Gerritschinkel.nl Columns & meer

20jan/200

S.A. Harris – Best of blues from Cell Block D.

S. (hawn). A(lexander). Harris is geboren op 30 mei 1968 in Medford, Oregon. Als hij acht jaar oud is ontdekt hij een natuurlijk oor voor muziek toen hij aan een piano ging zitten en begint te spelen alsof hij dat al een paar jaar doet. In 1978, als hij tien jaar oud is, krijgt hij zijn eerste baan om muziek voor een muziekwinkel te spelen. De eerste keer dat een menigte zich om hem heen verzamelt weet hij het zeker: ‘dit is waarvoor ik geboren ben’. In zijn tienerjaren speelt hij ik een 50's - 70's Rock Review band. Blues en classic rock hebben de muzikale smaak van Shaw sterk beïnvloed. Peter Green van Fleetwood Mac brengt hem er toe de gitaar te pakken.

In december 2019 verscheen het album Best of blues from cell block D. Op dit album staan twaalf tracks die Harris tussen 2011 en 2017 heeft opgenomen als hij in de Oregan State Penitentiary zit opgesloten. In totaal neemt hij in die periode 40 nummers op. Hij heeft alleen een gitaar en een multi-track recorder ter grootte van een rekenmachine. Harris had speciale toestemming gekregen om deze in zijn cel te hebben. Harris is hier min of meer een eenmansband want hij speelt behalve gitaar ook bas en drums. Op het uiteindelijke resultaat spelen op een aantal nummers gastmusici mee. Harris heeft het album opgedragen aan zijn 28-jarige zoon Michael Alexander, die in 2018 zelfmoord pleegde.

Op het openingsnummer, de midtempo blues Feather bed, is fraai pianospel te horen van Christian Hawkins. Marc Leverett speelt een vette gitaarsolo. Harris zingt, drumt en speelt ritmegitaar en bas. In de funky instrumental, met lekker basloopjes, Strange funky bird is Harris weer alleen te horen. I wanted whiskey, ook uitgebracht op single, is een uptempo bluesrocker met een gruizig zingende Harris en in de midtempo blues Gonna ride, met vette gitaarlicks is Hawkins in de backing vocals te horen. Dat Harris een fan is van Peter Green is overduidelijk te horen in The Peter Green blues.  Friday night at the Roadhouse is een fraaie midtempo instrumental met melodieus gitaarwerk. De invloeden van Peter Green en de oude Fleetwood Mac zijn ook volop aanwezig in de slowblues Blue jean blues en de instrumental A storm’s a coming. Fraai gitaarwerk. Freedom bound is een heavy uptempo bluesrocker in de stijl waar het powerrocktrio Beck Bogert & Appice patent op had. Het rockt daarna lekker verder in de instrumental On the move en Blues De’ville. Het slotnummer is Dirty ole blues, een midtempo bluesrock instrumental met lekkere gitaarsolo’s.  

Conclusie: De blues uit cell block D bevalt mij uitstekend

Tracks:

  1. Feather bed
  2. Strange funky bird
  3. I wanted whiskey
  4. Gonna ride
  5. The Peter Green blues
  6. Friday night at the Roadhouse
  7. Blue jean blues
  8. A storm’s a coming
  9. Freedom bound
  10. On the move
  11. Blues De’ville
  12. Dirty ole blues
18jan/200

Danny Vera – Pressure makes diamonds live

De Zeeuwse singer-songwriter Danny Vera (31 mei 1977, Middelburg) behoorde tot de eerste lichting studenten van de Rockacademie in Tilburg. Met zijn eerste band Till dawn toerde hij begin deze eeuw door Nederland. In 2003 verscheen zijn debuutalbum For the light in your eyes. Bij het grote publiek werd Danny Vera vooral bekend als huisband in de voetbalshows VI Inside en Veronica Inside op tv, waarbij Johan Derksen menigmaal de loftrompet stak over Vera. Het succes van de altijd in strak maatpak gestoken en met een fraaie vetkuif uitgeruste zanger-gitarist is daarna alleen maar groter geworden. Het afgelopen jaar belandde hij, ook tot zijn eigen verbazing, met de single Roller coaster uit het niets op de 4e plaats van de Top 2000 van NPO Radio 2.

Voor Danny Vera, wie kent hem nu niet in Nederland, was 2019 een zeer succesvol jaar. Zijn platen gingen als zoete broodjes over de toonbank en hij speelde voor vrijwel uitverkochte zalen. Medio december 2019 verscheen het album Pressure makes diamonds live, een live-album met opnamen van de toer van het afgelopen jaar. De tracks zijn opgenomen in de Stadsschouwburg van Haarlem en in Theater De Lievekamp in Oss. Het album is gemixt in de Wisseloord Studios in Hilversum.

Het album Pressure makes diamonds live laat de veelzijdigheid van Danny Vera horen. De ingetogen en zachte kant in songs als Born again, Oblivious desire, Veins en You. In songs als Pompadour hippie en ook in Every time is de stijl van Glen Campbell te horen. Viool en cello voegen vooral in de rustige nummers een fijne sfeer toe. Maar Danny Vera en zijn band kunnen ook stevig rockend uitpakken, zoals in Fallen king, het broeierige Ghost, Next night flight, het rockabilly achtige L.O.V.E. en in het lange Honey south, met scheurende gitaren, pianosolo’s en solo’s van de blazers. Uiteraard ontbreekt de grote hit, het mooie akoestische Roller coaster niet. De crooner in Vera is te horen in het jazzy Snow in april. Zeer vrolijk en hilarisch is Expandable time, dat als intro begint met The lion sleeps tonight, de grote hit van The Tokens.

De twee nummers die niet op de cd maar wel op de dubbel lp staan zijn Bye bye Eddie, een gevoelig liedje met alleen zang en akoestische gitaar. En de uitsmijter, een knallende versie van het van Jackie Wilson bekende Higher and higher, mag er zeker zijn, met veel dank aan de prominente blazerssectie,

Conclusie: Van deze sympathieke Zeeuw zijn we nog niet af. En dat is maar goed ook. Pressure makes diamonds live is een mooi en smaakvol album. Dit jaar zal hij ongetwijfeld weer voor enthousiaste volle zalen spelen.

Tracks:

  1. Born again
  2. The outsider
  3. Every time
  4. Oblivious desire
  5. Veins
  6. Pompadour hippie
  7. You
  8. Tomorrow will be mine
  9. Fallen king
  10. Pressure makes diamonds
  11. Ghost
  12. Distant rumble
  13. Roller coaster
  14. Next night flight
  15. Expandable time
  16. Honey south
  17. Snow in april
  18. O.V.E.

Alleen op lp:

  1. Bye bye Eddie
  2. Higher and higher

Line-up

  • Danny Vera – zang, gitaar
  • Rob de Groot – gitaar
  • Almer Kaasschieter - bas
  • Erik Swinkels – piano
  • Gert-Jan Zegel – drums
  • Eva van der Poll – cello
  • René van Hertum – saxofoon
  • Kees Adolfsen – trombone
  • Fred van Straten – trompet
  • Adriaan Breunis – viola
  • Loes Dooren – viool
  • Geidré Mundinaité – viool

 

13jan/200

Steve Strong and the Jackknife Truckers – F.U.N.

Steve Strong and the Jackknife Truckers is voor mij een volslagen onbekende band. Maar dat is misschien ook niet zo vreemd want deze band uit Kansas City, Missouri, is nog geen jaar geleden opgericht. Dit Amerikaanse trio bestaat uit Steve Strong (gitaren, bas, zang), Dave Evans (leadgitaar) en Mark McMann (drums). Het afgelopen jaar is de band bezig geweest met het schrijven van songs en het opnemen daarvan. Deze songs zijn samengebracht op hun debuutalbum F.U.N. dat in oktober 2019 werd uitgebracht.

Op F.U.N. staan 12 veelal puntige songs die gemiddeld zo’n 3 minuten duren. De openingsnummers F.U.N. en That girl is dynamite, zijn uptempo melodieuze rockers met een rockabilly sound en die me doen denken aan het werk van The Fabulous Thunderbirds. Beide songs zijn vorig jaar ook als single uitgebracht. I like to drink beer is vrolijke midtempo countryrock en in de energieke uptempo rocker  Turn the lights down low gaan de gitaren er weer tegenaan. Het tempo blijft daarna hoog in de countryrocker Am I to blame. Prachtig dobro- en banjospel is te horen in het mooie Better place than I found. Defective blue is ‘gewoon’ prettig in het gehoor liggende americana. Een rustpunt is de ballad Gone. De uptempo countryrocker The mess around doet me sterk denken aan The Flying Burrito Brothers. Fraai banjospel is daarna weer te horen in de ballad I don’t know how to make you happy en in het midtempo Don’t want let you go is zelfs een orgel te horen. Het album wordt afgesloten met Broken down wings. Het nummer begint en eindigt met acapella zang van Steve en Leslie Schuh. En de banjo is ook weer present. Een heel mooie song.

Conclusie: Mijn muzikale kennismaking met Steve Strong and the Jackknife Truckers is mij goed bevallen. Op F.U.N. horen we een energieke band die muziek zonder poespas maakt. De albumtitel dekt de lading. Zeer goed te pruimen.

Tracks:

  1. F.U.N.
  2. That girl is dynamite
  3. I like to drink beer
  4. Turn the lights down low
  5. Am I to blame
  6. Better place than I found
  7. Defective blue
  8. Gone
  9. The mess around
  10. I don’t know how to make you happy
  11. Don’t want let you go
  12. Broken down wings

Line-up

  • Steve Strong – gitaren, bas, zang, keys, banjo, fiddle
  • Dave Evans – leadgitaar
  • Mark McMann – drums

Gastmusici:

  • Randy Singleton – dobro
  • Ryan Strong – drums (track 8)
  • Leslie Schuh – backing vocals (track 12)
  • Mark Hudson – drums (track 3)
10jan/200

Dave Warmerdam Band – Play

De Dave Warmerdam Band werd in maart 2017 opgericht en deze ban,d bestaande uit vijf jonge musici, timmert in haar korte bestaan al behoorlijk aan de weg. De band is een veel gevraagde act op festivals en clubs in Nederland en België. Zij wonnen afgelopen jaar de Dutch Blues Challenge 2019 en gaan eind januari 2020 Nederland vertegenwoordigen bij de International Blues Challenge in Memphis, Tennessee. En in april neemt de band deel aan de  European Blues Challenge 2020 in Zaandam.

Eind december 2017 verscheen het debuutalbum A tribute to the masters of the blues’. Op 24 november 2019 heeft de Dave Warmerdam Band, met de nieuwe zangeres Janne Timmer, opnamen gemaakt in JJ Musichouse, het muziekcentrum voor muzikanten en muziekliefhebbers in Zoetermeer, Deze opnamen zijn 20 december 2019 uitgebracht op het livealbum Play.

Het album opent met het hilarische Where the fxck is my truck. Janne Timmer vraagt zich, slechts begeleid door de piano van Dave, vertwijfeld af waar haar truck is. Na dit openingsnummer volgt een mooie bluesballad van bijna negen minuten. Wederom prachtig pianospel en indrukwekkende zang in Daddy why don’t you teach me how to play the blues. Het tempo gaat omhoog in het funky Tears ain’t fun. Mooi piano-intro, gitaar en een droge ritmesectie. Tennessee whiskey, de countrysong van Dean Dillon en Linda Hargrove, en in 1981 door David Allan Coe op de plaat gezet, duurt weer lekker lang. Een bijna negen minuten lange tranen trekkend mooie countryballad met piano, een ‘waaierende’ Hammond, Janne die ingetogen en dan weer uitbundig zingt. Soulblues is Sweet lover, de cover van Aretha Franklin uit 1960. Piano, een mooie gitaar- en Hammondsolo. Vlammend en soms lyrisch gitaarwerk van Sonny Ray van den Berg is te horen in de slowblues Our fire still burns on. Schitterend is The mirrored mask, met alleen zang en akoestische gitaar. Na dit akoestische rustpunt gaat de band er weer helemaal tegenaan in de uptempo bluesrocker Mean man. En wat een flonkerende pianosolo! Lewis Allen schreef in 1937 Strange fruit, een aanklacht tegen het racisme in de VS en tegen het lynchen van Afro-Amerikanen in de zuidelijke staten. Het nummer is vooral beroemd geworden door Billie Holiday. De versie van Dave Warmerdam c.s. is prachtig met uitstekende zang en aan het slot een spetterende gitaarsolo. Apart is Proud Mary van John Fogerty uit 1969. Het nummer begint jazzy met fraaie bastonen en halverwege gaat het nummer over in een rocksong zoals die bekend is van Ike & Tina Turner, inclusief de schitterende pianosolo, de uitbundige zang, de ‘lopende’ bas en de scheurende gitaar. Verschroeiend gitaarwerk is daarna ook te horen in I won’t complain, een ruim tien minuten lange ballad met veel tempowisselingen. In het titelnummer Play, is tenslotte de hoofdrol weggelegd voor bassist Lars Hoogland. Een sterke afsluiter.

Conclusie: Met de Dave Warmerdam Band heeft Nederland er weer een jonge talentvolle loot aan de toch al indrukwekkende bluesboom bij gekregen. Play is een zeer sterk album.

Tracks:

  1. Where the fxck is my truck
  2. Daddy why don’t you teach me how to play the blues
  3. Tears ain’t fun
  4. Tennessee whiskey
  5. Sweet lover
  6. Our fire still burns on
  7. The mirrored mask
  8. Mean man
  9. Strange fruit
  10. Proud Mary
  11. I won’t complain
  12. Play

Line-up

  • Dave Warmerdam – hammond, piano, zang
  • Janne Timmer – zang
  • Sonny Ray van den Berg – gitaar
  • Lars Hoogland – bas
  • Rick van de Voort – drums
7jan/200

Jerry Garcia & Merl Saunders – Garcia Live vol. 12

De Amerikaanse zanger-gitarist Jerry Garcia (1 augustus 1942,San Francisco – 9 augustus 1995) was vooral bekend als boegbeeld van The Grateful Dead. Deze band werd in 1965 opgericht en maakte met Jefferson Airplane en andere psychedelische bands uit San Francisco furore tijdens de hippie- en jeugdcultuur in de VS van de jaren ‘60. The Grateful Dead stond bekend om zijn eindeloze tournees en had een grote reputatie als live-band. Zij hadden een trouwe schare fans die Deadheads werden genoemd. Met het overlijden van Jerry Garcia in 1995 hield de band op te bestaan.

Merl Saunders (14 februari 1934, San Francisco – 24 oktober 2008) was een multi-instrumentalist (piano, keyboards, Hammond B-3). Saunders heeft met uiteenlopende musici samengespeeld zoals b.v. Mike Bloomfield, Sheila E, Bonnie Raitt, Miles Davis, B.B. King en vanaf begin jaren ’70 met Jerry Garcia.

Jerry Garcia toerde veel met The Grateful Dead maar tussen de tournees van The Grateful Dead speelde Garcia ook. Zo richtte hij in 1975 The Jerry Garcia Band op. Met deze band toerde hij door de VS. Sinds 2013 verschijnen er regelmatig livealbums van concerten die The Jerry Garcia Band gaf in de jaren ‘70, ‘80 en ‘90. Maar ook van concerten die Jerry Garcia samen met Merl Saunders gaf.

Op 20 december 2019 kwam Garcia Live vol. 12 uit. Op 3 cd’s staat het concert dat Garcia met Saunders gaf op 23 januari 1973 in The Boarding House in San Francisco. Garcia en Saunders worden bijgestaan door John Kahn, de bassist van The Grateful Dead, de dit jaar overleden drummer Bill Vitt en zangeres Sara Fulcher, die ook regelmatig met The Grateful Dead optrad.

Cd 1 begint met Expressway (to your heart), een compositie van het componistenduo Gamble en Huff. Een funky song van ruim een kwartier met orgel, lekkere gitaarsolo’s en lekkere zang van Sara Fulcher. Zeer fraai is de slowblues It’s too late, een compositie van Chuck Willis, die vooral ook bekend is van de uitvoering van Derek & the Dominos op hun dubbelalbum Layla & other assorted lovesongs. Merl Saunders’ The system is een 20 minuten lange jamsessie. In Honey chile, bekend van Martha & the Vandellas, leeft Saunders zich uit op zijn orgel en begeleidt de strakke ritmesectie de uitbundig zingende Fulcher. Het slotnummer is Money honey, de R&B song van Jesse Stone, en een hit voor Clyde McPhatter & the Drifters in 1953. Mooie uitvoering met een heerlijke orgelsolo en felle gitaarsolo’s.

Cd 2 opent met ruim 10  minuten slowblues. Veel orgel, uitstekend gitaarwerk en een stuwende bas in Jimmy Reed’s I know it’s a sin. Sarah Fulcher zingt daarna opgewekt in de door haar geschreven ruim 11 minuten uitgesponnen ballad Find a rainbow. Verrassend mooi is The night they drove old dixie down van Robbie Robertson. In Bob Dylan’s It takes a lot to laugh, it takes a train to cry is er naast de strakke ritmesectie mooi samenspel tussen gitaar en orgel. Stevie Wonder’s I was made to love her is weer een breed uitgesponnen song. Sterk gitaarwerk is daarna te horen in Lonely avenue. Een prachtige slowblues van Doc Pomus, een song door velen opgenomen, maar wellicht het meest bekend is van Ray Charles uit 1956. Mooi samenspel weer tussen orgel en gitaar is er in de door Sarah Fulcher geschreven ballad Go climb a mountain.

Cd 3 bevat vier lange covers van klassiekers. Te beginnen met Arthur Crudup’s en Elvis Presley’s grote hit uit 1954 That’s all right mama. Indrukwekkend is daarna de zang van Sarah Fulcher in het schitterende Georgia on my mind. Deze veel gecoverde klassieker van Hoagy Carmichael uit 1930 duurt, inclusief een fraaie bassolo een kwartier, maar gaat niet vervelen. Smokie Robinson’s I second that emotion is een soort jamsessie. Het concert wordt besloten met How sweet it is (to be loved by you) van het Motown schrijverstrio Holland Dozier Holland en in 1964 een grote hit van Marvin Gaye.

Conclusie: Ondanks de soms erg lang uitgesponnen songs gaat het niet vervelen en is Garcia Live vol. 12 zeer het beluisteren waard. Jerry Garcia en Merl Saunders waren een goede combinatie.

Tracks cd 1:

  1. Expressway (to your heart)
  2. It’s too late
  3. The system
  4. Honey chile
  5. Money honey

Tracks cd 2:

  1. I know it’s a sin
  2. Find a rainbow
  3. The night they drove old dixie down
  4. It takes a lot to laugh, it takes a train to cry
  5. I was made to love her
  6. Lonely avenue
  7. Go climb a mountain

Tracks cd 3:

  1. That’s all right mama
  2. Georgia on my mind
  3. I second that emotion
  4. How sweet it is (to be loved by you)

 

 

 

 

 

 

4jan/200

Shawn Lee – Rides again

De Amerikaanse zanger, multi-instrumentalist, producer en videogamecomponist Shawn Lee is op 28 december 1963 geboren in Wichita, Kansas. In 1988 verhuist hij naar Los Angeles en speelt daar met The Dust Brothers en Jeff Buckley. Lee speelt ook in de bands van Jonathan Jeremiah, Kelis en Amy Winehouse. Bij het grote publiek wordt hij bekend als lid van Young Gun Silver Fox, een duo dat hij vormt met Andy Platts van de Londense band Mamas Gun. Shawn Lee woont tegenwoordig in Londen.

Shawn Lee (The Silver Fox) is een bezig baasje maar vond tussen zijn vele activiteiten toch ruimte voor een 2e soloalbum. Dit album, Rides again, kwam in november jl. uit als opvolger van zijn solodebuut Harmonium, dat in 2005 (alleen in Japan) werd uitgebracht. Op zijn nieuwe album zingt Lee en bespeelt ook de meeste instrumenten. Bijdragen zijn er van Joe Harvey-Whyte (pedal steel), Carwyn Ellis (keyboards), Andy Ross (saxofoon) en Everton Nelson (viool). Het album is opgenomen in Shawn Lee’s eigen studio o.l.v. engineer Pierre Duplan.

Rides again zat al een tijdje in de pipeline want het openingsnummer Wichita schreef hij al in 2007. Een sfeervol relaxed nummer met duidelijke westcoast invloeden. Wherever the wind blows is een lome ballad met keyboards en mooi gitaarwerk. Chrystal springs is een modieuze zweverige ballad, met pedal steel en wah wah gitaarlicks. De invloeden van de 70’s pop/americana zijn duidelijk te horen en dat geldt ook voor het countrysoulachtige Losin’ my mind. Brown hair woman begint met een intro dat sterk doet denken aan Gino Vannelli. De jaren ’80 breken door in Farmer Brown, een funky song (met drummachine) in de stijl van Hall & Oates. Mr. Maestro is een funky jazzy instrumental met drums, hammond en een pompende bas. In de ballad Yesterday tomorrow today zijn naast de drummachine en piano slierten hammond te horen. In het energieke latinachtige Kansas City, met fraai akoestische gitaarwerk, keert de 70’s popsound weer terug. Het album wordt rustig instrumentaal (harpsicord, slide en piano) afgesloten met Joyland,    

Conclusie: Rides again is een persoonlijk getint album met relaxte americana, gecombineerd met een flinke dosis 70’s (soul)pop, dat prettig weg luistert.

Tracks:

  1. Wichita
  2. Wherever the wind blows
  3. Crystal Springs
  4. Losin’ my mind
  5. Brown hair woman
  6. Farmer Brown
  7. Maestro
  8. Yesterday tomorrow today
  9. Kansas City summer
  10. Joyland
31dec/190

Fleetwood Mac – Before the beginning 1968-1970 Demo’s & live sessions

Je hebt bands en musici die in de loop van hun carrière een andere muzikale weg zijn ingeslagen. Een bekend voorbeeld van een band die tegenwoordig totaal andere muziek maakt is Fleetwood Mac. De in 1967 opgerichte Britse band verliet vanaf medio jaren 70 het blues(rock)pad en ging in een nieuwe samenstelling met zangeres Stevie Nicks en gitarist Lindsey Buckingham meer de popkant op. De ‘nieuwe’ Fleetwood Mac kreeg al snel succes en scoorde o.a. met het album Rumours in 1977. De band kreeg (in hun zgn. Amerikaanse periode) een nieuw publiek en de oude fans haakten af. Fleetwood Mac scoorde wereldhits als Go your own way, Dreams, Everywhere en Don’t stop. Dit jaar was de band nog op de 50e editie van Pinkpop te horen en te zien.

Terug naar het begin, naar juli 1967, de oprichting van Fleetwood Mac. De oorspronkelijke bezetting bestaat uit Peter Green (zang, gitaar, mondharmonica), Mick Fleetwood (drums), Jeremy Spencer (slide-gitaar) en Bob Brunning (bas). Brunning wordt in september 1967 vervangen door John McVie. Het repertoire van Fleetwood Mac bestaat in de beginperiode uit pure blues, maar wordt na hun eerste twee albums met de komst van zanger-gitarist Danny Kirwan in de zomer van 1968 iets minder puur. De band scoort in 1968 en in 1969 grote hits met Black magic woman, Need your love so band en het instrumentale Albatross. In 1970 verlaat Peter Green de band en een jaar later houdt ook Jeremy Spencer het voor gezien. Dit is het begin van meerdere bezettingswisselingen. Leden van het eerste uur John McVie en Mick Fleetwood zijn de enige constante factoren en maken  tegenwoordig nog steeds deel uit van de band.

Medio november verscheen er een 3-cd met liveopnamen en demo’s uit de periode 1968 -1970. Op Before the beginning staan maar liefst 41 tracks

Op cd 1 staat een aantal songs van hun favoriete bluesgitarist Elmore James. Jeremy Spencer bewijst met zijn vette slide uitstekend geluisterd te hebben naar James zoals te horen in Madison blues, Dust my blues en Sun is shining. Maar ook in het door Spencer geschreven I believe my time ain’t long en in Peter Green’s Lazy poker blues zijn de invloeden van Elmore James overvloedig aanwezig. Naast het ruige werk is er volop aandacht voor prachtige slowblues zoals het door Danny Kirwan geschreven Something inside of me, BB King’s Worried dream (bijna 10 minuten), Peter Green’s Trying so hard, en Have you ever loved a woman van Billy Myles. Fraaie mondharp van Green is te horen in I loved another woman en Stop messing around.

Cd 2 opent met twee rock & roll hits uit de jaren 50. Een spetterende gitaarversie van Long tall Sally van Little Richard, gevolgd door Johnny Otis’ hit Willy and the hand jive. Na een heel korte slowversie van Little Willie John’s Need your love so bad, ramt Spencer er met zijn slide weer een fraaie versie van I believe my time ain’t long uit en leeft de band zich daarna ruim 8 minuten uit in de Elmore James klassieker Shake your moneymaker. Behalve een 2e versie van Madison blues staan er op deze 2e cd verder alleen composities van Peter Green en Danny Kirwan. Ruige bluesrock in Only you en Sandy Mary, maar ook slowblues (Before the beginning). The green manalishi, dat later een hit zou worden, is in een versie van maar liefst 12 minuten te horen. Mooie instrumentals zijn hun hit Albatross en twee versies van World in harmony met fraaie gitaarduels die soms doen denken aan die van Wishbone Ash.

Cd 3 opent met een ruim 7 minuten durende denderende versie van Elmore James’ I can’t hold out. Felle gitaren zijn er daarna in hun latere hit Oh well. Vervolgens breekt het grote improviseren aan. Rattlesnake shake is een jamsessie van ruim 13 minuten en in de lange instrumentals Underway en vooral in het ruim 11½ minuten lange Coming your way, met een drumsolo, gaat de band helemaal los. Elmore James komt met vet slidewerk weer langs in My baby’s sweet en My baby’s gone. Ook Willie Dixon’s You need love, Albert Lewis Perkins’ Homework en Mean old world van T-Bone Walker worden gitaristisch, naast bas en drums, sterk ingevuld.

Conclusie: Ondanks het feit dat ik sommige popnummers van de ‘nieuwe’ Fleetwood Mac best kan pruimen blijf ik absoluut de voorkeur geven aan het repertoire uit hun beginperiode. Heerlijke ongepolijste rauwe blues zoals in deze live & demo sessies is te horen.

Tracks cd 1:

  1. Madison Blues (version 1) (live) (Remastered) 1968 recording
    2. Something Inside of Me (live) (Remastered) 1968 recording
    3. The Woman That I Love (live) (Remastered) 1968 recording
    4. Worried Dream (live) (Remastered) 1968 recording
    5. Dust My Blues (live) (Remastered) 1968 recording
    6. Got To Move (live) (Remastered) 1968 recording
    7. Trying So Hard To Forget (live) (Remastered) 1968 recording
    8. Instrumental (live) (Remastered) 1968 recording
    9. Have You Ever Loved A Woman (live) (Remastered) 1968 recording
    10. Lazy Poker Blues (live) (Remastered) 1968 recording
    11. Stop Messing Around (live) (Remastered) 1968 recording
    12. I Loved Another Woman (live) (Remastered) 1968 recording
    13. I Believe My Time Ain’t Long (version 1) (live) (Remastered) 1968 recording
    14. Sun Is Shining (live) (Remastered) 1968 recording

Tracks cd 2:

  1. Long Tall Sally (live) (Remastered) 1968 recording
    2. Willie and the Hand Jive (live) (Remastered) 1968 recording
    3. I Need Your Love So Bad (live) (Remastered) 1968 recording
    4. I Believe My Time Ain’t Long (version 2) (live) (Remastered) 1968 recording
    5. Shake Your Money Maker (live) (Remastered) 1968 recording
    6. Before the Beginning (live) (Remastered) 1970 recording
    7. Only You (live) (Remastered) 1970 recording
    8. Madison Blues (version 2) (live) (Remastered) 1970 recording
    9. Can’t Stop Lovin’ (live) (Remastered) 1970 recording
    10. The Green Manalishi (With The Two Prong Crown) (live) (Remastered) 1970 recording
    11. Albatross (live) (Remastered) 1970 recording
    12. World In Harmony (version 1) (live) (Remastered) 1970 recording
    13. Sandy Mary (live) (Remastered) 1970 recording
    14. Only You (live) (Remastered) 1970 recording
    15. World In Harmony (version 2) (live) (Remastered) 1970 recording

Tracks cd 3:

  1. I Can’t Hold Out (live) (Remastered) 1970 recording
    2. Oh Well (Part 1) (live) (Remastered) 1970 recording
    3. Rattlesnake Shake (live) (Remastered) 1970 recording
    4. Underway (live) (Remastered) 1970 recording
    5. Coming Your Way (live) (Remastered) 1970 recording
    6. Homework (live) (Remastered) 1970 recording
    7. My Baby’s Sweet (live) (Remastered) 1970 recording
    8. My Baby’s Gone (live) (Remastered) 1970 recording
    9. You Need Love (demo) (Remastered)
    10. Talk With You (demo) (Remastered)
    11. If It Ain’t Me (GK edit) (Demo) (Remastered)
    12. Mean Old World (demo) (Remastered)

Line-up;

  • Peter Green – zang, gitaar, mondharmonica
  • Mick Fleetwood – drums
  • John McVie – bas
  • Jeremy Spencer – zang, slide gitaar
  • Danny Kirwan – zang, gitaar

 

29dec/190

The Band – The Band (50th Anniversary edition)

De Canadees-Amerikaanse rockband The Band was tot 1964 onder de naam The Hawks de  begeleidingsgroep van Ronnie Hawkins. Daarna trad de band op onder verschillende namen. Vanaf 1965 werden ze de begeleidingsband van Bob Dylan. Toen Bob Dylan lange tijd door een motorongeluk uit de roulatie was trok de band zich terug in een gehuurd huis (Big Pink) in Woodstock. Daar begonnen ze met het opnemen van eigen muziek. In 1968 verscheen hun debuutalbum Music from Big Pink. In 1969 kwam hun 2e album uit, getiteld The Band, ook wel The brown album genoemd.

Het album The Band verscheen op 22 september 1969 en is later meerdere keren opnieuw uitgebracht, geremasterd en met bonustracks (2000) en in 2009 zelfs in een gelimiteerde editie als een gouden cd. Het album wordt ook wel gezien als een conceptalbum omdat meerdere songs verwijzen naar historische thema’s uit de Amerikaanse geschiedenis.

Ter ere van het feit dat het album The Band 50 jaar geleden werd uitgebracht is er afgelopen maand een 50th Anniversary editie van dit album verschenen. Op een dubbel cd, op vinyl en in een super deluxe boxset.

Op cd 1 zijn naast de 12 originele tracks 6 bonustracks opgenomen. Richard Manuel bijt vocaal het spits af in het midtempo Across the great divide. In het swingende uptempo Rag mama rag is drummer Levon Helm de leadzanger en speelt tevens mandoline, terwijl Richard Manuel de drumsticks hanteert en Garth Hudson piano speelt. Het ook van Joan Baez bekende The night they drove old dixie down is een indrukwekkende song over de Amerikaanse Burgeroorlog. Het mooie bij The Band is dat er meerdere leadzangers zijn want in When you awake is bassist Rick Danko dat. Apart is de clavinet met wah wah pedal van multi-instrumentalist Garth Hudson in Up on Cripple Creek. Na de door Richard Manuel gezongen schitterende ballad Whispering pines rockt Jemima surrender weg met een drummende Manuel en de piano en de baritonsax van Hudson. Manuel’s zang in Rockin’ chair is weer mooi om daarna het rockende Look out Cleveland te openen met felle boogiewoogie riffs. Jawbone, met weer de leadzang van Manuel, heeft meerdere tempowisselingen en felle gitaarriffs van Robbie Robertson. Een van de mooiste nummers van The Band is voor mij nog steeds de ballad The unfaithful servant. Mooie zang van Rick Danko, de akoestische gitaar van Robertson en de tuba van John Simon. King harvest (has surely come) is de funky afsluiter met droog drumwerk van Helm en John Simon op orgel en wurlitzer.

De 6 bonustracks zijn alternatieve versies en instrumentale versies van songs die op het oorspronkelijke album staan. Heel mooi is de a capella zang in Rockin’ chair.

Het optreden van The Band is niet te zien in de documentairefilm Woodstock maar ze hebben daar wel degelijk opgetreden op 17 augustus 1969. De originele ruwe mixes van hun liveoptreden zijn op cd 2 te horen. Ten tijde van Woodstock had The Band pas één album uitgebracht, Music from Big Pink,  dus het merendeel van de songs die ze toen speelden zijn van dit debuutalbum afkomstig. The Band trapt af met de vette bekende orgelsolo van Garth Hudson met een strakke versie van Chest fever. Na het indringende Tears of rage, laat Hudson zijn wervelende orgelpartijen weer los, naast de zang van Helm, Danko en Manuel in We can talk. In Dylan’s uptempo rocker Don’t ya tell Henry mag Robbie Robertson op gitaar soleren. Vervolgens horen we een spetterende versie van het van o.a. Marvin Gaye bekende Baby don’t you do it. In de traditional Ain’t no more cane on the brazos is naast het orgel de fraaie meerstemmige zang te horen. Hudson’s orgel is heerlijk in het bekende Long black veil, de countryballad van Danny Dill en Marijohn Wilkin. Bob Dylan is natuurlijk nooit ver weg bij The Band. Samen met hem schreef Rick Danko This wheel’s on fire dat Danko hier gloedvol vocaal vertolkt. Indrukwekkend is de leadzang van Richard Manuel in Dylan’s ballad I shall be released. Na een strakke versie van hun hit The weight sluit The Band Woodstock af met het door Ivory Joe Hunter en Stevie Wonder geschreven en de grote hit van The Four Tops,  Lovin’ you is sweeter than ever,

Cd 2 is verder aangevuld met 7 bonustracks die ook op de reissue van het album uit 2000 zijn te vinden. Alleen Get up Jake is niet in de definitieve versie op het album The Band terecht gekomen.

Conclusie: Ook na 50 jaar blijft het album The Band een onvervalste klassieker. En het optreden van The Band op Woodstock mocht er zo te horen ook zijn.

Tracks cd 1:

  1. Across the great divide
  2. Rag mama rag
  3. The night they drove old dixie down
  4. When you awake
  5. Up on Cripple Creek
  6. Whispering pines
  7. Jemima surrender
  8. Rockin’ chair
  9. Look out Cleveland
  10. Jawbone
  11. The unfaithful servant
  12. King harvest (has surely come)

Bonustracks

  1. Up on Cripple Creek (early take)
  2. Rag mama rag (alternate version)
  3. The unfaithful servant (alternate version)
  4. Look at Cleveland (instrumental mix)
  5. Rockin’ chair (a capella – stripped down)
  6. Up on Cripple Creek (instrumental mix)

Tracks cd 2:

Live at Woodstock 1969

  1. Chest fever
  2. Tears of rage
  3. We can talk
  4. Don’t ya tell Henry
  5. Baby don’t you do it
  6. Ain’t no more cane on the brazos
  7. Long black veil
  8. This wheel’s on fire
  9. I shall be released
  10. The weight
  11. Loving you is sweeter than ever

Studio bonus tracks (from 2000 reissue)

  1. Get up Jake (outtake – stereo mix)
  2. Rag mama rag (alternate vocal take – rough mix)
  3. The night they drove old dixie down (alternate mix)
  4. Up on Cripple Creek (alternate take)
  5. Whispering pines (alternate take)
  6. Jemima surrender (alternate take)
  7. King harvest (has surely come) (alternate performance)

Line-up The Band;

  • Robbie Robertson – elektrische en akoestische gitaar
  • Rick Danko – bas, fiddle, trombone, zang
  • Levon Helm – drums, mandoline, rhythm gitaar, zang
  • Garth Hudson – orgel, clavinet, piano, accordeon, melodica, sopraan-, tenor- en baritonsax, slide trompet, bas pedals
  • Richard Manuel – piano, drums, bariton sax, mondharmonica, zang
Gearchiveerd onder: Bluestownmusic Geen reacties
23dec/190

Leonard Cohen – Thanks for the dance

De Canadese singer-songwriter, dichter en schrijver Leonard Cohen overleed op 7 november 2016 op 82-jarige leeftijd in Los Angeles. Vlak voor zijn dood verscheen zijn laatste album You want it darker. Niet alle songs die Cohen in die tijd schreef zijn terecht gekomen op dat laatste album. Omdat Cohen wist dat zijn einde naderde vroeg hij zijn zoon Adam plechtig om die overgebleven songs af te maken.

Adam Cohen heeft woord gehouden en het resultaat is te horen op het postume album Thanks for the dance. Een groot aantal musici heeft de poëtische teksten van Leonard Cohen voorzien van een schitterende muzikale omlijsting. Een prominente rol is er voor gitarist Javier Mas, jarenlang de muzikale rechterhand van Cohen.

Met prachtig gitaarspel van Javier Mas opent Happens to the heart. De warme diepe doorleefde fluisterzang van Cohen klinkt meteen weer vertrouwd. In Moving on valt de mandoline van Avi Avital op en de handclapping, de akoestische gitaar en jew’s harp van Beck brengt de luisteraar in The night of Santiago in mediterrane sferen. Het titelnummer Thanks for the dance is een van de hoogtepunten met de mooie ingetogen backing vocals van Jennifer Warnes en Leslie Feist. Mooi is de begeleiding in het mooie verhalende It’s torn. In het zeer korte The goal memoreert Cohen over zijn aanstaande dood. Ronduit schitterend zijn de stemmen van Shaar Hashomayim Synagogue Choir en Cantus Domus Choir in Puppets. In het prachtig geïnstrumenteerde The hills dankt Cohen God voor de pillen die hem in leven hielden. In het slotnummer Listen to the hummingbird zegt Cohen dat men naar de kolibrie en de vlinder moet luisteren en niet naar hem. Beschouw dit als the famous last words van de dichter Leonard Cohen.

Conclusie: We mogen Adam Cohen zeer dankbaar zijn dat hij postuum met Thanks for the dance nog een parel van een klein half uur aan de imposante catalogus van zijn vader heeft toegevoegd. ‘Thanks for the music mr. Cohen’ zou ik willen zeggen.

Tracks cd:

  1. Happens to the heart
  2. Moving on
  3. The night of Santiago
  4. Thanks for the dance
  5. It’s torn
  6. The goal
  7. Puppets
  8. The hills
  9. Listen to the hummingbird

Line-up;

  • Leonard Cohen – vocals
  • Javier Mas – laúd, guitar, clapping
  • Aaron Sterling – cymbals
  • Patrick Leonard, Dustin O'Halloran – piano
  • Adam Cohen – synthesizer, acoustic guitar, clapping
  • Stewart Cole – clarinet, flugelhorn, synthesizer, trumpet, vocals
  • Matt Chamberlain – drums, percussion
  • Michael Chaves – bass, clapping, drums, acoustic guitar, electric guitar, percussion, synthesizer
  • Daniel Lanois – guitar effects, piano, vocals
  • Beck – acoustic guitar, Jew's harp
  • George Doering – ukulele
  • Jennifer Warnes, Damien Rice, Leslie Feist, Silvia Pérez Cruz  – backing vocals
  • Shaar Hashomayim Synagogue Choir and Berlin-based Cantus Domus choir – backing vocals track 7)
  • Avi Avital – mandolin (track 2)
  • Jamie Thompson – drums (track 8)
  • Charlie Bisharat, Josefina Vergara, violin
  • Pietro Amato – baritone horn
  • Kobi Arditi – trombone
  • Romain Bly – trumpet
  • Jacob Braun, Alistair Sung – cello
  • Carlos de Jacoba – acoustic guitar
  • George Doering – baritone ukulele
  • Andrew Duckles – viola
  • Caimin Gilmore – double bass
  • Larry Goldings – flute, piano
  • Rob Humphreys – percussion
  • Richard Reed Parry , Mishka Stein, Dave Stone – bass
  • Georg Platz – clarinet
  • Zac Rae – bells, drums, ride cymbal, various keyboards, vibraphone, zither
  • Jason Sharp – saxophone
  • Maaike van der Linde – flute
  • Marlies VanGangelen – oboe
  • Patrick Watson – horn arrangements, synthesizer, organ,
14dec/190

Phil Bee’s Freedom – Live at Moulin Blues

Zanger Phil Bee (Phillippe Bastiaans) is op 1 december 1958 geboren in Jemappes, een deelgemeente van Bergen in de Belgische provincie Henegouwen. Later verhuist hij naar Margraten in Limburg. Hij begint zijn muzikale carrière in 1990 in coverbands en in 1996 wordt hij zanger bij Doctor Rhythm. Weer later wordt hij lid van de tributeband The Hendrix Files. In 2004 vormt hij zijn eigen band Phil Bee and the Buzztones. Met deze band maakt hij twee albums. In 2009 maakt Phil Bee, inmiddels met zijn nieuwe band King Mo, een grote tournee door Nederland en België. Van King Mo verschijnen twee albums.

In 2013 ontbindt Phil Bee zijn band King Mo en formeert zijn nieuwe band Freedom. In 2014 komt van hen het album Caught live uit. In 2015 worden zanger Phil Bee en gitarist John F. Klaver bekroond met een Dutch Blues Award en in 2016 wint Pascal Lanslots de Dutch Blues Award voor beste toetsenist. In 2016 verschijnt ook Memphis moon, het eerste studioalbum van Phil Bee’s Freedom.

Op 4 mei 2019 treedt Phil Bee’s Freedom op tijdens het Moulin Blues Festival in het Limburgse Ospel, al meer dan 35 jaar een toonaangevend bluesfestival in Nederland en dat wereldwijd aanzien geniet.

Opnamen van dit concert zijn begin november uitgebracht op cd en dvd. Het album Live at Moulin Blues begint lekker swingend met Down the line, een nummer van hun album Memphis moon. Your love, een nummer van hun meest recente album Home, is een midtempo gedreven gezongen blues met een strakke ritmesectie, spetterende gitaren en een wervelende orgelsolo. Down don’t bother me is een cover van Mike Mattison van de Tedeschi Trucks Band. Een fraaie soulblues van grote klasse met striemende gitaren en een prachtige slide van Stef Paglia. Met ‘het wordt een mooie dag, de zon gaat schijnen’ kondigt Phil Bee Got to get better in a little while aan. In deze cover van Eric Clapton uit de tijd van Derek & the Dominoes, zijn funky gitaren, een vette bassolo en gedreven zang te horen. Een van de hoogtepunten is Soulshine, een schitterende ballad van Warren Haynes van The Allman Brothers uit 1994. Het is 8 ½ minuut genieten en met de lyrische en gierende gitaren worden The Allman Brothers bijna naar de kroon gestoken. In het bluesy Power of love mag Pascal Lanslots zich weer helemaal uitleven. Spetterend gitaarwerk is er daarna weer in Crosstown traffic van Jimi Hendrix. Dan is het tijd voor een kippenvelmoment als Phil Bee speciaal applaus vraagt voor zijn bluesmaatje Bert Reinders uit Meppel en hij draagt One last kiss op aan iedereen die er niet meer is en waar we veel van houden. One last kiss begint met gedragen orgelklanken, en na een ingetogen begin ‘explodeert’ het nummer in een bad van gitaren en keys om tenslotte weer ingetogen te eindigen. Deze indrukwekkende en ontroerende ballad vormt het absolute hoogtepunt van het album. Het slotakkoord is Big legged woman (with a short, short mini skirt). Dit nummer van Israel Tolbert en vooral bekend geworden door Freddie King, is een uitstekende funky uitsmijter, met een fantastische orgelsolo, een vlammende gitaarsolo van Paglia en soulvolle backing vocals.

Conclusie: Degenen die er in Ospel niet bij waren kunnen op dit fantastische album horen wat ze gemist hebben.

Tracks cd:

  1. Down the line
  2. Your love
  3. Down don’t bother me
  4. Got to get better in a little while
  5. Soulshine
  6. Power of love
  7. Crosstown traffic
  8. A salute to Bert (intro to One last kiss)
  9. One last kiss
  10. Big legged woman

Line-up;

  • Phil Bee - zang
  • Guy Smeets – gitaar
  • Stef Paglia – gitaar
  • Pascal Lanslots – keyboards
  • Arie Verhaar – drums,
  • Carlo van Belleghem – bas
  • Tarah Ouwenkerk – backing vocals
  • Nicole Verouden – backing vocals