Gerritschinkel.nl Columns & meer

HET WK VOETBAL

Het klinkt misschien gek uit mijn mond maar ik zie een in beetje op tegen WK voetbal dat  donderdag losbarst. Laat er geen misverstand over bestaan, ik ben voetballiefhebber, maar al dat gedoe rondom dit WK hoeft van mij niet. Al weken wordt er aan de talkshowtafels en andere tv- en radioprogramma’s door kenners, en vooral ook zogenaamde kenners, over het wel en wee van ‘ons Oranje’ gedelibereerd. Reclames van allerlei oranjeprullaria vliegen je om de oren. Sommige straten kleuren letterlijk oranje, hoewel het in mijn directe woonomgeving (nog) meevalt. Slechts hier en daar zie ik Nederlandse vlaggen en oranje vlaggetjes en spandoeken met de tekst ‘Wij zijn Oranje’ en oranjesjaals met ‘HOLLAND’.

Nederland verbroedert de komende weken en politieke meningsverschillen worden zo lijkt het even in de ijskast gezet. Maar dat sport en politiek desondanks alles met elkaar te maken hebben wordt bij dit WK voetbal nogmaals duidelijk. FIFA-baas Gianni Infantino die een speciale FIFA-vredesprijs uitreikt aan Donald Trump. Dit clowneske duo zullen we ongetwijfeld de komende weken nog als een soort Bassie en Adriaan te zien krijgen, hoewel ik met deze vergelijking het Nederlandse clownsduo geen recht doe. Sorry Bassie, sorry Adriaan.

Gedoe rondom een groot sportevenement bestaat al lang. In 1978 besloot de KNVB ondanks veel protesten gewoon naar het WK voetbal in Argentinië te gaan. Schendingen van mensenrechten werden voor lief genomen en principes sneuvelen dan. Over principes gesproken, afgelopen week overleed oud hockeyer Hans Jorritsma, een man die wel principes had.  Oké, hij ging in 1978 dan wel naar het WK hockey in Argentinië, maar hij weigerde de zilveren medaille uit handen van dictator Jorge Videla aan te nemen. Hulde!

Ik verheug me ondanks alles op mooie wedstrijden, maar ik blijf er niet ’s-nachts voor op. Mij zul je niet in een JuichJack zien. De eindeloze voor- en nabeschouwingen laat ik in principe aan mij voorbijgaan. Ik ben geen chauvinist en als Nederland geen wereldkampioen wordt stort mijn wereld echt niet in. Ik denk trouwens dat Oranje op 19 juli al weer thuis is.  

JUICHEN EN TREUREN

Er werd weer volop gejuicht en getreurd in het afgelopen sportweekend. Er waren tranen van vreugde en tranen van verdriet. Teleurstelling en gelatenheid streden bij de verliezers om voorrang en de bij de winnaars kon de euforie niet groot genoeg zijn. Jonas Vingegaard, kopman van het Nederlandse Team Visma-Lease-a-Bike, voltooide zijn trilogie. De droom van Thymen Arendsman spatte uiteindelijk op het laatste moment toch uiteen. Geen podiumplek in de Giro d’Italia 2026. Lorena Wiebes won de eerste etappe in de Giro, maar werd tot haar verbijstering even later gediskwalificeerd en uit de ronde gezet. Haar fiets was volgens een weegschaal 20 gram te licht! Bizar.

In Gouda viel er het afgelopen weekend niet veel te juichen, in tegendeel, het was eigenlijk één groot tranendal. Het begon vrijdagavond al in het  Groenhovenbad waar de vrouwen van GZCDONK het hoofd bogen voor ZV De Zaan. Revanche bleef een dag later uit en zo werd helaas afstand gedaan van de nationale waterpolotitel. 

In Korte Akkeren vloeiden de tranen zaterdagmiddag rond de klok van half 5 ook rijkelijk. Nadat ik precies een week geleden getuige was van de degradatie van DONK, zag ik nu ONA hetzelfde lot ondergaan. Kwam DONK, om de nacompetitie te ontlopen, slecht 1 punt te kort, ONA kwam slechts twee doelpunten te kort. De Goudse fans zagen een strijdend ONA te veel kansen missen, terwijl tegenstander SEP twee keer doeltreffend bij de les was. Ik vroeg me na afloop van de wedstrijd af hoe de gemoedstoestand zou zijn van Bert Potuyt, de nieuwe trainer van ONA het komende seizoen, die onder het publiek aanwezig was. Als trainer van Cabauw was hij vorige week mede verantwoordelijk voor de positie waarin ONA terecht was gekomen.

Net als vorige week bij DONK was er zaterdag ook teleurstelling en berusting aan de Walvisstraat. “Wat er het afgelopen seizoen ook allemaal is fout gegaan, ONA is en blijft altijd mijn cluppie”, hoorde ik een doorgewinterde supporter zeggen. Zo is het, na regen komt zonneschijn. Uithuilen en in september met frisse moed opnieuw beginnen.

AMELAND

Zondagmorgen vroeg werd ik in mijn tent op camping Duinoord wakker van het geluid van een helikopter. Ik vroeg mij af of er iets aan de hand zou zijn. Een uurtje later kwam ik er achter dat er een reddingsactie bezig was. Een groot aantal wadlopers was door onderkoeling en snel opkomend zeewater in problemen gekomen.  Mijn gedachten gingen even terug naar augustus 1972. Camping Duinoord op Ameland was getroffen door een windhoos en enkele weken daarna ondernam ik zelf een wadlooptocht. Een grote sportieve uitdaging, een hele belevenis. Verder kan ik me er niet veel meer van herinneren. Ik weet nog wel dat ik toen na tig eerdere mislukte pogingen definitief gestopt ben met roken.

Ik was met de familie het lange Hemelvaartsweekend op het mooie Ameland. Zon, wind, regen en hagel streden om voorrang en wisselden elkaar af. Het was vooral koud. Vier dagen heb ik de sport links laten liggen en via een vaak haperend internet slechts wat sportuitslagen op teletekst tot me genomen.

Op de terugweg naar Gouda zondagmiddag in de auto geluisterd naar Langs de Lijn, naar de spannende ontknoping in de Eredivisie. Ter hoogte van Aldehaske opende Volendam de score in de degradatiekraker tegen Telstar. Bij het passeren van It Hearrenfean brak de hemel helemaal open en de gevolgen waren duidelijk te horen aan het radioverslag. Bij verkeersknooppunt Lunetten maakte Telstar doelman Ronald Koeman jr. zich onsterfelijk. NEC had intussen Nijmegen in vuur en vlam gezet en was Ajax in zwembad Heerenveen bijna letterlijk verdronken.    

In de sportkaterns maandagmorgen het belangrijkste Goudse sportnieuws tot me genomen. Daar waar de dames van GZCDONK indruk maakten met twee monsteroverwinningen werden de Goudse heren afgebluft. Kampioen Olympia blameerde zich. ONA is hard op weg om 4^e klasser te blijven, daar waar DONK zich grote zorgen moet maken en het ontlopen van degradatie zal nog een hele klus worden. Door te verliezen van AAC 2 lijkt het doek voor RFC Gouda nu echt gevallen. Tenzij er ergens weer een onverwacht konijn uit de hoge rugbyhoed tevoorschijn komt. Ik hoop het.

B.B. & The Blues Shacks – Blues is a stew

B.B & The Blues Shacks is een Duitse bluesband uit Hildesheim, Neder-Saksen. De band, opgericht in 1989, speelt diverse bluesstijlen, zoals Chicago blues, West Coast blues, Delta blues, swing en jumpblues. Hun inspiratiebronnen zijn o.a. The Fabulous Thunderbirds, Little Walter, Walter Horton en T-Bone Walker. B.B. & The Blues Shacks hebben inmiddels met name door hun liveoptredens hun reputatie als topband in het buitenland gevestigd. Sinds 1989 hebben ze zo’n 4000 concerten gegeven in 15 landen. Ze hebben o.a. opgetreden in Dubai, op het Doheny Festival in Los Angeles, Moskou Bluesfestival, Peer Blues Festival, Moulin Blues Festival en op het Byron Bay Festival in Australië, waar ze samen met Bob Dylan, B.B. King en Elvis Costello voor tienduizenden mensen optraden. De band won diverse prijzen en de lezers van Blues News verkiest hen meerdere keren tot beste Duitse Bluesband. Hun grote doorbraak komt in 1994 als de band optreedt op het Breminale Festival. In dat jaar komt ook hun debuutalbum Feelin’ fine today uit.  

Medio januari van dit jaar verscheen Blues is a stew, hun nieuwe (4^e) studioalbum met verschillende facetten van traditionele blues Het album is opgenomen in Tom Leino’s Analog Studios in Finland.

T-Bone Walker is niet ver weg in het swingende openingsnummer That kind of woman. Na de slepende blues ‘Till the break of dawn, met een klaterende pianosolo en scheurende mondharp, horen we de eerste cover, de soulvolle ballad Dead love, een song van Milton Campbell (Little Milton). Het titelnummer Blues is a stew dekt helemaal de lading, een heerlijke stoofpot R&B. De bas is prettig naast trompet, gitaar, mondharp en piano in Let me know. De tweede cover is Please don’t leave, een zeer fraaie soulballad van R&B zanger-saxofonist Lee Diamond. Een scheurende mondharp en prominent drumwerk en percussie zijn er in de uptempo blues Wrong direction. Na That don’t look good, met een strakke ritmesectie, een fijne pianosolo en lekker gitaarwerk, leven orgel en blazers zich uit in de ballad When a long time friend is gone. Daarna komt B.B. King om de hoek kijken. Eerst in dienst stijl met T-100 en daarna in de B.B. King cover Bad luck. Een flonkerende pianosolo versiert End up well en Tom Leino speelt de 2^e gitaarsolo in de dampende blues Gold diggin’ woman. De vierde cover is een prachtige versie van It’s good to see you baby van Percy Mayfield. Het album wordt geheel in stijl afgesloten met de soulvolle ballad I hope you’re doing good.

Conclusie: Blues is a stew is een energiek, smaakvol en met liefde gemaakt album. Liefhebbers van traditionele blues, R&B en soul kunnen volop genieten.

Tracks:

1. That kind of woman
2. ‘Til the break of dawn
3. Dead love
4. Blues is a stew
5. Let me know
6. Please don’t leave
7. Wrong direction
8. That don’t look good
9. When a long time friend is gone
10. T-100
11. Bad luck
12. End up well
13. Gold diggin’ woman
14. It’s good to see you baby
15. I hope you’re doing good
    
    

Line up:

• Michael Arit – zang, mondharmonica
• Andreas Arit – gitaar
• Fabian Fritz – piano, orgel, accordeon
• Henning Hauerken – contra bas, elektrische bas
• Andre Werkmeister – drums, percussie

Special guests:

• Tom Leino – 2^e gitaarsolo (track 13)
• Drew Davies – saxofoon (track 1,3,4,8,9,12,14,15)
• Tom Müler – saxofoon (track 1,3,4,6,8,9,11,12,14,15)
• Stefan Gossinger – trompet (track 5)

The Hoodoo Men – Shake that boogie

Zeg je Oostenrijk, dan denk je aan alpineskiën, schansspringen, rodelen, bobsleeën, Sachertorte en Apfelstrudel. Muziekliefhebbers denken aan beroemde componisten als Joseph Haydn, Franz Schubert, Anton Bruckner Wolfgang Amadeus Mozart en Johann Strauss. Maar los van deze klassieke componisten kan de muziekliefhebber in Oostenrijk ook terecht voor Chicagoblues. De unieke sfeer van The Windy City leeft voort in de muziek van het Oostenrijkse bluestrio The Hoodoo Men. Hun optredens worden gekenmerkt door speelplezier, virtuositeit, authenticiteit en hun ongekunstelde liefde voor de klassieke (Chicago) blues.      

Op hun nieuwe album Shake that boogie duikt het trio weer enthousiast in de klassieke blues en dat is meteen in het spetterende openingsnummer Shake your boogie van Sonny Boy Williamson te horen. De eigen compositie Engine in my chest is een luie blues met een huilende mondharp. De verschroeiende mondharp is daarna weer te horen in het rudimentaire Ain’t gonna fall in love again van The Lazy Jumpers. Uiteraard mag de slowblues Last night van Little Walter niet ontbreken. Simek scheurt zijn mondharp bijkans weer aan flarden in de stomende boogie Don’t boss me van Sonny Boy Williamson II. Motel blues, met een vette slide, en de slowblues Summer is over, zijn weer eigen composities van Peter Samek. Junior Wellswordt geëerd met de klassieker Hoodoo man blues. Mooi is het gitaarwerk in de slowblues Too late to cry van Lonnie Johnson. Temperature is weer een ode aan Little Walter, gevolgd door de boogie I’m a ding dong daddy, een song van Jerry McCain. Weer veel mondharp, wasbord en lepels. Na Keep it to yourselfvan Sonny Boy Williamson II wordt het album afgesloten met een opwindende versie, met vette slide, van de Sleepy John Estes cover Diving duck blues.

Conclusie: Shake that boogie is een virtuoos album waar de diepe liefde voor de (Chicago) blues van afdruipt. Lekker hard draaien die plaat!

Tracks:

1. Shake your boogie
2. Engine in my chest
3. Ain’t gonna fall in love again
4. Last night
5. Don’t boss me
6. Motel blues
7. Summer is over
8. Hoodoo man blues
9. Too late to cry
10. Temperature
11. I’m a ding dong daddy
12. Keep it to yourself
13. Diving duck blues

Line up:

• Peter Samek – zang, slidegitaar, mondharmonica
• Wolfgang Leinweber – wasbord, lepels, zang
• Gerry Höller – gitaar, zang

Eddie Kold Band – Blues in my heart

Eddie Kold (echte naam Jorg Fennekold) is een Duitse zanger-gitarist. Kold heeft een grote voorliefde voor de Chicago blues. Hij reist regelmatig naar Chicago ,voor het eerst in 1986, een woont daar ook een aantal jaren. In Chicago ziet hij legendes als Eddie Clearwater, Lonnie Brooks, Magic Slim, Junior Wells, Fenton Robinson, Buddy Guy, Larry Davis en Albert King optreden. In 1989 gaat hij zelf optreden, o.a. in de beroemde Checkerboard Lounge, de club die al snel als zijn tweede huis voelt. In de jaren ’90 is hij lid van Vance Kelly’s Backstreet Blues Band en begeleidt hij op een avond gedurende een hele set Robert Jr. Lockwood. Hij treedt ook op met soulartiesten als Otis Clay, Tyrone Davis, Alvin Cash en Little Scotty. Sinds 2003 is hij voorman van de Eddie Kold Band. In 2004 wordt ook de in Duitsland wonende uit Virginia afkomstige zanger Larry “Doc” Watkins aan de band toegevoegd. Hun debuutalbum Chicago Blues Heaven verschijnt in 2018.

Eind december 2025 kwam het nieuwe (3^e) album van Eddie Kold Band uit. Het album is opgenomen in Keulen met medewerking van een aantal internationale gasten uit Chicago en Finland.

Het openingsnummer Around three or four is een ballad waarin het gitaarspel van Kold en de soulvolle zang van Watkins meteen al tot zijn recht komt. Backpain is een fraaie instrumentale shuffle, waarna Burnin’ outta control met uitstekend gitaarwerk heerlijk groovy meandert. Further on up the road is één van de twee covers. Het nummer werd voor het eerst opgenomen door Bobby “Blue” Bland in 1957 en later ook door o.a. Bruce Springsteen, Eric Clapton, The Band, Johnny Cash, The Band en Joe Bonamassa. De leadzang is hier van LP Davenport en Tom Holland is op gitaar te horen. Lucas Diehl trakteert op een heerlijke pianosolo in het swingende Girls. Het titelnummer Blues in my heart is een prachtige slowblues met een indringende gitaarsolo van Terho Keskitapio. De backing vocals geven aan dit nummer een gospeltintje. Smachtend is de zang van Watkins in I’ve got to find a woman, de zoektocht naar een nieuwe geliefde. De tweede cover is Last two dollars, een song van Johnny Taylor. Naast het fantastische gitaarwerk van Kold neemt Honeydrew Melon Davenport de uitbundige leadzang voor haar rekening. Soulvol is de zang van Watkins daarna weer, met de backing vocals van Trina Williams, in Lipstick on your bra. De ritmesectie en dan vooral bassist Klaus Brunschede, trekt de aandacht in de slowblues Lovesick blues. Ook Kold is hier gitaristisch in topvorm. Na het jazzy My whole world shock neemt Kold zelf de leadzang voor zijn rekening in Student. Het album eindigt in stijl met het funky en met blazers opgesierde Three way combination.

Conclusie: Blues in my heart is een album waar de liefde voor de (Chicago) blues volop aanwezig is. Kortom, een uitstekend album.

Tracks:

1. Around three or four
2. Backpain
3. Burnin’ outta control
4. Further on up the road
5. Girls
6. Blues in my heart
7. I’ve got to find a woman
8. Last two dollars
9. Lipstick on your bra
10. Lovesick blues
11. My whole world shock
12. Student
13. Three way combination

Credits:

• Eddie Kold – gitaar, zang
• Larry “Doc” Watkins – zang
• Klaus Brunschede - bas
• Christian Wubben – drums
• Lucas Diehl – keys, piano
• LP Davenport – zang (track 4)
• Honeydrew Melon Davenport – zang (track 8), backing vocals (track 4)
• Tom Holland – gitaar (track 4,8)
• Terho Keskitapio – gitaarsolo (track 6)
• Trina Williams – backing vocals (track 6,9)

De matrix

De Amerikaans-Australische film The matrix uit 1999 wordt beschouwd als een van de beste sciencefictionfilms aller tijden. In deze film komt computerhacker Thomas Anderson op een vreemde manier in contact met Morpheus. Deze leidt Thomas binnen in de ongekende virtuele wereld, de Matrix genaamd.  

Ik weet niet of de keuzeheren van de KNSB deze film destijds ook hebben gezien, maar sinds vorige week hebben talloze schaatsliefhebbers het over de vermaledijde matrix. Aanleiding is het OKT waar schaatsers en schaatssters zich konden plaatsen voor de Olympische Winterspelen in februari. Maar ondanks de van tevoren afgesproken regels was het na afloop weer volop heisa. Het woord aanwijsplek viel, met als gevolg vreugde en verdriet. Beschuldigingen over een weer en op social media gingen de beerputten weer open. Het behalen van medailles staat voorop bij de KNSB, de romantische visie dat deelnemen belangrijker is dan winnen is verlaten. Pierre de Coubertin, de vader van de moderne Olympische Spelen, draait zich om in zijn graf.

Het is volop winter. Het vriest en het sneeuwt als nooit tevoren. We zijn bijna niet meer gewend aan deze winterse omstandigheden. Nieuwjaarswedstrijden, waar de oude glorie weer zou kunnen schitteren, werden afgelast. Zelfs de crosswedstrijd van GRTC Excelsior afgelopen zondag ging niet door. Alleen de Goudse rugbyers trokken zich niets aan van de winterse omstandigheden, want Gouda’s Glorie en de Goudse Babies speelden ‘gewoon’ hun nieuwjaarswedstrijd. Een aantal nieuwjaarsrecepties werd zelfs helemaal afgelast. Ik kan me niet herinneren wanneer dit voor het laatst het geval was.

De meeste competities liggen nog even stil. Voetbalclubs zoeken de zon op. Het is voor Jodan Boys te hopen dat het trainingskamp in Albufeira niet in het water valt. De eerste Goudse medaille van 2026 hebben ‘we’ al mogen begroeten. Gefeliciteerd Lianne van Loon met je bronzen medaille op de NK Marathon in Heerenveen. Het nieuwe sportjaar 2026 kon op 1 januari voor de schaatsster van SC Gouda bijna niet beter beginnen, want ja, als Marijke Groenewoud mee doet dan weet je wel hoe laat het is.  

Welkom in het sportjaar 2026.

Chuck Prophet & Cumbia Group ¿Qiensave? – Wake the dead

Chuck Prophet (28 juni 1963, Whittier, Californië) start zijn muzikale carrière in de Amerikaanse gitaarrockband Green on Red uit Tucson, Arizona, waarmee hij in de jaren ’80 optreedt en een aantal succesvolle platen opneemt. Prophet maakt in 1985 zijn debuut in Green on Red op het album Gas food lodging. Na zijn vertrek uit Green on Red start Chuck Prophet een solocarrière. In 1990 verschijnt zijn eerste soloalbum Brother Aldo, waarna er regelmatig nieuwe albums uitkomen. Met het verschijnen van zijn album No other love (2002) wordt Prophet succesvol als soloartiest. Hij toert regelmatig met zijn begeleidingsband Mission Express (Stephanie Finch, keyboards, zang, Kevin White bas, Vicente Rodriguez, drums, zang en James DePrato gitaar, lapsteel). 

In 2022 werd bij Prophet lymfeklierkanker vastgesteld en werd zijn Europese tournee waarbij  hij ook in Nederland zou optreden afgelast. Hij onderging een half jaar chemokuren en is nu weer genezen verklaard. In een interview in het Belgische weekblad HUMO in april 2023 zegt Prophet “De ziekte heeft me een enorme optater gegeven, maar ik ben er wellicht wel een beter mens door geworden”.  

Tijdens de herstelperiode van zijn ziekte verdiepte Prophet zich in Cumbia muziek, een muziekgenre van Latijns-Amerikaanse oorsprong. Cumbia wordt gespeeld met accordeons, een bajo sexto gitaar en temperamentvolle percussie.

Vorige maand verscheen het album Wake the dead, waarop Chuck Prophet behalve door zijn band Mission Express wordt begeleid door de Cumbia groep ¿Qiensave?. Deze band uit Salinas, Californië, werd opgericht in 2009 en bestaat uit de broers Carlos Cortez (zang, slaggitaar), Mario Cortez (keyboards, zang), William Cortez (bas) en Ricardo Cortez (drums) en Alejandro Gomez (zang, lead gitaar). De roots van ¿Qiensave? liggen in Michoacán, Mexico.

Het album opent met het titelnummer Wake the dead een funky song met een smakelijke cumbia saus van drums en accordeon overgoten. In  het reggae achtige Betty’s song, een lied over een immigrantendochter, is een hoofdrol weggelegd voor de sterke ritmesectie. Give the boy a kiss is lekker groovy, gevolgd door het strak gespeelde en met een vette cumbia saus overgoten First came the thunder. Stevig met een fraaie bas en felle gitaarlicks is Sally was a cop. De romantische ballad Red sky night, met wah wah gitaar, is ook op single uitgebracht. Uitbundig is de zang met harmonieen in het met percussie en vette funky gitaarlicks versierde Same old crime. Mooi is het gitaarwerk in het langzame bluesy One lie for me, one for you. Het drums gedreven Sugar into water brengt je door de pompende keyboards in de tex mex sferen van Sir Douglas Quintet. Het reggae achtige In the shadows, met een heerlijk farfisa orgel, lijkt te zijn ‘opgedragen’ aan Elon Musk. Het slotnummer It’s a good day to be alive is een gevoelige ballad waarin Prophet dankbaar is dat hij weer gezond is.

Conclusie: Wake the dead is een verrassend mooi album.

Tracks cd:

1. Wake the dead
2. Betty’s song
3. Give the boy a kiss
4. First came the thunder
5. Sally was a cop
6. Red sky night
7. Same old crime
8. One lie for me, one for you
9. Sugar into water
10. In the shadows (for Elon)
11. It’s a good day to be alive

Anthony Geraci – Blues called my name

Anthony Geraci (1954, New Haven, Connecticut) raakt op zijn 4^e al in de ban van de piano. Zijn ouders kopen een Kimball Grand Piano voor de jonge Anthony en zijn moeder zorgt er voor dat hij pianoles krijgt aan The Neighborhood School of Music. Geraci is een veteraan in de Amerikaanse muziekscene en heeft in de loop der jaren met heel veel bluesartiesten gespeeld, zoals Muddy Waters, Big Joe Turner, J.B. Hutto, Otis Rush, Jimmy Rogers, Big Mama Thornton, BB King, Buddy Guy, Van Morrison, J. Geils, Hubert Sumlin, Steve Miller en Chuck Berry. Hij speelde ook mee op meer dan 50 albums van bluesgrootheden als Big Walter Horton, Carey Bell, Odetta, Charlie Musselwhite, Lazy Lester, Snooky Prior en John Brim. Anthony Geraci is een origineel lid van Sugar Ray and the Bluetones en van Ronnie Earl and The Broadcasters. Geraci ontving in de loop der jaren een groot aantal onderscheidingen. Zijn meest recente kreeg hij vorig jaar (de Pintetop Perkins Piano Player Award). Samen met The Boston Blues All-Stars werd hij in 2021 ook genomineerd voor de Blues Music Award in de categorie Band of the Year.

Deze maand verscheen het album Blues called my name, de opvolger van het in 2020 verschenen  Daydreams in blue. Net als op zijn vorige album wordt Geraci ook weer bijgestaan door The Boston Blues-Stars, zanger Sugar Ray Norcia en zijn er gastbijdragen van een aantal bekende gitaristen.

That old pine box, waarin Geraci c.s. een ode brengen aan de sterfelijkheid, is de swingende opener met piano en bijtende gitaarlicks. Het titelnummer The blues called my name is een prachtige bluesballad met zang van Sugar Ray Norcia, barrelhousepiano en een snijdende gitaarsolo van Monster Mike Welch. About last night is een Latin achtige jazzy instrumental ‘drijvend’ in een overvol bad van Hammondtonen en fraai gitaarwerk van Charlie O’Neil. Boston stomp is een flonkerende door piano gedreven instrumental. Erika van Pelt neemt de fraaie gastvocalen voor haar rekening in de bluesballad Corner of heartache and pain. Naast zijn zang hamert Geraci er vervolgens met zijn piano weer op los in de vrolijke boogie I go ooh. Walter Trout’s gitaarwerk in de instrumental Into the night varieert van fel tot lyrisch. Norcia neemt de zangmicrofoon weer ter hand in het door de piano opgepimpte I ain’t going to ask. In de instrumental Wading in the vermillion trekken, naast uiteraard de piano, de vioolsolo’s van de uit Chicago afkomstige Anne Harris de aandacht. Het album wordt prima instrumentaal afgesloten met Song for the planet earth, met alleen Anthony Geraci op piano.   

Conclusie: Blues called my name is een fantastisch album.

Tracks cd:

1. That old pine box
2. The blues called my name
3. About last night
4. Boston stomp
5. Corner of heartache and pain
6. I go ooh
7. Into the night
8. I ain’t going to ask
9. Wading in the vermillion
10. Song for planet earth

Line-up

• Anthony Geraci – piano, Hammond, zang (track 6)
• Sugar Ray Norcia – zang (track 1,2,8)
• Erika van Pelt – zang (track 5)
• Charlie O’Neil – gitaar (track 1,3,5,6)
• Monster Mike Welch – gitaar (track 2)
• Walter Trout – gitaar (track 7)
• Barret Anderson – gitaar (track 8)
• Paul Loranger – bas (track 1,2,4,5,6,7,8,9)
• Chris Rathbun – bas (track 3)
• Jeff Armstrong – drums
• John Vanderpool – tenor sax (track 6)
• Anne Harris – viool (track 9)

Futsal

Op de persconferentie van 14 januari jl. heeft het nieuwe kabinet de sportwereld weer wat lucht gegeven. Er mag in ieder geval weer normaal worden getraind. Alleen zijn er nog wel de nodige beperkingen bij het spelen van wedstrijden. Er mogen alleen onderlinge wedstrijden worden gespeeld en het publiek is ook nog niet welkom.

Opnieuw gloort er weer hoop dat binnenkort alles weer als vanouds wordt. De aangekondigde persconferentie van 25 januari a.s. zal hopelijk nog meer leuke dingen in petto hebben. Dan zal waarschijnlijk ook duidelijk zijn of de competities weer mogen worden hervat. En ik ben benieuwd wanneer die competities dan weer gaan beginnen. Mijn microfoon heb ik alvast uit de mottenballen gehaald.

Voorlopig ben ik als sportverslaggever nog aangewezen op passieve sportbeleving, maar dat hoeft ook geen straf te zijn. Woensdag begint in Nederland het WK zaalvoetbal, of zoals dat tegenwoordig heet: futsal. Toen ik zondagmiddag bij Studio Sport een reportage over futsal zag, dwaalden mijn gedachten terug naar vrijdagavond 17 april 2015. In een volgepakte sporthal De Mammoet was ik getuige van de kampioenswedstrijd van GZV Watergras. Voorafgaand aan die allesbeslissende wedstrijd mocht ik zelfs met een cameraman in de kleedkamer de tactische bespreking van trainer Marvin Paton bijwonen. Heel bijzonder. “We gaan geschiedenis schrijven”. Met deze woorden stuurde Paton zijn spelers het veld in.

En de Goudse zaalvoetbalvereniging schreef die avond inderdaad geschiedenis door voor het eerst in hun bestaan te promoveren naar de Eredivisie. Het walhalla van het Nederlandse zaalvoetbal was een Gouds zaalvoetbalteam rijker. De euforie was groot!

Twee seizoenen draaide Watergras aardig mee in de Eredivisie, maar in het seizoen 2017-2018 werden slechts twee punten behaald en was degradatie naar de Topklasse B een feit. Daarin spelen ze nog steeds. Ook geen slecht niveau dacht ik.