Op naar het nieuwe jaar
Vorige week had ik al afscheid genomen van het sportjaar 2012. Voor degenen die mijn column niet hebben gelezen, ik was redelijk tevreden en gaf het jaar een 7. Niet gek dus.
Voor veel sporters gaat nu een (kleine) winterstop in. Voetballers vertrekken massaal naar warmere oorden om daar een trainingskamp op te slaan. Niet alleen de profs, maar ook steeds meer amateur-voetballers gaan die kant op. De Noorse kerstboom staat weer op de Goudse Markt en de jaarlijkse ijsbaan biedt ook weer heel veel vertier. Ik heb mijn sportmicrofoon ook even aan de kerstboom gehangen. Even (nog) belangrijkere dingen doen. Kijken of mijn kleinzoons al een beetje het balgevoel hebben. Verder alvast de nodige voorbereidingen treffen voor de jaarlijkse sportverkiezingen van de gemeente Gouda. Normaal zijn die verkiezingen in februari, maar volgend jaar zijn die op 19 april. Het feest wordt gecombineerd met de opening van het nieuwe zwembad in het Groenhovenpark. Ik kijk er al naar uit. Tijd genoeg dus om de vele kandidaten op een rijtje te zetten.
Wat zal het nieuwe sportjaar ons brengen? Als ik het allemaal wist was ik multimiljonair. Ik wacht gewoon maar af. Ik wens u heel mooie feestdagen, een goede jaarwisseling en een sportief maar vooral gezond 2013.
Dat was dan 2012
Dat was het dan. Het jaar 2012 loopt op zijn laatste benen. Afgelopen weekend zijn de laatste voetbalwedstrijden gespeeld. Zondag heb ik blauwbekkend van de kou afscheid genomen van het voetbal in 2012. Op een kil en druilerig Kaagjesland in Reeuwijk-Dorp won de RVC ’33 van Ammerstol. Na afloop heb ik getoast op het nieuwe jaar met Theo, Leo, Aad en Bert, de vaste clan in de bestuurskamer. De kopstoot smaakte uitstekend.
De dag daarvoor had de sportredactie van RTV Gouwestad volgens de jaarlijkse traditie het sportjaar doorgenomen met vertegenwoordigers van de Goudse sportwereld. Voetbal, handbal, atletiek, schaatsen, rugby, cricket, zaalvoetbal, hockey, honkbal, softbal, kortom een keur aan sporten kwam aan bod.
Wat was 2012 voor een sportjaar? Een jaar met hoogte- en met dieptepunten. Kampioenschappen en degradaties. Vreugde en verdriet gingen hand in hand. Jodan Boys bereikte het Walhalla van het amateurvoetbal. De paralympics brachten Gouda een medaille. De SC Gouda en de AV Gouda spuwden talenten uit alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De Vesuvius gedegradeerd tot een puffend wolkje. Op waterpologebied speelde Gouda weer een zeer vooraanstaande rol. Sportschool Den Edel grossierde volgens traditie weer in medailles. Korfballers, tafeltennissers, zij allen timmerden op hun manier aan de Goudse sportweg. Ik geef sportief 2012 een ruime voldoende.
Respect
Het voetbal stond de afgelopen week weer in de schijnwerpers. Randdebielen met de herseninhoud van een garnaal stortten een gezin in diepe droefenis. En ook nu werden weer blikken met dr. Clavan achtige types opgetrokken. Hun adviezen varieerden van de buitenspelregel afschaffen, zonder grensrechter spelen of zelfs het gehele voetbal verbieden. Dat laatste is natuurlijk onzin, want je gaat toch ook niet alle woningen slopen om woninginbraken te voorkomen. Alle amateur-wedstrijden werden geschrapt. Maar waarom ook niet de wedstrijden in het betaald voetbal? Alle scheidsrechters in Nederland zouden collectief enkele weken moeten staken!
Kortom, de voetbalwereld is in rep en roer. De goed bedoelde acties zijn niet van de lucht. Veel voetbalverenigingen hebben het afgelopen weekend hun kantines opengesteld om bijeen te komen. Ook in Gouda. Zelf was ik zaterdag bij de Jodan Boys. Het was behoorlijk druk. Discussies en toespraken van de voorzitter en de wethouder van sportzaken. De Commissie Sportiviteit en Respect onthulde de Jodan Boys Rules.
De posters met de fatsoensregels hangen. Een stille tocht, een indrukwekkende minuut stilte. En nu maar hopen dat dit helpt. Ik ben zo bang dat dit niet bij iedereen doordringt en dat we over enige tijd alle goede bedoelingen weer zijn vergeten. Maar ik hoop van harte dat ik ongelijk heb.
Familieclub
“Het is een late herfst, de bladeren vallen laat dit jaar” hoorde ik zondagmorgen op de radio verkondigen. Ik geloof het onmiddellijk. Ik moest meteen aan De Jodan Boys denken. Daar vielen de doelpunten ook laat deze herfst. In november welgeteld nul! Alle wedstrijden gingen verloren. Maar op de 1e dag van december was meteen raak. Maar liefst drie keer. Kees Pier Tol kon slechts heel even voor enige spanning zorgen. Kees Graafland toonde zich weer de scherpschutter. Met dank aan Remco de Rijk, de kilometervreter. Ik schat dat hij toch zo ongeveer zaterdag wel een halve marathon heeft gelopen. Na afloop van de wedstrijd zat diezelfde kilometervreter gezellig te kouten met voormalig ploeggenoot Jan Willem Schep. Omdat SC Feyenoord volgend seizoen op zaterdag gaat voetballen, kan Schep net zo goed terugkeren in Gouda. Ik hoop het, want ik ben wel een fan van hem.
Jodan Boys heeft de spirit hopelijk weer hervonden. Het was uiteraard gezellig na afloop. Scheidsrechter Pieter Vink, met een prachtig Noordwijk kostuum aan, was in geanimeerd gesprek met Karel van de Heuvel, het aanstormende Goudse scheidsrechterstalent. De gebroeders Graafland genoten, evenals de gebroeders Heerkens. Een derde van de beroemde gebroeders Blok stond het van een afstand met genoegen te bekijken. Een beter voorbeeld van een familieclub is er niet.
Najaarsstorm
Eerst dacht ik dat de weermannen weer paniek wilden zaaien, maar niets was minder waar. Toen ik zondagmorgen op mijn fiets naar de studio reed kwakte ik bijna tegen de stoeprand. En ik had geen druppel gedronken. De eerste najaarsstorm raasde over Gouda. In Reeuwijk was het voetbalveld weer onbespeelbaar, dus op naar het hockey. Het was een apocalyptische sfeer in het Groenhovenpark. Cornervlaggen die tot de grond doorbogen. Wild zwaaiende bomen. Razende donkere wolken, plotseling neerkwakkende regendruppels en klepperende reclameborden. Maar wel een hartverwarmende wedstrijd, waarin de mannen van GMHC snel met 3-0 achter stonden, in de 2e helft sterk terugkwamen, maar uiteindelijk toch met 3-4 aan het kortste eind trokken.
Ondanks die hartverwarmende wedstrijd was het bibberen langs de lijn. Ik dacht aan de warme kachel en de glühwein. En aan een warme sporthal, want zaalhockey is op zo’n moment een aantrekkelijk vooruitzicht. Maar met het zaalhockey moeten de Goudse supporters wel een eindje reizen. Hendrik-Ido-Ambacht, Ridderkerk, Maasland, Vlaardingen en ‘s- Gravenzande. In Gouda is geen accommodatie beschikbaar. Raar eigenlijk, om niet te spreken van schandalig dat de hockeyers, en ook de zaalvoetballers, hun thuiswedstrijden ver van huis moeten afwerken. Maar er gloort hoop want de VGSO heeft plannen voor een soort mobiele sporthal in Gouda. Ik ben benieuwd.
Internationals
We hebben er lang op moeten wachten, maar “we” hebben weer een international. Ahmed Ali is opgenomen in de nationale voetbalselectie van Somalië. Ik sprak hem een aantal weken geleden na afloop van een wedstrijd van De Jodan Boys en complementeerde hem met zijn goede spel. Hij nam de complimenten dankbaar in ontvangst. Aardige jongen die Ahmed. Ik hoop dat hij furore maakt tijdens het toernooi van de CAF in Oeganda. Mooie reclame ook voor De Jodan Boys. Na de legendarische Bert Graafland, die in de jaren 70 van de vorige eeuw amateur-international was, weer een Jodan Boys voetballer die het nationale shirt mag dragen. En laat ik Rebekka de Jong niet vergeten, want die heeft al meerdere interlands bij de meisjes gespeeld.
Ik ben eens gaan spitten in mijn geheugen en dan komen vanzelf meer namen van Goudse profvoetballers boven die een interlandcarrière achter de rug hebben. De bekendste is natuurlijk Oeh Ah Ed de Goeij (31 interlands). Goalgetter Dick van Dijk (7 interlands) en doelman Tonnie van Leeuwen (2 interlands). Twee grote voetballers met een ONA achtergrond en beiden helaas niet meer onder ons. Misschien komen die tijden weer terug, maar dan moet eerst het Goudse voetbal uit die dip komen waar het nu in zit. Zet hem op Ahmed.
Schaatsen
Ik moest zondagmiddag, toen ik door onze mooie stad Gouda fietste, denken aan de woorden van de grote dichter Willem Kloos. “De bomen dorren in het laat seizoen en wachten roerloos den nabijen winter”. Ja, de bladeren vallen massaal van de bomen en verven straten en parken geel en bruin. Een voorbode van de naderende winter.
En als de winter er aan komt, zijn de schaatsers weer in beeld. Nieuwe ploegen, nieuwe outfit en nieuwe gezichten. En nieuwe ideeën om de schaatssport aantrekkelijker te maken. De discussie zal de komende tijd volop losbarsten.
Het afgelopen weekend waren de Nederlandse afstandskampioenschappen in Thialf. Bekende en onbekende namen kwamen voorbij. Bob de Jong heeft al bijna de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar weigert zijn schaatsen aan de wilgen te hangen. Dat heeft Paulien van Deutekom wel gedaan. Zij heeft ingezien dat haar tijd geweest is. Ik ga deze ambassadrice van Gouda missen.
Maar het tijdperk van Deutekom is afgesloten en het wachten is op de nieuwe lichting Goudse schaatsers. “We” hebben natuurlijk nog Ted-Jan Bloemen, die zich zondag plaatste voor de eerstvolgende wereldbekerwedstrijden. En als ik Hugo Vos van schaatsclub Gouda mag geloven stikt het in Gouda van het schaatstalent. Timo Verkaaik doet bij het marathonschaatsen regelmatig van zich spreken. Een nieuwe Goudse ambassadeur?
Blessuretijd
Het woord blessuretijd spookt door mijn hoofd. Ik zag zaterdag in de boekwinkel een boek liggen met die titel. De auteur, oud politicus Ed van Thijn, een man die tegen de 80 loopt en met recht kan zeggen dat hij in de blessuretijd van zijn leven zit. Toen ik dit boek zag moest ik denken aan die drie voetbalwedstrijden die ik de afgelopen twee weken heb mogen verslaan en waarbij de blessuretijd een cruciale rol speelde.
Eerst die absurde wedstrijd van Gouda tegen Concordia. Ondanks drie goals van Bouazatti trokken de Delftenaren met 3-4 aan het langste eind. En afgelopen zaterdag deed de zaterdagtak niet voor hun zondagcollega’s onder. In de blessuretijd met 1-2 verliezen van Forum Sport.
Maar driemaal is scheepsrecht. De regen viel zondag bij bakken uit de hemel. De haan op de kerktoren van Reeuwijk dorp schudde zijn veren. Ik meende zelfs de Ark van Noach te zien aanmeren. In de 89e minuut viel de 1-0. Juichende Reeuwijkers, maar in dezelfde minuut viel de 1-1. Juichende Waddinxveners. In de 4e minuut van de blessuretijd schoot Ralph Tol de winnende treffer binnen. Zonneschijn in Reeuwijk en regen in Waddinxveen. De haan op de kerktoren kraaide van plezier. De bierpomp maakte overuren.
Blessuretijd, heerlijk, het kan me niet lang genoeg duren.
Hoop doet leven
Vorig weekend was het een dooie boel op sportgebied. Dat werd in het afgelopen weekend allemaal meer dan goed gemaakt. Het begon zaterdag met de voetbalwedstrijd Jodan Boys - Barendrecht. Een heerlijke pot voetbal met heel veel spanning. Gelijkspel. Publiek tevreden, trainers tevreden, verslaggever tevreden.
Zondag was uitgeroepen tot landelijke dag van de stilte. Ik weet niet of er in Gouda ook “evenementen” in dit kader zijn gehouden, maar op sportgebied was er absoluut geen sprake van stilte. Zaterdagavond had ik een verjaardag van een goede vriendin laten schieten om alles voor de sportuitzending voor zondag gereed te hebben, want op zondagmorgen moest ik al vroeg in de TV studio zijn voor de maandelijkse sportitems. Schaatsen met Hugo Vos en rolstoelschermen, iets unieks in Nederland en mooi dat de Goudse schermvereniging De Vrijbuiters op dit gebied een voortrekkersrol heeft genomen.
Zondagmiddag naar het Groenhovenpark om Gouda de eerste periodetitel binnen te zien halen. Het fenomeen Aziz el Bouazatti bracht de Goudse supporters al snel in extase door de score te openen. Maar tegenstander Concordia uit Delft deed zijn naam eer aan en liet zich niet zo maar naar de slachtbank leiden. Met een korfbalscore van 3-4 trokken de bezoekers in de slotfase aan het langste eind. Ondanks de hattrick van Bouazatti stond Gouda met lege handen. Na afloop sprak ik nog even met hem. Hij kon het nog steeds niet geloven. Ik troostte hem met de gedachte dat Gouda vorig jaar in Reeuwijk ook op een idiote manier de eerste periodetitel verspeelde, maar dat zij aan het eind van de competitie wel lekker met de kampioensbeker stonden. Hoop doet leven.
Herfstvakantie
Hele volksstammen zijn er blij mee. Lekker even uitpuffen van alle dagelijkse beslommeringen. Een midweekje of een lang weekend in een vakantiecentrum. Niks mis mee, ik heb het zelf ook wel gedaan. En ik zou het eigenlijk vaker moeten doen, maar dat terzijde.
Als sportverslaggever vind ik het ook wel eens prettig een dagje vrij te hebben, maar er zijn grenzen. Er gebeurde op sportgebied de afgelopen dagen natuurlijk heel veel. De hele wereld stond bol van de dopingperikelen. Zou Frank Schotman van GRTC Excelsior, die vorige week en tweede plaats behaalde bij het NK mountainbike marathon ook doping hebben gebruikt? Ik weet het niet, maar ik denk van niet.
Maar in het Goudse gebeurde vrijwel niets. De voetballers lagen compleet in coma. De spelers van Jodan Boys, Olympia en DONK hebben hooguit wat getraind met het oog op de bekercompetitie. Maar de rest kon met moeder de vrouw naar de woonboulevards.
De handballers van Vires et Celeritas en de korfballers van Gemini hebben een punt gezet achter de 1e helft van de veldcompetitie en maken zich op om de zaal in te gaan. De Goudse denksporters van Damlust en Messemaker 1847 houden even hun adem in. Zij hebben tijdens een lekkere herfstwandeling in de bossen hopelijk inspiratie opgedaan om de komende weken de aanval op de koppositie door de concurrenten af te slaan.
Nogmaals, zo’n rustig sportweekend is soms een verademing. Ik had het geluk dat deel 3 van de biografie van Gerard Reve uitkwam. Maar zulke weekeinden moeten niet te vaak voorkomen, anders word ik echt sacherijnig. Ik troost me in ieder geval met het vooruitzicht van de topper Jodan Boys – Barendrecht.