Oudjes
Ik moet de laatste tijd regelmatig denken aan de bekende Nederlandse uitdrukking ‘de oudjes doen het nog best’. De term oudjes kan op veel etiketten worden geplakt, van een klassieke auto uit de jaren ’60 tot een cabaretier die nog 50 jaar nog relevant is. Een rockgroep die al meer dan 60 jaar aan de weg timmert en die dit jaar opnieuw bewijst dat ze nog steeds fans en recensenten enthousiast kunnen maken. Oud-politici en voormalige andere zwaargewichten, die als mastodonten blijkbaar nog steeds invloedrijk zijn en te pas, maar vooral vaak te onpas, in talkshows verschijnen om hun visie tentoon te spreiden.
En dan zijn er natuurlijk de oudjes in de sport. Zo is daar wielrenster Marianne Vos die afgelopen weekend op 39-jarige leeftijd haar 15e wereldtitel pakte. Ze denkt nog niet aan stoppen begreep ik. Bauke Mollema vond zaterdag wel dat hij op zijn 39e met wielerpensioen kon gaan. Hij nam bescheiden afscheid zoals een nuchtere Groninger betaamd. De Kroatische voetbalinternational Luka Modric (41) gaat ook nog even door als het aan hem ligt. Lionel Messi hield het vorige week op zijn 39e ook voor gezien. Hij blijft wel voetballen, maar de bondscoach van Argentinië hoeft hem niet meer op te roepen. Het afscheid van deze grote voetballer vond ik enigszins lachwekkend en het ontbrak er nog maar aan dat in zijn vaderland een 14-daagse periode van nationale rouw werd afgekondigd.
Maar het kan nog gekker. De Portugees Christiano Ronaldo (41) denkt nog steeds dat hij onze lieve heer is, want hij eist gewoon dat de bondscoach van Portugal hem altijd opstelt. Het gekke is dat zelfs de politiek zich er mee bemoeit. Ik was nooit zo’n fan van Ronaldo en na zijn recente escapades heeft hij zijn mini restje sympathie bij mij helemaal verspeeld.
Maar over het algemeen heb ik een zwak voor de oudjes in de sport. Dat had ik ook voor de ‘diesel van Havelte’, oud-marathonschaatser Jan Roelof Kruithof, die vorige week op 89-jarige leeftijd overleed.
U mist de ‘oude’ Goudse sporters. Daarover een volgende keer.
Memory Lane
Voor de zekerheid vertrok ik afgelopen zaterdag op tijd naar de Sportlaan. De stadsderby GSV – ONA stond op het programma, dus wie weet werd het een drukte van belang, daarom wilde ik geen enkel risico nemen om van een plaatsje verzekerd te zijn. Het was natuurlijk een illusie om te denken dat de voetbalfans in rijen voor het loket zouden staan, maar een beetje wegdromen in het verleden mag toch wel, of niet soms?
Ik kon zaterdagmiddag snel en ongehinderd doorlopen. De kassa was gesloten, maar dat is tegenwoordig bij veel voetbalclubs het geval, dus dat was geen verrassing. Toen ik een aantal weken geleden bij GSV bij de bekerwedstrijd tegen Moordrecht was, was het heel rustig, kon je als het ware iedereen de hand schudden en was je binnen twee minuten klaar. Maar zaterdag was het toch een ander verhaal. Het was gezellig druk, het mooie weer werkte natuurlijk ook mee, en ik herkende meteen een aantal bekende gezichten. Collega columnist Willem Dekker, ONA man bij uitstek en ook bekend onder de eretitel ‘voetbalgek’, zat met zijn nieuwe knie op de tribune en ging met zijn verhalen uiteraard decennia terug in de tijd. Olympiaan Vincent Govers, ook met een GSV verleden, kon zich ook nog memorabele momenten voor de geest halen. Ook de bekende Gouwenaar Leen Bezem, oud doelman van Hermes DVS en trainer van o.a. SV Gouda, was blijkbaar nieuwsgierig, want hij heeft ook een ONA verleden.
Veel GSV’ers hebben een ONA verleden. En ook andersom. Neem Theo van Eck, oer GSV’er maar nu al jaren een ONA man. Hij zal die middag ongetwijfeld prettige mixed feelings hebben gehad. En datzelfde zal ook gespeeld hebben bij Chris Langeveld, die net als van Eck successen bij beide Goudse clubs heeft gekend.
Het was zaterdagmiddag voor veel aanwezigen een soort memory lane. Een beetje wegdromen in het verleden. De wedstrijd op zich was soms vermakelijk en sportief, daar is alles mee gezegd. En nu maar duimen dat de gloriejaren van zowel ONA als GSV weer terugkeren.
DE STADSDERBY
De Goudse voetballiefhebbers, en ik denk vooral de oude(re) supporters, hebben 3 oktober en 10 oktober in hun agenda omcirkeld. De wijnmaand kan haast niet beter beginnen want de komende twee zaterdagen worden er weer echte Goudse voetbalderby’s gespeeld. In de 5e klasse weliswaar, maar dat mag de pret niet drukken. Een stadsderby roept bij velen herinneringen op en maakt specifieke krachten los.
Ik ben even in de geschiedenis gedoken van de derby’s die ONA, GSV en Gouda deze eeuw hebben gespeeld. Volgens de gegevens die ik heb kunnen opduikelen hebben ONA en GSV deze eeuw, zowel op zondag als op zaterdag, in competitieverband nooit tegen elkaar gespeeld. Wat dat betreft is er zaterdag 3 oktober sprake van een primeur, GSV – ONA. Dat moet publiek trekken.
De week daarop, zaterdag 10 oktober, treffen Gouda en GSV elkaar in het Groenhovenpark. Deze oude Goudse voetbalclubs met allebei een mooie geschiedenis, hebben recenter wel tegen elkaar gespeeld. En die wedstrijden leverden steeds behoorlijk wat doelpunten op. In het seizoen 2010-2011 speelden zij in de 4e klasse C op zondag. Gouda trok met 1-5 en 6-0 twee keer aan het langste eind. Ook in het seizoen 2022-2023, inmiddels waren beide clubs overgestapt naar het zaterdagvoetbal, vielen de doelpunten als rijpe appels. Op 10 december 2022 won Gouda met 6-1, maar GSV nam op 13 mei 2023 sportief wraak door met 5-3 te winnen. En nu, nieuwe ronde, nieuwe kansen!
ONA en Gouda hebben deze eeuw een iets grotere geschiedenis met elkaar. Op de zondagmiddag troffen zij elkaar vier keer. De laatste keer was op 9 februari 2014 toen ONA aan de Walvisstraat met 5-1 won. Vermeldenswaardig is nog de grote uitslag op 9 september 2012 toen Gouda thuis met maar liefst 10-2 over ONA heen walste. In het seizoen 2023-2024 won ONA twee keer (3-2 en 1-3). Op zaterdag 12 december, zo rond de klok van 16.30 uur weten we of ONA de punten thuis heeft weten te houden of dat Gouda juichend naar het Groenhovenpark kan afreizen.
Lang leve de stadsderby!
ZIJN WE ER KLAAR VOOR?
Het speelkwartier is voorbij schreef ik in een vorige column. Ik bedoelde dat de aftrap voor de nieuwe competitie er aan zat te komen. Ik licht de Goudse voetbalclubs er uit.
Vierde divisionist Jodan Boys is al drie weken bezig, en hoe! Drie keer winst met een doelsaldo van 9 voor en 0 tegen. Een clean sheet zoals dat zo mooi heet. En daarmee trotse koploper. Waar moet dat eindigen. Ik hoorde vooraf de optimistische geluiden bij de trainer en dacht ‘nou nou dat is wel heel optimistisch’. Maar voorlopig heeft hij het gelijk aan zijn zijde. Maar ik gooi de naam Joop Zoetemelk er nog maar eens in, want de weg naar u weet wel is nog lang.
Voor de andere Goudse voetbalclubs zit de bekercompetitie er op. SV DONK won alle drie wedstrijden met een doelsaldo 9-0, ook een clean sheet. De degradant is volgens mij klaar om het verloren gegane terrein te heroveren. Olympia gaat ook naar de volgende bekerronde en het zou mij niet verbazen dat de kampioen van afgelopen seizoen ook in de 2e klasse weer mee gaat draaien.
SV Gouda, dat nog nageniet van het prachtige jubileumfeest en de jubileumwedstrijd tegen Feyenoord Legends, is optimistisch voor het nieuwe seizoen. Het jonge team van Herman Verrips is weliswaar uitgeschakeld in de beker, maar aan het scorend vermogen ligt dat niet. Zij hebben niets te verliezen en alles te winnen.
Over de kansen van ONA kan ik alleen maar gissen. Je kunt zeggen dat een degradant in een klasse lager wel even een hoofdrol gaat spelen, maar de ‘resultaten’ in de bekercompetitie stemmen nu niet direct tot ongebreideld optimisme. Maar ook aan de Walvisstraat is de bal rond, dus wie weet gaan we nog leuke dingen zien.
Tot slot GSV. Het mooie is wat mij betreft dat de club aan de Sportlaan weer competitie gaat spelen. Ik kon afgelopen zaterdag na jaren weer verslag doen van GSV. “We gaan gewoon lekker voetballen”, hoorde ik. Dat is mooi en ik laat me verrassen.
NOSTALGIE
Het afgelopen sportweekend stond bij mij grotendeels in het teken van de nostalgie. Oude herinneringen kwam boven toen ik zaterdagmiddag verslag deed van de bekerwedstrijd SV DONK – VV Benschop. “Daar moet ik bij zijn”, mompelde ik toen bekend werd dat DONK tegen mij oude cluppie Benschop zou spelen. Herinneringen kwamen dus bij mij boven. Ik heb medio jaren ’70 van de vorige eeuw enkele jaren gevoetbald bij VV Benschop. Eerst als linkerspits maar ik heb mijn ‘voetbalcarrière’ afgesloten als doelman van Benschop 5. Ik werd min of meer toevallig doelman. Toen een elftal, ik meen Benschop 4 of 3, geen keeper had, werd mij gevraagd om de vacature in te vullen. Ik had die dag al een wedstrijd gespeeld, maar ik zei gretig ja. Tegen wie we toen speelden herinner ik me niet meer, wel dat we met 10 – 0 verloren. Lekker debuut natuurlijk, maar ik had blijkbaar toch een aardige indruk achtergelaten, want sindsdien was ik keeper.
Zaterdag speelde Benschop dus bij DONK. Bij het bestuderen van het wedstrijdformulier gingen bij mij bij de achternamen van de Benschopse spelers geen lichtjes branden. In ruim een halve eeuw is er natuurlijk wel het een en ander veranderd. Ook in mijn geboorteplaats.
Ik was ruim voor aanvang van de wedstrijd aanwezig. Twee vertegenwoordigers van Benschop waren er ook. Ik zei dat ik geboren was in Benschop en daar ook had gevoetbald. “Schinkel, ja een bekende naam in Benschop, daarvan wonen er nogal wat”. Namen vlogen over de tafel. Hans Kraay sr. de eerste trainer van VV Benschop, die meteen maar promoveerde. De kleine Kraay jr. die als 10-jarig jochie ook regelmatig langs de lijn was te vinden. Toen ik op een gegeven moment de naam van een van mijn toenmalige favoriete spelers liet vallen, zei mijn buurman laconiek “dat ben ik”. Bleek ik naast Joop Corsten te zitten, destijds een geweldige voetballer. Inmiddels 81 jaar dus niet zo gek dat ik hem niet herkende. Joop Corsten, een echte clubman. De verhalen bleven komen. Ik moest maar eens snel in Benschop langskomen.
HET NIEUWE SPORTSEIZOEN
De bal rolt weer. Voor het eggie welteverstaan. Het speelkwartier is voorbij. De vakantie is voor de meesten ook voorbij. De maand september ligt voor ons. Het sportseizoen 2026 – 2027 is begonnen. Tijd om alle al dan niet terechte optimistische verwachtingen waar te maken.
De Goudse voetbalclubs trapten zaterdag af. Jodan Boys gaf meteen zijn visitekaartje af en startte de competitie met een afgetekende 0 – 4 zege. Maar de weg naar Parijs is nog lang zou Joop Zoetemelk zeggen. DONK, Gouda en GSV wonnen hun bekerwedstrijden. Kersverse 2e klasser Olympia net niet en bij ONA is nog werk aan de winkel voor de nieuwe trainer Bert Potuyt.
Voor RFC Gouda begint de competitie op 12 september met een uitwedstrijd in Utrecht tegen USRS. De Goudse rugbytrots degradeerde afgelopen seizoen, maar dankzij het terugtrekken van AAC en het afhaken van Oemoemenoe komen de Gouwenaars dit seizoen opnieuw uit in de 1e klasse, het op een na hoogste niveau in Nederland. De ietwat wrange nasmaak van de zwaarbevochten degradatie is verdwenen. De Utrechtse studenten zijn gewaarschuwd.
De nieuwe damcompetitie in de Ereklasse begint op 19 september. Damlust speelt ook nu weer op het hoogste niveau in Nederland. Met toppers Martijn van IJzendoorn en Erno Prosman, resp. 3e en 6e op de nationale rating van de KNDB. De openingswedstrijd is thuis tegen DIOS, het team uit de Achterhoek dat zich in het afgelopen seizoen via de nacompetitie het vege lijf redde.
De vrouwen van GZCDONK beginnen op 26 september in Nijverdal aan de nieuwe competitie. De Goudse waterpolovrouwen moesten de landstitel dit jaar afstaan aan ZV De Zaan. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Op naar de 13e landstitel?
Uiteraard beginnen er nog veel meer sportcompetities. Dit was slechts een kleine greep.
Tot slot wil ik een paar grote complimenten uitdelen. Gefeliciteerd Lisa Bruijnincx met je wereldtitel roeien in de dubbelvier. Klasse!
Een extra groot compliment wil ik uitdelen aan Lowie van Eck die afgelopen weekend geblinddoekt de Elfstedentocht heeft gelopen. Een absurde uitdaging volgens de Goudse atleet. Grote klasse Lowie!
DAT WAS HET DAN
Deze column staat in het teken van afscheid nemen. Ik zit weliswaar nog een beetje in de vakantiemodus, maar het ‘gewone’ leven rammelt langzamerhand al weer aan de deur. Met een vriendschappelijke schouderklop heb ik afscheid genomen van Pier Kloeffe, de voormalige visser uit de Panne. Zijn standbeeld kijkt uit op de zee aan het strand van De Panne. “Pier, dat was het dan, het was weer goed toeven hier en hopelijk tot ziens”.
Zandvoort stond het afgelopen weekend ook in het teken van afscheid. Voor de laatste keer waren de brullende motoren van de Formule I te horen. Alle ogen waren gericht op Max Verstappen, maar toen hij in de eerste ronde al uitviel, gingen veel mensen al naar huis. Volgens mij geen echte liefhebbers van de autosport, maar alleen fans van ‘onze’ Max. Ik lig trouwens niet wakker dat dit racecircus hier stopt, want ik heb niets met autosport. Kwestie van smaak en daarover valt niet te twisten. De zandhagedis en de rugstreeppad zullen het ongetwijfeld met mij eens zijn.
Ook Maarten van der Weijden nam dit weekend afscheid. Hij staakte zijn recordpoging om 270 kilometer te zwemmen. Hij werd in het Goudse water nog enthousiast toegejuicht, maar aanhoudende buikklachten en griep noopten hem definitief te stoppen met zijn monstertocht. Verstandig want mijn motto is niet voor niets ‘gezondheid is het belangrijkste in het leven, de rest is meegenomen’. Wat wel meegenomen is dat Maarten een mooie cheque aan het kinderziekenhuis in Utrecht kan overhandigen.
De nieuwe sportcompetities staan op punt van beginnen. Eerder werd bij GZCDONK afscheid genomen van icoon Kjeld Veenhuis. De Goudse club zag ook topspeelsters Maartje Keuning en Jorrit van der Weijden vertrekken voor een buitenlands avontuur. Supporters van Olympia zullen het voortaan moeten doen zonder Thomas Reynaers. Dit kind van de club zwaaide af na een prachtige voetbalcarrière.
Afscheid nemen biedt gelukkig ook kansen. Nieuwe namen zullen opduiken, hun kans ruiken en de harten van de fans proberen te veroveren. Ik ben benieuwd. Laat het nieuwe seizoen maar snel beginnen!
NIEUWE HELDEN
De naam Femke Bol zal iedere sportliefhebber bekend in de oren klinken. Ook bij de niet sportliefhebber zal bij het horen van de naam Femke Bol, de atlete die tegenwoordig als Femke Broeders-Bol door het leven gaat, een belletje gaan rinkelen. Is dat ook niet die hardloopster met dat hoge stemmetje? Na de 400 meter gaat deze hinde nu op jacht om haar naam ook op de 800 meter te vestigen. En ze is al aardig op weg naar de wereldtop.
Stefan Nillessen. Wie zegt u? Ik vrees dat buiten de atletiekwereld weinigen kunnen vertellen wie dit is. Ik geef eerlijk toe, had je mij voor dit weekend gevraagd wie Stefan Nillessen is, had ik ook niet direct een antwoord kunnen geven. Ondanks het feit dat Nillessen de laatste jaren al opmerkelijk aan de weg timmerde, was zijn naam ook bij mij niet blijven hangen.
Maar sinds dit weekend zal dat allemaal anders zijn. Met een ongelofelijke eindsprint verbaasde hij zaterdag vriend en vijand en won deze stuntman tijdens het EK atletiek in Birmingham de 1.500 meter. Een nieuwe held is opgestaan.
Het EK atletiek in Birmingham was een groot succes voor de Nederlandse atletiek. Ik heb de afgelopen week urenlang voor de tv doorgebracht en volop genoten. Daar waar ik bij het WK voetbal de nodige wedstrijden aan mij voorbij heb laten gaan, betrapte ik mij erop dat ik bij vrijwel alle atletiekonderdelen geïnteresseerd heb zitten kijken. Speerwerpen, kogelslingeren, discuswerpen, de tien- en de zevenkamp, (polsstok)hoogspringen, verspringen en uiteraard alle loopnummers. Ik heb zelfs zondagmorgen bijna de hele marathon bij de vrouwen en de mannen uitgezeten. Alleen dat snelwandelen blijft een raar onderdeel.
Nieuwe helden zijn opgestaan en zullen dit ongetwijfeld blijven doen, ook in Gouda. Ga eens kijken naar de Wall of Fame in sporthal De Mammoet en je staat versteld van de geweldige prestaties van Goudse sporters. Ruim twee jaar geleden werd deze Wall of Fame ‘bijgewerkt’ door wethouder Michiel Bunnik. Ik ben benieuwd welke nieuwe naambordjes wethouder Ronald Verkuijl in de nabije toekomst mag onthullen.
ALLES VAN WAARDE
Er ontsnapte mij afgelopen donderdag bijna een vloek toen ik het bericht kreeg dat de Goudse journalist Pieter van Vliet op dinsdag plotseling was overleden. Verbijsterd en trillend van ongeloof legde ik mijn telefoon neer. “Dat kan toch niet waar zijn” stamelde ik, want ik had enkele dagen daarvoor nog appverkeer met hem. Het vreselijke nieuws wilde niet bij mij doordringen.
Ik kende Pieter van Vliet al vele jaren. We kwamen elkaar, vooral op zaterdagmiddagen regelmatig tegen bij sportevenementen in Gouda. Na afloop van voetbalwedstrijden van b.v. Jodan Boys babbelden we altijd nog lekker na over de wedstrijd. “Ga je straks nog ergens heen Gerrit”? Ik zei dan dat ik het verder voor vandaag wel voor gezien hield. Maar voor Pieter zat de dag er nog niet op, hij ging of naar het waterpolo van GZCDONK of naar Olympia die om kwart over vijf nog aan de bak moesten. Pieter stond nooit stil leek het.
Momenteel zijn de openbare verhoren van de Parlementaire Enquêtecommissie Corona aan de gang. De tijd vliegt want ik realiseer me dat het al weer zes jaar geleden is dat de coronapandemie uitbrak. Een van de gevolgen was het verbieden van sportevenementen en het (tijdelijk) stilleggen van competities. Er kwamen strenge restricties om op de een of andere manier toch aan georganiseerde sport te mogen doen.
Na enige tijd mochten topsportcompetities weer doorgaan. Ook de Eredivisie waterpolo werd hervat en in Gouda hebben we dan de mannen en de vrouwen van GZCDONK. Ik heb in die periode veel waterpolowedstrijden verslagen. Geen publiek, alleen spelers, speelsters, begeleiders, scheidsrechters en een speaker. Als verslaggever zat ik op de tribune, vaak samen met Pieter van Vliet. Dat versterkte de band die ik al met hem had.
Pieter van Vliet is overleden. Ik ga je missen Pieter. Geen bomen meer opzetten over de Goudse sport. Geen praatjes meer tijdens mijn dagelijkse wandeling waarbij ik je vaak tegenkwam.
Ik sluit af met de woorden van de dichter Lucebert: “Alles van waarde is weerloos”. Pieter, Ik zal nog vaak aan je denken.
AFSCHEID
‘Gerrit hoe ga je dit verkopen in je column’ vroeg een zichtbaar teleurgestelde DONK-supporter mij zaterdagmiddag zo rond de klok van half 5. DONK had zojuist met 1 - 4 verloren en was gedegradeerd naar de 3e klasse. En het begon zo goed in het begin van de competitie, maar na de winterstop werd de dalende lijn ingezet. Blessures en schorsingen werkten ook niet mee en waren wellicht de belangrijkste oorzaak van het minder presteren. Meerdere keren lonkte een overwinning, maar na 90 minuten ging DONK dan met een schamel puntje de kleedkamer in of stonden ze zelfs helemaal met lege handen. Het is jammer, uithuilen en opnieuw beginnen in de 3e klasse. Helaas ook geen stadsderby tegen Olympia.
Voor DONK zit het seizoen er op, maar ONA moet nog flink aan de bak om het vege lijf te redden en degradatie naar de 5e klasse te voorkomen. Voor de vrouwen van Jodan Boys liep het seizoen ook op een deceptie uit. Na twee achtereenvolgende kampioenschappen volgde zaterdag een tweede achtereenvolgende degradatie. Ook hier uithuilen en opnieuw beginnen in de 1e klasse.
Toen ik zaterdagmiddag op de tribune zat bij DONK, moest ik denken aan Jeanne Hertog, de weduwe van sportverslaggever Bert Hertog. Jeanne overleed op 17 mei jl. Bert, met zijn kleine notieboekje, en Jeanne zaten vaak naast mij op de tribune. Ik riep dan altijd “De hertog en de hertogin zijn er, de wedstrijd kan beginnen”. Of “Jeanne ik ga inbellen, want ik voel dat er een doelpunt in de lucht hangt”. En tot haar grote verbazing viel er toen ook een goal. Dat deed ik daarna nog een keer, met hetzelfde resultaat. Als er daarna even niet gescoord werd zei Jeanne “Gerrit bel even in, want ik wil meer doelpunten zien”. Jeanne Hertog was ook na het overlijden van ‘haar Bert’ in 2007 jaren een vertrouwd gezicht op de voetbaltribunes in de Goudse regio. Zij had een uitgesproken mening en als iets of iemand haar niet beviel dan liet ze dat weten ook. Jeanne ik ga je missen.