Gerritschinkel.nl Columns & meer

ALLES VAN WAARDE

Er ontsnapte mij afgelopen donderdag bijna een vloek toen ik het bericht kreeg dat de Goudse journalist Pieter van Vliet op dinsdag plotseling was overleden. Verbijsterd en trillend van ongeloof legde ik mijn telefoon neer. “Dat kan toch niet waar zijn” stamelde ik, want ik had enkele dagen daarvoor nog appverkeer met hem. Het vreselijke nieuws wilde niet bij mij doordringen.

Ik kende Pieter van Vliet al vele jaren. We kwamen elkaar, vooral op zaterdagmiddagen regelmatig tegen bij sportevenementen in Gouda. Na afloop van voetbalwedstrijden van b.v. Jodan Boys babbelden we altijd nog lekker na over de wedstrijd. “Ga je straks nog ergens heen Gerrit”? Ik zei dan dat ik het verder voor vandaag wel voor gezien hield. Maar voor Pieter zat de dag er nog niet op, hij ging of naar het waterpolo van GZCDONK of naar Olympia die om kwart over vijf nog aan de bak moesten. Pieter stond nooit stil leek het.

Momenteel zijn de openbare verhoren van de Parlementaire Enquêtecommissie Corona aan de gang. De tijd vliegt want ik realiseer me dat het al weer zes jaar geleden is dat de coronapandemie uitbrak. Een van de gevolgen was het verbieden van sportevenementen en het (tijdelijk) stilleggen van competities. Er kwamen strenge restricties om op de een of andere manier toch aan georganiseerde sport te mogen doen.

Na enige tijd mochten topsportcompetities weer doorgaan. Ook de Eredivisie waterpolo werd hervat en in Gouda hebben we dan de mannen en de vrouwen van GZCDONK. Ik heb in die periode veel waterpolowedstrijden verslagen. Geen publiek, alleen spelers, speelsters, begeleiders, scheidsrechters en een speaker. Als verslaggever zat ik op de tribune, vaak samen met Pieter van Vliet. Dat versterkte de band die ik al met hem had.

Pieter van Vliet is overleden. Ik ga je missen Pieter. Geen bomen meer opzetten over de Goudse sport. Geen praatjes meer tijdens mijn dagelijkse wandeling waarbij ik je vaak tegenkwam.

Ik sluit af met de woorden van de dichter Lucebert: “Alles van waarde is weerloos”. Pieter, Ik zal nog vaak aan je denken.       

AFSCHEID

‘Gerrit hoe ga je dit verkopen in je column’ vroeg een zichtbaar teleurgestelde DONK-supporter mij zaterdagmiddag zo rond de klok van half 5. DONK had zojuist met 1 - 4 verloren en was gedegradeerd naar de 3^e klasse. En het begon zo goed in het begin van de competitie, maar na de winterstop werd de dalende lijn ingezet. Blessures en schorsingen werkten ook niet mee en waren wellicht de belangrijkste oorzaak van het minder presteren. Meerdere keren lonkte een overwinning, maar na 90 minuten ging DONK dan met een schamel puntje de kleedkamer in of stonden ze zelfs helemaal met lege handen. Het is jammer, uithuilen en opnieuw beginnen in de 3^e klasse. Helaas ook geen stadsderby tegen Olympia.

Voor DONK zit het seizoen er op, maar ONA moet nog flink aan de bak om het vege lijf te redden en degradatie naar de 5^e klasse te voorkomen. Voor de vrouwen van Jodan Boys liep het seizoen ook op een deceptie uit. Na twee achtereenvolgende kampioenschappen volgde zaterdag een tweede achtereenvolgende degradatie. Ook hier uithuilen en opnieuw beginnen in de 1^e klasse.

Toen ik zaterdagmiddag op de tribune zat bij DONK, moest ik denken aan Jeanne Hertog, de weduwe van sportverslaggever Bert Hertog. Jeanne overleed op 17 mei jl. Bert, met zijn kleine notieboekje, en Jeanne zaten vaak naast mij op de tribune. Ik riep dan altijd “De hertog en de hertogin zijn er, de wedstrijd kan beginnen”. Of  “Jeanne ik ga inbellen, want ik voel dat er een doelpunt in de lucht hangt”. En tot haar grote verbazing viel er toen ook een goal. Dat deed ik daarna nog een keer, met hetzelfde resultaat. Als er daarna even niet gescoord werd zei Jeanne “Gerrit bel even in, want ik wil meer doelpunten zien”. Jeanne Hertog was ook na het overlijden van ‘haar Bert’ in 2007 jaren een vertrouwd gezicht op de voetbaltribunes in de Goudse regio. Zij had een uitgesproken mening en als iets of iemand haar niet beviel dan liet ze dat weten ook. Jeanne ik ga je missen.

OLYMPIA

Zij hadden er 22 jaar op moeten wachten. Veel jonge supporters, en ook sommige spelers, waren nog niet eens geboren. Maar zaterdagavond 9 mei 2026 was het eindelijk zover: OLYMPIA KAMPIOEN!!! Groot feest aan de Bodegraafsestraatweg. De champagnekurken en het vuurwerk knalden. Met als klap op de vuurpijl de duik in de Breevaart. En dat in het jaar dat de oude dame haar 140^e verjaardag viert. Of het in 1896 door M.J. van Uven geschreven clublied uit volle borst is meegezongen weet ik niet, maar het zou me niet verbazen als de ‘oude garde’ dit heeft gedaan.

Even terug in de geschiedenis. In het seizoen 2003-2004 speelde Olympia nog op de zondagmiddag. De nieuwe tribune stond er al een paar jaar, maar de prachtige nieuwe clubaccommodatie werd pas op 19 september 2014 officieel geopend. In de 2^e klasse B werd Olympia met zeven punten voorsprong op Neptunus kampioen. Een van de tegenstanders dat seizoen was stadgenoot ONA, dat in 2004 als laatste eindigde en helaas degradeerde. Op dit kampioenschap had Olympia zes jaar moeten wachten. In de 3^e klasse C behaalden ze in 1998 zes punten meer op achtervolgers HOV en ONA en 16 punten meer dan DONK.

GC & FC Olympia, werd opgericht op 1 juni 1886, in een tijd dat sportclubs vernoemd werden naar mythologische figuren als Hercules, Hermes en Achilles. Olympia laat nu weer van zich spreken. Het vlaggenschip heeft een paar beroerde sportieve jaren achter de rug. De start in het zaterdagvoetbal was er een om snel te vergeten met twee achtereenvolgende degradaties. Vorig jaar werd nog een periodetitel gehaald, maar in de nacompetitie ging het uiteindelijk helaas mis.

En nu maar hopen dat het, net als na het vorige kampioenschap in 2004, het jaar daarop in 2005 meteen mis ging en Olympia degradeerde en weer afdaalde naar de 2^e klasse. Dit kampioenschap smaakt naar meer. Nu niet wachten tot 2048.

Laten wij zingen met juichende keel

Het lied van ons oude Olympia.

Schaart u om ’t vaandel

Ontbloot uwe hoofden

Klinke een luid hiep-hiep-hoera!

Spanning in mei

Augustus wordt de oogstmaand genoemd, maar in de sportwereld worden in mei de meeste oogsten binnengehaald. In bijna alle competities vallen, voorzover die al niet eerder zijn gevallen, de beslissingen in mei. Kampioenschappen, degradaties, nacompetities, play-offs etc. etc. De komende weken is alle aandacht hierop gericht.  

Vrijdag 1 mei barste in het waterpolo de strijd om het landskampioenschap los. De mannen van GZCDONK hebben hun eerste wedstrijden gewonnen en gaan verder in de halve finales. De vrouwen van GZCDONK, die hun titel verdedigen, komen later deze maand aan de beurt.

De rugbyers van RFC Gouda dachten een paar weken geleden dat ze gedegradeerd waren, maar de bond had blijkbaar een foutje gemaakt en de Gouwenaars krijgen op zondag 17 mei een herkansing om zich via een promotie-degradatiewedstrijd toch te handhaven in de 1^e klasse. “Foutje, bedankt”, aldus de legendarische reclameslogan van Rijk de Gooyer.

Voor een aantal Goudse voetbalteams is de meimaand, met nog drie wedstrijden te gaan, ook een maand om met spanning naar uit te kijken. Jodan Boys heeft niets meer te winnen en te verliezen en kan de laatste wedstrijden vrijuit spelen. Dat geldt ook voor 5^e klasser SV Gouda, die zich alvast kan voorbereiden op het nieuwe seizoen, waarin de verwachtingen hoger zijn dan deze jaargang. Het zou alleen leuk zijn als ze ook nog een thuiswedstrijd winnen.

Olympia kan a.s. zaterdag de kampioensvlag hijsen. En mocht dat onverhoopt niet lukken, dan krijgt de bijna 140-jarige club nog twee herkansingen. Maar ik gok op een groot feest op 9 mei. De weg om het verloren gegane terrein van de afgelopen jaren te heroveren is ingezet.

DONK en ONA zijn om het zo te zeggen nog een beetje de zorgenkindjes. 2^e Klasser DONK moet alle zeilen bijzetten om niet in de degradatiezone te belanden en voor ONA is het ook nog bibberen. Met alle macht wordt gevochten om degradatie naar de 5^e klasse te voorkomen. Nog drie finales te gaan! Een bijkomend voordeel is dat zowel DONK als ONA hun lot in eigen hand hebben.

VV GOUDERAK

Er was wel het een en ander veranderd, maar veel deed ook nog zeer vertrouwd aan. Het was denk ik al zo’n tien jaar geleden dat ik voor het laatst een bezoek bracht aan het sportpark van VV Gouderak aan de Kattendijk 164 om een voetbalwedstrijd te verslaan.

De laatste keer dat ik bij VV Gouderak was voetbalde men in West II nog massaal op de zondagmiddag. Het was altijd goed toeven aan de boorden van de Hollandse IJssel. Ik herinner me nog heel goed de altijd vriendelijke in 2021 overleden erevoorzitter Herman Vleggeert, die altijd mooie verhalen vertelde. De legendarische Goudse voetbaltrainer Piet de Jong. De snelle spits Edwin Evengroen. Altijd enthousiaste supporters. Winnen was mooi, maar als er verloren werd heerste er in mijn herinneringen niet echt een grafstemming. “Ach het is maar een spelletje voetbal, er zijn ergere dingen op de wereld, kom we drinken er gewoon nog een pilsje op”.

VV Gouderak, volgens hun website de gezelligste club van de Krimpenerwaard, is opgericht op 1 september 1927 door de in Gouderak woonachtige maar uit België afkomstige Jef Cleiren en veldwachter Human. Het laatste kampioenschap dateert van 2008, toen het trotse vlaggenschip als eerste eindigden in 5B. Na drie seizoenen in de 3^e klasse, 11 seizoenen in de 4^e klasse speelt Gouderak sinds 2023 weer in de 5^e klasse.

De sympathieke dorpsvoetbalclub, die volgend jaar haar 100^e verjaardag viert, heeft op de een of andere manier een speciaal plekje in mijn herinneringen. “Is Gouderak al bezig met het jubileumprogramma”, vroeg ik zaterdagmiddag aan erevoorzitter Jan Lingen, ook zo’n clubicoon die niet is weg te denken bij de club. Men moet volgens deze supervrijwilliger geen spectaculaire activiteiten verwachten. “We gaan het gewoon gezellig met zijn allen vieren”.

SV Gouda nam zaterdag revanche voor de 0 – 1 thuisnederlaag eerder dit seizoen en won nu met 0 – 3. Volgend seizoen komen ze elkaar ongetwijfeld weer tegen. En tijdens het toernooi om de Jan Lingen Bokaal, kunnen de fans van Gouderak en Gouda alvast een voorproefje van het nieuwe seizoen beleven.

Vreugde en verdriet

Vreugde en verdriet streden ook het afgelopen weekend in de Goudse sportwereld weer om voorrang. Nu de competities in de slotfase zitten stapelen de verrassingen zich op. Leuk voor de neutrale toeschouwer, maar de doorgewinterde fans denken daar ongetwijfeld anders over, zeker als het in hun ‘nadeel’ uitpakt.

RFC Gouda deed vorige week met een monsteroverwinning op Oemoemenoe extra vertrouwen op om het karwei in de laatste competitieronde af te maken. De stand op de ranglijst gaf aan dat de spanning te snijden was. Het kon nog alle kanten op. De bal is rond luidt een bekend voetbalcliché, maar dat kun je bij rugby niet zeggen. Helaas gingen de Goudse rugbyers zaterdag kopje onder en vonden ze in Purmerend tegen RC Waterland hun Waterloo. Bij de Goudse fans zullen, hoewel misschien niet zichtbaar, de waterlanders hebben gevloeid. Het doek is gevallen, rechtstreekse degradatie naar de 2^e klasse is nu een feit, tenzij er wellicht nog wat konijnen uit de hoge hoed komen. Hoe dan ook, men kan volgens mij met opgericht hoofd afscheid nemen van de 1^e klasse.

Was er bij het rugby sprake van enorme spanning, ook met de eindstreep in zicht is in de  Goudse voetbalwereld sprake van toenemende spanning. In ieder geval in de 2^e klasse B, waar DONK zaterdag tegen een zeperd opliep door thuis van degradatiekandidaat Zeist te verliezen. Met nog vier wedstrijden te gaan staat DONK nog steeds op een veilige 7^e plaats. Maar het verschil met de nacompetitieplaatsen bedraagt slechts 2 (!) punten, dus vergeet het woord ‘veilig’.

In de 4^e klasse D vecht ONA voor lijfsbehoud en daarom was die 1-0 overwinning op Dilettant zeer welkom. Zeker als de concurrenten ook drie punten kunnen bijschrijven. Het is dus nog niet verloren.

Maar laat ik eindigen met een felicitatie aan het adres van de waterpolovrouwen van GZCDONK. Dat 13 geen ongeluksgetal hoeft te zijn bewezen zij door voor de 13^e keer de KNZB-beker te winnen. Het ging niet gemakkelijk, maar de eerste prijs dit jaar is binnen. Nu de landstitel nog.

OEMOEMENOE

Het is zaterdagmiddag 11 april 2026. Ik parkeer mijn auto bij sporthal De Zebra. Daarna de   benenwagen gepakt. Trapje op, trapje af, linksaf en een paar honderd meter verder op de Uiterwaardsweg bereik ik de plaats van bestemming. Ruim op tijd om me verder voor te bereiden op live verslag van de wedstrijd van RFC Gouda. Er stond die middag veel op het spel voor de Goudse rugbytrots die, na twee achtereenvolgende kampioenschappen, dit seizoen voor het eerst in hun 46-jarige bestaan in de 1^e klasse acteert. Met nog twee wedstrijden te gaan verkeert RFC Gouda in de onderste regionen en moet proberen degradatie te ontlopen.     

Tegenstander die middag is EZRC Oemoemenoe. Alleen bij het noemen van die naam al kwamen bij mij weer herinneringen boven. Herinneringen aan mijn vakantie in 2002 op de stadscamping in Middelburg, waar mijn oog tijdens het ontbijt voor mijn tent viel op twee palen. En ja hoor, ik had uitzicht op het complex van de Eerste Zeeuwse rugbyclub Oemoemenoe.

Ik herinner me ook dat ik in november 2011 en oktober 2017 op de zondagmiddag verslag deed van de wedstrijd RFC Gouda – Oemoemenoe. Ik was benieuwd hoe men aan de naam Oemoemenoe was gekomen en een van de spelers vertelde dat men zich bij de oprichting in 1971 afvroeg hoe men de club moest gaan noemen. Met andere woorden ‘hoe moeten we nu’, in het Zeeuws ‘Oemoemenoe’. Probleem opgelost!

In 2011 en 2017 trokken de Zeeuwen aan het langste eind en konden juichend de lange terugweg naar Sportpark De Sprong in Middelburg aanvangen. Afgelopen zaterdag waren de rollen omgedraaid. Nadat de Gouwenaars op 6 december vorig jaar in de eerste competitiefase in Middelburg met een 10-29 zege aan de haal gingen, kwamen de bezoekers er nu in Gouda ook niet aan te pas en werden op een niet zuunige nederlaag (64-14) getrakteerd.

De derde helft was voor de Goudse fans extra gezellig. Zaterdag wacht in de laatste wedstrijd in Purmerend RC Waterland. En los van die uitslag misschien afwachten of de rugbybond nog verrassingen in petto heeft.

ULTRA SPORTEN

Ik moest in het paasweekend denken aan de Griekse koerier Philippides. Over hem zijn in de loop van de eeuwen heel wat verhalen verschenen. Volgens historicus Herodotos werd Philippides enkele dagen voor de Slag van Athene in 490 v. Chr. naar Sparta gezonden om hulp te vragen. Heen en terug zo’n 500 kilometer. Zes eeuwen later kwam een andere Griekse historicus en filosoof Ploutarchos met een andere klassieke versie. Philippides zou van Marathon naar Athene zijn gerend om te roepen “wij hebben gewonnen”. Na deze woorden viel hij dood neer. De vraag blijft of Philippides een historische figuur was. Maar een legende was geboren. Feit is in ieder geval dat in 1982 de eerste Spartathlon, een hardloopwedstrijd over 246 kilometer werd gehouden. De Spartathlon is nu een klassieke ultraloop.

Dat brengt mij bij het fenomeen ultrasporten. Het aantal ultra hardloopmarathons is niet meer te tellen. De bekendste in Nederland is de Run Winschoten, een hardloopwedstrijd over 100 kilometer. Deze run werd meerdere keren gewonnen door de Goudse ultrarunner Pascal van Norden.

Er zijn in veel meer sporten marathons, zoals in de zwemsport. De Amerikaanse ultra-atleet Jim Dreyer zwom meerdere Grote Meren in Noord-Amerika over. Voor een tocht van 100 kilometer deinsde hij niet terug. En wat te denken van de jaarlijkse Ironman triatlon.

Een sport die de laatste jaren aan populariteit wint is Ultra Cycling, ook in Gouda, getuige Borderline700, een ultrafietstocht over 700 kilometer. Op Goede Vrijdag gaf wethouder Michiel Bunnik op de Goudse markt met een bel uit 1834 het startsein. Vol goede moed trotseerden 190 fanatiekelingen de gure wind. Op naar Luxemburg en dan weer terug.

Zaterdagmiddag rond 13.00 uur finishte de eerste deelnemer weer bij GRTC Excelsior. Lennart Nap werd 2^e op een uur van de Duitse winnaar en hij baalde want hij had willen winnen. Zondagmiddag ging ik weer kijken. Er waren inmiddels heel wat renners binnengekomen en de verhalen kwamen los.

Petje af voor alle deelnemers, ook voor hen die de eindstreep uiteindelijk niet haalden. Een geweldige prestatie. Maar of dit allemaal gezond is betwijfel ik.

IN FLANDERS FIELDS

Wielerliefhebbers hebben afgelopen zondag hun hart weer kunnen ophalen. Ook ik heb volop genoten van de wielerwedstrijd In Flanders Fields – from Middelkerke to Wevelgem. Voor velen een hele mond vol en de echte diehards hebben het nog steeds over Gent – Wevelgem, hoewel de wedstrijd al sinds 2003 niet meer in Gent start. En van 2020 tot 2025 was Ieper de startplaats en vanaf dit jaar valt gedurende tien jaar het startschot in Middelkerke.

Namen veranderen regelmatig. Sponsors verbinden hun naam aan sportcompetities. De Eredivisie heet sinds deze voetbaljaargang ‘Vrienden Loterij Eredivisie’. Basketbal- volleybal- en handbalteams krijgen soms namen waarbij ik even moet kijken wie dat ook al weer zijn. Ook voetbalstadions ondergaan naamsveranderingen. ADO-supporters gingen vroeger naar het inmiddels afgebroken Zuiderparkstadion. Een verhuizing en een aantal naamswijzigingen later moeten de Haagse supporters nu naar het Werk Talent Stadion. En zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen.  

‘What’s in a name’ zei Williams Shakespeare in 1597 al, ik kan niet wakker liggen van al die naamswijzigingen, hoewel ik soms toch een nostalgisch traantje moet wegpikken.

Bij het zien van de wielerbeelden zondag kwamen mooi herinneringen aan onze vakanties in Middelkerke en andere vakantiebestemmingen aan de Vlaamse kust boven. Het ging weer kriebelen en ik kwam al in een vakantiestemming. Ik kan haast niet wachten tot begin juli.

Over wielrennen en over namen gesproken, op Goede Vrijdag 3 april a.s. is Gouda de startplaats van de ultrafietstocht Gouda – Luxembourg – Gouda, officieel bekend als Borderline700. Een wielerrit over 700 kilometer en 5000 hoogtemeters door het vlakke land van het Groene Hart, de heuvels van Limburg en de beklimmingen van de Ardennen. De start is op de Goudse Markt en de finish bij GRTC Excelsior. Een absolute uitdaging voor doorgewinterde duursporters. De deelnemers zijn helemaal op zichzelf aangewezen en ze moeten binnen 60 uur de finishboog aan het Kale Jonkerpad bij GRTC Excelsior passeren. Dat kan ook midden in de nacht zijn en ik ben bereid om een deel van mijn nachtrust op te offeren om dit mee te  maken.

LEGENDS

De Olympische Winterspelen zitten er weer op. Prachtige weken, mooie sport en een berg aan Nederlandse medailles. Medailles die verwacht werden maar ook verrassingen. En er waren teleurstellingen te verwerken. De Noorse langlaufer Johannes Klaebo veroverde zijn 11^e gouden medaille en op hem kan nu het etiket ‘living legend’ worden geplakt, een titel die de ‘bejaarden’ Jorrit Bergsma en Kjeld Nuis volgens hun fans ook hebben verdiend. Maar om  iedereen die grote prestaties heeft geleverd meteen maar tot ‘legend’ te bombarderen. Het moet een beetje exclusief blijven.

Over ‘legends’ gesproken. Afgelopen zaterdag overleed Koos Postema, een van de beste presentatoren die Nederland heeft gekend. Toen ik hoorde van het overlijden van Postema gingen mijn gedachten terug naar de zomer van 1984, de Olympische Zomerspelen in Los Angeles. Ik was met vakantie op Ameland en iedere morgen keken we naar Olympisch ontbijt, het ontbijtprogramma op tv, van 07.00 tot 09.00 uur gepresenteerd door Koos Postema en Harmen Siezen. Je vakantiedag kon slechter beginnen. Mooie herinneringen.

Mooie herinneringen aan Koos Postema heb ik ook bij het sportprogramma ‘Langs de Lijn’. Koos Postema en Willem Ruis als presentatoren. Grappen en grollen gingen hand in hand met de sport. Legendarische radio durf ik met droge ogen te beweren. Ik ken hierbij zonder aarzelen Koos Postema de status ‘legend’ toe.

Er overleed afgelopen week nog een groot sportman die de titel ‘legend’ verdient, schaakgrootmeester Jan Timman, een van de grootste schakers die Nederland ooit heeft gekend. Toen ik van zijn overlijden hoorde gingen mijn gedachten terug naar de dag dat ik Jan Timman heb mogen interviewen. Samen met het toen zeer jonge schaaktalent Anish Giri. Ik weet niet precies meer wanneer dit was, ik schat zeker zo’n 15 jaar geleden. Het was in ieder geval tijdens het door Schaakclub Messemaker 1847 georganiseerde Open Goudse Schaakkampioenschap. Ik koester deze herinnering nog steeds.

Aan de Walvisstraat waren zondag de ONA legends te bewonderen, die het opnamen tegen Creators FC, een team van bij jongeren bekende influencers. Feest voor Goudse kinderen en bijna € 7000,- voor kinderen in armoede. Hulde!