Korfbal
Op de website was een oproep geplaatst om het eerste korfbalteam van Gemini aan te komen moedigen tijdens de kampioenswedstrijd tegen Atlantis. En dat was niet tegen dovemansoren gezegd want het was afgelopen zaterdag druk in sporthal De Mammoet. Toeters, drums en spandoeken, alles was aanwezig.
De laatste ronde van de zaalcompetitie met de wedstrijd tussen de 2 teams die gebroederlijk en gezusterlijk (tenslotte is korfbal de enige gemengde sport) de ranglijst aanvoeren. Niet alleen Gouda was uitgerukt, maar ook supporters uit Mijdrecht lieten zich horen. Voorzitter Jan Pol van Gemini had het zekere voor het onzekere genomen en de bloemen gekocht. En een deal gemaakt met zijn collega voorzitter dat die de bloemen zou overnemen mocht Atlantis kampioen worden.
Gemini begon voortvarend en nam een 2-0 voorsprong en tot de rust konden de Gouwenaars het nog bijbenen, maar na de rust namen de Mijdrechters het heft min of meer in handen. En daar waar zij geluk hadden met hun schoten, caramboleerde de bal van Gemini vaak via de rand van de kunststofkorf het veld weer in.
Gemini verloor met 12-9 en vond zijn Waterloo in Atlantis. “Net niet, maar in de veldcompetitie staan we ook bovenaan en dan moeten we daar maar kampioen worden”, sprak voorzitter Pol. Zo mag ik het horen.
Op weg naar Uralochka Zlatoust
De dames van Widex GZC DONK gaan als een speer. De meervoudig landskampioen is niet alleen de trotste aanvoerder van de ranglijst in de Hoofdklasse, maar ze hebben zich ook geplaatst voor de halve finale van de LEN Trophy, zeg maar de Europacup bij het waterpolo. Vorige week werd concurrent ZVL verslagen. Na een 9-9 gelijkspel in Den Haag werd in Alphen aan de Rijn de return met 10-15 gewonnen.
Schitterend natuurlijk, die halve finale, en voor het jeugdige Goudse waterpoloteam is het natuurlijk mooi om naar de Oeral te gaan. Daar kom je tenslotte niet elke dag. De tegenstander in de halve finale komt mogelijk uit Rusland, uit Zlatoust, een Russische stad aan de oevers van de Ay, en aan de Ufa Chelyabinsk spoorweg. Zlatoust, stad van roestvrij staal.
Maar helaas is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Zo’n reis naar de Oeral kost een bom duiten en de roebels liggen niet voor het oprapen. Zeker niet in de waterpolowereld. Voor het eerste beste voetbalteam dat zich plaatst voor Europese wedstrijden rammelt de geldbuidel en zijn de duurste hotels niet goed genoeg. Maar de enige overeenkomst met voetbal is dat ook bij het waterpolo de bal rond is. Misschien is er nog echte liefhebber die wat liggende gelden heeft.
Koud en hilarisch
Ik dacht dat Koning Winter het voor gezien had gehouden, maar meneer moest zonodig weer genadeloos toeslaan. En ik de KNVB onlangs maar lof toezwaaien dat ze besloten had dat een vereniging die beschikte over kunstgrasvelden daar ook in competitieverband verplicht waren op te spelen als het hoofdveld afgekeurd was. Zaterdagmiddag kwam ik daar min of meer op terug, want ik zat te vernikkelen langs de lijn. Geen comfortabele radiokamer maar een gure plaats langs het kunstgrasveld van SV Gouda. Gelukkig verzachtte de spanning van de wedstrijd veel.
Zondag was het ook weer bar en boos. Tot mijn opperste verbazing ging de wedstrijd van RVC ’33 door. Op dus naar Kaagjesland. Maar wat ik die middag meemaakte heb ik nog nooit meegemaakt. Een snijdende wind, dwarrelende sneeuwvlokken en een hilarische wedstrijd. De tegenstander van de Reeuwijkers, Aeolus had er geen zin in. Ze waren niet eens in staat om 11 man op de been te brengen. En dan is het niet zo gek dat RVC ’33 met maar liefst 17-3 won. Ik dacht soms dat ik bij een korfbalwedstrijd zat. Twintig doelpunten bij een voetbalwedstrijd van een standaardteam. En het hadden er eigenlijk ook 40 kunnen zijn. Leuk voor het doelsaldo, maar eigenlijk was het een aanfluiting voor het voetbal.
Topsport in Het Ankerlicht
Zaterdagmiddag kon je een speld horen vallen buurtcentrum Het Ankerlicht. Doodse stilte, want hier werden niet zo maar een paar damstenen verschoven. Hier streden tien Gouwenaars en tien Tilburgers om het kampioenschap. Toen ik rond 3 uur binnen kwam zag ik al vrolijke gezichten bij de Damlusters. Het is een kwestie van tijd en de champagne kan worden aangerukt werd optimistisch gefluisterd.
Maar ook een damsteen is rond en halverwege de wedstrijd betrokken de Goudse gezichten. Met nog 4 partijen leek de champagne zelfs plaats te moeten maken voor een fles azijn. Maar met de winst van superfenomeen Martijn van IJzendoorn kwam de hoop in de Goudse harten weer terug. De 3 laatste partijen duurden een eeuwigheid. Toen twee remises, de buit was binnen. En Damlust won zelfs met 11-9.
Inmiddels waren de kaas en de worst rondgegaan. Bloemen kwamen te voorschijn en de Damlusters namen de felicitaties in ontvangst. Geen kampioensschaal, maar die komt later werd mij verzekerd. En de champagne heb ik ook niet gezien, maar die zal ongetwijfeld later zijn ontkurkt.
Damlust promoveert weer naar de Ereklasse. Een topprestatie van een kleine en sympathieke vereniging. Ook zonder sponsors zijn topprestaties mogelijk. En nu maar hopen dat het verblijf in het Nederlandse damwalhalla langer dan één jaar duurt.
Carnaval
Ik had zaterdag alle voorzorgsmaatregelen getroffen. Paraplu en groot verlengsnoer. Mij zouden de weergoden er niet onder krijgen. De wedstrijd zou immers op het kunstgras worden gespeeld. Maar tot mijn grote verbazing was het hoofdveld van het Groenhovenpark goed bespeelbaar. Dus kon ik me heerlijk nestelen in de radiokamer, kacheltje bij de hand.
Ik was blij met het besluit van de KNVB dat voetbalclubs die over een kunstgrasveld beschikken bij afkeuring van het hoofdveld vanaf 1 februari gebruik moeten maken van het kunstgrasveld. Daarom was ik stomverbaasd dat ik zaterdagavond laat op teletekst las dat alle voetbalwedstrijden van West 2 er zondag uit lagen. Zondagmorgen dacht ik er trouwens genuanceerder over, want volgens mij was spelen op kunstgras inderdaad gevaarlijk. Een terechte beslissing dus.
Maar ik baalde als een stekker, want ik was benieuwd of Bodegraven de 10-0 dreun te boven was en of ONA daarvan het slachtoffer zou worden. En wat te denken van DONK–UNIO en de topper Verburch-Gouda.
Als het aan de Jodan Boys had gelegen had de sneeuw een dag eerder toegeslagen. Dan hadden ze de knock-out van de Kozakken Boys niet gekregen. Merkwaardig trouwens die resultaten van Jodan Boys. Winnen van IJsselmeervogels alsof het niets is en vervolgens tegen laagvliegers klappen krijgen. Zouden The Boys een vervroegd carnaval hebben gevierd?
Fenomenen
Fenomenen heb je in alle soorten en maten. Maar hoe word je een fenomeen? Door buitengewoon te presteren, maar vaak speelt de persoonlijke voorkeur speelt een rol. Voor vriend en vijand was en blijft Johan Cruijff een fenomeen. Een voetballer die bij zijn vorige clubs geen deuk in een pakje boter trapte, wordt ineens gepromoveerd tot fenomeen. Graziano Pellè is zo’n voorbeeld. Sven Kramer is duidelijk een fenomeen. Lance Armstrong was er een, maar fenomenen kunnen ook keihard degraderen tot een loser. En vaak is een fenomeen gewoon een cultfiguur.
Zondagmiddag deed ik verslag van de voetbalwedstrijd Gouda – Stolwijk. Met name de eerste helft verliep moeizaam voor de thuisploeg, maar toen was daar ineens weer Aziz el Bouazatti. Als een duveltje uit een doosje brak dit fenomeen met twee goals het verzet van Stolwijk. Op de televisie zag ik zondagavond Dicky Palyama, de in Gouda geboren en jaren hier woonachtige topbadmintonner. Hij ging voor zijn 10e nationale badmintontitel, maar verloor helaas van Eric Pang. Maar met 9 titels ben je gewoon een fenomeen.
Zo zijn er bij elke vereniging wel voorbeelden. Kijk naar Damlust, naar de 15-jarige Martijn van IJzendoorn. Dit seizoen 10 wedstrijden gespeeld en 9 gewonnen. En als hij volgende week Damlust naar de Ereklasse loodst, promoveer ik hem ter plaatse tot superfenomeen.
De gekte voorbij
Schaatsminnend Nederland is weer bij zinnen. Zodra de weermannen het woord “vorst” in de mond nemen breekt de koorts uit. Gemalen worden stilgezet. De schaatsenverkopers doen uitstekende zaken. Zelfs de minst getalenteerde krabbelaars zie je op klapschaatsen van tig euro de bevroren ijsvlaktes bestormen. De economische crisis is ineens ver weg lijkt het. Filevorming bij de stempelplaatsen. Het E-woord wordt door menigeen in de mond genomen.
Fietsend langs de Reeuwijkse Plassen zag ik ploeterende schaatsers zich een weg banen door het besneeuwde ijs. Een moeizaam en mager geveegd baantje moest vaak uitkomst bieden. Hier en daar ontwaarde ik een ijszeiler, maar ook hier was de sneeuw spelbreker. De jeugdschaatsers van SC Gouda hadden het uitstekend naar hun zin zag ik. De Elfhoevenplas was zaterdag het domein van de jongens en meisjes die stiekem hopen in de voetsporen te treden van Paulien van Deutekom, Andrea Nuyt of Ted-Jan Bloemen.
Koning Winter is van zijn troon gestoten, maar zal zijn koninkrijk niet zonder slag of stoot prijsgeven. Nee, die viert binnenkort heus zijn comeback. De dooi is ingetreden. De Goudse voetbalvelden krijgen weer kleur. Er kan weer normaal worden getraind en hopelijk wordt de competitie a.s. weekend weer hervat. Voetballoze weekends zijn soms een verademing, maar het moet natuurlijk niet te lang duren.
Doping
De beerput is open getrokken. Het zware deksel dat ondanks enkele haarscheurtjes vastgeroest leek, is door Oprah verwijderd. In een volgens mij door een peloton juristen geregisseerd interview ging Lance Armstrong door de knieën. En na de “bekentenis” van Armstrong geeft de ene na de andere renner toe doping te hebben gebruikt. Nu kan ik natuurlijk ook niet meer blijven ontkennen. Ik geef het toe, ik heb ook gebruikt. Toen ik begin jaren 80 tijdens een toertocht op grote achterstand werd gereden besloot ik drieste maatregelen te nemen. Ik at voortaan voordat ik op de racefiets stapte twee borden rijst met kippenlevertjes. De brandweer kon mij niet bijhouden.
Maar genoeg over doping. Ik ben benieuwd naar de volgende bekentenissen. Het is winter. Sneeuw bedekt de sportvelden. De eerste schaatsers wagen zich al voorzichtig op de Breevaart en de Goudse grachten, maar het ijs is nog niet sterk genoeg voor molentochten. Voetballers lopen doelloos door de stad, mopperend dat de winter net een week te laat is gekomen. Er wordt gescholden op de KNVB en het woord competitievervalsing wordt in de mond genomen. Ja, je kunt veel zeggen van de KNVB, maar souplesse is inderdaad niet het sterkste punt van de voetbalbond. Maar ik had van een aantal voetballers ook meer flexibiliteit verwacht.
Ping pong
Ik fiets er bijna dagelijks langs, maar ik had het nooit van binnen gezien. Maar zaterdag ben ik in het nieuwe clubgebouw van tafeltennisvereniging Vriendenschaar geweest. Mooie naam ook trouwens boven de ingang, de Ton de Gruyl zaal. Ton de Gruyl, een Goudse tafeltennislegende. Ik weet niet hoe vaak hij Gouds kampioen is geweest, maar het moet toch zeker zo’n 25 keer zijn. Ton is helaas al enkele jaren niet meer onder ons, maar zijn geest leeft nog volop voort bij Vriendenschaar.
Over legendes gesproken, Vriendenschaar had het voor elkaar gekregen dat de grootste Nederlandse tafeltennisspeelster aller tijden, Bettine Vriesekoop, zaterdagmorgen een demonstratie gaf in het clubgebouw aan de Groen van Prinsterersingel. Met een headset op begaf ze zich naar de tafel en liet aan het enthousiaste publiek zien dat ze het nog niet verleerd is. De conditie was wat minder, maar tegenstander Vincent Blom werd soms van het kastje naar de muur gestuurd. En ze gaf geschiedenisles. Wif waf, penhoudersgreep, top spin, het plakken en het lijmen van het batje, de Chinezen, alles kwam voorbij. Nu wisten de kleintjes, die waarschijnlijk nog nooit van Bettine Vriesekoop hadden gehoord, wat een grote sportvrouw dit jaren is geweest.
Ton de Gruyl glimlachte vanaf de vele foto’s aan de muur en zag dat het goed was.
Zoek de zon op
De kerstboom en de ijsbaan op de Goudse Markt zijn weer weg. De laatste oliebollen opgesmikkeld en hier en daar knalt nog een verdwaald rotje. Maar verder gaat alles weer zijn normale gang. Alleen op sportgebied is het, afgezien van de nieuwjaarsrecepties, nog vrij rustig. Vorige week kwam ik voetbaltrainer René van Beek tegen, die gezellig keuvelend met collega Rens Binken op de Kleiweg liep. Zou van Beek, die jaren geleden met Renke Prevo een levensgevaarlijk aanvalsduo vormde bij SV DONK, toen al geweten hebben dat zijn zoon Sven deze week met de selectie van Feyenoord mee mag op trainingskamp naar Marbella? De jonge Goudse centrale verdediger van Feyenoord A1 glom van trots heb ik begrepen. En wat is er mooier om in de Spaanse zon samen te spelen met de Italiaanse ladykiller Graziano Pellè! Vader René is vast zo trots als een pauw, anders moeder Yvonne wel.
Zuid Europa beleeft trouwens een Goudse invasie. Jodan Boys en de waterpolovrouwen van GZC DONK op Lanzarote, Olympia op Tenerife en SV Gouda in Albufeira.
Maar ondanks de zon zijn er wolkjes aan de voetbalhemel. Er wordt steen en been geklaagd over die onbuigzame KNVB omdat er a.s. weekend gewoon moet worden gevoetbald in competitieverband. En dat zal nog knap lastig worden.