Geweld
De voetbalcompetitie is weer enkele weken oud. Uiteraard is niet alles bij het oude gebleven. Sommige clubs hebben een complete metamorfose ondergaan. Maar wat er ook veranderd is en mogelijk nog gaat veranderen, het valt mij op dat één ding niet is veranderd. Ik heb de eerste drie weken net als de afgelopen jaren weer veel kritiek gehoord op de scheidsrechter. Nu is er niets mis met kritiek, maar of het allemaal terecht is, daar zet ik grote vraagtekens bij. Regelmatig zie je weer trainers opveren van hun bank als er een beslissing wordt genomen die hen niet aan staat. Om nog maar niet te spreken over de vaak onzinnige commentaren tijdens persconferenties.
Scheidsrechters maken fouten, laten we daar duidelijk over zijn. Ik zie in het weekend ook gemiddeld twee wedstrijden en ik heb de leidsman ook wel eens beslissingen zien nemen waarbij je je afvraagt of de goede man stront in zijn ogen heeft. Je hebt scheidsrechters die inderdaad zo eigenwijs zijn als het water diep is, die in principe nooit fouten toegeven. Maar er zijn ook scheidsrechters die na afloop van een wedstrijd ruiterlijk toegeven in de fout te zijn gegaan. Daar heb je als benadeeld team natuurlijk niets aan, maar het is wel eerlijk. Zolang er geen camera’s of andere elektronische hulpmiddelen komen heeft ook de scheidsrechter recht op fouten. Hij is tenslotte ook een mens van vlees en bloed met maar twee ogen.
Het nieuwe voetbalseizoen bij de amateurs is dit weekeinde ook begonnen. De KNVB heeft, daartoe min of meer gedwongen door het kabinet, besloten om strenger te gaan optreden tegen geweld tegen scheidsrechters. Terecht, want je schrikt je toch rot als je hoort wat er het afgelopen seizoen is gebeurd. Scheidsrechters die kopstoten krijgen. Scheidsrechters die na afloop van de wedstrijd thuis “even worden bezocht” door “supporters”. Vrouwen en kinderen worden bedreigd. In Friesland stuurde een scheidsrechter een speler met rood van het veld en als “beloning” kreeg de leidsman een mes in zijn schouder. Een klapje hier, een klapje daar, niets is blijkbaar te gek. Ook jeugdspelers kunnen er trouwens wat van. Maar wat ik vrijdagavond zag aan het eind van de wedstrijd FC Oss – Almere City slaat alles. De thuisclub verloor en ik zag dat de scheidsrechter op weg naar de kleedkamer door een doorgedraaide oudere supporter in een scootmobiel werd aangereden. Van de weg halen die spookrijder!
Wesley
Het was weer lachen de afgelopen week. En dan heb ik het niet over de toestanden in Londen en andere Engelse steden. Losgeslagen idioten denken onder het motto van “wij zijn toch zo zielig” alle recht te hebben andermans spullen maar even rigoureus te slopen. Zelfs bij een atlete die volgend jaar in eigen land hoopt op een medaille zijn de stoppen doorgeslagen.
Over naar de sport. Wesley Verhoek van ADO Den Haag heeft een bereseizoen achter de rug en speelde zich in de kijker. Ajax wilde hem hebben maar dat zag Wesley niet zitten. Afgelopen week kwam er een superbod van Nottingham Forest en Wesley leek de koning te rijk. Hij toog naar de streek waar in de middeleeuwen de beruchte Robin Hood en zijn vrijbuiters de dienst uitmaakten. Ze stalen van de rijken om hun buit onder de armen te verdelen. Wesley keek een dag rond in het land van Robin Hood en wist het meteen “hier word ik niet gelukkig”. Hij verbijsterde vriend en vijand door te zeggen dat hij het niet deed. Weg schitterend salaris. Maar Wesley zag het niet zitten.
Ik wist niet wat ik hoorde toen ik de Hagenaar hoorde. “Wat een mietje, wat een ongelofelijke klootzak’ dacht ik. Maar ik ben van gedachten veranderd. Ik vind Wesley Verhoek eigenlijk wel een toffe gozer. In de opportunistische voetbalwereld zijn er blijkbaar ook nog figuren die hun hart laten spreken. Of misschien heeft zijn vriendin (of vrouw, weet ik veel, want zulke intieme zaken interesseren mij niet) een doorslaggevende rol gespeeld. Heimwee of niet, hulde aan Wesley Verhoek. Daar kan die andere Wesley nog een puntje aan zuigen. Want die andere Wesley, Wesley Sneijder, is volgens mij alleen maar belust op geld, geld en nog eens geld. Maar ja, daar zal zijn vriendin Yolante ook wel een meer dan beslissende vinger in de pap hebben.
Wesley Verhoek is een kanjer. Alleen vrees ik dat hij snel een andere zaakwaarnemer zal moeten nemen, want die man zal hem wel vervloekt hebben. Die zag een lekkere bonus door zijn neus geboord. Net goed, want die figuren zijn een ramp voor het voetbal.
By the way, zou Johan Cruijff soms ook last hebben van heimwee. Deze zelfbenoemde voetbalbobo durft volgens mij niet naar Amsterdam te komen en laat de hele handel domweg naar Barcelona afreizen. Kom op Danny, wijs hem eens op Wesley Verhoek.
Belgie
Als je de borden Middelkerke, Diksmuide en Oostende weer achter je laat en je mengt tussen het verkeer op de A40 dan weet je dat het er op zit. En bij het naderen van Sint Job in ’t Goor laat je het laatste restje vakantiegevoel weer helemaal achter je. “Dag Vlaanderen, het was weer aangenaam” mompelde ik. België blijft voor mij een fascinerend land. Een regering hebben ze blijkbaar niet nodig. Maar als de Koning kwaad wordt, dan gebeurt er iets. Nou ja, ze zeggen eindelijk iets te gaan doen, maar gaan eerst met vakantie.
En wanneer je niet elke dag naar het strand kunt, en je appartement beschikt over een mooie televisie dan heb je alternatieven genoeg. Ik heb uitgebreid gekeken naar de bergetappes in de Tour. De Nederlanders bakten er niet zoveel van. Het was letterlijk vallen en opstaan. En dan gaat sportminnend Nederland weer zijn knuffelberen zoeken. Was het enige jaren geleden Kenny van Hummel die in de bergen pas over de finish kwam als de meeste renners al op de massagetafel lagen of zelfs aan de maaltijd zaten, nu was de naam Johnny Hoogerland niet van de lippen van den Ollanders te branden. Een bijna doodsmak in het prikkeldraad zorgde er zelfs voor dat de Zeeuw in Yerseke werd gehuldigd.
Dat huldigen van sporters vind ik een fenomeen. Tijdens de vele kermiskoersen in Vlaanderen zag ik dat ook. Ook de Belgen hadden hun knuffels. Potentieel toerwinnaar Jurgen van den Broeck was na zijn val snel vergeten en in het supporterscafé van Tom Boonen vlakbij mijn appartement was het ook rustig. Philippe Gilbert ging gewoon door met winnen en met Jelle van Endert was de Vlaamse equivalent van Johnny Hoogerland geboren. Met dien verstande natuurlijk dat van Endert wel een etappe won. Als ik Koning Albert was zou ik de Waal Gilbert en de Vlaming van Endert vragen een regering samen te stellen. Sport verbroedert tenslotte. Moeten ze wel opschieten natuurlijk want voor je het weet staan er weer nieuwe helden op. Eddy Wally zal het niet meer worden. Ik zag hem in De Standaard compleet met zijn bekende grote gekleurde bril en witte cowboyhoed, liggend en zwaaiend naar zijn fans op een bed rusthuis Home Bloemenbos in Zelzate in worden gereden. “Opnieuw op het podium staan is niet meer aan de orde” sprak de charmezanger die zijn blessuretijd in gaat.
Prikkeldraad
De eerste week van de Ronde van Frankrijk zit er op. En in die eerste week is heel veel gebeurd. Wat mij vooral opviel was het grote aantal valpartijen. Ik zeg wel eens dat wanneer je niet gewoon op je fiets kunt blijven zitten, je eigenlijk niets te zoeken hebt in de Tour. Maar dat is natuurlijk praat van een dronken aardbei. Als je kijkt naar die smalle paadjes waar de renners doorheen worden gejaagd dan vraag je om moeilijkheden. Om over de aankomsten in pieter peuterige straatjes nog maar te zwijgen. Maar ja, de ontvangstcomités’s hebben pakken euro’s bij elkaar geharkt om het wielerevenement van het jaar binnen hun grenzen te halen. En wie geld heeft bepaalt. Zo gaat het altijd en de organisatie van de Ronde van Frankrijk gaat er in mee. Het circus van directeur Christian Prudhomme is deze drie weken aan de macht en het publiek vindt het prachtig. Vorig jaar stond Rotterdam helemaal op stelten en terecht, want hoe je er ook over denkt, het is ben blijft fascinerend om te zien. Ik ben zelf ook een fervent luisteraar naar Radio Tour en kijk ook naar de aankomsten op TV.
Maar ik wil nog even terugkomen op al die valpartijen. Soms is het niet verwonderlijk dat renners ten val komen, want als je die hele massa wiel aan wiel ziet koersen, dan is een mug al genoeg om een valpartij te veroorzaken. Een onverwacht zuchtje wind, een uitstekende elleboog van een collega renner, of een al te enthousiast rondslingerend zakje eten kunnen voor ellende zorgen. Het kan allemaal gebeuren in het heetst van de strijd. Erger wordt het als renners te maken krijgen met een overstekende hond, een te ver vooroverbuigende fotograaf of in de bergetappes mee rennende idioten. Dit jaar juichen we vol overgave voor Johnny Hoogerland, een jongeling uit het vlakke Yerseke, die punten bijeensprokkelt voor de bolletjestrui. Zondag deed hij weer van zich spreken, maar toen vond een automobilist van de Franse TV het nodig om hem in het prikkeldraad te rijden. Bloedend en huilend nam de Zeeuw na afloop een nieuwe trui in ontvangst en gaat hij op de rustdag zijn wonden likken. Hopelijk gaan de ogen van de organisatie nu eindelijk open en gaan hun ongeremde commerciële blikken eindelijk eens de goed kant op kijken. Heroïek is prachtig, maar er zijn grenzen.
Avondetappe
De meeste sporters waren al met vakantie en sinds afgelopen week zijn daar onze landelijke politici bijgekomen. Er zijn weer bakken, al dan niet onverdoofd, vlees door heen gejast op de traditionele Haagse BBQ. In grote haast heeft het kabinet nog een aantal besluiten genomen, alvorens ze ook hun vakantiekoffers pakken. De ene minister schiet een gat in de begroting van zijn collega en minister Opstelten heeft bassend verordonneerd dat er voor extra politie-inzet moet worden betaald. Ook dit besluit van minister Opstelten zorgt weer de nodige verbazing. Sinterklaas hoeft zich geen zorgen te maken. Kan ik mee leven, maar dat de betaald voetbalorganisaties ook zijn uitgezonderd slaat als een tang op een onverdoofd varken. Daar waar organisatoren op kosten worden gejaagd lachen de opportunistische voetbalbobo’s zich een stuip. Ik zie hier de logica niet van in. Minister Opstelten moet hier in zijn vakantie nog maar eens goed over na denken. En wat te denken van het idiote voorstel om de programmamakers van radio 2 te verplichten 35% Nederlandstalige muziek te draaien. Martin Bosma moet echt snel met reces, want straks gaat hij sportclubs ook nog verplichten een bepaald percentage blanke Hollanders op te stellen. Of dat buitenlandse spelers per wedstrijd niet meer dan 1 doelpunt mogen scoren. Of dat Mart Smeets volgend jaar in ieder geval niet mag worden opgevolgd door Humberto Tan.
Over Mart Smeets gesproken, Mart is aan zijn laatste avondetappe begonnen. Wielerminnend Nederland ligt aan zijn voeten, maar ik kan me ook voorstellen dat hij niet bij iedereen in het pulletje valt. Een zekere vorm van arrogantie kun je deze vakman niet ontzeggen. Maar er lopen al genoeg slappe happers rond.
Hoe dan ook, de wielerkoorts is toegeslagen in Nederland. Kenners en zij die daar voor door gaan spiegelen ons mooie vooruitzichten. Supporters klappen zich de hand stuk voor de renners van “onze” bank. Over drie weken staan diezelfde fans weer te schelden op de bonussen van al die bankdirecteuren.
Mart’s avondetappe zorgt voor vertier en de collega’s van RTL zetten Gert Jacobs in. Het zou mij niet verbazen als deze Drent de nieuwe Erik Hulzebosch wordt. Lachen, gieren, brullen. Radio Tour houdt duizenden liefhebbers aan de buis gekluisterd en het gehalte Franstalige muziek is hoger dan normaal. Ik ben benieuwd wat Martin Bosma hier van vindt. Trouwens, wat vindt u van Wilfried de Jong als opvolger van Mart Smeets?
FC Bezuiniging
“Het kan niet anders, we moeten nu eenmaal bezuinigen”. Dit hoor ik zo vaak dat je het bijna
gaat geloven. Ik begrijp het wel, want we zitten niet in een hoogconjunctuur. Het zijn geen
hoogtijdagen voor beleggers. Onze pensioenen zijn in gevaar en je zult als schoolverlater
maar in de maatschappij aan het werk moeten. Als er werk is natuurlijk. En de ware
schuldigen ontspringen de dans. De rode kaart die zij verdienden worden domweg bijna altijd
kwijtgescholden. Er is vaak niet eens sprake van een gele kaart!
Bijna iedereen heeft het in deze tijden moeilijk. In de sportwereld is het ook een kwestie van
vallen en opstaan. Amateurverenigingen worden door de overheid aan alle kanten gepakt en
het snoeimes is het meest gebruikte gereedschap. “We vinden de plannen goed, maar helaas
is onze kas leeg”. Een vaak gehoorde kreet. Daarom is het des te treuriger dat overheden
wel oog hebben voor sportverenigingen die weliswaar in de problemen zitten, maar die aan
de andere kant geld over de balk gooien waar een doorsnee burger de haren van ten berge
rijzen. Spelers krijgen, ik zeg expres niet verdienen, een salaris waar je de hik van krijgt. Wie
kan mij wijs maken dat een voetballer in één uur meer moet verdienen waar een gemiddelde
werknemer zeker een maand voor moet sappelen. En dan heb ik het nog niet eens over de
extremen. De gemeente Roosendaal hield zijn poot stijf, maar dat kun je van de gemeente
Eindhoven niet zeggen. Onder het motto dat het zelfs geld oplevert voor de gemeente wordt
een multinational domweg ondersteund. Kwestie van democratie zullen we maar zeggen.
En de supporters, die vinden het niet meer dan normaal dat een gemeente geld schuift naar
hun club. Totdat ze zelf worden gepakt. Feyenoord is ook al lang bezig om geld bijeen te
schrapen. Ik las dat ze zondag een aantal fans blij hebben gemaakt met een gratis stukje gras
uit de heilige Kuip. Mooi natuurlijk, maar als er nu eens kapitaalkrachtige supporters opstaan
die 1000 euro voor een m2 betalen dan is hun club een eind verder. De grasmat van de Kuip
is volgens mij 7245 m2. Als die supporters nu elk een vierkante meter kopen dan staat de
teller op 7.245.00 euro. En als diezelfde supporters dan hun aankoop gratis aan de kleine fans
geven dan snijdt het mes aan twee kanten.
1886
Het is 1886. In New York wordt het Vrijheidsbeeld onthuld. In Zuid Afrika wordt goud ontdekt. De wereld maakt kennis met een nieuw drankje, coca cola. Edvard Krieg componeert Sonate nr. 3 in c-klein, opus 45 voor viool en piano. Zanger Willy Derby, zanger acteur Al Jolson, blueszangeres Ma Rainy en politicus Willem Drees worden geboren. Componist Franz Liszt en schrijver Conrad Busken Huet overlijden. In de Jordaan vindt het Palingoproer plaats. Aanleiding was de poging van de politie om het populaire spel palingtrekken te verhinderen.
Maar omdat dit een sportcolumn is zal ik me verder beperken tot de sport in 1886. Op 15 maart wordt het Nederlandse Gymnastiek Verbod opgericht en op 24 juli LZC, de Leidsche Zwem Club. De legendarische sportverslaggever Han Hollander wordt op 5 oktober geboren. De Oostenrijkse schaker Wilhelm Steinitz wordt de eerste wereldkampioen schaken.
Op 1 juni 1886 wordt in Gouda de Goudsche Cricket & Football Club Olympia opgericht. Deze op één na oudste Goudse sportvereniging (aan schaakclub Messemaker 1847 kunnen ze nog niet tippen) sloot het afgelopen weekend de feestelijkheden in het kader van het 125 jarig jubileum af. De voetballers hadden dat eigenlijk vorige week al gedaan maar de cricketers sloten de feestelijkheden zaterdagavond af. Toen ik voorzitter Wim Sluimer zondagmiddag voor de radio interviewde was hij net wakker zei hij. Het feest zal dus wel tot in de zeer late uurtjes zijn doorgegaan. Cricket, een sport waar ik eigenlijk niet veel van begrijp, maar wat ik wel begrijp is dat het een soort religie is voor de echte liefhebber. Ik zag zaterdagmiddag een aantal enthousiaste spelers, die zich van de soms stevige regenbuien niets aantrokken en onverschrokken over de pitch heen en weer liepen. Een aparte wereld van wickets, overs, fielden, bowlen en batten. “Die twee die daar lopen, hebben in geen 15 jaar een bal aangeraakt, maar ze spelen alsof ze nooit zijn gestopt” aldus een trotse Jan Willem Ligthelm. Ook nationaal cricketscheidsrechter Ton van Huut liet zijn gezicht uiteraard zien op de receptie. Zijn opvolger, huidig wethouder van sportzaken Marco Kastelein, gooide ook een balletje en overhandigde een mooie cheque.
“Het zijn aardige lui, maar cricketen kunnen ze niet” aldus Arthur Bentley, de eerste betaalde buitenlandse cricketcoach in Nederland in 1891. Ik ga toch maar eens op zoek naar zijn in 1897 verschenen boek “Cricket”, het eerst serieuze boek over de cricketsport in Nederland.
Jongens, dit kan niet
De voetballers kunnen nu eindelijk hun voetbalspulletjes even opbergen en met vakantie gaan. Jodan Boys won zaterdag en passant nog even de eerste prijs in het Ghana toernooi. En Gouda zal toch met een klein katertje de zomerstop ingaan omdat ze toch stiekem hadden gehoopt op promotie. Maar ja, dan moet je wel scoren! Voor de secretarissen is het nog een paar daagjes nagelbijten, want woensdag a.s. sluit de “transfer” periode. Veel overschrijvingen zijn al bekend, maar je weet nooit wat er de laatste dagen nog gebeurt.
Ik heb het afgelopen weekend de laatste “stuiptrekkingen” van het voetbalseizoen op afstand gevolgd en heb genoten van al het moois dat het Salland biedt. Bourgondisch genietend aan de Overijsselse Vecht moest ik denken aan Erben Wennemars die jaren geleden wellicht zijn eerste schuchtere schaatsschreden heeft gezet op het water vlakbij de plaats waar ik nu een overheerlijke Veluwse maiseend veroberde. In Groningen waren mijn familieleden nog steeds niet helemaal over de klap van de nederlaag van hun FC tegen ADO Den Haag heen.
Op weg naar huis stopte ik in Borger bij een tankstation. Een auto heeft nu eenmaal brandstof nodig. Daar werd ik bijna overlopen door oud topscheidsrechter Roelof Luinge. De geboren Drent was blijkbaar weer even terug in zijn geboortestreek. Op de radio hoorde ik weer afschuwelijke berichten over Syrië en Libië. Waar Asad niets van zich laat horen, daar is Khadaffi niets te dol. Terwijl zijn troepen burgers afslachten, gaat deze kolonel doodleuk een potje zitten schaken met Kirsan Iljoemtsjinov, de controversiële voorzitter van de Wereldschaakbond. Toen deze man president was van Kalmukkië haalde hij al merkwaardige strapatsen uit, maar om nu met een massamoordenaar te gaan schaken op TV slaat toch werkelijk alles. Zoiets haalt zelfs Sepp Blatter niet in zijn hoofd. Die doet ook merkwaardige dingen. Nu probeert hij een Spaanse operazanger voor zijn karretje te spannen. Placido Domingo is fan van Real Madrid en dat is blijkbaar genoeg voor Onkel Sepp om het beschadigde imago van de FIFA op te vijzelen.
Ik moest denken aan de zondag op 93 jarige leeftijd overleden oud sportjournalist Bob Spaak. In 1965 sprak hij tijdens de voetbalwedstrijd Feyenoord - Real Madrid de legendarische woorden “Jongens, jongens, dit kan toch niet”. “Meneer Spaak, u had volkomen gelijk, maar nu, ruim 46 jaar later wordt daar blijkbaar door sommigen nog steeds anders over gedacht.
Primeur
“Nieuwe haring weer in het land”. Een simpele mededeling op de radio toen ik zondagmiddag terug reed naar Gouda. Ik had zojuist verslag gedaan van de wedstrijd van RVC ’33 – Wanica Star. De multiculturele sportclub uit Den Haag had verloren met 1-0 van de trots van Reeuwijk dorp maar dat was voldoende om feestend het veld te betreden. Een mix van feestelijke Surinaams Hindoestaans en Ghanese uitdossingen bestormde het veld. Een primeur voor de club die op Eerste Kerstdag 1995 werd opgericht. Voor het eerst in de 3e klasse. De schare meegereisde supporters ging uit hun exotische dak. RVC ’33 droop met de staart tussen de benen af. Ze hadden kunnen winnen, maar het draait in het voetbal nog steeds om het maken van doelpunten. Tweede Pinksterdag een herkansing.
Ik had inmiddels al via een enthousiaste collega verslaggever gehoord dat DONK ook voor een primeur had gezorgd. Na een benauwde 1-0 op Hemelvaartsdag werd tegenstander Vredenburch ook in Rijswijk aan de kant geschoven. Voor het eerst in het 90 jarige bestaan speelt DONK in het nieuwe voetbalseizoen in de 2e klasse. Hulde!
De dag daarvoor had Jodan Boys ook voor een primeur gezorgd. In een zinderende wedstrijd op sportpark Varkenoord hadden ze beslag gelegd op de RTV Rijnmond Cup. De 1e prijs was niet alleen een grote beker, maar in de winterstop ook een trainingskamp naar Turkije. De gebroeders Kama lopen zich al warm om te gidsen.
Terug naar DONK. Om half 6 arriveerde de bus uit Rijswijk. Als eerste stapte good old Jober Thoen, sinds de Slag bij Thermopilyae wedstrijdsecretaris van de geelwitten uit de bus. Daarna een voor een de spelers en de supporters. En DONK zou DONK niet zijn als er meteen een feestje werd georganiseerd. Toen ik om 6 uur het sportcomplex verliet was het feest in volle gang. En ik denk dat het nog de nodige uurtjes onrustig zal zijn geweest in de Oostpolder.
Op weg naar huis kwam ik langs het oude DONK complex. “Daar zijn veel mooie momenten geweest” mompelde ik. Maar ook voor de club die als feestnummer bekend staat breken andere tijden aan. Hopelijk een stadsderby tegen Olympia in de 2e klasse. Weer een primeur.
Terug naar de nieuwe haring. Geen primeur, maar een jaarlijks terugkerend feest. Ik kan niet wachten om mijn tong te verwennen. Misschien nog wel lekkerder dan een potje voetbal.
Oude krijgers
“Toen ik vanmorgen mijn hond uit liet”. Dit was vaak de eerste zin van mijn column. Maar dit is helaas de laatste keer. Mijn loopje op de vroege zondagmorgen, waarin ik het sportprogramma van die dag doornam, is ‘voortaan anders. Mijn trouwe viervoeter Bas zal mij niet meer vergezellen. Vrijdagmorgen is de oude krijger ingeslapen.
Over oud krijgers gesproken, zaterdag nam een andere veteraan afscheid. Niet zo rigoureus als mijn hond. Edwin van der Sar sloot zaterdagavond zijn imposante carrière af. Helaas voor hem niet winnend, maar hij kan toch niet wakker gelegen hebben van die nederlaag tegen het superieure Barcelona. Jarenlang heeft hij Nederland laten juichen. Hij heeft een palmares waar een paard de hik van krijgt. Ik was enkele jaren geleden bij Foreholte, zijn oude club, om verslag te doen van wedstrijden tegen DONK en ONA. De club uit Voorhout was enorm trots op zijn beroemde zoon. Foto’s van de doelman spatten van de muren. En niet alleen van hem, maar ook van zijn bijna net zo beroemde collega-doelman Rob van Dijk. Die laatste oude krijger heeft ook afscheid genomen van het betaalde voetbal. Twee kanjers, ouwe knarren om met Koot en Bie te spreken, maar met alle eerbied.
Nu ik de namen DONK en ONA heb genoemd, jammer dat we geen finale ONA - DONK krijgen. Een unieke wedstrijd wordt ons door de neus geboord. En dat door het missen van een paar strafschoppen.
Terug naar de oude krijgers. Sepp Blatter, sinds de vroege Middeleeuwen voorzitter van de FIFA. Het benaming oude krijger heeft hier een andere betekenis vind ik. Daar waar de Berlijnse Muur instortte en in de Arabische wereld systemen omvallen, daar blijft “onze” Blatter gewoon zitten alsof er niets aan de hand is. Geen middel wordt geschuwd om tegenstanders kalt zu stellen. Hij omzeilt alle klippen en schuwt blijkbaar geen middel om op het pluche te blijven plakken. De ethische commissie van de FIFA gaat deze week een onderzoek instellen naar eventuele corruptie van haar eigen voorzitter. Zal hij nu strak van de stress in zijn Zwitserse penthouse spanning voelen of is deze megalomane sportbestuurder weer trucs aan het verzinnen om de dans voor de zoveelste maal te ontspringen. Wat mij betreft mag deze oude krijger (ik geef hem voor deze ene keer deze geuzennaam, want hij heeft ongetwijfeld ook zijn verdiensten voor het voetbal) ook snel vallen.