Blindsimultaandammen
Toen Roy Bidesi, de laatst overgebleven tegenstander remise aanbood was de missie volbracht. Na zo’n kleine 29 uur had Erno Prosman het wereldrecord blindsimultaandammen weer afgepakt van de legendarische Ton Sijbrands en kon hij breeduit lachen. Voorzover hij na zo’n slopende match natuurlijk nog kon lachen, want ga er maar eens aan staan. Ruim een etmaal in een afgesloten kamer zonder hulpmiddelen dammen tegen 30 onzichtbare tegenstanders die wel een dambord voor hun snufferd hebben.
Blindsimultaandammen, wat bezielt een mens om aan zo’n exercitie te beginnen. “Hersenen kunnen meer dan je denkt” aldus de voorzitter van het Goudse Damlust. Dat zal best waar zijn Erno, maar volgens mij moet je toch een beetje gek zijn om je zo lang af te zonderen. Op een gegeven moment moet alles toch gaan malen in je bovenkamer zou ik denken.
Op een gegeven moment zag het er niet goed uit. Toen ik zaterdagmorgen ging kijken in het nieuwe Huis van de Stad had Erno al vier partijen verloren en zakte hij later bijna door het ijs.Op de webcam zag ik een heftig denkende dammer, die regelmatig telefonisch zetten doorgaf aan de scheidsrechter.
Erno Prosman is een fenomeen. Ik weet nog dat hij in 1991 genomineerd was als sporttalent van Gouda. Twee dagen voor de verkiezing moest hij plotseling naar Brussel om in te vallen voor een Rus die geen visum kreeg. De toenmalige Gouderakker kwam, zag en overwon. Jeugdwereldkampioen.
Met dit nieuwe huzarenstukje heeft Erno Prosman Gouda maar weer mooi op de kaart gezet. Het nieuwe Huis van de Stad, met zijn markante stroopwafelmotief op de gevel, zal de komende tijd nog meer uitstraling hebben.
Laura
Het EK voetbal is achter de rug. Zondagavond versloeg een superieur spelend Spanje in de finale het Italië. Balotelli had na zijn doelpunten tegen Duitsland gehoopt heilig te worden verklaard, maar deze vlieger ging niet op. Het fenomeen kwam er niet aan te pas. Spanje is Europees kampioen. Even is de economische ellende vergeten.
De eerste ronde van de sportzomer zit er op en aan de tweede zijn we zaterdag begonnen. Weg met de bal, leve de racefiets. Arjen, Robin, Rafael, Wesley en Klaas-Jan zijn ingeruild voor Robert, Bauke, Lieuwe, Wout, Johnny en Steven. En nu hopen dat deze nieuwe helden de komende weken meer uitstraling en succes hebben.
Nederland mag op voetbalgebied een stapje terug hebben gedaan, het EK atletiek leverde prachtige resultaten op. Op de 200 meter en de estafette tellen we mee en kogelstoter Rutger Smith is ook terug van weggeweest. De Groningse reus woonde een aantal jaren geleden in Gouda en werd toen twee keer achter elkaar Gouda’s sportman van het jaar. Dat was in 2005 en 2006 en toen was zijn toenmalige clubgenote Laura Molenaar genomineerd als sportvrouw van het jaar. Zij werd liefst vijf keer genomineerd en op 24 februari 2010 was het eindelijk zover, sportvrouw van Gouda van 2009.
Afgelopen weekend liep Laura tijdens de Goudse Kaas & Stroopwafelinstuif haar laatste 100 meter horden. Een mooie carrière met gouden, zilveren en bronzen medailles werd met een overwinning afgesloten. Zo hoort het.
Laura Molenaar is gestopt, maar haar voormalige clubgenoot Rutger Smith nog niet. Hopelijk haalt hij tijdens de Olympische Spelen een medaille. Dan kan Gouda extra juichen, want hij blijft toch een beetje van ons.
Draadje los
In Polen en Oekraïne ging het totaal mis, maar in Mexico niet. Nederland is wereldkampioen robotvoetbal. In de finale werd Iran met 4-1 verslagen. Hiep hiep hoera, en het mooie is dat je niet eens een trainer-coach nodig hebt. Voor aanvang van de wedstrijd gewoon even alles goed programmeren en gaan met die banaan.
Ondanks het feit dat er in de rust even aan een van de spelers moest worden gesleuteld omdat er een draadje los zat werd de wereldtitel binnen gesleept. Robotvoetbal, ik ben er geen voorstander van, maar het heeft toch ook zo zijn voordelen. De trainer hoeft niet te wikken en te wegen wie hij op moet stellen. Keuzes waar bijna niemand in Nederland het mee eens is hoeven dan niet meer te worden genomen. De kool en de geit lekker gespaard. Het wordt allemaal ook goedkoper denk ik, want peperdure hotels zijn niet meer nodig. Die robots kunnen gewoon worden gestald in een droge kleedkamer. Lekker gemakkelijk, maar waar moeten de “kenners” en die andere betweters aan de voetbalborreltafels dan over babbelen? Hooguit over de kleur van de robots. Geen roddels meer over die oorlogstaferelen of het lekken naar de pers tijdens het voor Nederland mislukte EK. De kletspraatjes kunnen nu gewoon in een klein item in het sportjournaal.
De karavaan trekt verder. De halve finalisten zijn bekend en drie van de vier zijn geen verrassing. Ik had behalve Duitsland, Spanje en Italië, Nederland in mijn poule staan, maar bij deze over het paard getilde voetbalmiljonairtjes zaten te veel draadjes los. Geen automatismen. Zij rusten inmiddels aan verre stranden uit van alle “inspanningen”. Opladen voor het nieuwe seizoen.
Over en uit
“Zo, nu lekker zes weken geen voetbal meer”, sprak een commissielid van SV Gouda zaterdag na een geslaagd Ghana toernooi. Hij was de bal even zat. Dat Nederland zondagavond nog moest voetballen oké, hij ging kijken, maar zag weinig kansen voor Oranje.
Ik kan helemaal met hem meegaan. Lang leve de zomerstop. Zelfs de jaarlijkse opwinding van de overschrijvingen deed me niets. Hoewel, van opwinding was dit jaar absoluut geen sprake. Topklasser Jodan Boys heeft zich versterkt, maar voor de rest was het zeer rustig op de “transfermarkt”. Hier en daar een min of meer verrassende overgang, maar over het algemeen was het een dooie boel. Op zichzelf ook wel verfrissend, want wie zit er te wachten op voetballers die vaker van club wisselen dan van schoon ondergoed.
Op het moment dat ik dit schrijf heeft Nederland zojuist zijn 3e nederlaag geleden en is het wonder van Charkov uitgebleven. Drie nullen op rij. Nederland is uitgeschakeld. Het zwartepieten kan beginnen. Maar misschien kan de KNVB nog in beroep gaan want dat is de laatste tijd in de mode. Een sporters die niet worden uitgekozen voor de Olympische Spelen probeert via de rechter alsnog uitzending af te dwingen. Ik ben wel nieuwsgierig welk argument de KNVB dan eventueel aan gaat voeren. Ze kunnen stellen dat Arjen Robben de ballen normaal gesproken wel tussen de palen ramt, maar tijdens dit EK even niet. Het bioritme zat niet goed, maar dat hebben ze aan zichzelf te wijten met dat achterlijke gevlieg tussen Charkov en Krakau.
In ieder geval kunnen de eigenaren van de woonboten in de Amsterdamse grachten rustig slapen.
Kater
“Ik ben er helemaal klaar voor”, schreef ik vorige week. En met mij miljoenen Nederlanders, waarvan de meesten een ongebreideld optimisme aan de goede afloop vertonen. Het nationalisme viert hoogtij. Met bakken chips en heel veel drank kropen ruim 8 miljoen Nederlanders voor de tv. De Deense Vikingen moesten het eerste slachtoffer worden van de Hollandse Leeuw. Of hoogmoed voor de val komt weet ik niet, maar de eerste wedstrijd van Oranje werd meteen een zeperd. Maar als je zoveel kansen krijgt moet je ophouden met zeuren over een niet gekregen strafschop. De messen van de critici worden weer geslepen en 16 miljoen bondscoaches staan klaar om het stokje van Van Marwijk over te nemen. Iedereen bemoeit zich er weer mee. Alleen Geert Wilders heb ik nog niet gehoord, maar ik kan iets hebben gemist want ik ben niet zo’n twitteraar. Bovendien heeft hij niets met Europa dus ook niet met het EK denk ik. Ik heb ook Maurice de Hond nog niet gezien, maar het zou me niet verbazen als die opiniepeiler ook opduikt.
De kater was voor veel supporters enorm. En die kater werd niet kleiner toen “onze aartsvijand” enkele uren later wel won. De anti Duitse sentimenten zullen helaas weer boven komen drijven. Overwerk voor psychologen en psychiaters.
Ik had ook graag gezien dat Oranje had gewonnen, maar ik heb er geen kater aan overgehouden, ondanks het feit dat de drank bij de verjaardag van mijn schoonmoeder tijdens de wedstrijd overvloedig vloeide.
Wanneer u deze column leest, zitten we er weer klaar voor. Ik zie Nederland de halve finale halen, maar dan moet er nu wel raak worden geschoten.
Ik ben er helemaal klaar voor
Vorige week schreef ik dat het mij was opgevallen dat de Oranjegekte nog niet had toegeslagen, maar nu zie ik de wereld om me heen letterlijk van kleur verschieten. Zaterdagavond werd de uitzwaaiwedstrijd gespeeld tegen een veredeld kroegelftal uit Noord Ierland. Met een half dozijn treffers en een flinke dosis zelfvertrouwen gaat de brigade van van Marwijk richting Polen en Oekraïne. Kamervragen blijven uit.
De commercie draait op volle toeren en de middenstand weet van gekkigheid niet wat ze moet verzinnen. Radio- en televisieverslaggevers hebben hun koffers gepakt, zijn naar de kapper geweest, hebben hun beste pak aangetrokken, hun achtergrondinformatie nog even gecheckt en zijn in het kielzog van Oranje meegetrokken. Blikken analisten worden opengetrokken en hordes BN’ers staan klaar om hun goedbedoelde wijsheden de ether in te slingeren. Opium voor het volk. Op naar de barszcz, de bigos, de mazurek, de varenky, de salo en de wodka. Aan politieke wantoestanden hebben we even geen boodschap. Koning Voetbal regeert de komende weken en tegenspraak wordt niet getolereerd!
Alle verloven van de brandweer zijn ingetrokken en de politie heeft even geen tijd voor het controleren van achterlichtjes bij fietsers of het bekeuren van mobiel bellende automobilisten. Er komen extra controles op het illegaal gokken rondom het EK. Want dat er gegokt gaat worden staat als een paal boven water. Ik doe zelf ook mee aan een EK pool op mijn werk. Iedere deelnemer legt 5 euro in. Een beetje verstand van voetbal is meegenomen, maar ongebreideld optimisme speelt een belangrijke rol. Misschien win ik de pool wel want ik denk dat Nederland geen Europees kampioen wordt.
Kleurenpalet
Toen ik er tijdens de prachtige Pinksterdagen met de fiets op uit trok, viel het mij op dat de Oranjegekte nog niet heeft toegeslagen. Slechts hier en daar een huis dat versierd was met oranjevlaggetjes. Misschien heeft het te maken met de teleurstellende oefenwedstrijden van Oranje. De fan kreeg een beetje het schaamrood op de kaken. En dan die fans van Bayern Munchen die Arjen Robben zo nodig uit moesten fluiten. Om je groen en geel te ergeren.
Over kleuren gesproken. Wat is daar de laatste tijd toch mee. Het zand van het strand van de 2e Maasvlakte heeft een rode kleur gekregen. Een kunstwerk, dat 37.500 euro heeft gekost. Van mij mag het. Alleen de wind denkt er blijkbaar anders over.
Maar het kan gekker. Tijdens een tennistoernooi in Madrid werd gespeeld op blauw gravel. Het deed pijn aan je ogen. Het argument was dat de tennisbal beter is te zien. Dan kun je toch beter de bal een andere kleur geven?
En nu gaan er stemmen op om het gras van voetbalvelden ook blauw te verven. Het moet niet gekker worden. Een voetbalclub als Spakenburg zal dat misschien niet erg vinden, maar bij buurman IJsselmeervogels moet je daar echt niet bij aankomen. Die verven het gras liever rood. Het zal bij veel clubs ook nodig zijn om de shirts te veranderen want het wordt er voor de toeschouwer ook niet gemakkelijker op als je club blauwe shirts heeft.
En dat terwijl ik net een beetje gewend was aan al de gekleurde voetbalschoenen. Ik zag onlangs zelfs een voetballer met een gele en een zilveren schoen. Of hij is kleurenblind of de stoppen zijn echt doorgeslagen bij hem. Het wachten is op de KNZB die gaat voorstellen om het zwemwater een gele kleur te geven. Dan zijn de zwemmers bij een strak blauwe lucht beter te zien. En die schaakborden kunnen ook een fris kleurtje gebruiken. Een zwart biljartlaken, is dat misschien ook een idee. Zie je in ieder geval die witte ballen beter. En die eeuwige witte sneeuw ben ik ook zat. Met de spuitbus erover. Groen? Hebben we een compensatie voor het verlies van de groene voetbalvelden. Een soort Hedwige polder, maar dan op sportgebied.
Nederland wordt de komende weken ongetwijfeld oranje geverfd. Ze doen maar. Een leuke uitlaatklep als tegenwicht tegen al die negatieve geluiden over de eurocrisis. Ik doe aan die gekkigheid in ieder geval niet mee.
Money
Er keken zaterdagavond 2½ miljoen voetballiefhebbers naar de finale van de Championsleague tussen Bayern Munchen en Chelsea. Een van hen was ik. Ik had niets beters te doen en nestelde me in blijde verwachting voor de buis. De club van de oktoberfeesten en de lederhosen tegen het poenerige vreemdelingenlegioen uit Londen. Ik betrapte me er op dat ik hoopte dat de Duitsers zouden winnen. Merkwaardig, want ik heb eigenlijk een hekel aan Bayern Munchen. En dat terwijl de Duitse Rekordmeister gewoon goed voetbal speelt. Het had alles te maken met de tegenstander. Chelsea kan ook uitstekend voetballen, maar ik heb het absoluut niet op dat poenerige. Met dank aan een Russische oligarch die er al een miljard euro in heeft gepompt. En als prijzen uitblijven vliegen trainers de laan uit. Een duiventil is hierbij vergeleken een oase van rust.
Eindelijk won de miljoenenbrigade dus de hoofdprijs. Het siert Abramovic wel dat hij bescheiden op de achtergrond bleef. Dat heb ik wel eens anders gezien. Of niet soms Dirk Scheringa? De blauwen wonnen van de roden. Ster van de avond was Didier Drogba, die een keer niet aan vallende ziekte leed. Uitgeteld lagen na afloop de favorieten op de grasmat. Verdwaasd en met holle ogen, alsof de 3e wereldoorlog was verloren. Arjan Robben kon niet veel meer uitbrengen dan dat hij het niet kon geloven. Ja, ik ook niet. En toch is het gewoon een kwestie van een strafschop tegen de touwen schieten en de buit is binnen. Nu hoor ik weer complottheorieën dat een strandbal hem zou hebben afgeleid. Wat een onzin.
Ik was zondag in Bodegraven bij een wedstrijd tussen een 3e en een 4e klasser. Ondanks de broeierige warmte schoten de spelers na afloop van de wedstrijd de strafschoppen er in alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Het kan dus wel. Ik vind Robben trouwens een beetje een overschatte voetballer. Hij kan goed voetballen, vrije trappen prachtig binnen schieten, maar zijn bewegingen zijn vaak voorspelbaar en een beetje verdediger heeft dat snel door. Bovendien heeft hij bij het uitdelen van ego’s niet achteraan in de rij gestaan. Voetbal is een teamsport en op overspelen naar een ploeggenoot staat absoluut de doodstraf niet. Ik besef dat hele volksstammen het niet met mij eens zullen zijn. Het zij zo. En als de Bedummer weer een beetje bij zijn positieven is en hij speelt volgende maand bij het EK in Polen en Oekraïne de sterren van de hemel, dan zal hoon mijn deel zijn. Dat accepteer ik dan met genoegen.
Dat was het dan
Met een aantal enorme kanonschoten begon Jodan Boys afgelopen zaterdag aan zijn laatste wedstrijd in de hoofdklasse A. De Goudse kampioen kon vrij uit spelen en het ambitieuze Quick Boys werd met een enorme kater terug gestuurd naar Katwijk. Weer niks! Het ziet er naar uit dat Dirk Kuyt himself zijn liefde in de toekomst naar de topklasse moet schieten.
Het reguliere voetbalseizoen 2011 – 2012 zit er voor de Goudse voetbalclubs op. Jodan Boys stond ook dit seizoen weer op eenzame hoogte en steeg boven zichzelf uit en bereikte het Walhalla van het amateurvoetbal. Daar waar vorig seizoen pas in de laatste wedstrijd het vege lijf werd gered, kon de kampioensvlag nu in top. Hulde!
Het Gouda van scheidend trainer Cor den Daas kreeg een zevenklapper te verwerken, maar ondanks deze zware nederlaag spelen ze in het nieuwe seizoen weer in de 2e klasse. Nu nog een scherpschutter vinden en dan zit het volgend jaar wel goed denk ik.
Het zondagvoetbal. Alles overziend was het een matig seizoen met weinig hoogtepunten. Gouda werd kampioen, maar dat was eigenlijk voor niemand een verrassing. Maar je moet het toch maar even doen en met alle strubbelingen is het toch gelukt.
Olympia en DONK eindigden in de 2e klasse in de middenmoot. Voor Olympia een lichte tegenvaller lijkt mij. En na een dramatische start heeft DONK zich later krachtig hersteld en heeft het in zijn debuutjaar slechts 1 punt minder dan de 125 jarige stadgenoot. Maar het tweede jaar is altijd lastiger, dus ik ben benieuwd.
Dan ONA, de trots van Korte Akkeren. Flitsend gestart, maar halverwege het seizoen in een enorme dip geraakt. Trainer weggestuurd en het 3e klasserschap werd letterlijk in de blessuretijd veilig gesteld. De bloemen kunnen naar Vlaardingen alwaar een strafschop ver in de blessuretijd het broodnodige doelpuntje opleverde waardoor de tombola die nacompetitie heet werd ontlopen.
Tenslotte GSV. De bijna 100 jarige Goudse voetbalclub met een glorieus verleden schafte aan het begin van dit seizoen het prestatievoetbal op zondag af en begon welgemoed op zaterdag. Een kampioenschap werd niet direct verwacht, maar aan de top meedraaien was toch wel het minste. Maar hoe anders liep het. Slechts hier en daar werd een puntje gesprokkeld. En nu hoog ik geruchten dat men in het nieuwe seizoen ook op zaterdag recreatief wil gaan spelen. Maar daar waren ze volgens mij al een tijdje mee bezig, gezien die enorme nederlagen. Het einde van de competitie werd zelfs niet gehaald. Hoe het verder moet weet ik niet. Hopelijk weet men het bij GSV wel.
Topklasse
De spanning was al weken te snijden en op 5 mei moest het dan maar gebeuren. Niet wachten tot de laatste ronde. Bevrijdingsdag in Nederland en kampioensdag voor de Jodan Boys. Mooier kon het toch niet? Honderden supporters trokken afgelopen zaterdag naar de boorden van het Markermeer. Met bussen, met auto’s, per fiets en er was zelfs een supporter die met de boot kwam. Een kwestie van even een vaartochtje van Enkhuizen naar Hoorn. De droogmakerijen Beemster, Purmer en Wijde Wormer waren zaterdag het epicentrum van een invasie van Goudse voetbalsupporters. De stad van Jan Pieterszoon Coen werd in bezit genomen door de kaaskoppen uit Gouda. Als ware scheepsjongens van de beroemde 17e eeuwse Hoornse schipper Willem Ysbrandsz. Bontekoe omzoomden ze het veld van sportcomplex Middelweg. De geest van una paloma blanca van de in Hoorn geboren George Baker zweefde boven het veld van Zwaluwen ’30. De witte rook van een kampioenschap was een kwestie van pakweg 90 minuten geduld hebben. Zwaluwen ‘30 is geen hoogvlieger, dus het zou moeten kunnen. Maar een kat in het nauw maakt rare sprongen. Jodan Boys moest dus de rol van kat maar op zich nemen en de arme Hoornse zwaluwen met huid en haar oppeuzelen. De met clubsjaals getooide horden hadden bezit genomen van de houten tribune en lieten luidkeels horen dat zij er klaar voor waren.
Nadat de scheidsrechter zo vriendelijk was om te wachten tot alle supporters binnen waren klonk het startschot van wat een spannende pot voetbal bleek te worden. Zwaluwen doelman Vincken (what’s in a name) bleek vooralsnog niet mee te willen werken en het geplande feest dreigde de mist in te gaan Totdat Kees Graafland in blessuretijd met een zondagsschot de winnende treffer scoorde. Kort daarna was het hek van de dam en nam het Goudse legioen bezit van het veld. Tranen van vreugde. Schorre kelen. Uitgelaten en geëmotioneerde mannen en vrouwen. De oude tribune stond te deinen als het water van het IJsselmeer bij een flinke storm. De kampioensvlag kon in top. Jodan Boys is kampioen! Het (Hoornse) hop vloeide overvloedig. Terug in Gouda was er een heldenontvangst. De Sportlaan staat bijna in lichterlaaie.
Zaterdag nog even uitbollen tegen het roemruchte Quick Boys en dan met vakantie. En lekker dromen van Rijnsburgse Boys, Katwijk, Noordwijk, Spakenburg, IJsselmeervogels. De tom tom alvast testen voor verre ritten naar Genemuiden, Harkema en Hardenberg. Ja, dat wordt kilometers maken.
“Sportief en organisatorisch zijn we er klaar voor”, sprak een trotse voorzitter Fred Graafland. Ik geloof hem en ben benieuwd. Jodan Boys heeft een klassenprestatie geleverd. TOPKLASSE!