album werd gebruik gemaakt van de apparatuur van de Woodstock Recording Studio in Enschede.

Met een paar ferme drumklappen brengt drummer Fokke de Jong de zaak aan de gang in de midtempo rocker Love don’t come from you. Met een groovy ritmesectie, een vlijmscherpe gitaarsolo en een heerlijke orgelsolo is de start veel belovend. In het titelnummer, de fraaie shuffle Connected, met tempowisselingen bewijst gitarist Stef Delbaere zijn grote klasse. Splijtend is daarna in de schitterende ballad Give me back my heart weer zijn gitaarwerk. Het funky Future man wordt door het wervelende orgel van Govert van der Kolm tot grote hoogten opgevoerd. In de mooie ingetogen ballad Saving grace is van der Kolm ook weer fantastisch op dreef met zijn orgelsolo. Delbaere pakt aan het eind van deze ballad toch nog even straf uit. Na het funky Eyes wide open (weer die heerlijke hammond!) en het broeierige Money, met mooi basspel van Ruud Weber, wordt Life after you ingezet. Een ruim negen minuten lange slowblues, met droog drumwerk en virtuoos gevarieerd gitaarwerk. In de swingende uptempo bluesrocker I can’t help myself gaan alle instrumentale remmen vervolgens weer los. Het slotnummer Space captain is de enige cover op het album. Dit door de Amerikaanse singer-songwriter Matthew Moore geschreven nummer, dat vooral bekend is van het album Mad dogs & Englismen van Joe Cocker uit 1970, krijgt door KOTW een lekker funky uitvoering met toetsen, gitaar, uitbundige zang en mooie backing vocals in het refrein.

Conclusie: Met dit imponerende album bewijst KOTW tot de top van de Nederlandse blueswereld te horen.

Tracks:

  1. Love don’t come from you
  2. Connected
  3. Give me back my heart
  4. Future man
  5. Saving grace
  6. Eyes wide open
  7. Money
  8. Life after you
  9. I can’t help myself
  10. Space captain

Line up:

  • Ruud Weber – zang, bas
  • Stef Delbaere – gitaar
  • Govert van der Kolm – toetsen, zang
  • Fokke de Jong – drums, zang
2sep/190

Charlie Karp – Runnin’ back to you

De professionele carrière van de Amerikaanse bluesmuzikant Charlie Karp, geboren op 13 april 1953, begint in 1970. Karp gaat dan toeren met drummer Buddy Miles. Met de band van Miles staat hij in het voorprogramma van o.a. Jimi Hendrix en Santana. Hij neemt met Miles vier albums op, waaronder het legendarische Them changes. In 1972 verlaat Karp Buddy Miles en vormt zijn eigen band White Chocolate. In 1979 toert de band, inmiddels omgedoopt in The Dirty Angels, met Aerosmith. Karp brengt het grootste deel van de jaren ‘80 door met het schrijven van liedjes en als sessiemuzikant. Zijn songs worden o.a. opgenomen door Joan Jett en Joe Perry. Hij produceert ook albums waaronder het titelloze debuutalbum van de Amerikaanse rockgroep Ram Jam, met de grote hit Black Betty. In 1987 neemt hij onder de naam Charlie Karp and the Name Droppers een soloalbum op.

Halverwege de jaren ’90 vormt Karp met gitarist Danny Kortchmar het bluesrockduo Slo Leak. De band brengt drie albums uit. Karp blijft schrijven, produceren, lesgeven en optreden, meestal in New York City en rond het Fairfield, Connecticut-gebied dat hij zijn thuis noemt.

In het voorjaar van 2016 duikt Karp met producer Vic Steffens de Horizon Music Studio’s in West Haven, Connecticut, in om een nieuw album op te nemen. Een rootsalbum met blues, country, rock ‘n’ roll, rhythm & blues en gospel. Dit album, Back to you, is begin juni uitgebracht. Charles Karp heeft de release helaas niet mee mogen maken omdat hij op 10 maart 2019 op 65-jarige leeftijd overleed.

Op Back to you staan negen originele songs en twee covers. De openingsnummers, het bluesy Runnin ’back to you, met backingvocals van Carole Sylvan en Alice Karp, en de ballad I haven’t heard from you zijn lekker lui en sfeervol met de sterke zang van Charlie Karp. In het uptempo rockende The blame krijgt Karp vocale assistentie van Rafe Klein die ook het elektrische gitaarwerk voor zijn rekening neemt. Without you is weer een fraaie soulballad. Een van de twee covers is de Beatlessong I want to hold your hand, die door Karp in een stompende bluesversie wordt omgetoverd. De vette slide is van William Light. Mooi zijn daarna de gastvocalen van Christine Ohlman in de in soul gedrenkte ballad Sure thing. Ook de tweede cover op het album, het vooral van Frank Sinatra bekende That’s life, krijgt een aparte uitvoering met de blazers en de backingvocals van Carole Sylvan. Train to Nashville is een mooie midtempo ballad met een strakke ritmesectie en in de schitterende soulballad I want it all voert spetterend saxwerk de boventoon. In het funky Show me the money moet Karp het naast de blazers vocaal opnemen tegen de felle zang van Carole Sylvan. Het slotnummer Lighthouse is een indrukwekkend slotakkoord. In deze indringend gezongen gospelballad lijkt de zin ‘when the light of the lighthouse shine down on me’ een bede. Alsof Charlie Karp aanvoelde dat zijn einde nabij was.

 Conclusie: Met het album Back to you heeft Charles Karp ons een indrukwekkend afscheidscadeau gegeven.

Tracks:

  1. Runnin’ back to you
  2. I haven’t heard from you
  3. The blame
  4. Without you
  5. I want to hold your hand
  6. Sure thing
  7. That’s life
  8. Train to Nashville
  9. I want it all
  10. Show me the money
  11. Lighthouse

Line up:

  • Charlie Karp – zang, backing vocals, elektrische en akoestische gitaar, bas, drums
  • Rafe Klein – elektrische gitaar, zang (track 3)
  • William Light – slide gitaar (track 5)
  • Scott Spray – bas
  • David Hull – bas (track 2)
  • Jay Gerbino – bas (track 10, 11)
  • Bobby Torello en Mike Marble – drums en percussie (track 1, 9, 11)
  • Vic Steffens en Ron Rifkin – piano, orgel
  • Jimmie Smith – keys (track 2)
  • Joe Meo & Bill Holloman – alt-, tenor- en baritonsax
  • Christine Ohlman – zang (track 6)
  • Carole Sylvan en Alice Karp – backing vocals
11jul/190

Jamie Freeman – Dreams about falling

Van de uit Lewes, East Sussex, afkomstige Britse singer-songwriter Jamie Freeman (broer van de BAFTA en Emmy Award winnaar Martin Freeman, a.k.a. Dr. Watson), verscheen in 2011 het debuutalbum Just you. Het 2e album van zijn band, The Jamie Freeman Agreement, 100 Miles from Town uit 2013 bevat vooral alternatieve folkmuziek.

Na de ep Hasia dreams uit 2017 verscheen vorige maand het nieuwe album van Jamie Freeman.

Het album Dreams about falling is opgenomen in Skinny Elephant in Nashville, Tennessee. Producer is Neilson Hubbard, de man die een Grammy nominatie kreeg voor zijn productie van het album Rifles and Rosary beads van Mary Gauthier. De 11 songs op het album zijn geschreven door Freeman zelf dan wel samen met countryzangeres Angaleena Presley (Pistol Annies), de Noord Ierse folkzanger Ben Glover, de Canadese singer-songwriter Brandy Zdan, de Amerikaanse singer-songwriter Michael Logen, de Amerikaanse singer-songwriter Amy Speace, Telisha en Dough Williams (Wild Ponies), en de uit Kentucky afkomstige dichteres Amy Tudor.

Het album opent uptempo en melodieus met de single All in the name. Down range vertelt daarna het verhaal van een veteraan die terugkeert uit de Golfoorlog. Het is een ontroerend liefdeslied over de vrouw die haar man bij terugkomst uit de oorlog niet meer herkent en haar ‘oude’ man terug wil. Angaleena Presley zingt hier het duet met Freeman en Barry Walsh (echtgenoot van Gretchen Peters) speelt mooi piano. Samen met Ben Glover schreef Freeman The fire. Zij schreven dit nummer enkele weken na de brand in de Glenfelltoren in de Londense wijk Kensingon in juni 2017. In het stevige Standing on a star, worden herinneringen opgehaald die Freeman opdeed tijdens zijn optredens in Union Music Store, en waar hij tal van vrienden opdeed. Stevig is daarna ook het door drums gedragen Rum and smoke, een song over een kind dat opgevoed wordt door alcoholistische ouders. Het chorus van dit samen met Wild Ponies geschreven lied “My dad did all my drinking for me” is veelzeggend. The deer begint lekker folky met zang en akoestische gitaar, maar geleidelijk aan maakt de band er een Stones-achtige rocker van. Mooi is het duet met de mede door Amy Speace geschreven ballad The man I want to be. Heavy gaat het er aan toe in Darker wave, een soort gebed voor de kids die niet willen opgroeien zoals van hen wordt verwacht maar hun eigen leven willen leiden. Jamie Freeman schreef dit nummer samen met dichteres Amy Tudor. I miss those bars is weer een ballad samen met Angaleena Presley geschreven. Het slotnummer Match among the ashes is een mooie akoestische song met fraaie instrumentale bandintermezzo’s over jeugdherinneringen van Jamie Freeman.

Conclusie:  Dreams about falling is een heel fraai album waar liefhebbers van alternatieve folk, country en americana de vingers bij af likken. Topalbum!

Tracks:

  1. All in the name
  2. Down range (feat. Angaleena Presley)
  3. The fire
  4. Standing on a star (feat. Brandy Zdan)
  5. Rum and smoke
  6. The deer
  7. The man I want to be (feat. Amy Speace)
  8. Darker wave
  9. I miss those bars
  10. Match among the ashes

Line-up:

  • Jamie Freeman – zang, elektrische en akoestische gitaar
  • Will Kimbrough – elektrische en akoestische gitaar
  • Neilson Hubbard – hammond, mellotron, piano, percussie, backing vocals
  • Michael Rinne – bas
  • Evan Hutchings – drums, percussie
  • Barry Walsh – piano
  • Siobhan Kennedy – backing vocals
  • Julie Adams – cello

 

10jul/191

Oh Susanna – Johnstown 20th Anniversary (remastered en extended)

De Canadese singer-songwriter Suzie Ungerleider (1971) groeit op in Vancouver, British Columbia en woont tegenwoordig in Toronto. Zij is sinds 1997 actief in de muziek onder haar alter ego Oh Susanna. De naam Oh Susanna heeft zij ontleend aan de titel van een liedje dat Stephen Foster in 1848 schreef en dat zich gedurende de Goldrush in California (1848 – 1855) tot een volksliedje ontwikkelde. Het liedje is sindsdien een klassieker in de Amerikaanse folkmuziek.

Oh Suzanna is ook de titel van Ungerleider’s eerste ep met zeven songs die in 1997 verschijnt. Twee jaar later, in het voorjaar van 1999, brengt zij haar debuutalbum Johnstown uit. Dit album is geproduceerd door Grammy Award winnaar Peter J. Moore (Cowboys Junkies, The Band, The Clash) in zijn studio in Beaconsfield Street in Toronto. Johnstown krijgt lovende recensies en wordt nu als een hedendaags folk-noire meesterwerk beschouwd.

Het album Johnstown werd eind mei 2019, ter ere van het 20-jarige jubileum van dit debuutalbum, opnieuw uitgebracht. Geremasterd en voorzien van vijf bonustracks.

De eerste twee songs, het titelnummer Johnstown en You’ll always be zijn stevige ballads waarin meteen al de gedreven zang van Ungerleider opvalt. Prachtig en intens is daarna de zang in het wonderschone Alabaster, met fraai akoestisch gitaarspel, viool, sitar en piano. Old Kate opent met een piano-intro en verder is de ‘luie’ elektrische gitaarsolo lekker. In The bridge overheerst weer de fraaie intense zang naast viool en keyboard. Na het korte Oh my good ol’ gal en het subtiel geïnstrumenteerde Walking, wordt Parallel rail gekenmerkt door een slepende lapsteel, banjo en mandoline. Steviger wordt het weer in Pueblo met de sterke zang (hoge en lage octaven worden moeiteloos afgewisseld). Black dirt road en Home soon (the cherry song) zijn vrijwel akoestisch (gitaar en zang) met minimale subtiele begeleiding. In de fraaie ballad Tangled & wild wordt de luisteraar getrakteerd op is een mooie lapsteelsolo.

De vijf bonustracks zijn akoestische uitvoeringen van songs die op het originele album staan met alleen Suzie Ungerleider die zich op akoestische gitaar begeleidt.

Conclusie: Na 20 jaar heeft Johnstown nog niets aan zeggingskracht verloren. Uitmuntend album van een uitstekende zangeres.

Tracks:

  1. Johnstown
  2. You’ll always be
  3. Alabaster
  4. Old Kate
  5. The bridge
  6. Oh my good ol’ gal
  7. Walking
  8. Parallel rail
  9. Pueblo
  10. Back dirt road
  11. Home soon (the cherry song)
  12. Tangled & wild

Bonustracks:

  1. Old Kate (from a shot of O Susanna)
  2. Johnstown (form a shot of O Susanna)
  3. O my good ol’ gal (from a shot of Oh Susanna)
  4. You’ll always be (from a shot of Oh Susanna)
  5. Alabaster (from a shot of Oh Susanna)

Line-up:

  • Suzie Ungerleider – zang, gitaar, tamboerijn, banjo
  • Bazil Donovan – bas
  • Joel Anderson – drums
  • Bob Egan – gitaar, lapsteel, mandoline
  • Veda Hille – piano, zang (track 2,3,4,5,9,12)
  • Rob Phillipp – sitar (track 3)
  • Peter Moore – temple bells (track 6)
  • Annie Lindsay – viool (track 3,5)
  • Kinnie Starr – zang (track 2)
Gearchiveerd onder: Blues Magazine, cd-recensies 1 Reactie
4jul/190

The Kik – Boudewijn de Groot’s Voor de overlevenden & Picknick live

“Als Boudewijn de Groot zijn oude repertoire niet meer wil zingen, moeten wij het maar doen’. Dat zal The Kik ongetwijfeld hebben gedacht toen ze besloten om een tweetal klassieke albums van Boudewijn de Groot integraal op de plaat te zetten. En integraal met een groot orkest in het theater te gaan spelen. Boudewijn de Groot gaf zelf toestemming. Sterker nog, hij was vol lof en zei zelfs dat The Kik zijn songs nieuw leven gaf.

De twee klassieke albums van Boudewijn de Groot die een nieuw leven krijgen geschonken door The Kik zijn Voor de overlevenden en Picknick.  Beide albums werden destijds geproduceerd door Tony Vos en kregen ook een Edison.

Eind mei verscheen het dubbele live-album van The Kik met de integrale uitvoering van de eerder genoemde albums. Volgens zanger Dave von Raven de twee allerbeste albums die ooit in Nederland zijn gemaakt. Voor de live uitvoering door The Kik moesten wel alle orkestarrangementen worden herschreven omdat de originele arrangementen van Bert Paige waren weggegooid(!).

Cd 1, de integrale uitvoering van Voor de overlevenden, het 2e album van Boudewijn de Groot uit 1966, bevat ballades en uptempo songs. Bekende nummers als Naast jou, dat Boudewijn de Groot zelf destijds live vertolkte in een duet met Jan Rot, het overbekende Testament, destijds slechts een B-kantje van een single. Natuurlijk Het land van Maas en Waal, de grote hit van Boudewijn de Groot, en het fraaie Verdronken vlinder.

Cd 2 is andere koek. Het album Picknick, het 3e album van Boudewijn de Groot uit 1968, bevat vooral psychedelische rock en barok. De Groot werd destijds beïnvloed door de flowerpower en The Beatles (Sgt. Pepper’s lonely hearts club band). De invloeden van The Beatles zijn ook bij The Kik te horen in songs als Ballade voor de vriendinnen van een nacht en Cinderella. Ook hier weer ballades en uptempo songs. De nieuwe arrangementen zijn zeer fraai zoals b.v. in Canzone 4711 en Mensen om me heen. Eva, De tuin der lusten en Megaton, vormen het drieluik ‘Tuin der Lusten’ van Jeroen Bosch. Het sluitstuk is Prikkebeen, de grote hit van Boudewijn de Groot die hij destijds met Elly Nieman opnam. En diezelfde Elly Nieman is nu ook aanwezig, samen met Jolien Damsma.

Conclusie: The Kik vertolkt de songs van Boudewijn de Groot met verve, hoewel het hierbij soms even wennen is aan de Rotterdamse tongval van von Raven. De nieuwe arrangementen mogen er ook zijn. Een bezoek aan het theater kan ik aanbevelen.

Tracks cd 1:

  1. Voor de overlevenden
  2. Lied voor een kind dat bang is in het donker
  3. De wilde jager
  4. Naast jou
  5. Testament
  6. De vrienden van vroeger
  7. Ze zijn niet meer als toen
  8. Zonder vrienden kan ik niet
  9. Het land van Maas en Waal
  10. Verdronken vlinder
  11. Beneden alle peil
  12. Ken je dat land

Tracks cd 2:

  1. Picknick
  2. Ballade van de vriendinnen van een nacht
  3. Cinderella
  4. Ballade van wat beter is
  5. Tegenland
  6. Mensen om me heen
  7. Canzone 4711
  8. Eva
  9. De tuin der lusten
  10. Megaton
  11. Glazen stilte
  12. Prikkebeen (feat. Elly Nieman en Jolien Damsma)

Line-up The Kik:

  • Dave von Raven – gitaar, zang
  • Arjan Spies – gitaar, zang
  • Paul Zoontjes – keyboards
  • Marcel Groenewegen -  bas
  • Ries Doms – drums

 

2jul/190

The BB King Blues Band – The soul of the king

B.B. King (1925 – 2015) wordt door velen beschouwd als een van de grootste bluesartiesten aller tijden. Zijn leven begon in het diepe zuiden van de VS op een katoenplantage in Mississippi en eindigde in de top van de bluesmuziek. Muziekblad Rolling Stone plaatste in 2016 B.B. King achter Jimi Hendrix, Eric Clapton, Jimmy Page, Keith Richards en Jeff Beck op de 6e plaats in de top 100 van beste gitaristen aller tijden.

B.B. King is al weer ruim 4 jaar niet meer onder ons, maar zijn muziek is nog springlevend. Zowel oudere als jongere muziekliefhebbers zijn nog steeds gefascineerd door de muziek van deze blueslegende en zijn gitaarspel heeft nog steeds aantrekkingskracht op jonge gitaristen.

Afgelopen maand verscheen het album The soul of the king van The BB King Blues Band. Op dit album brengen muzikanten die B.B. King decennia lang terzijde stonden een ode aan hun voormalige bandleider. Gastrollen zijn er op dit album van o.a. Kenny Neal, Kenny Wayne Shepherd, Taj Mahal en Joe Louis Walker.

De opener Irene, Irene zet met de indringende rauwe zang van Russel Jackson, de coole blazerssectie en priemend gitaarwerk van Kenny Wayne Shepherd meteen de toon van dit album. Van de ballad Sweet little angel druipt de soul af. Met Kenny Neal zang en gitaar blazen de fantastische blazers dit nummer van de meester uit 1965 naar grote hoogte. In There must be a better world somewhere, de titeltrack van King’s album uit 1981, pakt Eric Demmer de hoofdrol met zijn altsax, naast de gedreven soulvolle zang van Diunna Greenleaf. Taj Mahal speelt gitaar in BB’s funky blues Paying the coast to be the boss en neemt met Mary Griffin ook de vocalen voor zijn rekening. De saxsolo van Demmer mag er ook weer zijn. In de door de sterke ritmesectie gedragen pompende shuffle Low down soleren Lamar Boulet op trompet en Kirk Joseph op tuba. She’s the one is een prachtige ballad van componist Eric Demmer met zijn enigszins hese zang en zijn tenorsax en met de  meanderende orgeltonen van Darrell Lavigne. Het tempo gaat omhoog in het funky Taking care of business, met een splijtende gitaarsolo van Wilbert Crosby. Becoming the blues komt langzaam op gang, maar ‘ontspoort’ vervolgens heerlijk met piano, een gitaarsolo van Crosby, een mondharmonicasolo van Kenny Neal en zangduetten van Russel Jackson en Diunna Greenleaf. Van een hoog Stax-gehalte is Hey there pretty woman. Een spetterende saxsolo en zang van bandleider James Bolden. Bolden neemt ook de zang voor zijn rekening in Here today gone tomorrow, een soulblues met blazers, fraai basspel en een flonkerende jazzy pianosolo van Darrell Lavigne. Regal blues is een swingende ode aan B.B. King, waarin Joe Louis Walker de voorganger is met zang en subliem gitaarwerk. Blikvanger in de soulbluesballad Pocket full of money is de indringende jazzy trompetsolo van Lamar Boulet. Het fraaie slotakkoord is The thrill is gone, de grootste hit van B.B. King uit 1970. Indringend is de zang van Michael Lee en zijn gitaarwerk ligt dicht in de buurt van de meester zelf.

Conclusie: The BB King Blues Band houdt met dit album het muzikale gedachtengoed van B.B. King voortreffelijk in ere. De meester zelf zal vanuit de blueshemel ongetwijfeld goedkeurend hebben geknikt. The soul of the king is van grote klasse!

Tracks:

  1. Irene, Irene
  2. Sweet little angel
  3. There must be a better world somewhere
  4. Paying the cost to be the boss
  5. Low down
  6. She’s the one
  7. Taking care of business
  8. Becoming the blues
  9. Hey there pretty woman
  10. Here today gone tomorrow
  11. Regal blues (a tribute to the king)
  12. Pocket full of money
  13. The thrill is gone

Line-up BB King Blues Band::

  • James ‘Boogaloo’ Bolden – trompet, zang (track 9,10,12), backing vocals (track 7)
  • Eric Demmer – zang (track 6), saxsolo (track 3,4,6,7,9)
  • Russell Jackson – zang (track 1,5,7,8), bas
  • Walter King – sax
  • Herman Jackson – drums
  • Darrell Lavigne – keys, keyboardsolo (track 10)
  • Lamar Boulet – trompet, trompetsolo (track 5,12)
  • Wilbert Crosby – gitaar, gitaarsolo (track 7,8)
  • Brandon Jackson – drums
  • Raymond Harris – trombone

 

  • Gastmusici:
  • Kenny Neal – zang, gitaarsolo (track 2), harmonicasolo (track 8)
  • Kenny Wayne Shepherd – gitaar (track 1)
  • Diunna Greenleaf – zang (track 3), backing vocals (track 8)
  • Mary Griffin & Taj Mahal – zang en gitaar (track 4)
  • Krik Joseph – tuba (track 5)
  • John Del Toro Richardson – gitaar en backing vocals (track 7)
  • Joe Louis Walker – zang en gitaarsolo (track 11)
  • Michael Lee – zang en gitaarsolo (track 13)
24jun/190

Joe Louis Walker – Viva Las Vegas Live

Blueszanger en –gitarist Joe Louis Walker (25 december 1949, San Francisco), loopt al ruim een halve eeuw rond in de bluesscene. Hij komt uit een muzikale familie en komt zo in aanraking met de muziek van bluesgitaristen als T-Bone Walker en B.B. King en boogiewoogie pianisten Meade Lux Lewis, Amos Milburn en Pete Johnson. Joe krijgt zijn eerste gitaar als hij pas acht jaar is. Later wordt hij beïnvloed door soulzangers als Wilson Pickett, James Brown en Otis Redding. In zijn tienerjaren speelt hij al met o.a. John Lee Hooker, Buddy Miles, Otis Rush, Thelonius Monk, Willie Dixon, Muddy Waters, James Cotton, Steve Miller en John Mayall. Walker krijgt meerdere prijzen waaronder een Grammy Award en hij is opgenomen in de Blues Hall of Fame. Het debuutalbum van Joe Louis Walker, Cold is the night, komt in 1986 uit. Daarna volgen er met grote regelmaat nieuwe albums.

Vorige maand verscheen het nieuwste (25e) album van Joe Louis Walker, Viva Las Vegas Live, een live album met opnamen van een concert dat hij gaf tijdens zijn Amerikaanse tour van 2018 in Boulder Station Casino in Las Vegas, Nevada.

Na de aankondiging ‘Ladies and gentlemen, give a huge welcome to Blues Hall of Fame legend and Grammy Award winner Joe Louis Walker’, ramt de ritmesectie er meteen fel in met de uptempo bluesrocker I’m not messin’ around. Met verder een pianosolo en felle gitaarlicks is de toon gezet. Flonkerend pianospel van Bruce Bears is daarna te horen in de lange midtempo blues Young girls blues. De ruim 16 minuten durende bluesstandard Sugar mama draagt Walker op aan ‘all the women in the house’. De eerste zes minuten van deze slowblues wordt gekenmerkt door intens en soms verschroeiend gitaarwerk. Na een mondharpsolo treedt even de rust in om weer intens te eindigen. De heavy bluesrocker Do you love me begint met een felle gitaarsolo waarna de band na enkele minuten invalt en er lustig op los rockt. Walker roept in de traditional In the morning met zijn intense zang gelijkenis op met Robert Cray. Backing vocals en een fraaie lange orgelsolo stuwen dit nummer naar grote hoogte. Uitbundige zang is er in de gospel Soldier for Jesus en Bruce Bears is daarna in topvorm met zijn lange wervelende orgelsolo in het funky You don’t love me girl. Black & blue wordt ruim 10 minuten uitgesponnen met sterke zang en een bijtende gitaarsolo. Na de heavy rocker Too drunk to drive drunk met een bonkende ritmesectie, een spetterende gitaarsolo en een tinkelende pianosolo wordt besloten met Like it this way. In deze door Danny Kirwin geschreven boogie van Fleetwood Mac uit 1969 mag ieder bandlid naar hartenlust soleren. En nadat Joe Louis Walker er als laatste nog even een vlammende gitaarsolo uitgooit is het over. ‘Thank you and good night’.

Conclusie: Boeiend, opwindend, meeslepend en zinderend zijn woorden die van toepassing zijn op dit album van Joe Louis Walker.

Tracks:

  1. I’m not messin’ around
  2. Young girls blues
  3. Sugar mama
  4. Do you love me
  5. In the morning
  6. Soldier for Jesus
  7. You don’t love me girl
  8. Black & blue
  9. Too drunk to drive drunk
  10. Like it this way

Line-up:

  • Joe Louis Walker – zang, gitaar
  • Bruce Bears – piano, orgel, zang
  • Lenny Bradford – bas, zang
  • Dorian Randolph – drums, zang
20jun/190

Chip Taylor – Whiskey salesman 1958

Chip Taylor wordt op 21 maart 1940 geboren als James Wesley Voight in Yonkers (New York). Hij is een broer van de acteur John Voight en de actrice Angelina Jolie moet oom tegen hem zeggen. Chip Taylor de schrijver van bekende hits als Wild thing (Troggs), Angel of the morning (Merrilee Rush, PP Arnold), I can’t let go (The Hollies), Try (Janis Joplin) en Son of a rotten gambler (Ann Murray, The Hollies, Emmylou Harris).

Vanaf 1971 begint Taylor zelf platen uit te brengen en die carrière duurt, met een onderbreking in de jaren ‘80 en ‘90 toen hij professional gokker was, tot op de dag van vandaag voort. Kendal Carson en Carrie Rodriguez, met wie hij ook regelmatig op tournee was, hebben hun carrière aan Taylor te danken. Taylor wordt 2016 opgenomen in de Songwriters Hall of Fame in New York City.

Hoewel Chip Taylor al in zijn 80e levensjaar is aanbeland denkt de singer-songwriter nog niet aan stoppen en hij treedt nog regelmatig op. Momenteel toert Taylor door de VS en volgens planning treedt hij volgend jaar april in Tivoli Utrecht op. Bovendien blijf hij vrijwel jaarlijks nieuwe platen maken.

Vorige maand verscheen er weer een nieuw album van Chip Taylor. Bij dit album, Whiskey salesman 1958, is een bonus dvd gevoegd met de video’s van de elf tracks. Taylor schreef alle songs (uiteraard) zelf en hij produceerde samen met Tony Mercadante en Gøran Grini het album.

Het 40e album van Chip Taylor ademt weer de vertrouwde sfeer die we van de legendarische singer-songwriter kunnen verwachten met de fluisterende en gesproken zang waar Taylor patent op heeft. Verhalende songs zoals het titelnummer Whiskey salesman, waarin Taylor vertelt over een whiskeyverkoper die goed is in het wedden op paardenraces. Of over de reis die hij maakte naar Naples, een plaatsje aan de westkust van Florida. Liefdesliedjes zoals I love you today, waarin hij de liefde voor zijn vrouw bezingt. Het ophalen van herinneringen aan drankmaatjes als John Prine in het uptempo A sip of two of good scotch. Taylor heeft ook op dit album weer goede begeleiders om zich heen zoals gitarist John Platania met zijn lekkere gitaarlicks. Op de meeste songs zijn zij ingetogen aanwezig. Een prominente rol is weggelegd voor Gøran Grini met zijn fraaie tinkelende pianospel (Some hearts, Whiskey dreams, In the stillness of the night) en zijn soms waaierende orgelklanken (See the good side of the guy).   

Conclusie: Whiskey salesman is geen revolutionair en vernieuwend album, maar ‘gewoon’ weer een album zoals we van Chip Taylor gewend zijn. Een album met mooie tijdloze americana.

Tracks:

  1. Whiskey salesman
  2. Hold her
  3. I love you today
  4. Some hearts
  5. Naples
  6. A sip of two of good scotch
  7. Whiskey dreams
  8. Turn the clock back again
  9. I like ridin’
  10. See the good side of the guy
  11. In the stillness of the night

Line-up:

  • Chip Taylor – zang, akoestische gitaar, percussie
  • Grayson Walters – akoestische bas
  • Tony Mercadante – bas
  • Gøran Grini – bas, celesta, glockenspiel, mellotron, orgel, piano, vibrafoon
  • Katrine Grini – drums
  • John Platania – (elektrische) gitaar
  • Bonnie Sue Walters – fiddle
  • Pee Wee Walters – trompet
19jun/190

Kelly Bell Band – Know my name

The Kelly Bell Band (KBB) wordt in 1995 opgericht in Baltimore, Maryland. Oorspronkelijk is de KBB de begeleidingsband van Bo Diddley. Tegenwoordig toert de band over de hele wereld. Volgens sommige recensenten is KBB precies het soort genre buigende, regel brekende en kleur vermengende groep die de muziekscene van 2019 hard nodig heeft. Een band die niet in een bepaald hokje te plaatsen is en als het ware buiten de lijntjes kleurt.

De KBB won twee prestigieuze Maryland Music Awards, waaronder ‘Best blues band’. In 2018 werden ze genomineerd voor ‘Music icon’. Verder werden ze gekozen tot ‘Best Blues Band’ in de Mid Atlantic Region en werd onlangs door Baltimore Style Magazine ‘Best band’ genoemd. In 1998 brengt de band hun debuutalbum Phat blues music uit, een album dat tot nu toe het best verkopende album in de geschiedenis van de Midden-Atlantische Staten van de VS is.

Eind april 2019 verscheen Know my name, het nieuwe album van de Kelly Bell Band. Aanzwellende orgeltonen trappen af in de opener Long train, gevolgd door gitaren en een huilende mondharp. Strakke midtempo bluesrock. Heel anders is daarna Last $4, een swingende jumpblues met mondharp en fraaie door Zack Smith gearrangeerde blazersarrangementen. Ingetogen is First moments met mooie zang en blazers. In de zeer snelle rocker Good thing is het weer tempo maken met de gitaren, de doordenderende ritmesectie, blazers, backing vocals en de huilende mondharp. De klok slaat funk en soul in You don’t know. Het titelnummer Know my name is een mooie soulbluesballad die heel rustig begint maar explosief eindigt. Na de shuffle I’m gone slaan de vette gitaren en de meerstemmige zang weer toe in de heavy bluesrocker Dead man walking. De meerstemmige zang is ook weer mooi naast de huilende mondharp in Things just ain’t the same. In het funky groovy P.H.A.T. blues is de pompende bas van Franky Hernandez lekker naast de geweldige blazers. Na Gimmick infringement, een intermezzo van 4 seconden!, is Every time weer heerlijke soul. De titel van het slotnummer In the late hours dekt de lading helemaal. Deze bijna acht minuten durende prachtige jazzy bluesballad met de ingetogen zang en de wonderschone saxsolo, is een heel mooie afsluiting. Uitermate geschikt voor de late uurtjes.

Conclusie: De Kelly Bell Band is inderdaad een band die zich niet in een bepaald hokje laat plaatsen. Know my name bevat een weldadige mix van rock, blues, soul, metal, jazz, funk en hip hop. Een lekker album.

Tracks:

  1. Long train
  2. Last $4
  3. First moments
  4. Good thing
  5. You don’t know
  6. Know my name
  7. I’m gone
  8. Dead man walking
  9. Things just ain’t the same
  10. H.A.T blues
  11. Gimmick infringement
  12. Every time
  13. In the late hours

Line-up:

  • Kelly Bell (The Bluesman) – zang
  • Dane Paul Russell – mondharmonica
  • Frankie Hernandez – bas
  • John Robert Buell – drums
  • Rahsaan ‘Wordslave’ Eldridge – zang
  • Ryan Fowler – gitaar
  • Eric Robinson – guitar
  • Kirk Myers – keys, zang
  • Russell McCray – alt sax
  • Davidson Smith – trompet
  • Leigh Pilzer – tenor- en bariton sax
  • Todd Baldwin - trombone
  • Zack Smith – trompet (en blazersarrangementen)

Special guest artists:

  • Justin Schlegel  (courtesy of 98 Rock)
  • Adam Lacarino (courtesy of Legion)