Gerritschinkel.nl Columns & meer

21mei/190

Big Daddy Wilson – Deep in my soul

Big Daddy Wilson wordt ruim 50 jaar als Wilson Blount geleden geboren in Edenton, een klein stadje in North Carolina. Op zijn 16e stopt hij met school en even later gaat hij in het Amerikaanse leger dat hem in Duitsland stationeert. Hij trouwt daar met een Duits meisje. In Duitsland ontdekt hij de blues en is van plan om in zijn nieuwe vaderland een carrière op te bouwen. In 2004 verschijnt zijn debuutalbum Get on your knees and pray. Zijn grote doorbraak komt in 2009 als hij een contact tekent bij RUF Records met zijn album Love is the key. Zijn meest succesvolle album tot nu toe is I’m your man uit 2013. In 2014 wordt hij uitgeroepen tot de beste Duitse akoestische (blues)muzikant. Big Daddy Wilson is een veelgevraagd artiest en stond (ook in Nederland) op menig bluesfestival.

Op 19 april jl. verscheen zijn nieuwe album Deep in my soul. Het album is geproduceerd door Jim Gaines en is opgenomen in de Bessie Blue Studios in Stantonville, Tennessee.

Al meteen in het openingsnummer I know wordt duidelijk dat de titel van het album volledig de lading dekt. Meeslepend gezongen soulblues met de Alabama Horns en de backing vocals van Trinecia Butler en Kimberlie Helton. Mooi gitaarwerk is dan te horen in het uptempo Ain’t got no money. In de ballad met orgel en piano Mississippi me brengt Wilson met zijn prachtige bariton een ode aan Mississippi en BB King. In het funkyTripping on you vallen de mooie baslijnen van Dave Smith op en in I got plenty de vrolijke piano van Mark Narmore. In de prachtige soulballad Hold on to your love is het orgelspel van Rick Steff wonderschoon. Het funky titelnummer Deep in my soul wordt grotendeels gedragen door de blazers en de groovy baslijnen. Het gedreven drumwerk en een pittige gitaarsolo bepalen de kracht van I’m walking. Een van de hoogtepunten is de soulbluesballad Crazy world, met orgel, melodieus gitaarwerk en backing vocals. Soulblues van grote klasse is ook Redhead stepchild, waarin Wilson nog maar eens ten overvloede laat horen wat prachtige stem hij heeft. Enigszins afwijkend is het rockende Voodoo met de wah wah gitaarriffs van Laura Chavez. Het slotakkoord is de traditional Couldn’t keep it to myself, met de zeer fraaie backing vocals van Mitch Mann, Brad Guin en Ken Waters. Alleen jammer dat deze gospel slechts 47 seconden duurt.     

Conclusie:  Deep in my soul is een verpletterend mooi album.

Tracks:

  1. I know
  2. Ain’t got no money
  3. Mississippi me
  4. Tripping on you
  5. I got plenty
  6. Hold on to our love
  7. Deep in my soul
  8. I’m walking
  9. Crazy world
  10. Redhead stepchild
  11. Voodoo
  12. Couldn’t keep it to myself

Line-up

  • Big Daddy Wilson - zang
  • Laura Chavez - gitaar
  • Dave Smith - bas
  • Steve Potts - drums
  • Will McFarlane - gitaar
  • Mark Narmore - toetsen
  • Rick Steff - orgel
15mei/190

Steve Howell & Jason Weinheimer – History rhymes

De in Marshall, Texas, geboren zanger-gitarist Steve Howell was 13 jaar toen hij in 1965 kennis maakte met de countryblues van Mississippi John Hurt. Sinds die tijd heeft hij een grote voorliefde voor de (akoestische) gitaarblues van bluesmannen als Son House, Blind Wilie McTell, Robert Johnson, Rev. Gary Davis, Blind Willie Johnson en Blind Blake. Naast zijn liefde voor de folk- en countryblues is Howell beïnvloed door de (traditionele) jazz van o.a. Miles Davis, Bill Evans, Lester Young, Louis Armstrong, Jack Teagarden, Art Tatum, Count Basie, Duke Ellington en Wes Montgomery om maar een paar jazzgrootheden te noemen. Tijdens zijn tijd bij de US Navy was hij gestationeerd in Engeland (Wales) en speelde daar in folkclubs. Bij zijn terugkeer in de VS in 1977 trad hij veel op in Texas en Louisiana. Sinds 2006 verschijnen er regelmatig platen van hem, met o.a. zijn band The Mighty Men.

Jason Weinheimer is een veteraan in de muziekscene. Hij speelde bas in de bands van o.a. Shelby Lynne, Allison Moorer en Steve Howell & the Mighty Men. De laatste jaren was hij ook actief als producer van platen van o.a. John Moreland, Buddy Flett en Jim Mize.   

Vorige maand verscheen History rhymes, het nieuwe album van Steve Howell & Jason Weinheimer. Op dit album worden zij bijgestaan door gitarist Dan Sumner en multi-instrumentalist David Dodson,

Het album opent ontspannen met There’ll be some changes made, een swingjazzsong van Billy Higgins en Benton Overstreet uit 1921. Lekker ontspannen is daarna ook Harold Arlen en Johnny Mercer’s slowblues Blues in the night. Fraai zijn vervolgens de fingerpicking gitaarnoten in Shuckin’ sugar van Blind Lemon Jefferson. In de traditional, de folksong Jack of diamonds, speelt David Dodson zeer fraai mandoline en hij brengt de luisteraar daarna met zijn spel in de korte traditional Frosty morn in Keltische sferen. Intens is de vertolking van Rev. Gary Davis’ gospel If I had my way. Heerlijk jazzy is Everybody loves my baby, een jazzsong van Jack Palmer en Spencer Williams, ook ooit door Fats Waller en The Boswell Sisters opgenomen. Prachtig gitaarwerk in de beste traditie van Chet Atkins, Wes Montgomery en Joe Pass. Zeer ingetogen gezongen en subtiel begeleid is You don’t know me, een compositie van Cindy Walker en Eddie Arnold en vooral bekend geworden in de uitvoering van Ray Charles. Howell en Sumner gaan I got a right to sing the blues heerlijk fingerpicking met hun gitaren te lijf. Een zeer mooie uitvoering van de jazzstandaard van Ted Koehler en Harold Arlen. Texas Rangers – the falls of Richmond is een traditional. Howell draagt dit nummer op aan zijn overleden vader T.D. “Rusty” Howell en de senior Texas Rangers Glen Elliot, Max Womack en Bob Mitchell. Ook zijn achterooms Pete Miller (Texas Rangers) en Charlie Miller (Arizona Rangers) worden in deze song geëerd. Indrukwekkend mooi vertolkt. Huddie Ledbetter’s Titanic verhaalt over het schip die niet kon zinken, maar in 1912 toch verging. In deze song wordt ook het verhaal verteld van de zwarte wereldkampioen zwaargewicht Amerikaanse bokser Jack Johnson, die niet mee mocht op de Titanic. Het album eindigt met de laidback countryblues Pine Bluff, Arkansas van Bukka White. Een heerlijke ruim 6 ½ minuut durende ontspannende versie.

Conclusie: Liefhebbers van intieme en ontspannen country blues en jazz moeten dit album onmiddellijk aanschaffen.

Tracks:

  1. There’ll be some changes made
  2. Blues in the night
  3. Shuckin’ sugar
  4. Jack of diamonds
  5. Frosty morn
  6. If I had my way
  7. Everybody loves my baby
  8. You don’t know me
  9. I got a right to sing the blues
  10. Texas Rangers – The Falls of Richmond
  11. Titanic
  12. Pine Bluff, Arkansas

Line-up

  • Steve Howell – zang, archtop en flattop gitaar
  • Jason Weinheimer – bas
  • Dan Sumner – archtop gitaar
  • David Dodson – mandoline, banjo

 

9mei/190

Johnny Rae Lee – Reflections

De Canadese blueszanger, -gitarist en songwriter Johnny Rae Lee is geboren op 19 mei 1973 in Toronto. Zijn stijl is een combinatie van authentieke en hedendaagse blues, zowel elektrisch als akoestisch. Omdat hij vindt dat je de blues heel jong moet leren begrijpen maakt hij op jonge leeftijd een muzikale studiereis naar Mississippi en New Orleans. Behalve ‘rondhangen’ speelt hij met lokale muzikanten uit Mississippi en New Orleans. Na zijn terugkeer in  Canada blijft hij de blues spelen in de lokale clubs van Toronto. In 2000 wordt hij door Eco Art uitgenodigd om deel te nemen aan ‘Young International Talents’ en maakt een kleine tour door Italië. Van 2005 – 2010 speelt hij met een aantal muzikale vrienden in de Rolling Papers Blues Band op verschillende bluesfestivals. Ze staan o.a. ook in het voorprogramma van Eric Bibb en Poppa Chubby.

In 2016 komt zijn debuutalbum Stories uit, een album met 10 akoestische en elektrische bluessongs met verschillende levensverhalen en –ervaringen. Zo schreef Lee het nummer Dreaming net na de terroristische aanslagen van 2015 in Parijs.

Het nieuwe album van Johnny Rae Lee & The Blues Boys heet Reflections. The Blues Boys zijn de musici die Lee in de late jaren ’90 heeft ontmoet, drummer Corrado Della Luna, die ook op Stories speelt, en bassist Dario Iovino. Roberto Gianni speelt op het nieuwe album keyboards.

Het album opent relaxed met het verhaal van ‘the pride of old Tennessee’, de haan Mr. Roy.

Lekkere relaxte blues met akoestisch en elektrisch gitaarwerk. Fraai en fel gitaarwerk is te horen in het funky Drive the blues away. De ritmesectie is prima en dat is ook zo in het uptempo rockende Release me. Organist Roberto Gianni meldt zich in de heerlijke slowblues Upside down, met snijdende gitaarsolo’s van Lee. Brother is een echt bandnummer waarin Lee verhalen uit zijn jeugd ophaalt. Een van de mooiste songs is As I watch you grow, met een akoestisch gitaarintro en mooie mondharpsolo’s. Na de boogie Travelling man waaiert de mondharp weer naast de elektrische gitaarsolo’s in de soulblues Blues in your soul. Older is weer een prachtige slowblues met orgel en gitaar. Het slotnummer, het funky Blues on you wordt gedragen door de strakke ritmesectie waarover Lee weer een spetterende gitaarsolo uitstort.

Conclusie:  Johnny Rae Lee & The Blues Boys hebben mij met Reflections prettig verrast. Een lekker album.

Tracks:

  1. Roy
  2. Drive the blues away
  3. Release me
  4. Upside down
  5. Brother
  6. As I watch you grow
  7. Travelling man
  8. Blues in your soul
  9. Older
  10. Blues on you

Line-up:

  • Johnny Rae Lee – gitaar, zang
  • Dario Iovino – bas, double bas, harmonica
  • Corrado Della Luna – drums
  • Roberto Gianni – keyboards
30apr/190

Hans Theessink – 70 Birthday bash

Zanger-gitarist Hans Theessink (5 april 1948, Enschede) loopt al heel lang mee in de muziekscene. Begin jaren ‘60 raakt hij aangestoken door de blues en deze muziek heeft hem sindsdien niet meer losgelaten. In zijn begintijd treedt hij met een vriendenband op in Enschede en omgeving en in Duitsland en in 1970 maakt hij zijn eerste plaatopname. Begin jaren 80 verhuist Theessink naar Wenen waar hij sindsdien met zijn vrouw woont.

Op 5 april 2018 werd Hans Theessink 70 jaar. Om dit heuglijke feit te vieren nodigde hij een groot aantal muzikale vrienden uit Europa en de VS uit om dit met hem te vieren. Op 4,5,6 en 7 april 2018 vonden in het Wiener Metropol de Birthday Bash Konzerten plaats. De musici die met Theessink optraden waren o.a. zijn eigen band Blue Groove, The Blind Boys of Alabama, tubaspeler Jon Sass, het oorspronkelijk uit Zimbabwe afkomstige trio Insingizi, de Oostenrijkse zangeressen Meena Cryle en Sassy Holzinger, de Deense zanger-gitarist Knud Moller, de Britse jazzzangeres Dorretta Carter en de Zeeuwse bluesband Champagne Charlie.

Op 5 april jl. verschenen deze opnamen op het dubbelalbum 70 Birthday bash. Cd 1 opent met Stormwarning een akoestische blues met een groot J.J. Cale gehalte. Na Jimmy Reed’s Honest I do, speelt Gait Klein Kromhof van Champagne Charlie een fraaie slepende mondharp in Vicksburg is my home. In Willie Dixon’s Built for comfort is de tuba van Jon Sass lekker en de slide van Theessink in Walking the dog van Rufus Thomas mag Meena Cryle haar niet geringe vocale kwaliteiten laten horen in Sam Cooke’s Change is gonna come. Jon Sass is weer op dreef in Cocaine blues. Een van de hoogtepunten van het album is Jesus on the mainline, een prachtige vertolking van de gospelsong van Ry Cooder met vocale hoogstandjes van Dorretta Carter en de uit Grenada afkomstige zanger Alee Thelfa. Insingizi is weer prominent te horen in Set me free en het Zuid Afrikaans getinte Zambezi. The Blind Boys of Alabama zingen de gospels Uncloudy day en Hank William’s I saw the light naar grote hoogten. Cd 1 eindigt met de klassieke gospel Will the circle be unbroken, met een absolute hoofdrol van Dorretta Carter.

Champagne Charlie is te gast in Running home, het openingsnummer van cd 2, daarbij geassisteerd door Insingizi. Na het melodieuze gitaarspel van Chris Fillmore in Leaving at daybreak voert de gospelzang van Insingizi weer de boventoon in Old man trouble. Vervolgens zingt Theessink een duet met Sassy Holzinger in If I needed you, de klassieker van Townes van Zandt. Champagne Charlie horen we weer in Stop that Alabama bus, de protestsong die gospelzanger Brother Will Hairston in 1956 schreef naar aanleiding van de boycot die ontstond toen de Amerikaanse burgerrechtenactiviste Rosa Parks in de bus weigerde haar zitplaats af te staan aan een blanke. Man with a broken heart is een mooie Willie Nelson achtige countrysong met Knud Moller die vervolgens een mooi duet aangaat met Theessink in het o.a. door Cab Calloway onsterfelijk gemaakte St. James infirmary. Na het heel korte Sabela met Insingizi gaat men op de Duits/Oostenrijkse toer in Awarakadawara en Lindschi met de Oostenrijkse singer-songwriter Ernest Molden en de Oostenrijkse zanger en mensenrechtenactivist Willie Resetarits. Kris Kristofferson’s Help me make it through the night is vertaald naar Gö du bleibst heut Nacht bei mir, In Sweet home Chicago neemt Sissy Holzinger, begeleid door o.a. Champagne Charlie, de vocalen weer voor haar rekening. In Glory of love is Milica Theessink in de backing vocals te horen. De gospelblues Slow train is een fraai slotakkoord.

Conclusie:  Birthday bash uit 2009 heeft in het album 70 Birthday bash een meer dan voortreffelijke opvolger gekregen. Wacht a.u.b. weer geen 10 jaar Hans voor je weer met zo’n prachtig ‘verjaardagsalbum’ komt.

Tracks cd 1:

  1. Stormwarning
  2. Honest I do
  3. Vicksburg is my home
  4. Built for comfort
  5. Walking the dog
  6. Change is gonna come
  7. Cocaine blues
  8. Jesus on the mainline
  9. Set me free
  10. Zambezi
  11. Uncloudy day
  12. I saw the light
  13. Will the circle be unbroken

Tracks cd 2:

  1. Running home
  2. Leaving at daybreak
  3. Old man trouble
  4. If I needed you
  5. Stop that Alabama bus
  6. Man with a broken heart
  7. James infirmary
  8. Sabela
  9. Awarakadawara
  10. Lindschi
  11. Gö du bleibst heut Nacht bei mir
  12. Sweet home Chicago
  13. Glory of love (feat. Milica Theessink)
  14. Slow train
18apr/190

Kai Strauss & The Electric Blues All Stars- Live in concert

De Duitse blueszanger en –gitarist Kai Strauss (15 juli 1970 Lengerich, Westfalen) wordt tegenwoordig als een van de grote namen van de Europese bluesscene beschouwd. Strauss groeit muzikaal op in Osnabrück. Van 1995 – 2010 toert hij met door hem opgerichte The Bluescasters en de Texaanse blueszanger en mondharmonicaspeler Memo Gonzalez door Europa. Sinds 1910 treedt hij op onder zijn eigen naam en vanaf 2014 is hij bandleider van Kai Strauss & The Electric Blues All Stars. Hun album Electric blues wint in 2014 en in 2015 in Duitsland de BiG Award Best Album voor resp. Electric blues en I go by feel. In 2016, 2017 en 2018 winnen ze nog Duitse blues awards.

Deze maand verscheen Live in concert het nieuwe album van Kai Strauss & The Electric Blues All Stars. Een dubbelalbum, live opgenomen in 2018 in Isernhagen (Blues Garage), Ratingen (Manege Lintorf) en Dortmund (Musiktheater Piano). Dat Amerikaanse collega musici en critici hem een authentieke stijl toe dichten blijkt o.a. uit de liner notes van Otis Grand:  ‘As BB King says on his greatest live recording ‘We’re going to do our best to try and move you tonight – if you like the blues, I think we can’. Kai Straus and his ace band will do the same here’.  

De openingstrack van cd 1, de midtempo bluesrocker Gotta let you go, laat meteen horen waar Kai Strauss & The Electric Blues All Stars voor staan, dampende Chicago blues. Een fraaie pianosolo en een mondharp zijn zeer prettig aanwezig in de slowblues Highway blues. In het funky Ain’t gonna ramble no more en de boogie Judgement day gaat het tempo weer lekker omhoog met felle gitaarsolo’s en een scheurende harp. Did you wrong is soulblues in de stijl van Robert Cray. In de ruim acht minuten durende slowblues Hard life wordt subtiel gitaarwerk afgewisseld met vlammende solo’s. Het slotnummer van cd 1 Get the ball rolling is een uptempo rock and roll stamper met saxofoon, een spetterende pianosolo een strakke ritmesectie en een felle gitaarsolo.

Cd 2 opent met de midtempo funky soulbluesrocker The blues is handmade. Fraai is de orgelsolo. Funky soulblues overheerst daarna ook in This game ain’t worth playing no more met wederom snerpende gitaarsolo’s. Vlammend gitaarwerk is ook weer te horen in de soulbluesrocker Let me love you baby, met ook een fraaie orgelsolo. Na de slowblues Put that bottle down is het weer stampen met de bluesrocker Got to be some changes made. I ain’t buying it is een vette boogie met een huilende mondharp. En dan het slotakkoord. Een bijna 10 minuten durende instrumentale ode aan de fameuze bluesgitaristen Ronnie Earl en Earl Hooker. Prachtige gitaar- en keyboardsolo’s. Heel mooi.

Conclusie:  Liefhebbers van Chicago blues kunnen dit album met een gerust hart aanschaffen en ruim 1 ½ uur genieten van een uitstekende band.

Tracks cd 1:

  1. Gotta let you go
  2. Highway blues
  3. Ain’t gonna ramble no more
  4. Judgement day
  5. Did you wrong
  6. Hard life
  7. Get the ball rolling

Tracks cd 2:

  1. The blues is handmade
  2. This game ain’t worth playing no more
  3. Let me love you baby
  4. Put that bottle down
  5. Got to be some changes made
  6. I ain’t buying it
  7. Shades of Earl (tribute to Ronnie Earl en Earl Hooker)

Line-up:

  • Kai Strauss – gitaar, zang
  • Kevin DuVernay – bas
  • Alex Lex – drums
  • Thomas Feldmann – harmonica, saxofoon
  • Nico Dreier, Mo Fuhrhop, Horst Bergmeyer – keyboards

Special guests:

  • Jimmy Reiter – ritme gitaar
  • Richard van Bergen – ritme gitaar

 

11apr/190

Ralph de Jongh – Quantum

James Brown werd The hardest working man in showbusiness genoemd, maar in Nederland hebben we een artiest waar die eretitel langzamerhand ook op kan worden geplakt. Bluesgitarist, zanger en componist Ralph de Jongh (31 juli 1975, Roosendaal) is een zeer productieve muzikant getuige de gestage stroom aan albums die hij de laatste jaren uitbrengt. In 2017 verschenen er van hem maar liefst vier albums, waaronder een dubbelalbum met de Poolse violiste Ewa Pepper.

Vorig jaar was het even rustig op het platengebied van de Jongh en moest hij blijkbaar even op adem komen, maar nu is hij weer helemaal terug met Quantum, een box met niet minder dan 4 cd’s. Ruim 5 uur nieuwe muziek. In totaal 56 songs, waarvan een groot aantal in alternatieve versies op cd 2,3 en 4 staan. Spontaan in enkele dagen door de Jongh samen met bassist Nico Heilijgers, drummer Marcel Wolthof en zangeres Moon Anderson in de studio opgenomen. Alleen On the dancefloor en On the rolling wave zijn begin 2018 opgenomen. Hierop wordt de Jongh begeleid door gitarist Almar Fernhout, drummer Leon van Etten en bassist Michel ten Hoope. Laatstgenoemde heeft helaas de release van Quantum niet mee kunnen maken omdat hij eind januari 2019 plotseling overleed.

Cd 1 begint met School, een song van bijna 18 minuten, die varieert van subtiel tot opwindend, gevolgd door de ruim 9 minuten durende broeierige slowblues On the rolling wave. Message, de nieuwe single, is een korte Stones achtige uptempo rocker. Het Stones gehalte is trouwens hoog bij de Jongh want Mad mad mad en Boy boy boy doen me sterk denken aan het Stones nummer Jiving sister Fanny. Ook Heart school lover, met de gedreven zang van de Jongh, is een rocker in de beste Stones traditie. Na de funky rocker On the dancefloor volgt Fly, een relaxte ballad met fraai basspel en een ingetogen gitaar. Ook Going away to stay is een ingetogen mooie song met subtiel gitaarwerk. In Old country road bewijst de Jongh behalve een uitstekende gitarist ook een goede zanger te zijn. Vermeldenswaard is ook de mooie ‘lopende’ bas in dit nummer. In de lange slowblues Ease  is de Jongh goed op dreef op slide. Cd 1 eindigt met het mooie Angel.

Cd 2 begint met 2 verschillende versies van de countryblues Ache, gevolgd door het boogie-achtige Mama en Help. Na de twee mooie versies van Deep blue sea volgen er drie versies van de uptempo blues Every day. Naast een aantal andere versies van songs die op cd 1 staan is Louisiana weer een nieuw nummer met een Muddy Waters achtige uitstraling. In de slowblues Reconnect wordt weer volop gitaristisch geïmproviseerd.

Op cd 3 staan alternatieve versies van Ease, Message en Fly. Verder de countryblues Tell me mama, het John Lee Hooker achtige Light en de boogie Wider view. Het is daarna weer volop improviseren op de gitaar in Solve. De geest van Peter Green waart rond in Side. Sing is een  melodieuze midtempo blues en na het ingetogen Down & dirty voeren in Used de improvisaties weer de boventoon. De cd eindigt met twee lange uitvoeringen van Walk in the woods, met fraai basspel.

Op cd 4 staan naast alternatieve versies van songs die op de vorige cd’s staan 5 nieuw nummers. Na de improvisatie in Your soul, is de stem van de Jongh in Truth een kruising tussen die van Mick Jagger en Eric Burdon. Honky baba is een uptempo rocker, Every night een midtempo blues en Be with you lekker funky.

Conclusie: Ralph de Jongh is een fenomeen in de Nederlandse bluesscene bij wie spontaan improviseren een groot goed is. Quantum is daar een mooi voorbeeld van.

Tracks cd 1:

  1. School
  2. On the rolling wave
  3. Message
  4. Mad mad mad
  5. Boy boy boy
  6. Heart school lover
  7. On the dancefloor
  8. Fly
  9. Going away to stay
  10. Old country road
  11. Ease
  12. Angel

Tracks cd 2:

  1. Ache
  2. Ache 2
  3. Mama
  4. Help
  5. Deep blue sea
  6. Deap blue sea 2
  7. Every day
  8. Every day 2
  9. Every day 3
  10. Angel
  11. School
  12. Lost lost lost
  13. Boy boy boy
  14. Louisiana
  15. Old country road
  16. Reconnect

Tracks cd 3:

  1. Tell me mama
  2. Light
  3. Wider view
  4. Solve
  5. Ease
  6. Message
  7. Side
  8. Sing
  9. Down & dirty
  10. Used
  11. Fly
  12. Walk in the woods
  13. Walk in the woods 2

Tracks cd 4:

  1. Walk in the woods 3
  2. Your soul
  3. Truth
  4. Going away to stay
  5. Honky baba
  6. Every night
  7. Be with you
  8. Mad mad mad
  9. Heart school lover
  10. On the dancefloor
  11. On the rolling wave 2
  12. On the dancefloor 3
  13. On the rolling wave 3
  14. On the dancefloor 4
  15. Walk in the woods 4
8apr/190

Townes van Zandt – Blue sky

De op 7 maart 1944 in Fort Worth, Texas, geboren singer-songwriter Townes van Zandt had in zijn leven een kleine maar zeer trouwe schare fans. Een echte doorbraak door het grote publiek bleef helaas niet. Zijn muziek werd wel gekoesterd door muzikale generatiegenoten als Willie Nelson, Guy Clark en Merle Haggard. Platenmaatschappijen stonden niet te springen om zijn werk uit te brengen. In 1968 verscheen zijn debuutalbum For the sake of the song.

Van Zandt leed aan een drugs- en alcoholverslaving. Begin deze eeuw ontstond er meer interesse voor Townes van Zandt en verschenen er o.a. boeken en een documentaire over zijn leven.

Townes van Zandt stierf op 52-jarige leeftijd op Nieuwjaarsdag 1997, cynisch genoeg op dag af precies 44 jaar na de dood van zijn grote idool Hank Williams. Na zijn dood werd van Zandt wel een van de helden van een jongere generatie musici en werd door hen de muziek van Townes van Zandt onder een breder publiek gebracht.

Op 7 maart jl., de dag dat Townes van Zandt 75 jaar zou zijn geworden, is er een verzamelalbum uitgebracht. Dit album, Blue sky, bevat opnames uit 1973. In totaal 11 songs, waaronder twee nooit eerder uitgebrachte nummers. De opnamen van deze sessie werden teruggevonden in de archieven van musicus-journalist Bill Hedgepeth in Atlanta.

Het album opent met het mooie akoestische nooit uitgebrachte All I need, gevolgd door een ruwe demo van Rex’ blues, een nummer dat in 1993 op zijn album Rear View Mirror terecht zou komen. Hills of Roane County is een East Tennessee murderballad uit de 19e eeuw, ook bekend van o.a. The Blue Sky Boys en The Stanley Brothers. De titelsong Sky blue is ook nooit eerder uitgebracht. Na Richard Dobson’s Forever for always for certain en een smoky versie van Blue ridge mountain blues horen we de outlaw ballad Pancho & Lefty, van een van de bekendste songs van van Zandt. Een nummer dat door velen is gecoverd. O.a. door Emmylou Harris, Steve Earle, Hoyt Axton en het werd in 1983 een hit voor Willie Nelson & Merle Haggard. Pancho & Lefty verscheen in 1972 al op het album The late great Townes van Zandt. Snake song is een gestripte versie van het nummer dat in 1978 op het album Flyin’ shoes verscheen en in 2004 ook te horen was in Be here to love me, een filmdocumentaire over het leven van Townes van Zandt en waarin ook o.a. Joe Ely, Kris Kristofferson, Willie Nelson en Guy Clark te horen zijn. Na Silver ships of Andilar, met enigszins galmende zang, de definitieve versie stond al op zijn album The late great Townes van Zandt uit 1972, is Dream spider een heel kort nummer van nog geen twee minuten. Het slotnummer The last thing on my mind is een mooie cover van Tom Paxton uit 1964.

Conclusie: De muziek van de Texaanse troubadour Townes van Zandt is eigenlijk tijdloos, want ook na 45 jaar is het een genot om naar deze opnamen uit 1973 te luisteren.

Tracks:

  1. All I need
  2. Rex’s blues
  3. Hills of Roane County
  4. Sky blue
  5. Forever for always for certain
  6. Blue ridge mountain blues (smoky version)
  7. Pancho and Lefty
  8. Snake song
  9. Silver ships of Andilar
  10. Dream spider
  11. The last thing on my mind

 

 

4apr/190

Jeff McErlain – Now

De uit Brooklyn, New York City, afkomstige gitarist en gitaarleraar Jeff McErlain is muzikaal beïnvloed door gitaristen als Eric Clapton, Jeff Beck, Alan Holdworth, Eddie van Halen en Michael Schenker. Maar zijn muzikale smaak beperkt zich niet tot de klassieke rock en metal, maar breidt zich ook uit naar de jazz en fusion van Miles Davis en John Coltrane en de klassieke blues van Howlin’ Wolf en Little Walter. Naast het lesgeven gaat McErlain ook op tournee met o.a. Robben Ford, David Grissom, Matt Schofield en Jimmy Haslip.

In februari jl. verscheen er een nieuw soloalbum van Jeff McErlain, als opvolger van I’m tired uit 2011. Dit album, Now, is geproduceerd door Robben Ford, die ook op alle nummers gitaar speelt. De suggestie om samen een album op te nemen kwam van Robben Ford toen McErlain les gaf op Robben Ford’s Guitair Dojo summer camp.

Op Now staan zes instrumentals en op twee nummers neemt de uit Nashville, Tennessee, afkomstige Kendra Chantelle de vocalen voor haar rekening. Het openingsnummer It don’t mean a thing is lekker funky met fraaie gitaarsolo’s en een ‘lopende’ bas. Na de ingetogen lyrische gitaarballad Marta, gaat het er weer fel aan toe in de funky rocker It’s your groove met vlammende gitaren en een strakke ritmesectie. Lyrisch zijn de gitaren in het lekker bluesy 1968. Zeer fraai is Albatross, de cover van Peter Green uit 1968. McErlaine en Ford steken met hun prachtige gitaarspel de originele versie van Fleetwood Mac hier naar de kroon. Vervolgens verschijnt Kendra Chantelle ten tonele met haar sterke zang in het fel rockende en van spetterende gitaarsolo’s voorziene Better things en de mooie ballad Habit. Het album eindigt weer instrumentaal met de ballad Balnakiel, met opnieuw lyrisch gitaarwerk.

Conclusie: De samenwerking tussen Jeff McErlain en Robben Ford heeft op het album Now tot een heel mooi resultaat geleid. Blijkbaar vinden beide heren dat zelf ook want ze hebben plannen om samen ook op tournee te gaan. Lijkt mij een uitstekend idee.

Tracks:

  1. It don’t mean a thing
  2. Marta
  3. It’s your groove
  4. 1968
  5. Albatross
  6. Better things
  7. Habit
  8. Balnakiel

Line-up

  • Jeff McErlain – gitaar
  • Robben Ford – gitaar
  • Kendra Chantelle – zang
  • Anton Nesbitt – bas
  • Terence Clark – drums
  • Mike Hayes – B-3
28mrt/190

Jocelyn & Chris Arndt – The fun in the fight

Zangeres-pianiste Jocelyn Arndt vormt samen met haar broer gitarist Chris een jong retro rockduo uit Fort Plain, een klein stadje in de staat New York. Hun eerste opnamen verschijnen op de ep’s, Strangers in fairyland (2014) en Still: a holiday collection (2016). In 2016 komt hun eerste volwaardige studioalbum, het in de VS goed verkochte Edges, uit, een jaar later gevolgd door Go. In 2016 maken Jocelyn & Chris Arndt met hun band een grote tournee door 21 staten van de VS. Zij treden o.a. op   tijdens het CMJ Music Festival (NY), het Rock n‘ Roots Music Festival Lake George (NY), The Linda Albany (NY), BBQ Joint Sugar’s Ribs in Chattanooga (TN), Viper Room on Sunset Strip in Hollywood (CA). Opnamen van deze tournee verschijnen in 2017 op het livealbum 30.000 Miles.

In februari jl. kwam hun 3e studioalbum The fun in the fight uit, een album met 11 door Jocelyn en Chris zelf geschreven songs. Producer is drummer David Bourgois. The fun in the fight belandde in de VS al snel op de 1e plaats in The Jambands Top 30 Album Chart.

Het album opent direct explosief met Witness. Powerrock van de bovenste plank met felle gitaren en energieke uitbundige zang, gelardeerd met Hammondflarden van Danny Louis (Gov’t Mule). Met Kill in the cure blijft het opwindend rocken. Jocelyn is in topvorm in de bluesstomper Outta my head, de eerste single van dit album. Ook in Sign klinkt de stem van Jocelyn als een klok, een stem die moeiteloos de vergelijking met b.v. Grace Slick (Jefferson Airplane), Alanis Morrisette en soms ook Janis Joplin kan doorstaan. Na het vrij subtiele Don’t hang up, is het vervolgens in Problematic met vette soms lyrische gitaarlicks en uitbundige zang weer volop opwindende bluesrock wat de klok slaat. In het lekkere uptempo Be that as it may is een fraaie gastrol van gitarist Cory Wong (Vulfpeck) te horen en is Danny Louis’ hammondspel om van te smullen. Verpletterend is de zang van Jocelyn in het funky Original, met deze keer een mooie gastrol van Beau Sasser (Kung Fu) op hammond. Things I’ll never know is een fraaie ballad, waarin Jocelyn bewijst ook heel gevoelig te kunnen zingen. In de uptempo voortdenderende rocker The western geeft de trompet van Phil Chow een extra tintje vrolijkheid. Het meest gevoelige nummer wordt voor het eind bewaard. Weatherman is een prachtig akoestisch slot met fraai fluitspel van Jeff Nania.

Conclusie: Ik was al enthousiast over hun vorige albums en met The fun in the fight hebben Jocelyn & Chris Arndt mij weer verrast. Een heerlijk album met bruisende energieke bluesrock van een goede gitarist die zich niet verliest in ellenlange solo’s en een uitmuntende zangeres.

Tracks:

  1. Witness
  2. Kill in the cure
  3. Outta my head
  4. Sign
  5. Don’t hang up
  6. Problematic
  7. Be that as it may
  8. Original
  9. Things I’ll never know
  10. The western
  11. Weatherman

Line-up

  • Chris Arndt – gitaar
  • Jocelyn Arndt – zang
  • David Bourgeois – drums
  • Cory Wong – gitaar (track 7)
  • Danny Louis – Hammond (track 1,7)
  • Beau Sasser – Hammond (track 4,8)
  • Emma Torncello – Hammond (track 9)
  • Phil Chow – trompet (track 10)
  • Jeff Nania – fluit (track 11)
26mrt/190

Katy Mitchell – Katy sings the blues

Katy Mitchell is 15 als ze in de Ocracoke’s Soundside Studios haar eerste album opneemt. Dit album, Baby it’s you, staan songs als The letter, Big yellow taxi, Ode to Billie Joe en The times they are a-chan-gin. Klassiekers uit de jaren ’60 en ’70.

Vorige maand verscheen er na jaren weer een nieuw album van de voor mij onbekende zangeres Katy Mitchell, Katy sings the blues. de titel zegt het al, een album met bluessongs. Klassieke bluessongs van grootheden als T-Bone Walker, Willie Dixon, Junior Wells en Mississippi John Hurt.

Het album opent met een zwoel gezongen versie van Stormy Monday van T-Bone Walker, gevolgd door twee songs die door Nina Simone in 1967 bekend zijn geworden. Het midtempo Buck met indringende gitaarsolo’s van Lou Castro en de fraaie contrabas van Robbie Link en het uitbundig gezongen Go to hell met wederom fraai basspel. Mississippi John Hurt’s Richland woman’s blues is countryblues met Joe Littell op dobro. Willie Dixon komt twee keer aan de beurt. Allereerst het ook o.a. door Muddy Waters, Mose Allison en Steve Miller op de plaat gezette I love the life I live en het overbekende Spoonful, dat heel helder wordt gezongen en waarin Lou Castro weer een mooie gitaarsolo ten beste geeft. Junior Well’s Messin’ with the kid is lekker funky met dobro, gitaar en (uiteraard) mondharp. En als je het over bluesklassiekers hebt kan Preston Forster’s, maar vooral door Muddy Waters bekend geworden I got my mojo workin’, natuurlijk niet ontbreken. Uitstekende zang en sterke begeleiders. Prima versie. Pure countryblues is weer Come on around to my house van Blind Willie McTell, met mondharp, dobro en de aanstekelijke zang. Het slotnummer Clam rake, de bekende song van de in 2017 overleden dichter-songwriter Russel Newell is een feest met fiddle, dobro en backing vocals. Een nummer dat Katy Mitchell regelmatig heeft gezongen in het Deepwater Theatre in Ocracoke, North Carolina.

Conclusie: Katy sings the blues is gewoon een fijne plaat!

Tracks:

  1. Stormy Monday
  2. Buck
  3. Go to hell
  4. Richland woman’s blues
  5. I love the life I live
  6. Spoonful
  7. Messin’ with the kid
  8. I got my mojo workin’
  9. Come on around to my house
  10. Clam rake

Line-up

  • Katy Mitchell – zang
  • Lou Castro – rhythm en lead gitaar
  • Dave Tweedie – fiddle
  • Michael O’Neal – gitaar
  • Matt Mitchell – gitaar
  • Robbie Link – contra bas
  • Jubal Creech – percussie
  • Joe Littell – dobro en harmonica
  • Kitty Mitchell – backing vocals