Bevrijdingsdag
Ik vraag me af wat de spelers van Jodan Boys zaterdagmiddag hebben gedaan. Boodschappen doen met moeder de vrouw? Of met vriendin op een terrasje neergezegen met een grote pils binnen handbereik? Ik denk dat ze met spanning naar teletekst hebben gekeken. Zou Huizen toch uit zijn as herrijzen? En hoe zou Quick Boys het er op de Veluwe vanaf brengen.
Niet alleen in de Eredivisie stijgt de spanning met de week maar ook in de hoofdklasse A.Vol ongeloof wordt naar Jodan Boys gekeken. Was dat niet dat team dat vorig jaar door het seizoen heen kwakkelde, een trainer de laan uit stuurde en pas in de slotfase van de competitie het vege lijf redde? Ja, hetzelfde Jodan Boys, hoewel er natuurlijk wel het een en ander is veranderd, maar toch ook niet dramatisch veel. Was Feyenoord vorig jaar ook niet op sterven na dood terwijl er nu in Rotterdam enthousiastelingen zijn die de Coolsingel al hebben gereserveerd. Het kan verkeren. Dit zijn de mysterieuze zaken in de sport.
Maar Jodan Boys dreigt geschiedenis te schrijven. De spanning is te snijden. Iedereen fixeerde zich al op zaterdag 12 mei, want dan zou het moeten gebeuren. Huizen had men weggecijferd, het gevaar komt van Quick Boys. Ik hoorde deze week iemand beweren dat de Katwijkers 1500 kaartjes hebben besteld voor de kampioenswedstrijd. De vraag is natuurlijk waar je al die supporters moet bergen, want reken maar dat er ook uit Gouda en omstreken veel liefhebbers deze dag in hun agenda hebben staan. Alle politieverloven zijn ingetrokken en het bestuur van Jodan Boys is koortsachtig in de weer om alles in goede banen te leiden. Extra tribunes moeten er komen. En wat denk je van de parkeerproblemen.
Maar de concurrentie dreigt roet in het eten te gooien. Huizen en Quick Boys verloren zaterdag, waardoor de voorsprong van Jodan Boys vier punten blijft. En met nog twee wedstrijden te gaan zouden alle Goudse voetballiefhebbers zich wel eens richting Hoorn kunnen begeven. Zaterdag 5 mei, een extra mooie bevrijdingsdag? Tegenstander Zwaluwen ’30 is geen hoogvlieger, maar dit Hoornse varkentje is niet zo maar gewassen.
De vraag is nu wat je als bestuur moet doen. Moet je voorbereidingen treffen voor 12 mei of gok je dat het karwei op Bevrijdingsdag wordt afgemaakt. Wat zal de penningmeester denken? Een overvolle bak doet de kassa lekker rinkelen en als Jodan Boys het tegen Zwaluwen ’30 afmaakt scheelt dat een bak geld want dan zullen er zeker geen 1500 Katwijkers komen.
Hoe dan ook, de komende twee weken staan bol van de spanning. Ik verheug me op Hoorn, want daar kom ik ook niet elke dag.
Vergane glorie
“Het is wel een beetje vergane glorie” hoorde ik zaterdagmiddag iemand zeggen. “Dat hoofdveld lag er al toen ik bij Gouda voetbalde”. We hebben het over de gouden jaren in het zondagvoetbal van Gouda en het Roodenburg. Roodenburg, de Leidse voetbalvereniging waar meer dan een handvol voetballers hebben gespeeld die later furore hebben gemaakt in het betaalde voetbal. In de galerij van De Roodenburcht hingen de portretten netjes op een rij. De bekendste is Wim Rijsbergen, de Feyenoorder die in 1974 furore maakte tijdens het WK van 1974 in West Duitsland. Maar ook Glenn Helder. “Het was toen al een lastige jongen” aldus Arnold Barends, bestuurslid technische zaken. “Ik heb hem een keer tegen de wil van trainer Pim van der Meent een paar minuten voor tijd laten invallen, en laat hij nu twee keer scoren en wij de wedstrijd winnen”. Wout Holverda, Hennie de Romein, Bert Jansen, Marcel Valk, Ron de Roode, Jeffrey van As, een mooie rij namen op Sportpark Noord.
Er werden nog sterke verhalen opgehaald tussen de bestuursleden van Roodenburg en Gouda. Wedstrijden in de top van het zondagamateurvoetbal. Barends wist zich nog heel goed te herinneren dat hij als aanvaller destijds de grootste moeite had met die forse verdedigers van Gouda. De namen van Fred de Gruyl en Jan Kruitbosch kwamen hem nog zeer bekend voor.
Een oudere man wiens naam ik vergeten ben vertelde vol trots dat hij ook nog op Varkenoord had gevoetbald, bij Feyenoord in de betaalde jeugd. Ik werd nieuwsgierig en vroeg met wie hij gespeeld had. Met Beertje Kreijermaat en met Coentje Moulijn. Ik werd stil en zei niets meer.
De wedstrijd zaterdag was een regelrechte degradatiewedstrijd. Gouda moest winnen om de nacompetitie te ontlopen en Roodenburg had zich al meer neergelegd bij degradatie. Alleen een wonder kon de Leidse ploeg nog redden. De wil was zeker in de tweede helft aanwezig. Wat dat betreft maakten de spelers van Gouda zich er niet met een Jantje van Leiden van af. Maar soms zit het niet mee. En dan kan er achteraf worden gescholden op de scheidsrechter, je moet zelf de kansen benutten. De wedstrijd eindigde in 1-1 en Roodenburg was gedegradeerd, hoewel niet iedere Leidenaar dat onmiddellijk in de gaten had.
Vergane glorie? Ach sportief is het allemaal wat minder in vergelijking met vroeger, maar de wereld hangt gelukkig niet alleen van prestaties aan elkaar. Een gezonde sportvereniging is wat mij betreft net zo belangrijk.
Toen ik de Roodenburcht verliet keek ik nog even naar de galerij van de helden. Even meende ik te zien dat Wim Rijsbergen me een knipoog gaf. Ik knikte en liep door. De bus wachtte.
Pasen
Het is maandagmorgen, 2e Paasdag. De kou is uit de lucht, maar verder is het druilerig. Echt weer voor een lekker paasontbijt en een goed boek. In Almelo is de rust denk ik ook teruggekeerd na een hectisch weekend. Dolle dwaze dagen waarin iedere rechtgesnaarde Almelöer in de ban was van Heracles. Ook al hield je absoluut niet van voetbal, je ontkwam niet aan de zwart witte gebakjes en wie weet allemaal voor gekkigheid. De middenstand heeft in ieder geval goede zaken gedaan. Honderden bussen togen vanuit Overijssel naar de Rotterdamse Kuip. En voor de weinige achterblijvers waren er grote schermen opgesteld. Niets werd aan het toeval overgelaten. Zelfs de lantarenpalen waren weggehaald. Almelo was klaar voor het feest van de eeuw. Maar het werd sportief een sof zoals we allemaal hebben kunnen zien. PSV was een maatje te groot voor de Heraclieden.
Teleurstelling in het Twentse land, maar met een klein beetje geluk gaan ze toch nog Europa in. Als ik directeur was van de busmaatschappij zou ik er nu wel voor zorgen dat er genoeg bussen beschikbaar zijn zodat er geen supporters achter hoeven te blijven. Maar hoe dan ook, in Espelo had men het hoogste paasvuur ter wereld. Toch nog een primeur.
Ik heb me trouwens wel verbaasd over die voetbalgekte in Almelo. Ik zal wel te nuchter zijn want ik zie mezelf niet zo snel zo extreem opgewonden raken over een voetbalwedstrijd. Want daar hebben we het toch over. Maar je weet natuurlijk nooit wat mijn reactie zou zijn als een Goudse voetbalclub in de bekerfinale zou staan. Zie je het al voor je? Twintig extra lange treinen van de NS en half Gouda kan er in. Ik moest terugdenken aan woensdag 27 maart 2007 toen in Het Kasteel het boek “Dood op de penaltystip” werd gepresenteerd. Een Goudse voetbalclub speelt in dat boek in het Sparta stadion zijn Europese bekerwedstrijden. De schrijver, George Reuchlin zag ik pas nog op de televisie. Zijn opa was George Reuchlin sr, een van de Nederlandse opvarenden van de Titanic.
Voor de rest was het een rustig sportweekend voor mij. Op Stille Zaterdag heb ik Gouda nog een bloedeloze 0-0 zien spelen. Ze moeten nu echt gaan winnen want anders leidt het zaterdagschip schipbreuk en ik zie George Reuchlin daar niet zo gauw ook een boek over schrijven.
Het sporthoogtepunt voor mij was de wielerklassieker Parijs Roubaix, de helletocht in Noord Frankrijk. Dwaasheid of heroïek? Waarom over gladde kasseien slingeren als er genoeg strak geasfalteerde wegen zijn? Ik heb in ieder geval genoten. Tommeke Boonen is weer opgestaan en hij is nu in het wielergekke Vlaanderen definitief heilig verklaard.
Goudse lente
Ze lopen nog steeds rond, die echte ouwe supporters die hun kluppie door dik en dun steunen. Of het nu vriest of de mussen dood van het dak vallen, ze zijn altijd langs de lijn te vinden. Eigenlijk maakt het niet uit of hun favorieten nu bovenaan staan, in de middenmoot of in de onderste regionen van de ranglijst. In weer en wind staan ze er. Supporters bij voor- en tegenspoed. Ik kom ze wekelijks tegen en heb respect voor hen.
Zondagmiddag zag ik ze weer, op het winderige veld van Nicolaas Boys in Nieuwveen. Hun kluppie Gouda stond enkele weken geleden een straatlengte voor en zeker toen ook nog gewonnen werd van de enige concurrent RVC ’33 was het een kwestie van tijd. Het kampioenschap lonkte! Maar het geduld van deze hondstrouwe fans werd enorm op de proef gesteld. Twee achtereenvolgende nederlagen tegen laagvlieger Gouderak en middenmoter Haastrecht bracht hen aan het twijfelen. Het zal me toch niet gebeuren? Nicolaas Boys was op papier een lastige klip die omzeild moest worden. Jongens van de gestampte pot uit de polder die de mouwen tot schouderhoogte opstropen. Een klein legertje supporters was meegereisd, maar ze rekenden niet op een kampioenschap op de 1e april. Ook de technische staf van Gouda had er geen moment rekening mee gehouden. Maar de bal is rond, om maar eens een cliché uit de kast te rukken.
Toen Gouda met nog pakweg 10 minuten te spelen met 2-0 voorstond was er toch sprake van spanning. En toen ik lukraak in de dug-out riep dat RVC ’33 met 2-0 achterstond in Bergambacht raakte de Goudse clan in extase. Of ik het wel zeker wist. Was er geen sprake van een 1 april grap? Toen de scheidsrechter voor het einde floot was de euforie compleet. De dug-out werd bijkans onderste boven gelopen. Kampioenen!!
Thuis in de kantine in het clubgebouw in het Groenhovenpark zag ik ze weer terug, die trouwe supporters. Ze waren ontroerd en heel blij. Eindelijk weer een kampioenschap te vieren. Niemand wist me te vertellen hoe lang dat geleden was. Fred de Gruyl deed nog een poging en repte van het landskampioenschap, waar hijzelf een hoofdrol speelde. Maar dat was meer dan 50 jaar geleden.
De komende tijd zullen de supporters ongetwijfeld nog veel ouwe koeien uit de sloot halen en sterke verhalen uit het roemrijke verleden van SV Gouda oprakelen. Zullen de oude glorietijden herleven? “Today is history, tomorrow a mistery”. Prachtige woorden op het shirt van de voorzitter van de zondagcommissie. Is de nieuwe Goudse lente begonnen? We gaan het zien in de 3e klasse. En die ouwe supporters zullen er ook weer staan.
Die goeie ouwe radio
Het was me het weekendje wel. Hoofdklasser Jodan Boys verraste vriend en vijand en voert nu de ranglijst aan. Het gesprek de dagen daarvoor was het faillissement van Young Boys, de als een komeet omhoog geschoten voetbalclub uit Haarlem die vrijdag neerstortte en uit de competitie werd genomen. Koortsachtig overleg bij de KNVB met als gevolg een ranglijst die er ineens anders uit zag. Mocht Jodan Boys kampioen worden dan hoop ik dat ze niet dezelfde rare streken uit halen als Young Boys. En trainer Rinus Israël kan nu eindelijk ook met pensioen. Een afkoopsom zit er niet voor hem niet in vrees ik.
Dankzij het hogedrukgebied Harry was het aangenaam toeven in mijn tuin zaterdagmiddag. Ik hoefde niet met mijn microfoon de arena in en kon dus lekker in korte broek en een mooi boek luisteren naar Sport Op Zaterdag van radio Gouwestad. Terwijl de stralen van de warme lentezon mijn goddelijke lichaam verwenden, rende ik af en toe naar binnen om te kijken naar het WK afstanden. Ja, terwijl de mussen al bijna van het dak af dreigden te vallen werd in Heerenveen gewoon geschaatst. Ik heb in mijn geheugen zitten spitten, maar ik kan me niet herinneren dat er met zulke buitentemperaturen nog een WK schaatsen is verreden. Bij schaatsen denk je aan kou, ijs en sneeuw, maar dankzij Harry weet ik nu beter.
Ik wil nog even stil staan bij die goeie ouwe radio, het mooiste medium dat er bestaat. Een snel medium hoewel er nu sociale media zijn die sneller zijn. Dat ontdekte ik onlangs toen ik een doelpunt de ether in wilde slingeren, maar tot mijn lichte teleurstelling van de presentator te horen kreeg dat een snelle twitteraar me al voor was geweest. Maar ik troostte me met de gedachte dat ik over meer dan 140 tekens beschik. Bovendien is een tweet over het algemeen een koude mededeling en ontbreekt veelal de sfeer. Het is niet voor niets dat het radioprogramma Langs de Lijn afgelopen zondag zijn 10.000e uitzending beleefde. Ondanks de toenemende concurrentie van o.a. de televisie weet dit fenomeen toch wekelijks een half miljoen luisteraars te boeien. Als ik zelf zondagmiddag langs de lijn zit kan ik Langs de Lijn niet beluisteren, maar ik herinner me nog als de dag van gisteren zondag 29 april 2007. De laatste competitieronde in de Eredivisie en er waren nog 3 kampioenskandidaten. Ik deed zelf verslag van een wedstrijd van Gouda en regelmatig onttrokken spelers zich aan het spel om bij mij te informeren hoe het bij Ajax, PSV en AZ stond. Goed dat er radio was.
Die goeie ouwe radio, ik blijf er altijd fan van.
Voetbalpraat
Het barst van de sportprogramma’s op tv. In de oertijd had je alleen Sport in Beeld, nu al jaren bekend als Studio Sport. Maar tegenwoordig heeft iedere zichzelf respecterende omroep een sportprogramma. Via betaalzenders kun je zoveel voetbalwedstrijden zien dat je er vierkante ogen van krijgt.
Maar behalve een overvloed aan sport op tv is wordt er de laatste jaren ook een diarree van programma’s over ons uitgestort waarin alleen gepraat wordt over sport en vooral over voetbal. Op zondagavond worden de wedstrijden van het weekend doorgenomen door een aantal op leeftijd zijnde mannen, onder leiding van Jack van Gelder. En het meest spraakmakende praatprogramma op tv is natuurlijk Voetbal International met Johan Derksen, Wilfred Genee, René van der Gijp en wisselende gasten.
Maandagavond was ik met SV Gouda te gast bij VI in Hilversum. Na ondertekening van een formulier werden we naar de zaal geleid. De regisseur van dienst zei wat we niet mochten en leerde ons daarna hoe en wanneer we geacht werden te klappen. Onder begeleiding van Danny Vera en zijn band kwamen de vier hoofdspelers het “veld” op. Hans Kraay jr. werd gekieteld want hij had met SVZW Spakenburg verslagen. Vervolgens kwam iedereen aan de beurt. Improvisatie was volgens mij niet aan de orde, de rollen waren van te voren duidelijk afgesproken. Deze keer geen uitglijder van Derksen hoewelToivonen een klein NSB-ertje werd genoemd. Steve McClaren, enkele weken geleden als de verlosser van FC Twente begroet, werd nu tot de grond toe afgebrand. Hanssie mocht zijn overbekende act van jasje weggooien weer demonstreren. Cocu had niets te zeggen en niemand begreep eigenlijk waarom Fred Rutten als een soort melaatse was weggestuurd. Alles kwam weer voorbij, van het wekelijkse Manolevje tot Jomanda, het groezelige vrouwtje in die blauwe jurk
Jammer alleen van die hinderlijke onderbrekingen. Maar voor niets gaat de zon op, er moet wel geld worden verdiend. Bovendien kregen de dames nu de tijd om Jupiler biertjes te tappen. En voordat Danny Vera weer aftrapte kregen we de laatste kans om nog even snel naar het toilet te gaan.
Om 22.00 uur stipt was het afgelopen. Genee en van der Gijp waren er als een haas vandoor gegaan. Hanssie Hanssie poseerde als een volleerde filmster met zijn fans. Ook Derksen liet zich na afloop van zijn vrolijke kant zien. Ook hij nam de tijd voor foto’s en om even te keuvelen over het Goudse voetbal. Hans en Johan weten hoe het hoort.
Voetbalpraat op tv, het blijft gebakken lucht. De ene keer halleluja en de andere keer brandhout. Derksen zei het treffend: “Als je zo vaak op televisie bent word je niet meer serieus genomen”. Toch was het een leuke avond.
Keek op de week
Zondagmorgen rond de klok van 10 uur. Religieus Gouda gaat ter kerke. De vogels kwetterden en een eenzame reiger tracht op deze vroege ochtend een visje te verschalken. Ik begeef me naar de Goudse Hout, naar het wielercomplex van GR & TC Excelsior. Op naar de opening van het wielerwegseizoen. De dag daarvoor was het officiële wielerseizoen in Vlaanderen geopend met de traditionele klassieker De Omloop Het Nieuwsblad, vroeger bekend als Omloop Het Volk. Outsider Sep Vanmarcke was de Vlaamse favoriet Tom Boonen te snel af in de sprint. Ook de Spaanse pijl Juan Antonio Flecha werd afgetroefd.
Op het parcours aan het Kale Jonkerpad zoefden de fietsen voorbij. Zo’n veertig renners waren present tijdens de openingswedstrijd. In het G.W. Oussorenhuis was de vaste zondagmorgenclan uiteraard aanwezig. Af en toe werd een blik naar het parcours geworpen, maar ze hadden het eigenlijk te druk met andere zaken. “Sport en politiek Gerrit, daar hebben we het elke zondagmorgen over”. En er kwam van alles voorbij. De nieuwe politiek leider van de PvdA was het gesprek van de dag. Verwondering dat Nebahat Albayrak zich ook kandidaat had gesteld. De hele riedel passeerde de revue. Van graaiers tot politieke onbenullen. Ook de blonde Limburger. Aan het tafeltje waaraan ik nadrukkelijk was uitgenodigd werd bevolkt door door de wol geverfde voetbalmensen. Namen noemen doe ik niet, ook geen rugnummers, maar het ONA-, GSV- en GOUDA-gehalte was hoog.
Koot en Bie waren volop in Gouda aanwezig met hun Keek op de Week. Bestuursperikelen, trainerswisselingen, het betalen van voetballers, alles passeerde de revue. Koos Koets, Jacobse en van Es, meneer Foppe, Dr. Clavan en het kritische AVRO-lid Cor van der Laak, zij allen hadden hun tenten opgeslagen in het clubhuis. En passant werden de winnaars van de openingsrit gehuldigd en met een beker en een mooie struik bloemen voor vriendin of moeder de vrouw naar huis gestuurd. Klaverjassers namen het heft in handen en aangezien ik nog een voetbalwedstrijd moest verslaan heb ik het verdere verloop niet meegemaakt. Maar het wielerseizoen is ook in Gouda geopend.
Toen ik me huiswaarts spoedde waren de voetbalveteranen inmiddels verdwenen. Ongetwijfeld op weg naar hun favoriete kluppie. De oer ONA man zal een zucht van verlichting hebben geslaakt toen uiteindelijk toch nog een puntje werd weggesleept uit Vlaardingen. De GSV’er had zijn nederlaag op zaterdag al te pakken en de Gouda-man ook. Zijn Moordrecht speelde een broederloze 0-0 tegen mededegradatiekandidaat Teylingen. Ik heb geen idee of hij daar blij mee was. Ik zal het hem eens vragen. Broederloze 0-0, ja het stond zaterdag echt in het programmablad van Gouda. Wat maakt het uit, als je maar lol hebt. We zijn tenslotte allemaal amateurs.
Talentenjacht
Ik kon zaterdagavond mijn ogen niet geloven. De in Rotterdam heilig verklaarde John Guidetti trok na het benutten van een strafschop zijn shirt uit. Waarschijnlijk in een vlaag van verstandsverbijstering, maar hoe dom kun je zijn. Jeugdige overmoed. De jongeling droop huilend af. Ik vind het trouwens toch een achterlijke gewoonte van al die voetballers om je shirt uit te trekken als je een doelpunt maakt. Maar hoe dan ook, John Guidetti is een enorm talent.
Over talenten gesproken. De stad Gouda wordt overspoeld met talenten. Het lijkt wel een tsunami. Tijdens het Goudse Sportgala werden er donderdag drie gehuldigd. Het talent van 2011 was helaas niet aanwezig, maar zijn mentor Erno Prosman prees hem regelrecht de damhemel in. En Prosman kan het weten, want hij werd in 1991 op 19 jarige leeftijd wereldkampioen bij de junioren. Dus we kunnen in de toekomst nog veel verwachten van Martijn van IJzendoorn. Maar of hij behouden blijft voor Damlust is de grote vraag.
Femke Pluim was ook genomineerd, maar moest het dus afleggen tegen een dammer. Maar deze Goudse atlete heeft haar nominatie voor 2012 nu al bijna afgegeven met schitterende prestaties. “Femke is een supertalent, ze kan alles” vertrouwde Eric Pols, de trotse voorzitter van AV Gouda, me toe. De AV Gouda is trouwens zo ongeveer hofleverancier bij het voortbrengen van talenten. Tim Dekker en Femke Pluim werden zondag Nederlands kampioen indoor op de meerkamp en Pim Jehee pakte brons. Persoonlijke records werden door de Goudse atleten gebroken alsof het luciferhoutjes zijn. En dan heb ik het nog niet eens gehad over al die talenten van Den Edel. Daar worden aan de lopende band blikken met talenten opengetrokken. Nederlandse titels bij de vleet.
Gouda barst dus van het talent. De Wall of Fame in sporthal De Mammoet moet binnenkort een extra muur in gebruik nemen. De toekomst voor de Goudse sport ziet er zo te zien goed uit. En dan is er sinds kort ook dat prima initiatief van de VGSO om een topsportfonds in het leven te roepen. Samen met de Jac. Bezemerstichting en de gemeente Gouda, die ondanks alle bezuinigingen toch nog ergens een potje met geld heeft gevonden. Hopelijk kan een talent als Martijn van IJzendoorn dan ook behouden worden voor Damlust. De clubs moeten dan natuurlijk wel lid zijn van de VGSO, maar ik heb begrepen dat de contributie absoluut geen probleem hoeft te zijn. Je zit bijna voor een dubbeltje op de eerste rij. En trouwens, samen sta je sterker. Samen op talentenjacht. Dat is nog eens wat anders dan The Voice of Holland, X-factor, Holland’s got talent, Idols en Popstars of hoe al die zgn. talentenjachten ook mogen heten. Gouda, go for it.
Us Wiebe
Ik had me er al helemaal op voorbereid. De broodjes rookworst en de fles Beerenburg stonden klaar. Maar Us Wiebe Wieling, de belangrijkste Nederlander de afgelopen week, had woensdagavond geen goed nieuws. De Tocht der Tochten ging niet door. Friesland treurde maar ontsnapte aan een Hollands invasie. Met het invallen van de dooi komt Nederland weer tot bezinning. De media moet op zoek naar andere “belangrijke” zaken.
Zaterdag hoefde ik dus niet voor de buis te zitten en fietste naar de Breevaart. Schaatsclub Gouda organiseerde kortebaanwedstrijden. Een prachtig initiatief. Als een Goudse Wiebe Wieling tikte een trotse Hugo Vos me op de schouder. Ik vroeg of hij al een nieuwe Paulien of Ted-Jan had gezien. Hij noemde een naam, maar die ben ik vergeten. Het was druk. Schaatsertjes die voorzichtig waren, maar ik zag er ook eentje in een schaatspak compleet met stoere bril en klapschaatsen. Na het startschot vloog hij diepgebogen over het ijs. Misschien bedoelde voorzitter Vos hem.
Zaterdagmiddag naar de Henk Angenent Classic gekeken. Winnaar was de voor mij volslagen onbekende Groninger Durk Fabriek. Een naam die Bordewijk kon hebben verzonnen. Daarna de Ronde van Appingedam. Schitterend die hangende keukens.
Ik zag ook nog dat ook Sven Kramer gewoon een mens is die kan verliezen. Winnaar Bob de Jong baalde dat hij niet supersnel naar Nederland terug kon vliegen om zondag deel te namen aan de Hollands Venetiëtocht. Maar de Schaatsoscar vergoedde gelukkig veel, zo niet alles. Ik vraag me alleen af wat ik het komend weekend moet doen.
Code oranje
Het vriest dat het kraakt en dat betekent bijna een complete ontwrichting van de samenleving. De treinen hebben uiteraard weer vierkante wielen en rijden slechts mondjesmaat. Dik ingepakt staan verslaggevers op winderige hoeken te vertellen hoe koud het is. Ze zijn nauwelijks herkenbaar en dat terwijl de Boerkawet vorige week net is aangenomen. Zolders en schuren worden binnenste buiten gekeerd om de schaatsen uit het vet te halen. Op het moment dat ik dit schrijf hoor ik dat de rayonhoofden over enkele uren bij elkaar komen. Hotels in Friesland worden plat gebeld. Zou de Tocht der Tochten dan toch worden gereden? Deelnemers aan de alternatieve Elfstedentocht wilden al eerder naar huis komen. Jort Kelder werpt zich ook in de strijd. De man die niet vies is van commercie spreekt er schande van dat een worstenfirma de route langs de Friese steden met hun reclame-uitingen wil verstieren. Hij is bang dat de Tocht gekaapt wordt. Ik sta volkomen achter Jort. Reclame oké, maar er zijn grenzen. Je moet er toch niet aan denken dat de Elfstedentocht binnenkort door het leven gaat als de “200 van Unox”.
Schaatsminnend Nederland is in opperste staat van opwinding. Op alle slootjes en grachten in Gouda is het feest. De Breevaart ziet er uit als een winterlandschap van Hendrick Avercamp. De Breevaart, waar voormalig wereldkampioene Paulien van Deutekom en de buikschuivende nieuwe Nederlandse kampioen Ted-Jan Bloemen ongetwijfeld ook nog de nodige herinneringen aan hebben.
En nu maar hopen dat het niet spontaan warm water gaat regenen want dan kunt u deze column meteen teleurgesteld in de prullenbak gooien.