Gerritschinkel.nl Columns & meer

27mei/240

Ad Vanderveen – Rise in love

De muziek van singer-songwriter Ad Vanderveen (21 september 1956, Hilversum) is stevig geworteld in de americana. Dit heeft wellicht te maken met zijn Canadese roots omdat zijn halve familie de Canadese nationaliteit heeft. Vanaf zijn 14e speelt hij al in R&R bandjes. Muzikaal is Vanderveen beïnvloed door o.a. Bob Dylan, Neil Young, John Lennon en Townes van Zandt. Begin jaren ’80 richt hij zijn eigen band Personnel op. Hun debuutalbum On strike verschijnt in 1983. Op hun in 1992 in Nashville, Tennessee, opgenomen album Continuing stories spelen o.a. Al Kooper, Flaco Jimenez en Al Perkins mee. Begin jaren ’90 verlaat Vanderveen Personnel en start een succesvolle solocarrière.

Vanderveen is zeer productief want jaarlijks komen er nieuwe albums van hem uit.

In april jl. verscheen zijn nieuwe album Rise in love. Een album met tien nieuwe eigen songs.

Het album opent met het titelnummer Rise in love, een soort knipoog naar Falling in love. Een heerlijke melodieuze en fijn georkestreerde song over de vele facetten van de liefde. Can’t cross over is een warm ingetogen gezongen liedje. Why wonder why is fraai geinstrumenteerde americana. De stem van Vanderveen heeft hier iets weg van Gerry Rafferty. In het prachtig gezongen Good life horen we pedal steel en fijne gitaarlicks. Where does love belong is een ballad met pianol en fijne harmonieen. Iets steviger, met percussie, is What is it. In het akoestische One more goodbye, met piano, is het weer genieten van de harmony vocals van Kersten de Ligny, naast de sterke zang van Vanderveen. Na het korte Homesick is het in het bluesy Forgiveness weer genieten van het gitaarspel en de harmonieen. Ad Vanderveen heeft het beste voor het laatst bewaard. De titel Best for last dekt dan ook de lading. Een ruim 6 minuten durend fraai geïnstrumenteerde en heel mooi gezongen song.

Conclusie: Ad Vanderveen blijft mooie albums afleveren. Ook op Rise in love is het weer volop genieten.

Tracks cd:

  1. Rise in love
  2. Can’t cross over
  3. Why wonder why
  4. Good life
  5. Where does love belong
  6. What is it
  7. One more goodbye
  8. Homesick
  9. Forgiveness
  10. Best for last

Line-up:

  • Ad Vanderveen – zang, gitaren, piano, harmonica, banjo, mandola
  • Kersten de Ligny – harmony vocals, percussie
  • Jan Erik Hoeve – pedal steel, harmony vocals
  • René Kaay – mellotron
  • Michael Kay – drums, percussie
  • Pete Fisher – bas
  • Per Hu – strings
21mei/240

Beaux Gris Gris & the Apocalypse – Hot nostalgia radio

De Amerikaans/Britse band Beaux Gris Gris and the Apocalypse is in 2017 opgericht door de Amerikaanse zangeres Greta Valenti en haar partner de Britse gitarist Robin Davey, o.a. bekend van de Britse bluesband The Hoax. Beaux Gris Gris and the Apocalypse maakt op New Orleans geïnspireerde muziek die zich niet in een apart hokje laat plaatsen. Hun debuutalbum Love & murder verscheen in 2019. Deze maand verschijnt hun nieuwe album Hot nostalgia radio, hun 3e, de opvolger van het vorig jaar verschenen dubbele livealbum Live in the United Kingdom.

Het album opent met de stevige uptempo rocker Oh yeah! die er meteen in knalt met vette gitaren, een bonkende ritmesectie, hamerende piano en flamboyante zang. Het blijft stevig rocken in Wild woman met een Greta Valenti in topvorm. Safety queen, met vlijmscherp gitaarwerk, kent rustigere gedeeltes met backing vocals. Uitbundig is de zang weer in de gitaarrocker I told you baby. In Middle of the night komen de blazers in actie, waarna in Sad when I’m dancing gas wordt teruggenomen. All I could do was cry is een prachtige intens gezongen soulballad, die me doet denken aan het bekende Pain in my heart (o.a. Otis Redding en The Rolling Stones). In de powerballad The runaway, met scherp gitaarwerk, varieert de zang van ingetogen tot intens. Na de ballad Harder to breathe gaat het tempo weer flink omhoog in Don’t let go met keys, gitaren en percussie. Na de mooie ingetogen bluesy ballad Penny paid rockstar musiceert de band er in het heerlijk melodieuze Marie lustig op los. In de twee slotnummers horen we waar Beaux Gris Gris and the Apocalypse hun inspiratie vandaan halen. Met de accordeon belanden we in Let’s ride in de New Orleans sferen en ook in de geweldige feestelijke afsluiter Mama cray, tex-mex en zydeco in optima forma, met een fraaie accordeonsolo is het volop genieten.

Conclusie: Hot nostalgia radio is een energiek en gedreven album van een geweldige band met een flamboyant boegbeeld.

Tracks cd:

  1. Oh yeah!
  2. Wild woman
  3. Satisfy your queen
  4. I told my baby
  5. Middle of the night
  6. Sad when I’m dancing
  7. All I could do was cry
  8. The runaway
  9. Harder to breathe
  10. Don’t let go
  11. Penny paid rockstar
  12. Marie
  13. Let’s ride
  14. Mama cray

Line-up:

  • Greta Valenti (a.k.a Beaux Gris Gris) – zang, percussie
  • Robin Davey – gitaren, backing vocals
  • Stephen Mildwater – bas, backing vocals
  • Sam Robertson – keys, piano, accordeon, glockenspiel, backing vocals
  • Tom Rasulo – drums, percussie, backing vocals
  • Chris Cunningham – bas (track 14), backing vocals
  • Jon-Paul Frappier  - trompet
  • Yuri Villar – tenor- en bariton sax
  • Marie Gammage, Daniel Jester, Alesia Jester – backing vocals
16mei/240

Blind Lemon Pledge – Oh so good

De in San Francisco woonachtige producer, singer-songwriter en multi-instrumentalist James Byfield ontdekt op jonge leeftijd de blues en folk in de plaatselijke clubs. Behalve blues en folk hebben ook country, jazz en rock & roll zijn interesse. Na zijn studie aan de universiteit van San Francisco besluit Byfield zich toe te leggen op een carrière in de muziek, naast zijn werkzaamheden als grafisch designer, multimedia producer en animator. In 2008 neemt hij het besluit om fulltime muzikant te worden en noemt zich voortaan Blind Lemon Pledge. Zijn eerste album Livin’ my life with the blues, een album met originals en bluesklassiekers, verschijnt in 2009.

Medio april verscheen Oh so good, het nieuwe studioalbum van Blind Lemon Pledge.

Het openingsnummer Big Bill is een countryblues met slide en nodigt uit tot meezingen. De slide is ook aanwezig met ‘wolvengehuil’ in Junkyard dog. Het titelnummer Oh so good heeft ragtime-invloeden.  How can I still love you is een ingetogen gezongen en gespeelde blues. Fraai zijn de baslijnen. Na de jumpblues Hard heart honey bee belanden we in de cajunsferen met het gedeeltelijk in Creools patois gezongen Ma belle cherie. In de langzame wals Moon over Memphis brengt het trio een mooie ode aan Memphis. Go jump willie is een merkwaardig nummer maar het swingt wel lekker. Cora Lee is een klaagzang over een in de steek gelaten minnaar. In Come back little Sheba met rumba ritme zitten ook jugband invloeden. Mooi is het gitaarspel in de gospel Give my poor heart ease. Het slotnummer is het vooral van The Animals bekende, maar ook door veel anderen gecoverde House of the risin’ sun. Pledge geeft een mooie eigen interpretatie van deze traditional met een vette slide en een strakke ritmesectie.

Conclusie: Oh so good is een liefdevol gemaakt album dat het beluisteren meer dan waard is.

Tracks cd:

  1. Big Bill
  2. Junkyard dog
  3. Oh so good
  4. How can I still love you
  5. Hard heart honey bee
  6. Ma belle cherie
  7. Moon over Memphis
  8. Go jump the willie
  9. Cora Lee
  10. Come back little Sheba
  11. Give my poor heart ease
  12. House of the risin’ sun

Line-up:

  • Blind Lemon Pledge – gitaar, zang
  • Peter Grenell – bas
  • Juli Moscovitz – drums
1mei/240

Pernice Brothers – Who will you believe

The Pernice Brothers is een Amerikaanse indierockband uit Massachusetts. De band wordt in 1998 opgericht door Joe Pernice na het uiteenvallen van zijn oude band The Scud Mountain Boys. Hun debuutalbum Overcome by happiness verschijnt in 1998.

Begin april verscheen het nieuwe album van The Pernice Brothers. Who will you believe is de opvolger van Spread the feeling uit 2019. De twaalf nieuwe songs op het album zijn geschreven door Joe Pernice.  

Het openingsnummer Who will you believe is een fraaie melodieuze titelsong van het album in de beste traditie van Tom Petty. Look alive is een lekker vrolijk nummer waarna er in Not this pig heerlijk wordt geïnstrumenteerd met o.a. vette gitaarlicks. Lyrische gitaarlicks zijn te horen in het gevoelig en ingetogen gezongen What we had. Ook December in het eyes is een gevoelig nummer met strings, toetsen en trompetten. Na de enigszins zweverige georkestreerde instrumental A song for Sir Robert Helpmann gaat het tempo flink omhoog in de stevige gitaarrocker Hey, guitar. A man of means, met stevig en strak drumwerk en fraaie basloopjes, doet me denken aan de sound van The Beatles ten tijde van Sgt. Pepper. Don’t need that anymore is een mooi countryduet met country singer-songwriter Niko Case. Ordinary goldmine is een rustig akoestisch nummer met backing vocals. Na het prachtige en gevoelige How will we sleep wordt het album afgesloten met The purple rain, een emotionele en dramatische, met koor en strijkers gelardeerde ode aan Joe Harvard, de in 2019 overleden neef van Joe Pernice.

Conclusie: We hebben er lang op moeten wachten, maar die vijf jaar waren het wachten waard. Who will you believe is een mooi album dat bij tijd en wijle ontroert.

Tracks cd:

  1. Who will you believe
  2. Look alive
  3. Not this pig
  4. What we had
  5. December in her eyes
  6. A song for Sir Robert Helpmann
  7. Hey, guitar
  8. A man of means
  9. Don’t need that anymore
  10. Ordinary goldmine
  11. How will we sleep
  12. The purple rain

Line-up:

  • Joe Pernice – zang, gitaar, bas, keyboards, percussie
  • Bob Pernice – gitaar
  • Michael McKenzie – gitaar, bas, keyboards, percussie
  • Liam Jaeger – zang, gitaar, bas, keyboards, drums, percussie
  • Patrick Berkery – drums, percussie
  • Michael Belitsky – drums, percussie
  • Peyton Pinkteron – gitaar
  • Neko Case – zang (track 9)
  • Andrew Joslyn – viool en viola
  • Joshua Karp - trompet
  • Greg Kramer - trombone
  • Mike Evin -  piano
  • Choir! Choir! Choir! - zang
  • Laura Stein - zang
  • Jennifer Pierce - zang
  • Stephen Dyte - trompet
  • Christian Overton - trombone
  • Julian Nali -  saxofoon
  • Jon Brooks -  gitaar
  • Matthew Zapruder – gitaar
18apr/240

Mavis Staples – Have a little faith

De Amerikaanse soul- en gospelzangeres Mavis Staples (10 juli 1939, Chicago) draait al heel lang mee in de muziekscene. Zij begint op jonge leeftijd met haar vader Roebuck ‘Pops’ Staples, haar zus Cleotha en haar broer Pervis met zingen in lokale kerken. In 1956 scoren ze als The Staple Singers een hit met Uncloudy day. Als Mavis in 1957 klaar is met haar opleiding op de High School gaan The Staple Singers op tournee. Vader ‘Pops’ raakt helemaal in de ban van de boodschap van dominee Martin Luther King. De Staple Singers beginnen protestliederen te schrijven en te zingen en de groep krijgt de bijnaam ‘God’s greatest hitmakers’ en zij worden de meest spectaculaire en invloedrijke gospelgroep voor de vrijheidsbeweging in die jaren.

In 1969 komt het eerste soloalbum van Mavis Staples uit. In de jaren ’80 gaat zij samenwerken met Prince en later ook met o.a. Jeff Tweedy (Wilco), countryzangeres Neko Case, Justin Vernon (Bon Iver) en het Amerikaanse hiphop duo Run the Jewels. Door deze samenwerking wordt Mavis Staples omarmd door nieuwe generaties fans. 

In 2004 krijgt de carrière van Mavis Staples opnieuw een boost door het uitbrengen van het album Have a little faith. Dit baanbrekende album, wordt deze maand in een 20-jarige speciale jubileumeditie opnieuw uitgebracht.

Het openingsnummer Step into the light is een fraaie gospel met akoestische slide en geweldige backing vocals van de gospelgroep The Dixie Hummingbirds. In het funky groovy Pops recipe brengt Mavis een eerbetoon aan haar vader Pops Staples (1914-2000). Mavis is geweldig op dreef in Have a little faith, de in gospelsoul gedrenkte titelsong met een optimistische boodschap. God is not sleeping is een van de gevoeligste songs van het album. A dying man’s plea is een traditional met extra tekst van Pops Staples. Prachtig is ook de bijdrage van John Rice op dobro, bouzouki en fiddle. Intens is de zang in Ain’t no better than you en Mavis is ook in topvorm in de geweldige gospel I wanna thank you. Het strakke drumwerk van Tim Austin mag hier niet onvermeld blijven. I still believe in you is seventies achtige soul met blazers en At the end of the day is fraaie midtempo in R&B gedoopte gospel met fijne backing vocals. There’s a devil on the loose is uitbundig, met orgel, synthesizer, bas en een mooie gitaarsolo van Mark Syker. Een van de hoogtepunten is In times like these, een schitterende gospelballad met hemelse backing vocals van The Chicago Music Community Choir. Het slotnummer is Will the circle be unbroken, de populaire christelijke hymne uit 1907, een compositie van Ada Ruth Habershon (1861-1918) en Charles Hutchinson Gabriel (1856-1932).

Conclusie: Have a little faith is een fantastisch album dat ook na 20 jaar nog niets van zijn glans heeft verloren.

Tracks cd:

  1. Step into the light
  2. Pops recipe
  3. Have a little faith
  4. God is not sleeping
  5. A dying man’s plea
  6. Ain’t no better than you
  7. I wanna thank you
  8. I still believe in you
  9. At the end of the day
  10. There’s a devil on the loose
  11. In times like these
  12. Will the circle be unbroken

Line-up:

  • Mavis Staples – zang
  • Jim Tullio – akoestische , elektrische en basgitaar, drums, percussie, backing vocals
  • Chris "Hambone" Cameron – orgel, klarinet, bariton saxofoon, horn samples
  • Jim Weider – elektrische guitar, akoestische slide gitaar
  • Shawn Christopher – backing vocals
  • Yvonne Gage – backing vocals
  • Arno Lucas – backing vocals
  • Rene Monahan – backing vocals
  • Stevie Robinson – backing vocals
  • Michael Scott – backing vocals

Additional musicians

  • John Martyn – Mutron gitaar (track 1)
  • David Resnick – akoestische slide gitaar (track 1), elektrische guitar (track 7)
  • John Scully – synthesizer (track 2), strings (track 9)
  • Bob Lizik – bas (track 2)
  • Hank Guaglianone – drums (tracks 2,6,11)
  • Greg Marsh – percussie (track 2)
  • Erik Scott – bas (track 3)
  • Larry Beers – drums (track 3)
  • John Giblin – bas, elektrische gitaar (track 4)
  • David Onderdonk – akoestische gitaar (track 4)
  • Mark Walker – percussie (track 4)
  • John Rice – elektrische gitaar, dobro, bouzouki, fiddle (track 5)
  • Foley McCreary – bas (track 6)
  • Pops Staples – elektrische gitaar (track 7,10)
  • Maurice Houston – bas (tracks 7,10)
  • Richard Gibbs – orgel (track 7), synthesizer (track 10)
  • Tim Austin – drums (tracks 7,8,10)
  • Will Crosby – gitaar (track 8)
  • Jack Chatman – bas (track 8)
  • Bill Ruppert – elektrische gitaar (tracks 9,11)
  • Matt Walker – drums (track 9)
  • Mark Skyer – elektrische gitaar (track 10)
  • Alan Berliant – bas (track 11)
  • Lew London – akoestische slide gitaar (track 12)
  • Paul Mertens – harmonica (track 12)
  • The Dixie Hummingbirds – backing vocals (track 1)
  • Chicago Music Community Choir  – backing vocals (track 11)
15apr/240

Anthony Geraci – Tears in my eyes

Anthony Geraci (1954, New Haven, Connecticut) raakt op zijn 4e al in de ban van de piano. Zijn ouders kopen een Kimball Grand Piano voor de jonge Anthony en zijn moeder zorgt er voor dat hij pianoles krijgt aan The Neighborhood School of Music. Geraci is een veteraan in de Amerikaanse muziekscene en heeft in de loop der jaren met veel bluesartiesten gespeeld, zoals Muddy Waters, Big Joe Turner, J.B. Hutto, Otis Rush, Jimmy Rogers, Big Mama Thornton, BB King, Buddy Guy, Van Morrison, J. Geils, Hubert Sumlin, Steve Miller en Chuck Berry. Hij speelde ook mee op meer dan 50 albums van bluesgrootheden als Big Walter Horton, Carey Bell, Odetta, Charlie Musselwhite, Lazy Lester, Snooky Prior en John Brim. Anthony Geraci is een origineel lid van Sugar Ray and the Bluetones en van Ronnie Earl and The Broadcasters.

Deze maand verschijnt Geraci’ s nieuwe album Tears in my eyes. Een album met 11 nieuwe songs die Geraci opnam met zijn band The Boston Blues All-Stars en met medewerking van een aantal speciale gasten onder wie zijn oude vriend zanger Sugar Ray Norcia.

Sugar Ray Norcia maakt meteen zijn opwachting met zijn doorleefde stem in het openingsnummer Broken mirror, broken mirror, een lekkere blues met vet gitaarwerk en een flonkerende pianosolo. Owl’s nest is een swingende piano-instrumental met groovy basloopjes en een scheurende saxsolo van Drew Davies. Het titelnummer Tears in my eyes is stevig uptempo blues met heerlijk pianospel en felle gitaarsolo’s van Barrett Anderson, die ook de vocalen voor zijn rekening neemt. Blues for Willie J. is een piano-instrumental met een vlijmscherpe gitaarsolo. Het nummer is opgedragen aan Willie J. Campbell, de in 2022 overleden bassist met wie Geraci in The Proven Ones speelde. Norcia zingt daarna in de soulblues Judge oh judge in de stijl van de Texaanse blueszanger-pianist Charles Brown (1922 – 1999). Naast de sprankelende pianoklanken is Mario Perrett te gast met een fraaie lange saxsolo. In de souljazz-instrumental Oh no wordt een hommage gebracht aan tenorsaxofonist Eddie Harris (1934 – 1996) en de in december 2023 overleden jazzpianist Les McCann. Geraci is zelf de vocalist in de opwindende boogiewoogie Ooeee. Memphis mist is een mooi georkestreerde instrumental met Anne Harris op viool en Witchy ways is stevige in de Southern rock gewortelde bluesrock. In de slowblues Now what is zanger Norcia met zijn soulvolle zang weer te horen. Het slotnummer Lonely country road blues is een ‘gedragen’ instrumentale pianoblues.

Conclusie: Een nieuw album van Anthony Geraci is voor mij altijd een feest en dat geldt ook weer voor Tears in my eyes. Een fantastisch album.

Tracks cd:

  1. Broken mirror, broken mirror
  2. Owl’s nest
  3. Tears in my eyes
  4. Blues for Willie J
  5. Judge oh judge
  6. Oh no
  7. Ooeee
  8. Memphis mist
  9. Witchy ways
  10. Now what
  11. Lonely country road blues

Line-up:

  • Anthony Geraci – piano, Hammond, zang (track 7)
  • Barrett Anderson – gitaar, zang (track 3,9)
  • Paul Loranger – bas
  • Marty Richards – drums (track 1,2,3,4)
  • Kurt Kalker – drums (track 5,6,7,8,9,10,11)
  • Sugar Ray Norcia – zang (track 1,5,10)
  • Drew Davies – saxofoon (track 2,6,7,9,10)
  • Mario Perrett – saxofoon (track 5)
  • Anne Harris – viool (track 8)
11apr/240

Taj Mahal – Swingin’ live at the Church in Tulsa

Zanger-multi-instrumentalist Taj Mahal (17 mei 1942, New York) kan met recht een veteraan worden genoemd. Deze bluesman is sinds 1964 actief. In dat jaar verhuist hij naar Santa Monica, California, en vormt met o.a. Ry Cooder The Rising Sons. Mahal speelt ook met Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Buddy Guy en Lightnin’ Hopkins. In 1968 start hij een solocarrière en in datzelfde jaar komt zijn solodebuut Taj Mahal uit. In 1968 is hij ook te zien in de film The Rolling Stones Rock and Roll Circus. In de loop van de volgende jaren brengt hij regelmatig nieuwe platen uit en speelt met talloze andere musici. Naast blues heeft Taj Mahal ook grote interesse voor muziek afkomstig uit o.a. West-Afrika, Latijns-Amerika, de Caribische eilanden en Hawaï.

Vorige maand verscheen weer een nieuw album van deze bijna 82-jarige veteraan. Met zijn vaste band, aangevuld met Rob Ickes (dobro) en Trey Hensley (akoestische gitaar), toog hij naar de ooit door Leon Russell tot studio omgebouwde kerk in Tulsa, Oklahoma. Met zijn Sextet gaf hij daar een concert. Het resultaat is te horen op Swingin’ live at the Church in Tulsa.  

Het openingsnummer, de strak gespeelde slowblues Betty and Dupree, een nummer van Chuck Willis, brengt het publiek meteen al in een euforische stemming. Fel is het gitaarwerk in de stevige countryblues Mailbox blues. Rob Ickes is zeer prettig aanwezig met zijn dobro, naast de felle gitaarlicks en de strakke ritmesectie in het met een reggae tintje versierde Queen bee. Het duet van Mahal en Trey Hensley is mooi in Lovin’ in my baby’s eyes. De dobro flonkert ook weer. Behalve oud materiaal brengt Mahal ook nieuw werk ten gehore, zoals de ingetogen (gitaar) instrumental Waiting for my papa to come home. Slow drag is een zeer geïnspireerd gezongen en gespeelde blues. De rauwe Howlin’ Wolf song Sittin’ on top of the world krijgt hier door een aparte fraaie countryachtige uitvoering. Twilight in Hawaii is een exotische ‘luie’ en dromerige instrumental met Bobby Igano op lapsteel. Corinna, het bekende nummer uit zijn beginperiode dat Mahal samen schreef met Jesse Ed Davis, krijgt hier een ronduit schitterende livevertolking. Het concert eindigt met de bijna 10 minuten lange slowblues Mean old world. In dit nummer van T-Bone Walker, met Mahal op piano en met een orgelsolo, krijgen Hensley, Ingano en Ickes volop ruimte om te soleren naast de opnieuw strak spelende ritmesectie Bill Rich (bas) en Keser Smith (drums). Een formidabel slotakkoord.

Conclusie: Swingin’ live at the Church in Tulsa is een fantastisch swingend livealbum van een Taj Mahal Sextet in absolute topvorm.

Tracks cd:

  1. Betty and Dupree
  2. Mailbox blues
  3. Queen bee
  4. Lovin’ in my baby’s eyes
  5. Waiting for my papa to come home
  6. Slow drag
  7. Sittin’ on top of the world
  8. Twilight in Hawaii
  9. Corinna
  10. Mean old world

Line-up:

  • Taj Mahal – zang, gitaar, toetsen, ukelele, banjo
  • Bobby Ingano – gitaar, lapsteel
  • Bill Rich – bas
  • Kester Smith – drums
  • Rob Ickes – dobro
  • Trey Hensley – gitaar, zang
9apr/240

Mira Goto – Before

De Amerikaanse singer-songwriter Mira Goto is geboren in Santa Cruz, California en woont tegenwoordig in Nashville, Tennessee. Haar muziek is een mix van country en pop en is naadloos verweven met de muziekscene van Nashville. Zelf omschrijft ze haar muziekstijl als ‘Diet country’, een filosofie die authenticiteit aanmoedigt en doet waar men goed in is.  

Haar inspiratiebronnen zijn (country) zangeressen Kacey Musgraves en Ingrid Michaelson, The Civil Wars (Amerikaanse duo Joy Williams en John Paul White) en de uit Florida afkomstige akoestische indierockband Dashboard Confessional. In 2013 verschijnt New plaid shirt, een album dat zij uitbrengt onder de naam Mira Parfitt. In 2020 brengt Mira Goto haar debuutalbum Nobody wanted me’ uit.

Deze maand verschijnt Before, een ep met vijf nummers, opgenomen in de Prime Recording Studios in Nashville onder toeziend oog van Derek Garten, de producer die volgens Goto in staat is om haar liedjes nieuw leven in te blazen, waardoor ze ook zelfvertrouwen krijgt. Goto omschrijft de nummers op Before als een verzameling nummers die haar zeer nauw aan het hart liggen.

Het openingsnummer Enough to try is sfeervol met het duet van Mira Goto met Derek Garten. Het titelnummer Before is een ontspannen en soepel geinstrumenteerde song. Bright eyes is een pareltje. Uitstekend gezongen en mooie harmonieen. Wanted is een schitterende ballad met fraai pianospel van Garten. Het slotnummer Loving you is killing me is lekkere uptempo melodieuze country.

Conclusie: Before is een heerlijke zeer sfeervolle en prachtig gearrangeerde ep van een fantastische zangeres.

Tracks cd:

  1. Enough to try
  2. Before
  3. Bright eyes
  4. Wanted
  5. Loving you is killing me

Line-up:

  • Mira Goto – zang, gitaar
  • Derek Garten – gitaar, overige instrumenten, backing vocals
  • Pat McGrath – gitaar
8apr/240

Ted Russell Kamp – California son

De Amerikaanse singer-songwriter-producer Ted Russell Kamp is geboren in New York City, maar woont tegenwoordig in Los Angeles, California. Deze multi-instrumentalist en producer is sinds 1995 actief in de muziekscene. Hij is bekend als bassist in de band van Shooter Jennings en speelde ook bas op albums van o.a. Waylon Jennings. Ted Russell Kamp, die ook in Nederland een graag geziene artiest is, brengt in 1996 zijn debuutalbum als soloartiest uit. Vanaf 2005 komen er met grote regelmaat nieuwe soloalbums uit.

Vorige maand verscheen California son, zijn 14e soloalbum, de opvolger van Solitaire uit 2021. Dit nieuwe album is opgenomen in zijn eigen studio ‘The Den’. Volgens Kamp zijn de twaalf nieuwe songs de meest persoonlijke liedjes die hij ooit heeft geschreven.

Het album opent met het ook op single uitgebrachte titelnummer California son. Melodieuze americana. Hard to hold is strak rockend en One word at a time een fraai geinstrumenteerde ballad. Het soepel gespeelde en gezongen Eagles achtige Shine on schreef Kamp samen met Rob Waller en Paul Lacques van de uit Los Angeles afkomstige alternatieve countrygroep I see Hawks in LA. The upside to the downside is een bluesrocker met fijn gitaarwerk en Ballad of the troubadour een ballad met pedal steel en een mondharpsolo van Matt Lemeo. High desert fever is een vrolijke met een klein gospelsausje overgoten countrysong. Fraai zijn de harmonieen van Shane Alexander en Justine Bennett in het ingetogen gespeelde en gezongen Firelight. Na het rockende Miracle mile neemt Kamp het heft alleen in handen met zang en zijn zeer fraaie basspel. Het bluesy Roll until the sun comes up rockt weer lekker weg en het album wordt besloten met de heerlijke countryrocker Every little thing.    

Conclusie: Ted Russell Kamp heeft ons opnieuw verblijd met een zeer aangenaam album.

Tracks cd:

  1. California son
  2. Hard to hold
  3. One word at a time
  4. Shine on (with I See Hawks in L.A.)
  5. The upside to the downside
  6. Ballad of the troubadour
  7. High desert fever
  8. Firelight
  9. Miracle mile
  10. Hangin’ on blues
  11. Roll until the sun comes up
  12. Every little thing

Line-up:

  • Ted Russel Kamp – zang, bas, gitaren, dobro, Hammond, Wurlitzer, percussie
  • Brian Whelan – gitaar (track 1), keyboards (track 1), harmony vocals (track 1,5,7,11)
  • Zachary Ross – gitaar (track 1)
  • John Schreffler – gitaar (track 2.7.9.12), harmony vocals (track 2,7,12)
  • Bart Ryan – gitaar (track 3)
  • Paul Lacques & Paul Marshall – gitaar (track 4)
  • Tommi Viksten – gitaar (track 5)
  • Dan Wistrom – gitaar (track 6)
  • Stephen Musselman & Elijah Ocean – gitaar (track 11)
  • Sasha Smith – keyboards (track 1)
  • Jenny Van West & Ed DesJardins – harmony vocals (track 3)
  • Robert Rex Waller & Paul Marshall – harmony vocals (track 4)
  • Shane Alexander & Justine Bennett – harmony vocals (track 8)
  • Emily Zuzik – harmony vocals (track 9)
  • Matt Lemeo – harmonica (track 6)
  • Michael Jerome Moore – drums en percussie (track 1)
  • Dave Raven – drums en percussie (track 2,6)
  • Jamie Douglass – drums en percussie (track 3,9,12)
  • Jim Doyle – drums en percussie (track 4,7)
  • Janne Haavisto – drums en percussie (track 5)
  • Aaron Goodrich – drums en percussie (track 11)
2apr/240

Rieany Plus – Songs for Rieany Plus

Het trio Rieany Plus bestaat uit Rieany Janssen, BJ Baartmans en Jan Hendriks, drie bevlogen en eigenzinnige muzikanten die in dienst van het lied zingen en spelen tot kunst hebben gemaakt. De drie muzikanten hebben een rijk verleden in het Nederlandse club- en theatercircuit. Zangeres Rieany Janssen is bekend van o.a. Midnight Hour, Boerenleenband en Rienne Va Plus. BJ Baartmans speelt bij o.a. Iain Matthews, Jack Poels, Frans Pollux, Philip Kroonenberg, JW Roy en Andre Manuel. En Jan Hendriks kennen we van o.a. Doe Maar, Boudewijn de Groot, Philip Kroonenberg en CCC Inc.

Medio maart verscheen van het trio het album Songs for Rieany Plus, een album met 12 liedjes (9 Engelstalig en 3 Nederlandstalig), die op verzoek zijn geschreven door bekende songwriters. De opdracht luidde deze liedjes te schrijven vanuit het perspectief van de andere sekse, vanuit een ander gender. De arrangementen zijn van Jan Hendriks en BJ Baartmans, die het album ook produceerden. Tijdens hun theatertournee worden deze songs aangevuld met passende nummers uit eerdere projecten rond Rieany Janssen ten gehore gebracht. Als extra bandlid staat bassist-zanger Richard Wallenburg dan ook op het podium.

Het openingsnummer Molly Sikes is geschreven door Wouter Planteijdt. Mooie americana met slide en fraaie zang. JP Den Tex schreef het met een vleugje reggae overgoten Heart of darkness. Dance with me, een compositie van gitarist Jan van der Meij (The Analogues), is een rustig en gevoelig gezongen liedje. BJ Baartmans schreef de mooie ballad How does that work. Iets steviger is de Jan van Bijnen compositie Never wanted to be a woman. Vrolijke zang en een fraaie bijdrage van Mike Roelofs op piano en orgel. Limburger Ge Reinders is de componist van de fraaie ballad New kind of love. Melodieuze americana is de Philip Kroonenberg song Alone together. Oevers is geschreven door Boudewijn de Groot en dat is duidelijk te horen. Jacques Poels (Rowwen Hèze) en Jan Hendriks zijn de auteurs van het gevoelig gezongen Wat als ik dat zei. Wanda Shelley and me is een lekker in het gehoor liggende folky song van de Britse singer-songwriter Iain Matthews en BJ Baartmans. Björn van der Doelen (ex profvoetballer maar al jaren een gewaardeerde singer-songwriter, schreef het 3e Nederlands talige nummer op dit album, het enigszins psychedelische Weg van hier. In het slotnummer, het door Eric van Dijsseldonk gecomponeerde reggaeachtige You won’t do, laat Rieany Janssen maar weer eens horen wat een geweldige zangeres zij is.  

Conclusie: Songs for Rieany Plus is een mooi gevarieerd album.

Tracks cd:

  1. Molly Sikes
  2. Heart of darkness
  3. Dance with me
  4. How does that work
  5. Never wanted to be a woman
  6. New kind of love
  7. Alone together
  8. Oevers
  9. Wat als ik dat zei
  10. Wanda Shelley and me
  11. Weg van hier
  12. You won’t do

Line-up:

  • Rieany Janssen – zang
  • Jan Hendriks – gitaar, bas, zang
  • BJ Baartmans – gitaar, mandoline, slide, zang
  • Sjoerd van Bommel - drums
  • Mike Roelofs – piano, Hammond, Wurlitzer