Gerritschinkel.nl Columns & meer

Lynn Miles – A bouquet of black flowers

De Canadese singer-songwriter Lynn Miles (29 september 1958, Cowansville, Quebec), bracht sinds 1987 in totaal 17 albums uit. Haar grote succes begon met het album Slightly haunted uit 1996. Het gevolg was hoge noteringen in de hitlijsten en ze ontving in Canada de ene na de andere Juno Award of Folk Music. In Europa kregen haar albums ook lovende recensies en ook hoge noteringen in de Euro  Americana Charts.

Door de coronaperiode moest ze noodgedwongen twee geplande tournees afzeggen. Maar na zes jaar is ze weer terug in Nederland en treedt ze met haar Canadese trio in maart op in diverse plaatsen  in Nederland. Speciaal ter gelegenheid van deze tournee heeft Must Have Music eind februari een compilatie cd uitgebracht, met vijftien hoogtepunten van haar albums Black flowers vol. 1, vol. 2, vol. 3 en vol. 4, uitgebracht in 2008, 2009, 2012 en 2014. Opnieuw opgenomen in Ottawa in Happyrock Studios o.l.v. producer Ross Murray en in Bova Lab Studios o.l.v. producer Philip Shaw. Eenvoudige arrangementen en Lynn Miles die zichzelf begeleidt op piano en gitaar.

Meteen al in het openingsnummer I’m still here is de wonderschone zang van Miles te horen, net als daarna in het emotioneel gezongen Sweet & tender heart. In het bluesy Sorry that I broke your heart is een mondharp te horen naast de tokkelende gitaar. Hockey night in Canada is een prachtige pianoballad en After all wordt mede gedragen door de akoestische gitaar, die daarna ook heel mooi is in het iets snellere A thousand lovers. Hemels is de ingetogen zang in de met akoestische gitaarakkoorden versierde Look up. Iets steviger is het uitbundig gezongen I give up, dat gevolgd wordt door het meer ingetogen Fearless heart. Map of my heart wordt weer gekenmerkt door die mooie emotionele zang. De zang in Sorry’s just not good enough doet me hier en daar denken aan Dolly Parton. Na het ingetogen Surrender Dorothy, gaat het er in I always told you the truth door het gitaarspel iets steviger aan toe. Lyrisch is de gitaar in The one you’re waiting for met de stem van Miles die me aan Joni Mitchell doet denken. Het album eindigt met Rust, een rustig liedje, een tokkelende gitaar en de schitterende soms vibrerende zang van Lynn Miles.   

Conclusie: Lynn Miles heeft de liefhebber van intieme folky rootsmusic op een schitterend album getrakteerd. Het album verveelt geen seconde. Een singer-songwriter in de categorie van andere Canadese toppers als Joni Mitchell en Leonard Cohen om er maar een paar te noemen. Ik zou tegen de liefhebbers willen zeggen: ga haar deze maand zien en vooral horen.

Tracks:

1. I’m still here
2. Sweet & tender heart
3. Sorry that I broke your heart
4. Hockey night in Canada
5. After all
6. A thousand lovers
7. Look up
8. I give up
9. Fearless heart
10. Map of my heart
11. Sorry’s just not good enough
12. Surrender Dorothy
13. I always told you the truth
14. The one you’re waiting for
15. Rust

Jay Buchanan – Weapons of beauty

De Amerikaanse singer-songwriter-gitarist Jay Buchanan (6 juli 1975, San Bernardino, California), is vooral bekend als de leadzanger van de in 2009 in Long Beach California opgerichte rockband Rival Sons. Rival Sons bracht tot nu toe acht albums uit. Naast Rival Sons werkte Buchanan (al eerder) ook samen met Jason Isbell, Massive Attack, The Bloody Beetroots, Kaleo, Brendi Carlile, The Blind Boys of Alabama en Barry Gibb.   

In 2023 besloot Buchanan om zich te gaan toeleggen op het schrijven van eigen nummers voor een  soloalbum. Hierbij sloot hij zich, afgezonderd van alles en iedereen, op in een bunker in de Mojavewoestijn.

Zijn debuutsoloalbum Weapons of beauty verscheen op 6 februari jl. Het album is opgenomen in de Georgia Mae Studio in Savannah, Georgia met producer Dave Cobb, bekend van zijn werk met o.a. Chris Stapleton, John Prine, Brandi Carlile, Jason Isbell, Sturgeon Simpson, Shooter Jennings en Rival Sons.

Het album opent met de krachtig en emotioneel gezongen ballad Caroline, gevolgd door de samen met Dave Cobb geschreven ballad High and lonesome. Beide nummers zijn eerder verschenen op single. Het tempo wordt daarna flink opgevoerd in het gospelachtige en uitbundig rockende True black, met fraaie bastonen en een fijne piano. Tumbleweeds is een melodieuze mooie countryballad. Geweldig is de zang weer in de ingetogen pianoballad Shower of roses. De ritmesectie legt vervolgens een geweldige basis voor de opzwepende rocker Deep swimming. Het tempo zakt dan weer in de emotioneel gezongen ballad Sway. Na het uitstekend geinstrumenteerde jazzy achtige Great divide, volgt Dance me to the end of love. Buchanan heeft hier leentjebuur gespeeld bij Leonard Cohenen transformeert deze song tot een eigen en flink rockende versie. Het album sluit af met het titelnummer Weapons of beauty, een indrukwekkend gezongen prachtige pianoballad.

Conclusie: Jay Buchanan heeft mij prettig verrast met dit verbluffend mooie album.

Tracks:

1. Caroline
2. High and lonesome
3. True black
4. Tumbleweeds
5. Shower of roses
6. Deep swimming
7. Sway
8. Great divide
9. Dance me to the end of love
10. Weapons of beauty

Line up:

• Jay Buchanan – zang, gitaar
• Dave Cobb – akoestische gitaar
• J.D. Simo – elektrische gitaar
• Leroy Powell – elektrische gitaar
• Chris Powell – drums, percussie
• Brian Allen – bas
• Philip Towns - keyboards

Lil’ Ed & The Blues Imperials – Slideways

De Amerikaanse blues-slidegitarist en zanger Lil’ Ed Williams is op 8 april 1955 geboren in Chicago, Illinois. Zijn oom bluesgitarist JB Hutto (1926 – 1983) stimuleerde Lil’ Ed om de muziek in te gaan en introduceert hem (en zijn halfbroer James “Pookie” Young) bij zanger-gitarist Dave Weld en zij vormen de eerste versie van The Blues Imperials. In 1986 verscheen hun debuutalbum Roughhousin’. Sinds 1989 bestaat de band naast Williams en bassist Young uit drummer Kelly Littleton en gitarist Michael Garrett. Lil’ Ed & The Blues Imperials zijn in 2024 opgenomen in The Blues Hall of Fame van de Blues Foundation.

Deze maand verschijnt Slideways het nieuwe album (het 10^e) van Lil’ Ed & The Blues Imperials. Het album is opgenomen in Joyride Studios, Chicago, Illinois en geproduceerd door Bruce Iglauer, oprichter van Alligator Records, en Ed Williams.

Meteen al vanaf de opener Bad all by myself laten Lil’ Ed & The Blues Imperials er geen gras over groeien. Een opzwepend begin en het tempo blijft er stevig in met One foot on the brake, one on the gas, met de formidabele rauwe slide. De slide is ook weer geweldig in het fel rockende The flirt in the car wash skirt, met een swingende piano en een strakke ritmesectie. Homeless blues is een van de weinige songs van Willie “Long Time” Smith, een obscure bluespianist-zanger uit Chicago. Een prachtig gezongen slowblues met hartverscheurend mooie gitaarsolo’s van Garrett en Williams en het orgelspel van Ben Levin. In 13th Street and trouble is weer het swingende pianospel van Levin te horen naast de vette slide van Williams. Mooi zijn de baslijnen en het orgel in het weer door een scheurende slide opgesierde Make a pocket for your grief. In het midtempo More time is de felle gitaarsolo van Garrett om van te smullen en Williams teistert zijn slide daarna weer in If I should lose your love. Fraai is het basspel weer in de ballad Wayward women. In het jazzy Crazy love affair is het genieten van de lyrische gitaarsolo van Garrett. In het intens gezongen Cold side of the bed waart in het felle gitaarspel de geest van Albert King rond. Na het funky What kind of world is this? sluit het album af met een verpletterende slide in de stomende boogie You can’t strike gold from a silver mine.

Conclusie: Met Slideways hebben Lil’ Ed & The Blues Imperials opnieuw en topalbum het licht laten zien.

Tracks:

1. Bad all by myself
2. One foot on the brake, one on the gas
3. The flirt in the car wash skirt
4. Homeless blues
5. 13th Street and trouble
6. Make a pocket for your grief
7. More time
8. If I should lose your love
9. Wayward women
10. Crazy love affair
11. Cold side of the bed
12. What kind of world is this?
13. You can’t strike gold from a silver mine

Line up:

• Lil’ Ed Williams – slidegitaar, zang
• Michael Garrett – gitaar
• James “Pookie” Young – bas
• Kelly Littleton – drums
• Ben Levin – piano (track 3,5,7,10), orgel (track 4,6,9,11)

Van Morrison – Somebody tried to sell me a bridge

Van Morrison (31 augustus 1945, Belfast)  vierde vorig jaar zijn 80^e verjaardag, maar van ophouden weet deze Noord-Ierse zanger niet. De man die in 1964 bekend werd als zanger van Them, bouwde vanaf 1967 een imposante solocarrière op die tot op heden nog steeds voortduurt. Hij treedt nog op en er verschijnen met grote regelmaat nieuwe albums van Van the Man.

Vorige maand verscheen het 48^e studioalbum van de Belfast cowboy. Het album Somebody tried to sell me a bridge telt maar liefst 20 songs, 16 covers en 4 nieuwe eigen composities van Van Morrison. Van Morrison gaat op dit album, dat is opgenomen in Studio D in Sausalito, Californië, terug naar de (klassieke) blues. Op het album is een groot aantal musici te horen, waaronder gerespecteerde bluesmusici als Elvis Bishop, Taj Mahal en Buddy Guy. 

De openingsnummers Kidney stew blues en King for a day blues zijn twee heerlijke jazzy songs van de Texaanse jazz- en R&B zanger Eddie ‘Cleanhead’ Vinson. Met Snatch it back and hold it, een song van Buddy Guy en Junior Wells uit 1975, duiken Van Morrison c.s. diep de blues in. De eerste bijdrage van gitarist Elvin Bishop is te horen in Deep blue sea, een stomende versie met een felle mondharp en tinkelende piano van de John Lee Hooker song uit 1966. Backing vocals geven een gospeltintje aan een schitterende langzame versie van de uit 1956 stammende Fats Domino klassieker Ain’t that a shame. Elvin Bishop is weer present in Madame Butterfly blues, een song van de Noord-Ierse singer-songwriter Dave Lewis. Vervolgens gaan we terug naar de jaren ’50 met Taj Mahal op mondharp en (duo) zang met Can’t help myself van het illustere duo Sonny Terry & Brownie McGhee. Taj Mahal horen we ook met een felle mondharpsolo in Betty and Dupree van Chuck Willis. Na het ook door vele anderen op de plaat gezette Deliah’s gone van Blind Blake wordt teruggegaan naar 1939 met On a Monday van Lead Belly. De eerste eigen nieuwe song van Van Morrison is het swingende Monte Carlo blues. De tweede cover van Sonny Terry & Brownie McGhee is When it’s love time, met een gruizige gitaarsolo van Elvin Bishop en sprankelend pianospel van John Allair. Elvin Bishop is daarna ook weer te horen in de bluesballad Loving memories, een nieuwe song van Van Morrison. In Play the honky tonks van Mary Adams horen we Elvin Bishop weer en speelt Van Morrison een lyrische saxsolo. John Allair schreef (Go to the) high place in your mind en hij speelt op het Fats Domino achtige R&B nummer niet alleen piano maar zingt ook. Van Morrison horen we opnieuw met een scheurende saxsolo. Social climbing scene en het titelnummer Somebody tried to sell me a bridge zijn nieuwe songs van Van Morrison. Na You’re the one, de bluesballad van Deadric Malone, metElvin Bishop op gitaar, wordt het album afgesloten met twee onvervalste bluesstandards, het van Muddy Waters en door Willie Dixon geschreven I’m ready en de B.B. King klassieker Rock me baby. Op beide nummers is een krachtige Buddy Guy op gitaar en zang te horen. 

Conclusie: Somebody tried to sell me a bridge is een fantastisch album. Tijdloze muziek van door de wol geverfde en geïnspireerd spelende musici. Ruim 80 minuten volop genieten.

Tracks:

1. Kidney stew blues
2. King for a day blues
3. Snatch it back and hold it
4. Deep blue sea
5. Ain’t that a shame
6. Madame Butterfly blues
7. Can’t help myself
8. Betty and Dupree
9. Delia’s gone
10. On a Monday
11. Monte Carlo blues
12. When it’s love time
13. Loving memories
14. Play the honky tonks
15. (Go to the) high place in your mind
16. Social climbing scene
17. Somebody tried to sell me a bridge
18. You’re the one
19. I’m ready
20. Rock me baby

Line up:

• Van Morrison – zang, saxofoon (track 1,2,14,15), harmonica (track 3,4,11,19), gitaar (track 8,13,15), akoestische gitaar (track 16)
• David Hayes – bas
• Anthony Paule – gitaar
• John Allair – Hammond (track 1-6,8,10,13,16-20), piano (track 7,9,12,13,14,15,17,18), zang (track 15)
• Bobby Ruggiero – percussie (track 1,3,6-18), drums (track 2)
• Mitch Woods – piano (track 1,2,3,4,5,6,8,10,11,14,19,20)
• Larry Vann – drums (track 1, 3-18)
• Tom Hambridge – drums (track 19,20)
• Elvin Bishop – gitaar (track 4,6,12,13,14,18)
• Taj Mahal – harmonica (track 7,8,9,10), zang (track 7,8,10), banjo (track 10)
• Buddy Guy – gitaar en zang (track 19,20)
• Ben McAuley – tamboerijn (track 18)
• Jolene O’Hara – backing vocals (track 1,3,9,11,13,14)
• Dana Masters – backing vocals (track 1,3)
• Larry Batiste – backing vocals (track 4,5,6,13,14,16,17,18)
• Nona Brown – backing vocals (track 4,5,6,13,14,16,17,18)
• Omega Rae Brooks – zang (track 4,6,16,17,18)
• Crawford Bell – backing vocals (track 9,11)

Elise FRANK – I didn’t pay for it

Élise Lounici, bekend als FRANK en vanaf 2025 officieel Elise FRANK, is een Franse zangeres, gitariste en songwriter, geboren op 1 januari 1996 in Tarbes. Ze begon met schrijven en componeren in haar tienerjaren en brak door als frontvrouw van Spooky Poppies, waarmee ze in 2019 een EP uitbracht. Tijdens de coronacrisis lanceerde ze haar solocarrière. Zij toverde haar krappe slaapkamer om tot een creatief laboratorium en waarbij ze de straat als haar eerste podium gebruikte. Deze periode stelde haar in staat om opnieuw contact te maken met emoties, de oprechtheid van woorden te herontdekken en de expressieve nuances van de gitaar te verkennen. Het resultaat is een gedurfd en onderscheidend geluid dat diepe Amerikaanse blues combineert met de rauwe energie van garagerock uit de jaren ‘90 en 2000. Het onderscheidt zich van de gepolijste esthetiek van moderne producties en omarmt een meer authentieke en ongefilterde benadering van muziek.

Op 28 april 2023 verscheen haar debuutalbum I’m a pony and a fraud. Dit album opende de deuren naar de grote podia en festivals. Een opvallend optreden op het Rory Gallagher Festival in Ierland in 2024 leverde FRANK uitnodigingen op voor optredens op bluesfestivals in heel Europa.

Vorige maand verscheen het tweede soloalbum van Elise FRANK, I didn’t pay for it. Een album met acht eigen composities en drie covers. Het album is in november 2025 opgenomen in Studio St. Annen in Bad Sooden-Allendorf (Duitsland). FRANK wordt begeleid door Josselin Fleury (bas) en   

Sébastien Gaschard (drums). Op zeven tracks is een gastrol voor gitariste Laura Chavez.

Het album opent met de krachtig gezongen ballad I’m smoking. How did I is ook een ballad met een vette gitaarsolo van Laura Chavez. In Cat dealer, met een strakke ritmesectie en rauwe zang, trakteert Chavez op een felle gitaarsolo. De eerste cover is Double lovin’, een song van de Britse bluesgitaristen Victor Brox en John Morshead. Een funky song, prominent drumwerk en een lyrisch gitaarintermezzo. In de opwindende gitaarrocker She’s a bird trekt FRANK weer uitbundig alle vocale registers open. De titelsong I didn’t pay for it, tevens op single uitgebracht, is weer een rustige veelal ingetogen gezongen ballad. In de temperamentvolle uptempo bluesrocker Bullfrog blues, een compositie van de Amerikaanse countrybluesgitarist William Harris uit 1928, gaan alle remmen weer los. Velen hebben dit nummer op hun repertoire staan en de bekendste uitvoering is wellicht die van Rory Gallagher. Fraai is het gitaarwerk van Chavez in het melodieus strak rockende Your kind. De Amerikaanse folkmuzikant Jackson C. Frank schreef Here comes the blues. We horen hier een prachtige ingetogen folky bluessong. Rauw en sterk rockend is If you need me met een fraai lyrisch gitaarintermezzo van Chavez. Het album wordt afgesloten met Twice on Sunday, een ballad met uitbundige zang, een gruizige gitaar en een strakke ritmesectie.

Conclusie: I didn’t pay for it is een heerlijk album vol passie en energie.

Tracks:

1. I’m smoking
2. How did I
3. Car dealer
4. Double lovin’
5. She’s a bird
6. I didn’t pay for it
7. Bullfrog blues
8. Your kind
9. Here comes the blues
10. If you need me
11. Twice on Sunday

Line up:

• Elise Frank – zang, gitaar
• Josselin Fleury – bas
• Sébastien Gaschard – drums
• Laura Chavez – gitaar (track 2,3,4,5,7,8,10)

Stefan Hauk – Before the dawn

Stefan Hauk (30) is geboren in Adelaide, Zuid-Australië. Hij is een van Australië ‘s meest veelbelovende jonge bluesrockartiesten. Hij speelt gitaar sinds zijn vierde en treedt op sinds zijn elfde. Hauk is volgens zeggen beïnvloed door de grootheden uit de wereld van blues, soul en klassieke rock. Zijn gitaarspel doet denken aan Gary Moore, Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix, Paul Kossoff en Derek Trucks. Als zanger zegt Hauk geïnspireerd te zijn door Paul Rodgers, Chris Stapleton en Peter Gabriel. Zijn debuutalbum Long road verscheen in 2017 en zijn 2^e studioalbum Heavy handed zag in 2023 het levenslicht. De afgelopen jaren maakte hij (uitgebreide) tournees door Australië. Hauk sloot zijn meest succesvolle jaar 2025 met het uitbrengen van zijn 3^e studioalbum Before the dawn dat op 19 december 2025 verscheen.  

Het openingsnummer, de titelsong Before the dawn, is een melodieuze mooi gezongen lange ballad met halverwege spetterend gitaarwerk. Butterfly tattoo rockt stevig met geweldig gevarieerd gitaarwerk naast de strakke ritmesectie en ‘golvende’ orgeltonen van David Goodwin. Rustiger is daarna de prachtige soulvol gezongen ballad Can’t help myself, met halverwege een lyrische gitaarsolo van de meester. Right & wrong is funky R&B, waarna de vlammende gitaar ruim 6½ zijn gang mag gaan in de stevige bluesrocker Run. Een snijdende gitaarsolo ontbreekt daarna niet in een van de hoogtepunten van het album de schitterende op orgeltonen deinende intense bluesballad Top of the shelf. Na de min of meer ingetogen bluesballad Blow by blow wordt het album soulvol afgesloten met het akoestische liefdeslied Let me love you.  

Conclusie: Before the dawn is een krachtig, dynamisch en gevarieerd album.

Tracks:

1. Before the dawn
2. Butterfly tattoo
3. Can’t help myself
4. Right & wrong
5. Run
6. Top of the shelf
7. Blow by blow
8. Let me love you

Line-up:

• Stefan Hauk – gitaren, bas, zang
• Gordon Rytmeister – drums
• David Goodwin – keys
• Ben Todd – percussie

Barry Goldberg – Chicago to L.A.

Barry Goldberg was een Amerikaanse toetsenist, songwriter en platenproducer. Hij werd geboren op 25 december 1941 in Chicago, Illinois. Goldberg was met Mike Bloomfield medeoprichter van The Electric Flag. Hij speelde met Bob Dylan, Mick Taylor, Carla Olson en Les McCann e.a. en is te horen op albums van o.a. The Ramones (End of the century), Leonard Cohen, The Flying Burrito Brothers, het album Supersession van Michael Bloomfield, Stephen Stills en Al Kooper, The Rolling Stones, Muddy Waters en Jr. Wells. Goldberg schreef nummers voor Rod Stewart, Tom Jones, Gladys Knight, Bobby Bland, Joe Cocker, Gram Parsons, Steve Miller en Jacky Wilson. Hij was producer van albums van Percy Sledge, Charlie Musselwhite, James Cotton en The Textones. Zijn eerste soloalbum Street man verscheen in 1969. Barry Goldberg overleed op 22 januari 2025. Hij werd 83 jaar.

Medio november 2025 verscheen het album Chicago to LA. Twaalf (geremasterde) nummers van dit album verschenen eerder in 2018 op Goldbergs album In the groove. Het openingsnummer Guess I had enough of you is groovy R&B met een funky Hammond, Rob Stone op mondharp en zang van Les McCain. Het jazzy The mighty mezz wordt door het orgel gedreven en het soulvolle Westside girl heeft blazers en vibrafoon. Goldberg soleert daarna schitterend in In the groove en hij steelt ook weer de show, naast de jazzy gitaarlicks van Denny Freeman in de langzame shuffle Mighty low. Dumplin’s is fraaie R&B met orgel en saxofoon. In de dampende slowblues Ghosts in the basement krijgen we een heerlijke orgelsolo en een huilende mondharp van Rob Stone voorgeschoteld. Bullwhip rock is ouderwetse rock ‘n’ roll met een opwindende boogiewoogie piano. Met Lazy gaan we terug naar de  gitaarbands van de jaren ’60 met twangy gitaarwerk, orgel en een scheurende sax. Saxofoonsolo’s en een feestelijk hamerende piano trekken de aandacht in Tall cool one en daarna zijn New Orleans invloeden te horen in de shuffle Slow walk. Het pianospel van Goldberg swingt vervolgens weer de pan uit in de Huddie Ledbetter klassieker Alberta. De laatste vier (geremasterde) songs stonden niet op het oorspronkelijke album From Chicago to LA. Verbluffend is de Jagger/Richards compositie Winter. Een ruim twaalf minuten lange ballad met zang van Carla Olson en lyrisch gitaarwerk van Mick Taylor. Goldberg draagt zijn steentje bij op Hammond en Wurlitzer. Het nummer is afkomstig van het album The ring of truth van Carla Olson en Mick Taylor uit 2008. Op dat album staat ook de schitterende instrumentale blues After you’re gone (empty blues) met wederom fantastisch gitaarwerk van Mick Taylor. Het voorlaatste nummer, de Rolling Stones klassieker (I can’t get no) satisfaction, is hier een aparte swingende pianoversie met een scheurende saxofoon. Het slotnummer is het mooiel Dream on met Hammond van Goldberg en fijn gitaarwerk van Denny Freeman.

Conclusie: Barry Goldberg was een fenomeen. Ruim een uur volop genieten van dit prachtige album.

Tracks:

1. Guess I had enough of you
2. The mighty mezz
3. Westside girl
4. In the groove
5. Mighty low
6. Dumplin’s
7. Ghosts in the basement
8. Bullwhip rock
9. Lazy
10. Tall cool one
11. Slow walk
12. Alberta
13. Winter
14. After you’re gone (empty blues)
15. (I can’t get no) satisfaction
16. Dream on

Kaz Hawkins – Coming home

Kaz Hawkins is een in Belfast geboren Noord-Ierse blues- folk- jazz- en soulzangeres en woont tegenwoordig in Frankrijk. Voordat ze begon met het schrijven van eigen materiaal zong Kaz Hawkins gedurende twintig jaar in coverbands.

In 2014 verscheen haar debuutalbum Get ready. Nadien heeft ze vijf studioalbums, drie live albums, een paar verzamelalbums en een aantal ep’s en singles uitgebracht. Medio december verscheen, nadat het in november al digitaal te horen was, haar nieuwe album Coming home.

Met het soulvol gezongen openingsnummer Beyond the sun belandt de luisteraar meteen voor het eerst in de Keltische sferen. Where is een gevoelige mooie door Mathis Richter-Reichhelm georkestreerde ballad. Prachtig is de zang in de pianoballad Slow down, een song die in juli 2024 ook al op single verscheen. Heel mooi zijn weer de arrangementen in de ballad My mountain, waarin we opnieuw in Keltische sferen worden ondergedompeld. In januari van dit jaar werd dit nummer ook op single uitgebracht. Sail on is vanwege de orkestrale arrangementen weer een lust voor het oor. Feels like rain is een heel fraaie, soms ingetogen, ballad. Iets meer tempo komt er met de backing vocals in All ready for. De Keltische sferen keren weer terug in de schitterend georkestreerde titelsong Coming home, met Kaz Hawkins in vocale topvorm. Gevoelig is de zang naast de mooie instrumentale begeleiding in If we were one. Geweldig is de zang in Lifeline of love en de zeer fraaie arrangementen zijn weer geweldig in Mesmerezed. In het in mei jl. op single uitgebrachte So much more than this is het weer genieten van de Keltische sfeer. Het album wordt afgesloten met drie bonustracks, akoestische versies van de ballad Sail on en de titelsong Coming home. Het eindschot is een stevige versie van Lifeline of love.

Conclusie: Mijn eerste kennismaking met Kaz Hawkins is uitstekend bevallen. Coming home is een album om te koesteren..

Tracks:

1. Beyond the sun
2. Where
3. Slow down
4. My mountain
5. Sail on (orchestral version)
6. Feels like rain
7. All ready for
8. Coming home
9. If we were one
10. Lifeline of love
11. Mesmerezed
12. So much more than this
13. Sail on (acoustic version bonustrack)
14. Coming home (acoustic version bonustrack)
15. Lifeline of love (Jeopard soul remix)

Line-up:

• Kaz Hawkins – zang, backing vocals
• Mathis Richter – Reichhelm – backing vocals, gitaren, piano, bas, percussie, arrangementen
• Michael Handschuh – backing vocals

Lonnie Mack – Live from Louisville 1992

De op 18 juli 1941 in West Harrison, Indiana, geboren Lonnie McIntosh, beter bekend als Lonnie Mack, was een Amerikaanse singer-songwriter-gitarist. Hij wordt door velen beschouwd als een van de belangrijkste grondleggers van de bluesrock. Hij leerde al op 7-jarige leeftijd gitaar spelen. De basisakkoorden leerde hij van zijn moeder. Mack noemde de gitaristen Merle Travis, T-Bone Walker, Robert Ward en Les Paul als zijn belangrijkste inspiratiebronnen. Vocaal werd hij beïnvloed door o.a. Jimmy Reed, Ray Charles, Bobby Bland, Wilson Pickett en George Jones. In 1963 maakte hij met zijn debuutalbum The wham of that Memphis man meteen indruk. Macks gitaarstijl was later een bron van inspiratie voor gitaristen als Jeff Beck, Stevie Ray Vaughan, Ted Nugent, Dicky Betts, Joe Bonamassa, Eric Clapton, Jimmy Page, Keith Richards en vele anderen. Lonnie Mack, die ook bekend werd met zijn opvallende Gibson Flying V gitaar (‘number 7)’ uit 1958, overleed op 21 april 2016 op 74-jarige leeftijd in Nashville, Tennessee.

Op 23 juli 1992 trad Lonnie Mack (als invaller op het laatste moment) op in het Kentucky Center for the Arts in Louisville. Dat optreden werd destijds live uitgezonden. De opname van zijn concert is nu gerestaureerd en in oktober jl. uitgebracht.

Het album opent met de spetterende medley Camp Washington Chili/If you have to know, songs uit 1986 en 1985. Een kleine tien minuten geweldig gitaarwerk afwisselend fel scheurend en melodieus. Satisfy Suzie uit 1985 wordt door het publiek juichend begroet en het zingt de titel steeds mee. Vette swingende bluesrock van grote klasse. Mijn eerste kennismaking met Lonnie Mack was in 1985 toen ik het nummer Stop hoorde. Hier horen we een ruim negen minuten lange intense slowblues met naast de gitaar de soulvolle zang van Lonnie Mack. Mack gaat daarna terug naar zijn begintijd 1963 met twee van zijn bekendste songs van zijn debuutalbum. Virtuoos gitaarwerk in Memphis en vooral Wham! gaat als een wervelwind met voortjakkerend drumwerk. De melodieuze bluesballad Oreo cookie blues, een song die Mack ook gespeeld heeft met Stevie Ray Vaughan, is een relatief rustpunt van dit concert. Tough on me, tough on you schreef Mack in 1986 samen met bassist Bucky Lindsey. Deze bluesballad wordt hier soulvol gezongen door Lindsey. Met het slotnummer Cincinnati jail gooien Lonnie Mack en zijn band nog een keer hun hele ziel en zaligheid in de strijd. Een bijna tien minuten lange afsluiter met snijdende en verpletterende gitaarsolo’s, een swingende pianosolo en een strakke ritmesectie.

Conclusie: Lonnie Mack toont zich terecht een echte gitaarvirtuoos. Je vraagt je af waarom deze opname zo lang op de plank heeft gelegen.

Tracks:

1. Camp Washington Chili/If you have to know (medley)
2. Satisfy Suzie
3. Stop
4. Memphis/Wham! (medley)
5. Oreo Cookie blues
6. Tough on me, tough on you
7. Cincinnati jail

Line-up:

• Lonnie Mack – gitaar, zang
• Jeff McAllister – drums
• Denzil ‘Dumpy’ Rice – piano, keyboards
• Bucky Lindsey – bas, zang

The Rolling Stones – Black & blue – super deluxe boxset

Het album Black & blue van The Rolling Stones werd uitgebracht in april 1976. Het was het eerste album van The Rolling Stones na het vertrek van gitarist Mick Taylor en het eerste album waarop de nieuwe gitarist Ronnie Wood meespeelde. Op dit album spelen ook een aantal gastgitaristen mee die ook hadden gesolliciteerd naar de baan van nieuwe gitarist van The Rolling Stones, maar uiteindelijk Ronnie Wood er met de hoofdprijs vandoor zagen gaan.  

Bijna 50 jaar na de release van dit album uit 1976 is er een super deluxe boxset van Black & blue verschenen. De uitgave verscheen in diverse formaten, waaronder een 4-cd box, een 5-lp box, beide met een Blu-ray disc, een 100 pagina’s tellend boekwerk en een replica van een tourposter. Deze nieuwe editie heeft een nieuwe Steven Wilson remix, zes nooit eerder uitgebrachte tracks en een concert uit 1976 uit Earl’s Court in Londen. De Blu-ray bevat ook een tv-registratie van een concert uit juni 1976 (Aux Abattoirs Parijs).

Hot stuff is het geweldige funky openingsnummer van cd 1 met o.a. een fraaie gitaarsolo van gastgitarist Harvey Mandel. Wayne Perkins speelt naast Keith Richards gitaar op de ruige gitaarrocker Hand of fate. Heerlijke reggae is te horen in Cherry oh baby, een song van de Jamaicaanse singer-songwriter Eric Donaldson. Keith Richards verzorgt de co-lead vocals op de schitterende pianoballad Memory motel. Hey negrita is funky reggae waarin Ronnie Wood de Stones inspireerde voor de belangrijkste riff. Billy Preston krijgt terecht ook de credits voor zijn fantastische piano- en orgelspel in de fraaie jazzy bluesy ballad Melody. Nicky Hopkins trekt de aandacht met piano en snaarsynthesizer in de prachtige pianoballad Fool to cry, met de soms emotionele zang van Mick Jagger die hier ook elektrische piano speelt. Het album sluit af met de vette gitaarrocker Crazy mama.

Na het vertrek van Mick Taylor waren The Rolling Stones op zoek naar een vervanger. Verschillende gitaristen waaronder Jeff Beck, Rory Gallagher, Harvey Mandel en Wayne Perkins deden o.a. in Rotterdam auditie. Cd 2 bevat zes outtakes en jams van deze sessies. Na de ballad I love ladies is er het opwindende Shame, shame, shame, een cover van de Amerikaanse discogroep Shirley & Company, een nummer 1 hit in Nederland in 1974. Harvey Mandel (Canned Heat) speelt gitaar op de instrumental Chuck Berry style jam. De titel dekt de lading. Jeff Beck is de gastgitarist in de ruim negen minuten lange slowblues Blues jam. Jeff Beck is ook te horen met de Amerikaanse gitarist Robert A. Johnson (niet te verwarren met de legendarische deltabluesgitarist Robert Johnson) in de kleine acht minuten stampende funky jam Rotterdam jam. Op het laatste nummer is Jeff Beck ook present met zijn eigen compositie Freeway jam, een song van zijn album Blow by blow uit 1974.  

Cd 3 en 4 bevatten opnamen van Earl’s Court in Londen uit mei 1976 als onderdeel van The Rolling Stones Tour of Europe ’76.

Cd 3 opent rockend met hun hit uit 1969 Honky tonk women, gevolgd door If you can’t rock me (1974) en Get off of my cloud, een hit uit 1965, met Ian Stewart en Billy Preston op piano. Vervolgens spelen ze twee nieuwe songs van hun nieuwe album Black & blue, de dampende rocker Hand of fate en Hey negrita, waarbij Jagger Ronnie Wood aanmoedigt. Dan gaan ze terug naar 1974 met de Temptations hit Ain’t too proud to beg. De ballad Fool to cry is weer een nieuwe song van hun meest recente album Black & blue, evenals het funky Hot stuff. Vette gitaren, een strakke ritmesectie en tinkelende piano. Terug in de tijd naar 1973 met de gitaarrocker Star star en verder terug naar 1971 met de prachtige spiritual You gotta move (Sticky fingers), een song die Mississippi Fred McDowell in 1965 ook op de plaat zette. Alvorens de bandleden te introduceren krijgt het publiek een bijna acht minuten lange versie van You can’t always get what you want (Let it bleed 1969) voorgeschoteld, een song die nog steeds op hun repertoire staat. Alleen was er toen nog geen sprake van een groot koor dat mee zong. Na het voorstellen van de band is het de beurt aan Keith Richards die zijn bekende Happy mag zingen. Na de hit Tumbling dice (1971), is in de laatste twee songs the spotlight gericht op Billy Preston. Eerst met zijn hit Nothing from nothing uit 1974 en daarna met zijn spacy instrumental Outa-space.

Midnight rambler opent cd 4. Een vette versie van ruim elf minuten. Na het voortrazende It’s only rock ‘n’ roll (but I like it), blijft het stevig rocken met Brown sugar. De grote hits uit 1968 komen langs met Jumpin Jack Flash’ en een lange versie van Street fighting man. Sympathy for the devil wordt met applaus ontvangen. Een prima afsluiter met o.a. die schrikdraadsolo’s van Keith Richards. 

Conclusie: Rolling Stones liefhebbers worden weer verwend. Het kost een paar euro’s, maar dan heb je ook iets heel moois.

Tracks cd 1 (Steven Wilson remix 2025):

1. Hot stuff
2. Hand of fate
3. Cherry oh baby
4. Memory motel
5. Hey negrita
6. Melody
7. Fool to cry
8. Crazy mama

Tracks cd 2 (outtakes and jams)

1. I love ladies
2. Shame, shame, shame
3. Chuck Berry style jam (with Harvey Mandel)
4. Blues jam (with Jeff Beck)
5. Rotterdam jam (with Jeff Beck & Robert A. Johnson)
6. Freeway jam (with Jeff Beck)

Tracks cd 3 (Live at Earls Court 1976)

1. Honky tonk women
2. If you can’t rock me/Get off of my cloud
3. Hand of fate
4. Hey negrita
5. Ain’t too proud to beg
6. Fool to cry
7. Hot stuff
8. Star star (starfucker)
9. You gotta move
10. You can’t always get what you want
11. Band intro
12. Happy
13. Tumbling dice
14. Nothing from nothing
15. Outa-space

Tracks cd 4 (Live at Earls Court 1976)

1. Midnight rambler
2. It’s only rock ‘n’ roll (but I like it)
3. Brown sugar
4. Jumpin’ Jack Flash
5. Street fighting man
6. Sympathy for the devil

Line-up cd Black& blue:

• Mick Jagger – lead vocals, backing vocals,  percussie (track 1), piano (track 4) elektrische piano (track 7), elektrische gitaar (track 8)
• Keith Richards – elektrische gitaar, backing vocals, elektrische piano (track 4), bas (track 8), piano (track 8),  co-lead vocals (track 4)
• Charlie Watts – drums, percussie (track 1)
• Bill Wyman – bas, percussie (track 1)
• Ronnie Wood – elektrische gitaar (track 3,5,8), backing vocals
• Billy Preston – piano (track 1,2,4,5,6,8), orgel (track 5,6), percussie (track 6), backing vocals
• Nicky Hopkins – orgel (track 3), piano en string synthesizer (track 7)
• Harvey Mandel – elektrische gitaar (track 1,4)
• Wayne Perkins – elektrische gitaar (track 2,7), akoestische gitaar (track 4)
• Ollie E. Brown – percussie (track 1)
• Arif Mardin – horn (track 6)

Line-up cd Earl’s Court:

• Mick Jagger – lead vocals, mondharmonica, keyboards
• Keith Richards – gitaar, zang
• Bill Wyman – bas
• Charlie Watts – drums, percussie
• Ronnie Wood – gitaar, zang
• Billy Preston – keyboards, zang
• Ollie Brown – percussie, drums
• Ian Stewart – piano