Gerritschinkel.nl Columns & meer

Monsteruitslagen

Na 90 minuten voetbal stond er een eindstand van 0 – 0 op het scorebord. Zal dus wel een saaie wedstrijd zijn geweest is dan vaak het commentaar. Maar een voetbalwedstrijd die in een brilstand eindigt hoeft per definitie niet saai te zijn. Als sportverslaggever zit ik bijna wekelijks langs de lijn en heb dat zelf ervaren. Toch zie ik ook liever een wedstrijd met doelpunten, liefst zoveel mogelijk. En voor de spanning zijn dan uitslagen als 5 – 5, 6 – 4, of 8 – 5 om van te smullen. Het is in de ruim 40 jaar als verslaggever regelmatig voorgekomen dat ik na afloop van een wedstrijd buiten adem was na het inbellen naar de studio om al die doelpunten te melden.

Ik weet niet of er bij de wedstrijd Marken – sv De Meteoor een radioverslaggever aanwezig was, maar als dat zo is dan is hij/zij volgens mij nog steeds aan het bijkomen. De Amsterdamse vierdeklasser verloor zaterdag met maar liefst 30 – 0 (!) op het voormalige eiland in de Markermeer. Gemiddeld viel er dus elke drie minuten een doelpunt. De Amsterdamse supporters zijn inmiddels wel gewend aan grote nederlagen want hun favorieten hebben in 13 wedstrijden al 141 tegendoelpunten moeten incasseren.

Bij sporten als basketbal en rugby zijn uitslagen in de dubbele cijfers normaal. Zo won RFC Gouda op 24 maart 2024 met 0 – 101 van RC Sparta in Rotterdam. Op 8 november jl. verloren ze echter met 74 – 5 van topploeg Ascrum. En de waterpolovrouwen van GZCDONK wonnen zaterdag met grote cijfers (4 – 27) van ZPC Amersfoort.

Maar wat te denken van de uitslag van de voetbalwedstrijd SOE Antananarivo – AS Adema op Madagaskar op 31 oktober 2002 (149 – 0). Op last van de trainer van de bezoekers schoten zijn spelers uit protest tegen de beslissing van de scheidsrechter in een eerdere wedstrijd toen AS Adema het landskampioenschap mis liep, 149 keer in eigen doel. Eenrichtingsverkeer in optima forma. Dit moet een absurd tafereel zijn geweest. Arme radioverslaggever als die aanwezig was. Dan is er voor De Meteoor nog hoop.

Blue monday

Wat vliegt de tijd, het is alweer maandagmorgen als ik de computer aanzet om mijn wekelijkse sportcolumn te schrijven. De weergoden beloven dat het een mooie dag gaat worden met flink wat zonneschijn. Fijn, en dan te bedenken dat het deze maandag Blue Monday is, de zogenaamd meest deprimerende dag van het jaar. De term Blue Monday schijnt zo’n 20 jaar geleden bedacht te zijn door een Britse psycholoog. Het zal wel, maar Fats Domino had al in 1957 een wereldhit met het nummer Blue Monday.

Zaterdag begon de 2^e helft van de voetbalcompetitie voor de Goudse voetballers. En dat was geen onverdeeld succes om het maar eufemistisch te zeggen. De Portugese zon had toch niet de gewenste uitwerking op De Jodan Boys, want de 4^e divisionist ging kopje onder tegen Heerjansdam. Ook SV DONK ging onderuit, Olympia liet de kans om alleen koploper te worden liggen en ONA kwam net met de schrik vrij, maar kleurde wel rood. Het wordt op deprimaandag en de komende week dus wonden likken.  

Hoe zal trainer Maarten Martens zich op deprimaandag voelen vraag ik me af. Vier dagen na een historische overwinning op Ajax wordt de trainer van AZ zondagavond ontslagen. Ik moet vanmiddag voor een vergadering naar Rotterdam. Hoe zal de sfeer zijn in Rotjeknor? Mijn oud-collega’s zijn allemaal geharde Feyenoordfans, dus er zal tijdens de vergadering geen sprake zijn van een halleluja stemming vrees ik. En het zou ook kunnen dat Robin van Persie binnenkort troost mag gaan zoeken bij lotgenoot Maarten Martens.

Je kunt Blue Monday afdoen als een marketing truc, maar je kunt er ook een positieve draai aan geven. De gemeente Gouda heeft het tegengaan van eenzaamheid en depressiviteit als een belangrijk speerpunt benoemd. Sporten en bewegen bieden kansen ter bevordering van de mentale gezondheid. De Blue Monday Run, het positieve hardloop- en wandelevenement op deprimaandag is een mooi initiatief. Op het moment dat ik dit schrijf is er al bijna € 6.000 aan donaties opgehaald. En ik overleef Rotterdam vandaag ook wel denk ik.   

Vooruitblik naar 2026

In vorige columns keek ik terug op het Goudse sportjaar 2025. In mijn laatste sportcolumn van dit jaar kijk ik voorzichtig vooruit naar 2026. Ik heb geen glazen bol, dus u mag wat ik nu ga zeggen met een korreltje zout nemen.

Twee grote internationale sportevenementen wil ik er uitlichten. Allereerst de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo in februari. Ik verheug me vooral op het langeafstand schaatsen.

Het tweede grote internationale sportevenement is het WK voetbal in de VS, Canada en Mexico in juni en juli. Los van de sportieve resultaten ben ik vooral ook benieuwd naar de strapatsen van Donald Trump, want die zal de spotlights weer opzoeken, al dan niet onderdanig en slijmend gesouffleerd door FIFA baas Gianni Infantino.    

Nu de sportieve blik gericht op Gouda, onlangs gekozen tot Sportgemeente 2024-2025. Noblesse oblige, oftewel adeldom verplicht, dus we mogen hopelijk het nodige verwachten in 2026 mag ik aannemen. De nieuwjaarsreceptie van de gemeente op 6 januari in sporthal De Mammoet staat in ieder geval helemaal in het teken van de sport.

In maart zijn er gemeenteraadsverkiezingen en de Goudse sportliefhebber is ongetwijfeld benieuwd wat de politieke partijen ons beloven. Tijdens het Gouds politiek café op 3 februari wordt hopelijk een tipje van de sluier opgelicht.

Tenslotte toch een paar ‘voorspellingen’.

Olympia wordt kampioen en hiermee geven ze hun 140-jarig jubileum in juni extra glans. De oudste voetbalvereniging van Gouda hoort hoger te spelen dan de 3^e klasse is mijn mening. 

SV Gouda viert in september 2026 het 120-jarige bestaan. De glorietijden van de landskampioenschappen in 1959 en 1960 zie ik niet terugkeren, maar de 5^e klasse is met respect toch niet het niveau waarop de komende jaren gespeeld gaat worden. Promotie zit er in 2026 (nog) niet in vrees ik. Maar het zaadje is in 2025 geplant.

Hoewel je nooit weet hoe een koe een haas vangt, de waterpolovrouwen van GZCDONK worden in 2026 opnieuw landskampioen.

Ik wens u allemaal een sportief maar vooral een gezond 2026. Gezondheid is het belangrijkste, de rest is eigenlijk meegenomen.

Goudse sportjaar 2025

Het Goudse sportjaar 2025 zit er op. De vraag is hoe dit sportjaar de geschiedenis in gaat. Is het een sportjaar om te koesteren en in te lijsten of is het een jaar dat niet al te veel indruk heeft gemaakt en in de vergetelheid zal raken. Een aantal opvallende resultaten.

Voor het Goudse voetbal was 2025 geen wonderjaar. Alleen Jodan Boys stak er met vlag en wimpel boven uit met een kampioenschap en promotie naar de 4^e divisie. Olympia en ONA sneuvelden in de nacompetitie, iets waar DONK zelfs niet aan toe kwam. Een lichtpuntje was dat SV Gouda weer uit de as herrees.

Buiten het voetbal waren er wel de nodige hoogtepunten. RFC Gouda schreef historie met het kampioenschap van de 2^e klasse Zuid. Na het kampioenschap van 2024 was dit helemaal een formidabele prestatie van de Goudse rugbyers. Het sportjaar 2025 wordt zeker gekoesterd.

Op waterpologebied speelt Gouda al decennia een prominente rol. De vrouwen van GZCDONK werden in mei na 6 jaar weer kampioen van Nederland. De 12^e titel sinds 1985! Daarvoor hadden de Goudse vrouwen in februari ook de KNZB-beker al veroverd. En hoewel ze de Champions League niet wonnen kunnen ze op de wedstrijden die zij speelden toch met trots terugkijken. De mannen van GZCDONK  haalden ook de bekerfinale maar konden deze prijs uiteindelijk niet binnenslepen. Al met al was 2025 voor de vereniging GZCDONK een jaar om in te lijsten.

Ook voor Lianne van Loon was 2025 een jaar om te koesteren en in te lijsten. De Goudse inlineskater. In juli won zij tijdens het EK een gouden en een zilveren medaille. Haar 2^e Europese titel op de marathon en een zilveren plak op de 1000 meter. En toen ze later ook haar 1^e Nederlandse marathontitel binnenhaalde kon 2025, hoewel ze bij het WK niet in de prijzen viel, niet meer stuk.

En dat Gouda op 18 september tot Sportgemeente 2024-2025 werd gekozen is uiteraard een felicitatie waard. Een pluim voor de hele Goudse sportwereld.

Ik wens iedereen een sportief 2026.

DE VOORZITTER

Afgelopen zaterdag werd afscheid genomen van Wiebe Wieling. Bij de naam Wiebe Wieling zal bij de gemiddelde Nederlander geen lampje gaan branden denk ik. Wiebe Wieling was 18 jaar voorzitter van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden en hij droeg de voorzittershamer over aan Jan Bakker. Als voorzitter van een vereniging maak je het nodige mee, maar Wieling heeft, in ieder geval voor de buitenwereld, een rustig bestaan als voorzitter gehad. Legendarische voorgangers als Jan Sipkema (‘it sil heve’) en Henk Kroes (‘it giet oan’), werden bekende Nederlanders tijdens de Tocht der Tochten van 1985, 1986 en 1997. Wiebe Wieling was er in 2012 heel dicht bij, maar hij moest tijdens een emotionele persconferentie meedelen dat het niet door ging. Of Jan Bakker het genoegen mag smaken om als voorzitter een nieuwe Elfstedentocht aan te kondigen is zeer de vraag. 

Over voorzitters gesproken, komende week neemt Marco Kastelein na 10 jaar afscheid als voorzitter van De Jodan Boys. In tegenstelling tot Wiebe Wieling kan Kastelein wel terugkijken op een aantal hoogtepunten. Het hoogtepunt was uiteraard de bekerwedstrijd in oktober 2016, toen in de Adelaarshorst in Deventer eredivisionist Go Ahead Eagles met 1-2 werd verslagen. Ook het kampioenschap en de promotie naar de 4^e divisie afgelopen seizoen was een mooi moment.

Tien jaar voorzitter van een sportvereniging is een behoorlijk lange tijd. Het komt tegenwoordig steeds minder voor dat een voorzitter zo lang zit. De Goudse sportwereld kende in het verleden legendarische voorzitters als G.W. Oussoren, die maar liefst 20 jaar voorzitter was van GRTC Excelsior. Oudere voetballiefhebbers kennen ongetwijfeld Bart van der Sprong (DONK) en Dolf van der Speld (ONA), om er maar een paar te noemen.   

Helaas staat men tegenwoordig niet te dringen om voorzitter van een vereniging te worden. Veelal wordt gevist in de vijver van de gepensioneerden (‘die hebben toch tijd genoeg’). Marco Kastelein wordt opgevolgd door Karel van den Heuvel, 37 jaar, relatief jong. ONA heeft sinds kort ook een nieuwe voorzitter, Mick van der Kaa, pas 34 jaar. Er is dus nog hoop.

Korte terugblik

In mijn vorige column beloofde ik de komende weken te komen met een terugblik op de hoogte- en dieptepunten in de Goudse sport van 2025. Ik begin met het Goudse voetbal.

Jodan Boys werd in mei kampioen en promoveerde weer naar de vierde divisie. Voor een promovendus presteert Jodan Boys tot nu toe niet slecht. Voor de winterstop spelen ze a.s.

zaterdag nog tegen koploper SV Poortugaal. Na de verliespartij in  Den Haag tegen Quick van afgelopen zaterdag hebben ze wel wat goed te maken.   

Derdeklasser Olympia liep het afgelopen seizoen promotie mis, maar is nu nog ongeslagen en de eerste periodetitel is in ieder geval binnen. De club die volgend jaar haar 140^e verjaardag viert, gaat als medekoploper de winterstop in. Op 17 januari 2026 begint de 2^e competitiehelft meteen met de thuiswedstrijd tegen die medekoploper EMM ’21.

DONK plaatste zich afgelopen seizoen een keer niet voor de nacompetitie maar handhaafde zich uiteindelijk met enige moeite. Tot nu toe presteert DONK in de 2^e klasse, zeker voor de buienwereld, boven verwachting en staat na een sterke reeks wedstrijden op een keurige 3^e plaats. De afdeling West I bevalt blijkbaar.      

ONA greep in juni jl. in de nacompetitie naast de promotie naar de 3^e klasse. Tot nu toe hebben de ONA supporters ook nog niet echt reden tot lachen. Wisselvalligheid is troef en met slechts twee overwinningen tot nu toe staan ze op een teleurstellende 8^e plaats in de 4^e klasse D.

Vijfdeklasser SV Gouda, dat dit seizoen na een jaar te zijn weggeweest, met nieuw elan aan de nieuwe competitie begon, won zaterdag voor de 3^e keer. Weliswaar tegen staartploeg Rijnstreek, maar toch zal het team van trainer Romeo el Bouazatti met een tevreden gevoel de winterstop ingaan denk ik.

Jodan Boys VR 1, dat afgelopen seizoen degradeerde, heeft het ook dit seizoen weer moeilijk. Met slechts 4 punten bivakkeren de Goudse vrouwen in de onderste regionen van de hoofdklasse A. Kop op meiden, drie keer achtereen promoveren is prachtig, maar twee keer achter elkaar degraderen niet.

GROTE NEDERLAGEN

Ik was zaterdagmiddag met bepaalde verwachtingen naar het mooie Biljart- en Denksportcentrum Gouda in Goverwelle gegaan. Zou Damlust in staat zijn te verrassen tegen koploper Hijken DTC? Maar al snel werd mij door Erno Prosman toegefluisterd dat Damlust zou worden overlopen. Een zwaar gehandicapt Gouds team, waarin o.a. de in het buitenland verblijvende topspeler Martijn van IJzendoorn ontbrak en Damlust door droevige familieomstandigheden ook met slechts 9 man aantrad, waardoor het met een 0-2 achterstand begon. Uiteindelijk verloor Damlust met 4-16. Alleen Friso Fennema kon juichen want hij versloeg oud Nederlands kampioen Auke Scholma. “Deze wedstrijd kwam op een verkeerd moment”, verzuchtte voorzitter Erno Prosman.

Ook RFC Gouda leed een grote nederlaag. Net als Damlust was de Goudse rugbytrots zwaar gehavend en dan moet je naar de Amsterdamse koploper Ascrum. Op Sportpark De Eendracht aan de  Bok de Korverweg, (vernoemd naar Rotterdammer en legendarische oer-Spartaan Bok de Korver!), gingen de Gouwenaars met 74-5 hard onderuit.

Na een heerlijke strandwandeling aan de Wassenaarseslag zette ik me ‘s-middags voor de tv voor het Europees kampioenschap veldrijden op het militaire domein van Lombardsijde in de Belgische kustgemeente Middelkerke.

Een prachtig, vooral Belgisch spektakel en vakantieherinneringen kwamen bij mij boven. In Lombardsijde heb ik tijdens mijn vakantie twee keer genoten van het door oud renner Freddy Maertens georganiseerde dernycriterium. Met toppers als Sven Nijs, Sep Vanmarcke, Wout van Aert, Jasper Stuyven en Tom Boonen. Jammer dat dit evenement verleden tijd is.   

SPORT EN EMOTIE

De grote held van Eindhoven was zondag Ismael Saibari. De Marokkaans-Spaanse en in België opgegroeide voetballer scoorde in de Rotterdamse Kuip drie keer. De Rotterdamse held Ayase Ueda die dat sterke staaltje die week daarvoor ook uithaalde was weer even de gewone Japanse voetballer die zijn best deed.

De PSV-spits was een van de sporthelden het afgelopen weekend. Ik heb er ook twee gezien en niet van die kleintjes ook. Allereerst baanwielrenner Harry Lavreijsen, die zondag zijn 20^e(!) wereldtitel binnenhaalde. Deze man is niet van deze aarde maar komt van Mars. Een fenomeen en een held voor wielerminnend Nederland. En wat te denken van Hetty van de Wouw, Hetty Raketti, die ook aan het gouddelven was drie wereldtitels veroverde. Grote klasse, ook een heldin van velen. Ik heb met veel plezier naar die beelden gekeken. In mijn gedachten ging ik even terug naar december 2024 toen ik met een aantal leden van GRTC Excelsior een avond bij de Wielerzesdaagse van Rotterdam in Ahoy was. Lavreijsen reed toen ook iedereen naar huis en ik hoorde daar voor het eerst de naam Hetty van de Wouw, die vrouw die nu in een roes leeft. Zelfs ‘kannibaal’ Harry Lavreijsen was na zijn 20^e wereldtitel een tikje emotioneel.

Sport en emotie horen bij elkaar als een Siamese tweeling. Een mooi voorbeeld zag ik vorige week toen het in veel ogen nietige Go Ahead Eagles in Deventer de Engelse grootmacht en voormalig winnaar van de Europa Cup 1 Aston Villa versloeg. Directeur Jan Willem van Dop liet zijn tranen de vrije loop. Wat Feyenoord niet lukte, lukte zijn cluppie in een euforische Adelaarshorst wel. Ook hier gingen mijn gedachten weer even terug, naar die gedenkwaardige dinsdagavond 25 oktober 2016 toen er ook helden in de Adelaarshorst werden toegejuicht. Deze keer geen Deventer helden maar Goudse helden, afgelopen week alweer 9 jaar geleden. Levi Marengo die met een formidabele vrije trap de 1-1 scoorde en Roald Heerkens die in de slotfase met een fraaie kopbal matchwinner werd. Sport en emotie in optima forma. Heerlijk!

WEEKENDVOETBAL

Er wordt al jaren gesproken over het fenomeen weekendvoetbal. Ik ben in mijn archief gedoken en toen bleek dat ik aan dit onderwerp in 2019 en 2020 ook al een sportcolumn had gewijd. Een van de overwegingen van de KNVB om weekendvoetbal in te voeren was de enorme terugloop van het zondagvoetbal. Inmiddels is de kaalslag in district West II volledig en speelt er vrijwel geen enkel standaardteam meer op zondag. In district West I dreigt het dezelfde kant op te gaan. De KNVB sloeg aan het denken hoe deze ramp te bestrijden en dacht met de invoering van weekendvoetbal het Ei van Columbus gevonden te hebben.

In de 2^e divisie is sinds 2016 sprake van weekendvoetbal en in de 3^e en 4^e divisie sinds 2023 ook (zij het beperkt).  KNVB-directeur amateurvoetbal Jan Dirk van der Zee c.s. hebben in juni tijdens de voorjaarsvergadering besloten dat het weekendvoetbal met ingang van het seizoen 2026-2027 ook wordt ingevoerd in de 2^e en 3^e klassen.

Ik las in die oude sportcolumn van mij uit februari 2020 dat ik mijn eerdere scepsis tegen de invoering van weekendvoetbal opzijzette. Ik schreef dat als er niets gebeurt het zondagvoetbal ten dode is opgeschreven. Inmiddels zijn we ruim vijf jaar verder en heerst er op de voetbalvelden op zondag een serene rust.

Traditionele Goudse zondagverenigingen Olympia, DONK en ONA voelden zich een aantal jaren geleden gedwongen over te stappen naar zaterdagvoetbal. Inmiddels zijn hun supporters  misschien gewend geraakt dat hun cluppie op de zaterdagmiddag speelt. Olympia en DONK en wellicht ook ONA, mogen dus het volgende seizoen kiezen of ze ook wedstrijden weer op de zondagmiddag willen gaan spelen. Maar ja, zitten ze daar op te wachten, want als een principiële zaterdagclub dat niet wil, dan gebeurt het niet. Olympia bevalt het spelen op de late zaterdagmiddag. Aan de andere kant behoren stadsderby’s tussen DONK en Olympia en misschien ONA dan weer tot de mogelijkheden. Maar u begrijpt, mijn scepsis tegen de invoering van weekendvoetbal is weer terug. Er zijn nog veel hobbels te nemen.