De Springers
Toen ik zondagmiddag het draaiboek voor de sportuitzending had afgeleverd bij de presentator van dienst reed ik door de Sportlaan naar SV DONK. Ik wist toen nog niet dat de scheidsrechter de wedstrijd van DONK al na vier minuten zou staken. Er stond zoveel wind dat spelen volgens hem niet verantwoord was. Ik had dit nog nooit meegemaakt, maar achteraf was de beslissing eigenlijk zo idioot nog niet.
Maar ik wil even terug naar de Sportlaan. Ik zag dat de sloopwerkzaamheden aan sporthal De Springers in volle gang waren. Met hekken was het terrein afgezet en de aanblik van de sloopwerkzaamheden brachten mij in een emotionele toestand. De sporthal wordt met de grond gelijk gemaakt. Het zat er natuurlijk al heel lang aan te komen, maar als je dan die ruïne ziet dan ga je toch even terug in de tijd. Ik weet nog goed dat ik in 1979 solliciteerde op een staffunctie bij de toenmalige Sportstichting. En de staf was gevestigd in een kantoor in de Springers. Ik heb een aantal jaren met veel plezier gewerkt in die omgeving. Zantvoort, Sels, Blijenberg, Kokke, van de Berg, de Groot, Joan en Ankie, Piet en Thijs.
Het einde van Sporthal De Springers, gebouwd in 1969, is nabij. De slopers weten misschien niets van de geschiedenis van deze eerste Goudse sporthal. En De Springers heeft een mooie geschiedenis. Het waren de hoogtijdagen van de Goudse volleybalclub Radius. Topwedstrijden in de eredivisie. Op vrijdagmiddag ging ik altijd met zaalvoetballen. Ambtenarensport heette dat. Het luie zweet er uit rammen. Mooie tijden waren dat. Gelukkig blijft de herinnering.
Voetballuh!
“Gelukkig gaan we volgende week weer voetballuh Gerrit”, verzuchtte een voetbalsupporter gisteren. En hoewel ik het de afgelopen weken wel lekker vond dat ik even geen voetbal aan mijn kop had moest ik hem toch gelijk geven. Zo’n winterstop is wel leuk, maar het moet niet te lang duren. Als er nu nog sneeuw lag.
Maar ik moet zeggen dat ik me de afgelopen weken wel heb vermaakt. Vorige week stak ik de loftrompet over het schaatsen in de buitenlucht. Jammer dat “onze” Ted-Jan Bloemen zijn EK heeft verziekt. Maar je moet natuurlijk wel op tijd eten. Anders wordt je door de hongerklop bezocht. Heb ik jaren geleden ook wel eens gehad. Ik dacht in mijn onschuld ook 100 kilometer te kunnen fietsen zonder te eten. Mooi niet dus.
Het traditionele schansspringen in Garmisch Partenkirchen heb ik dit jaar aan mij voorbij laten gaan. Wel heb ik af en toe gekeken naar darten, maar dat pijltjesgooien doet me niets.
Verder zappend beland je midden in de woestijn. Sinds enkele jaren wordt de Dakar rally niet meer in Afrika verreden, maar is men uitgeweken naar Zuid Amerika. Slachtoffers en andere idiote taferelen. Ik las dat er zelfs een koe doormidden was gereden. Racen met motoren zie ik wel als sport, maar het domweg met van onder tot boven met sponsoremblemen volgeplakte vrachtwagens door duizenden kilometers zand crossen kan ik echt niet als sport kwalificeren.
Gerard de Rooij won de race bij de truckers. Gefeliciteerd Gerard, maar sportman van het jaar word je wat mij betreft niet.
Ik kijk uit naar komend weekend. Lekker voetballuh!!
Het nieuwe jaar
Hier en daar hoor je nog een verdwaald rotje knallen. De ijsbaan op de Goudse Markt biedt een tamelijk troosteloze aanblik. De kerstversieringen worden langzamerhand weggehaald. Kortom, de feestdagen zijn voorbij, het nieuwe jaar is begonnen.
Een nieuw jaar. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik heb mijn koffiedikkijkbril weer te voorschijn gehaald en ga maar weer de waarzegger uithangen. Ik bedoel, radio- en televisieprogramma’s staan er bol van, dus waarom zou ik mijn voorspellingen niet mogen doen?
Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen. Bashar al-Assad verdwijnt hopelijk eindelijk van het bloederige toneel in Syrië. Het kabinet Rutte struikelt over de hypotheekrenteaftrek. Nederland slaat weer een modderfiguur bij het Songfestival. De euro wordt ternauwernood gered. Er duikt weer een onecht kind van Prins Bernard op.
Snel naar de sport, want 2012 wordt een zeer druk sportjaar. Ik vrees dat de rayonhoofden ook dit jaar weer niet uit hun schulp hoeven te kruipen. Een Elfstedentocht zit er helaas niet in. De verwachtingen voor de Tour de France zijn hooggespannen. “We” hebben toch kansen? Ik hoop het, maar ik zie Robert Gesink helaas weer falen. Ik zet mijn kaarten maar op Bouke Mollema. Maar winnen? Ik denk het niet.
Dan het EK voetbal. Hele horden oranjegekken zijn al aan het sparen voor een reis naar Polen en Oekraïne. Nederland zit in de poule des doods. Vooruit, laat ik eens gek doen, ik gok op een finale Duitsland – Nederland. Maar uitschakeling in de poulefase is net zo reëel.
De Olympische Spelen. “We” rekenen ons rijk en verwachten de nodige medailles. Maar ik vrees het ergste. Hooguit 10, meer niet. Om over de kleur nog maar te zwijgen.
Dichter bij huis. Ik voorzie voor de Goudse sportwereld een matig sportjaar. Op voetbalgebied moeten we ons vasthouden aan de Jodan Boys. Ik prik met juist nog even in mijn arm om te zien of ik niet droom. Ja, ze staan echt bovenaan in de hoofdklasse A. De topklasse lonkt. Ze zijn er nog nooit zo dicht bij geweest als nu. Maar ik durf er geen 1000 euro op te zetten. Een zekerheid is het kampioenschap van Gouda zondag. Alleen heel gekke dingen kunnen dit nog voorkomen. Het prolongeren van kampioenschappen van RFC Gouda, The Braves en GZC DONK lijkt mij een utopie.
Ondanks mijn tamelijk zwarte visie, wens ik u een sportief, maar vooral gezond 2012 toe.
Kerstblues
De kerstdagen zijn weer voorbij. Dagen van vrede (of vreten volgens anderen), dagen om weer eens onder familieleden die je niet wekelijks ziet te verkeren. De kerstman is bezig zich uit de voeten te maken en zijn arrenslee staat klaar om de reis naar Lapland weer te aanvaarden. We zitten in de laatste week van het jaar. De kerstboom op de Goudse Markt staat er nog en de ijsbaan trekt zijn jaarlijkse publiek. Op radio 2 wordt de top 2000, de jaarlijkse muzikale diarree, over ons uitgestort. De bomen staan er troosteloos bij. Veel mensen maken hun laatste vakantiedagen op. Wesley W. overdenkt zijn zonden.
De laatste week van het jaar word ik altijd een beetje melancholiek. Zo zapte ik tijdens de kerstdagen langs de vele televisiekanalen. Daar werd ik niet vrolijk van. Ik bleef hangen in de terugblik op het sportjaar 2011. Zwemster Naomi Kromowidjojo in een judopak. Epke Zonderland in een mooie oude auto. Ireen Wüst in een anonieme hotelkamer. Bauke Mollema in het mooie Groningse land. En niet te vergeten sterreporter Joep Schreuder in gesprek met Frank de Boer op de dijk in Monnickendam.
Teleurgesteld duik je vervolgens in de dikke kranten en tijdschriften. Het viel me toen weer op dat we in 2011 veel grote sportmensen hebben verloren. Het begon al in januari met Coen Moulijn, die een huiveringwekkend mooi afscheid kreeg van de vele fans. Wielerfenomeen (rije rije) Peter Post. Voetbaltrainer Wiel Coerver, de uitvinder van het kappen en draaien. De grappen van Fritz Korbach moeten we ook missen. Jan ven Beveren (klemvast) zweeft niet meer. Joe Frazier deelt geen klappen meer uit. Socrates zwijgt. En vorige week ging een groot golfer heen als we de berichten mogen geloven. Kim Jong-Il, de geliefde leider van Noord Korea wilde volgens de overlevering ook wel eens een balletje slaan. In zijn eerste wedstrijd sloeg hij liefst 5 holes in one en eindigde 38 onder par. Dat heeft de ook overleden Ballesteros nooit gepresteerd.
In het illustere rijtje sportmensen stond niet Cor Kooij. Deze Goudse biljarter overleed ook dit jaar. Ik heb veel wedstrijden van hem gezien. Ik kwam hem ook regelmatig in de stad tegen en dan hadden we het over biljarten en over het Goudse voetbal. Nu rest nog slechts de herinnering aan een sympathiek iemand. “Alles van waarde is weerloos” dichtte Lucebert.
Ik wens u een mooie jaarwisseling en hoop u in 2012 weer in uitstekende gezondheid aan te treffen.
Het oude jaar 2011
Het jaar loopt weer op zijn laatste benen. Vermoeid ogend beweegt 2011zich naar de uitgang. De kerstbomen kunnen hem niet meer bekoren en in het kerstmaal heeft hij geen zin meer. AZ en FC Twente sloten zich zondag moeiteloos aan bij het koor der vermoeiden. Heerenveen trachtte met een grote Friese mond het PSV-lampje uit te blazen, maar hoogmoed kwam voor de val. De kerstkalkoen van John Guidetti smaakt extra lekker. Ajax ziet in de laatste week van het voor hen merkwaardige jaar ineens weer licht aan de horizon. Nu nog even de kwestie van de Raad van Commissarissen regelen en dan kan in 2012 de loper uitgelegd te worden. De bittere nasmaak van Zagreb lijkt een beetje weggespoeld te zijn door de hoop dat de FIFA FC Basel uit de Championsleague knikkert. Dan zou Manchester United mogelijk toch nog in het Walhalla van het Europese clubvoetbal zijn opwachting kunnen maken. Maar wie wordt dan de tegenstander worden van Ajax? Frank de Boer is vast al aan het analyseren van de Engelse topploeg geslagen. Een mooie klus voor de voetbalbobo’s die de winterstop hard nodig zullen hebben om een wijs besluit te nemen. Wat er ook uit de voetbalbus komt, ik sta nergens meer van te kijken.
“Nee, het is genoeg geweest” hoor ik 2011 zuchten. Maar is het ook mooi geweest? Dat is de vraag. Als ik me even beperk tot de Goudse sportwereld, dan mogen we best tevreden zijn denk ik. SV DONK is voor het eerst in zijn bestaan gepromoveerd naar de 2e klasse. De dames van GZC DONK zijn landskampioen. De rugby’ers van RFC Gouda zijn ongeslagen kampioen geworden. Het “nietige” Damlust is gepromoveerd naar het Damwalhalla. De honkballers van The Braves zijn ook kampioen geworden. En ik zal er ongetwijfeld heel veel vergeten, maar deze voorbeelden schieten me zo even snel te binnen. Tijdens het jaarlijkse Sportgala van Gouda zullen we meer weten. Maar dat is pas in februari 2012.
Ik ga het de komende twee weken lekker rustig aan doen. Nog een paar dagen werken en even niet al te veel aan sport denken. Kijken of ik mijn kleinzoon in Groningen al kleine voetbalschoentjes kan aantrekken. Of een racebroek als het aan mijn zoon ligt. Uiteraard even de kerstsfeer in de Goudse binnenstad opsnuiven, want daar is ook genoeg te doen.
Ik wens u heel fijne Kerstdagen.
De knipoog
Omdat Johan Cruijff en zijn opponenten hun lot in handen van de rechter hebben gelegd, dacht ik even van die heisa in 020 af te zijn. Maar nee hoor, niets is minder waar. Terwijl iedere persmuskiet zich zorgen maakte over wat ze nu weer moesten schrijven of over praten, zorgden gelukkig voor hen op dag dat de rechter in Haarlem ging nadenken over een Salomonsoordeel 44 voetballers diezelfde avond nog voor nieuw persvoer. Ajax had zich al rijk gerekend en de penningmeester al bijna 25 miljoen ingeboekt. Met een voorsprong van 3 punten en een voordelig doelsaldo waar een paard de hik van krijgt zou de voorronde van de Championsleague natuurlijk wel even worden overleefd. Maar ja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit en in die opportunistische voetbalwereld is veel, zo niet alles mogelijk. De Spaanse B furie van Real Madrid kon geen al te groot probleem zijn en onze vrienden in Kroatië zouden zich toch niet zonder meer naar de Franse slachtbank laten leiden. Maar de verbazing, om niet te spreken van de verbijstering, sloeg toe naarmate de avond vorderde. En nadat de scheidsrechters in Amsterdam en in Zagreb hun fluitjes op hadden geborgen begon het zwartepietenspel. Complottheorieën werden uit de kast getrokken en de ene commentator wist nog beter dan de andere hoe het allemaal in elkaar zat.
Maar ik vind het allemaal zo gemakkelijk. Bewijzen, bewijzen, die wil ik hebben. In het luchtledige schieten en dan maar hopen iets te raken is niet zo moeilijk. Iemand die beweert dat er corruptie in het spel is zou ik zo maar willen geloven. Als er geld aan te pas komt dan komen er andere zaken om de hoek kijken. En niet alleen in het voetbal, in de wielerwereld kunnen ze er ook iets van. Wedstrijden die gekocht en verkocht worden, voorbeelden te over.Ajax huilt, maar ze moeten niet zielig doen. Als ze gewoon minimaal gelijk hadden gespeeld was er niets aan de hand geweest.
Zondag was ik commentator bij de voetbalwedstrijd Gouda – Ammerstol. Een wedstrijd tussen David en Goliath. De aanstaande kampioen Gouda won met 10-1. Zat ik bij de wedstrijd Dynamo Zagreb – Olympic Lion? Toen een verdediger van Ammerstol de tiende treffer in eigen doel scoorde twijfelde ik. Maar ik zag geen knipoog en ook geen opgestoken duim. Dus ik denk dat het gewoon zuivere koffie was.
De loting
Gewoontedier als ik ben kijk ik iedere avond naar het 6 uur journaal. Zo ook maar het bekende hoofd van Jeroen Overbeek verscheen maar niet. Ook Jeroen Tjepkema, Herman van der Zandt of Rik van de Westelaken waren in geen velden of wegen te bekennen. Opeens verscheen de verwilderde haardos van Tom Egbers in beeld. “We schakelen nu over naar Arno Vermeulen in Kiev”. Dat is waar ook, de loting voor het EK voetbal natuurlijk. En zoiets moet natuurlijk live worden uitgezonden. Of je wilt of niet, je ontkomt gewoon niet aan de dictatuur van Sepp Blatter. Alles moet wijken en ik denk zelfs dat de bewoners van het tentenkamp van Occupy op het Beursplein ook gekeken hebben.
Over naar Kiev, naar het Paleis van de Kunst. De zaal zal vol met bobo’s. Het lachende gezicht van Kees Jansma, het strakke gezicht van Bert van Marwijk, de stoïcijnse blik van Dick Advocaat. Alles was weer uit de voetbalkast gerukt voor een wervelende show. Een peloton oud kampioenen was opgetrommeld aan wie voor de ogen van de hele wereld een vraag werd gesteld door een blonde dame die het en passant vertaalde. Knap, maar ik zag toen dat de antwoorden al op een kaartje stonden.
Nadat de nodige veren waren uitgedeeld kon het feest beginnen, de loting. Vooraf was al een voorselectie gemaakt. Nu kwam het hoogtepunt van Marco van Basten. Aan hem de eer Nederland een gunstige loting te bezorgen. Denemarken kwam als eerste uit de glazen bol. De gezichten van de Nederlandse delegatie vertrokken . Portugal kwam uit de koker en de verbazing sloeg nu echt toe.
Maar dat was niets vergeleken bij de volgende daad van San Marco. Breed lachend toverde hij Duitsland uit de koker. De verbijstering was compleet. Van schrik was de verbinding met Arno Vermeulen al verbroken. De poule des doods!
De loting is verricht. Oranje weet waar het aan toe is. Tot zaterdag 9 juni 2012, als Nederland in Charkov aftrapt tegen Denemarken zullen we weer overstelpt worden met talloze. Oude beelden zullen weer te pas en te onpas over het scherm dwalen. Oude wonden worden opengereten.
Kortom de EK koorts heeft ruim een half jaar voor het toernooi al toegeslagen. Ik heb alleen de reactie van Johan Cruijff nog niet gehoord, maar die heeft er ongetwijfeld ook een mening over. Zijn I-pod zal wel even uit staan denk ik.
Daan
Ouders die hun kinderen ten koste van alles tot sporten dwingen, ik word er gek van. Jantje is net uit de luiers en papa heeft al voetbalschoentjes voor hem gekocht. Een minishirtje van papa’s favoriete club ligt in de wieg. Papa kan niet wachten om zoonlief naar het voetbalveld te schreeuwen. Moeder staart meewarig naar papalief en denkt er het hare van. “Wat als de boreling een meisje was geweest, hoe zou hij dan hebben gereageerd” denkt ze en schenkt zichzelf nog een sherry in. Moederlief had haar dochter natuurlijk naar turnen gestuurd.
Ik denk terug aan de tijd toen mijn kinderen klein waren. Mijn twee zonen wilden voetballen. Niets mis mee, sterker nog, ik vond het prachtig. De dichtstbijzijnde voetbalclub was Olympia, dus ik meldde me op de Bodegraafsestraatweg. Mijn oudste zoon was een spits die veel doelpunten scoorde. Maar uiteindelijk is hij niet doorgebroken. Andere prioriteiten denk ik. Mijn tweede zoon was een terriër. Ook hij begon bij Olympia, maar verhuisde met vriendjes naar SV Gouda. Ook daar kon hij zijn draai blijkbaar niet vinden en verkaste naar SV DONK. Als een kruising tussen Rinus Israël en Theo Laseroms speelde hij in de A-junioren. Op een zekere zondag stond hij wissel bij DONK 1 en was ik als verslaggever van dienst zo trots als een hond met zeven lullen. De trainer begreep het echter niet helemaal en zoonlief mocht niet invallen. Een zware blessure deed hem later besluiten te stoppen met voetbal.
Mijn dochter had misschien wel het grootste talent. Zij was nauwelijks de luiers ontgroeid of ze zat al op gymnastiek. Een van de trainsters van Velocitas zag een groot talent in haar en vroeg haar bij de topselectie te komen. Dat duurde een paar maanden, maar eigenlijk vond ze het veel leuker om met vriendinnetjes gewoon lekker te gymmen. Topsport was eigenlijk niets voor haar. En ze koos voor de paarden. Geen carrière als Verona van de Leur. Achteraf is dat helemaal niet erg.
Ik was geen vader die zijn kinderen opjoeg om topsporter te worden. Maar afgelopen week begon het toch te kriebelen. Mijn oudste zoon die het voetballen vroeg vaarwel zei werd vader en ik dus opa. Ik droom van 2029. Daan Schinkel maakt zijn debuut als doelman van FC Groningen in de Euroborg. Ik parkeerde mijn rollator en juichte als een puber. Nee, voorlopig gaat er niets boven Groningen.
Gorillas in the mist
Terwijl zondag in Amsterdam de staat van beleg was afgekondigd en de voor- en tegenstanders van Johan Cruijff met opgestoken veren tegenover elkaar stonden ben ik naar een rugbywedstrijd van RFC Gouda geweest.
De mist die in Nederland hing was ook aan de boorden van de Hollandse IJssel prominent aanwezig. De doelpalen waren te zien, maar je moest goed kijken. Tegenstander van RFC Gouda was de Eerste Zeeuwse Rugby Club Oemoemenoe, de club met de intrigerende naam. Ik weet nog goed dat ik jaren geleden vakantie vierde op de stadscamping in Middelburg. Zit ik op een ochtend lekker voor mijn tent de ontbijten, valt mijn oog ineens op doelpalen die verdacht veel lijken op palen van een rugbyveld. “Volgens mij is dat het veld van Oemoemenoe” riep ik, at snel mijn broodje op, dronk mijn kop koffie in één teug leeg, pakte de fiets en toog naar de plaats waar ik een sportpark vermoedde. En ja hoor, daar stond het pontificaal met grote letters: ‘EZRC Oemoemenoe. En zondag was Oemoemenoe de tegenstander in Gouda. “In Middelburg scheen de zon bij vertrek, maar voorbij Goes kwam de mist ons al tegemoet” vertrouwde één van de Zeeuwse spelers mij toe op weg naar de kantine.
De hele wedstrijd had ik het idee te kijken naar de film Gorillas in the mist. Dertig stoere bonken en een scheidsrechter waren de acteurs in het mistige treffen, waarin het geluid ver droeg, maar waarvan je als toeschouwer maar moest gokken wat er allemaal gebeurde. De doelpunten waren in de eerste helft schaars, maar ja wat wil je ook. Ons Zeeuwen bint zuunig. Teammanager Joop van Dorp liep zenuwachtig langs de lijn maar was content over de verrichtingen van zijn jongens. Helaas was het jonge team van trainer Joop IJsselstein twee keer niet bij de les en dat betekende dat de Zeeuwen er in de blessuretijd sneaky met de winst van door gingen. In de auto terug naar Zeeland zullen ze ongetwijfeld uit volle borst hun clublied hebben gezongen. Ier bin de Zeeuwen en ons bin niet zo flauw. Windkracht tien is maar een zuchtje. Mossels vreten we ’t liefste rauw. Oh, jie durft te vragen over wie ei jen ’t noe. Ons bin de rugbyers van Oemoemenoe.
De gasten wonnen dus nipt net als in Middelburg. Opgelucht werd de lange reis aanvaard. Maar RFC Gouda won de derde helft.
Johan de musical
Men vindt het tegenwoordig nodig om overal een musical over te maken. Je kunt het niet zo gek verzinnen, er zal en moet een musical over komen. Phantom of the Opera, Miss Saigon, Tarzan, Soldaat van Oranje, Daddy Cool, Mama Mia, Zorro, Mary Poppins. Een musical over onze wereldberoemde schilder Rembrandt van Rijn. Er is zelfs een musical over de Watersnoodramp van 1953. Ik wacht nog op een musical over alle kabinetten Balkenende. Een avondvullend programma met hilarische scènes over al die LPF brekebenen. De return van Winnie de Jong , Hilbrand Nawijn, oud Gouwenaar Eduard Bomhoff en al die andere kermisgasten.
Ook de sportwereld komt aan bod. Was er in 1995 al een musical over de grootste Friese voetballer aller tijden, Abe Lenstra, in België zijn er plannen voor een komische musical over het leven van oud tennisster Justin Henin. Naar verluidt komt ook Ruud van Nistelrooij binnenkort aan de beurt. En deze week konden we van het opperhoofd van alle musicals Joop van den Ende horen dat er een musical over André Hazes in de maak is. “Zij gelooft in mij”. Zaterdag, na de moeizame overwinning van Gouda, dreunde het “Met bloed zweet en tranen” van de tribunes in het Groenhovenpark. Een musical over Hazes, ja dat is kaassie voor voetballers. Met in de hoofdrol natuurlijk Wilfred Genee.
Ik ben geen liefhebber van musicals, dat heeft u hopelijk wel begrepen, maar ik wil toch een lans breken voor de musical die alle musicals overbodig maakt. Nee, niet Mauro de musical of Berlusconi de musical. Nee, ik smeek om Johan de musical. Een musical over de grote roerganger Johan Cruijff, die als het er op aan komt het roer niet in handen wil nemen en allerlei uitvluchten verzint om het zinkende schip te verlaten. Ik zie het al voor me. De wereldpremière in Carré. Een koninklijke voetbalmusical met een keur aan sterren. Jack van Gelder als opperstalmeester. Jaap de Groot, Frits Barend en Johan Derksen als lakeien. Jan Mulder als de nar. Marco van Basten en Dennis Bergkamp als koorknapen. En als verrassing Guus Hiddink als de boze wolf. Heerlijk, nu nog even iemand vinden die het idee verder uitwerkt en er geld in wil steken. Misschien iets voor Johan Derksen. Toch een goede besteding voor de poen die hij krijgt voor zijn commercial voor de Nederlandse Energie Maatschappij. Ik zeg DOEN!