Amai, daar gaan we weer
Als je boven je hoofd op de snelweg het bord Breda ziet verschijnen, dan weet je het. Vlaanderen uit, Nederland in, kortom de vakantie zit er op. Ik zuchtte want ik had nog wel wat langer willen blijven. Fietsen, lezen, naar het strand, de Bourgondiër uithangen en verder lekker luieren. Ranomi Kromowidjojo heb ik zien schitteren. En ik heb de KNVB boot op de gay pride met o.a. de Goudse scheidsrechter Kevin Blom gezien. Thuis gekomen las ik dat er nogal wat discussie in Nederland was over uitspraken van René van der Gijp. Dezelfde clown die ook zo onbedaarlijk moest lachen om een emotionele Toine van Peperstraten. Voor de rest is de sport aan me voorbij gegaan. Maar volgens mij heb ik niet veel gemist.
Maar het sportluwe tijdperk loopt ook weer ten einde. De Goudse voetbalclubs zijn met hun trainingen begonnen. Volgende week dinsdag gaat het echt beginnen want dan worden de eerste bekerwedstrijden gespeeld. Ik ben benieuwd hoe de clubs daar mee om gaan want ik heb vaak meegemaakt dat veel trainers bekervoetbal niet belangrijk vinden. Ja, als er een gerenommeerde tegenstander voor de deur staat, maar dan is het vaak te laat. Hopelijk wordt de bekercompetitie nu wel serieus genomen. Supporters hebben daar recht op.
En nu met vakantie
Uitgemergeld kwam hij zwalkend over de streep.Hoestend als een oude potkachel, zwetend als een otter en met holle ogen probeerde hij nog iets zinvols te zeggen in de microfoon van de ongeduldige pers. Alle aspecten van topsport in één simpel beeld. Nederland had er de afgelopen weken twee nieuwe wielerhelden bij. Zotte taferelen op de flanken van de Alpe d’Huez Carnaval in bocht 7. Het duo Bou en Lau zorgde voor een enorme euforie. De nieuwe Ard en Keessie waren geboren. Er waren zelfs optimisten die Mollema de 100e Tour de France zagen winnen. Maar die mensen leven in sprookjesland. Bijna ging het zelfs nog helemaal mis met de nieuwe verlosser van het nieuwe wielrennen.
Faliekant mis ging het wel met het Nederlands vrouwenvoetbalteam. Ook hier euforie nadat Duitsland bijna was gevloerd. Maar daarna een roemloos einde. Pek en veren stonden al klaar. Ik was ook teleurgesteld in de dames, maar ik blijf geloven in de toekomst van het vrouwenvoetbal.
En nu met vakantie. Op naar het Groningse vlakke land van Mollema en het Vlaanderen van Koning Filip. Op 14 augustus hoop ik u weer aan te treffen. Dan is de Goudse sportwereld ook langzamerhand tot leven gekomen en ben ik benieuwd wat het nieuwe sportseizoen ons gaat brengen.
Sprookjesland
Ingezonden brieven, ik lees ze met veel plezier Vaak zijn ze scherp, soms trappen ze open deuren in en af en toe schieten ze hun doel helemaal voorbij. Reageren op ingezonden brieven is een zwaktebod, want het is nu eenmaal de mening van een lezer en ieder mens heeft het recht te denken wat hij wil. Toch reageer ik nu op een ingezonden brief. Iedereen mag een eigen mening hebben, maar er moet geen sprake zijn van onwaarheden of insinuaties.
Alleen de beginzin al dat er inmiddels te veel voetbalclubs in Gouds voetballand zijn. Feit is dat die clubs al jaren bestaan! De jongste, Jodan Boys bestaat op 1 mei 2014 (Dag van de Arbeid!) al weer 80 jaar. Verwijzen naar Rotterdam is gemakkelijk, maar daar is de situatie totaal anders. Veel zieltogende voetbalclubs en een grote honger naar woningbouwterreinen . Maar GSV dan? Daar is inmiddels een voor alle partijen goede oplossing voor gevonden. Mede dankzij de politiek. En gelukkig is het recht op vereniging vastgelegd in de Grondwet, dus de eis tot fuseren past niet in een democratie. Op de overigens onduidelijke verdachtmakingen naar de politiek en mijn rol daarin ga ik verder niet in. Daar heb ik hier te weinig ruimte voor.
Tenslotte ben ik zeer verbaasd over de opmerking dat ik Goudse sportpubliek niet serieus neemeen. Ik nodig je hierbij uit om onder het genot van een biertje verder te discussiëren Piet. Ik betaal.
Hoezo komkommertijd
Voor veel sporters is het nu komkommertijd. De meeste competities zitten er op, hoewel de voorbereidingen voor het nieuwe seizoen al weer aan de gang zijn. De voetbaltransfermarkt draait op volle toeren. In Brazilië wordt een scheidsrechter onthoofd, nadat hij zelf eerst een speler met een mes had doodgestoken. Dat belooft nog wat voor het WK in 2014. Maar verder is het rustig aan het voetbalfront. Nederland laaft zich nu aan de successen van de “onzen” in de Tour.
In de Goudse sportwereld begint het wel stiller te worden. Ook bij de typische zomersporten wenkt de vakantie. De wielrenners rijden hun laatste rondjes, de honkballers poetsen nog één keer de plaat, de tennissers slaan hun laatste balletje en de atleten lopen het laatste rondje. Alleen de cricketers gaan zo te zien de hele maand juli gewoon door.
“Hoho, wij zijn er ook nog”, hoor ik nu de voorzitter van Damlust mopperen. Daar heeft hij een punt, want deze kleine Goudse ereklasser heeft er weer een wereldkampioen bij. Het jonge toptalent Martijn van IJzendoorn behaalde het afgelopen week in Tours voor de 3e keer de wereldtitel bij de aspiranten. En waterpololiefhebbers kunnen a.s. weekend van topsport genieten in het Groenhovenbad bij de Dutch Waterpolo Trophy. Eigenlijk is er helemaal geen sprake van komkommertijd.
Alle ogen gericht op de Tour
“Moet jij niet langs de lijn staan”, riep iemand afgelopen zondag naar mij toen ik in het Houtmansplantsoen stond te genieten van Gruppo Sportivo. “Nu even niet”antwoordde ik. En toen ik om mee heen keek zag ik dat talloze Goudse voetbalfans er net zo als ik over dachten.
Maar ik mag dan mijn microfoon twee maanden hebben opgeborgen, dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet van sport geniet. Er is gelukkig meer in het leven dan voetbal. Tennis bijvoorbeeld, maar voor Wimbledon blijf ik niet thuis. Tennis is leuk om zelf te spelen, maar om nu urenlang te kijken naar het slaan van een bal over een net. De TT is ook leuk, maar ook hier heb ik aan een snelle blik op de TV genoeg.
Gelukkig is er de 100e Tour de France. Napoleon keek zijn ogen uit naar de start van het circus op zijn geboorte-eiland Corsica. Ondanks alle dopingverhalen ga ik toch weer dagelijks kijken. Maar ik heb besloten definitief naar de Belg te kijken. Maarten Ducrot komt er bij mij niet meer in, want als je niet eens de juiste winnaar over de streep ziet gaan, houdt het op. Ik wacht alleen nog op een Goudse deelnemer aan het meest prestigieuze wielerevenement ter wereld.
De ene club is de andere niet
De Goudse trainer René van Beek heeft weer van zich doen spreken. Weer een promotie. Maar ik heb de eerste azijnzeikers al gehoord. “Leuk hoor, maar wat moet Groeneweg zoeken in de 2e klasse”. Dit vind ik gelul van een dronken aardbei. Met zo’n instelling kun je beter helemaal niet aan competitievoetbal doen. Je wilt toch allemaal zo hoog mogelijk spelen?
Even rust dus voor de voetballers, maar niet achter de schermen. Het net 100 jaar geworden GSV en Jodan Boys zijn druk bezig om een aantal zaken voor het nieuwe seizoen te regelen. Ik hoop dat er voor beide partijen een mooie oplossing wordt gevonden, want hoe je er ook over denkt, ik zou het jammer vinden als GSV helemaal verdwijnt. Menigeen zal en mag daar anders over denken.
Al jaren hoor ik beweren dat er in Gouda veel te veel voetbalverenigingen zijn. Ook in de Goudse politiek hoor je dit steeds vaker. Ik begrijp wel wat ze willen, maar met hetzelfde gemak kan ik dan ook roepen dat er in Gouda veel te veel politieke partijen zijn. Iedere voetbalclub heeft net als iedere politieke partij zijn eigen bestaansrecht. Maar dat er beter kan worden samengewerkt is een waarheid als een koe en meer samenwerking juich ik toe.
Eindelijk rust voor de voetbalvelden
Ik dacht even dat het aflopende voetbalseizoen naadloos in de nieuwe editie zou overvloeien. Maar op vaderdag konden de kicksen gelukkig uit. Ook voor de spelers van DONK die eindelijk de rug rechtten. Zo werd voetballend Gouda een 3e degradatie bespaard.
De voetballers kunnen nu allemaal met vakantie om zich over pakweg 6 weken weer te melden voor de eerste training. Ondanks de huizencrisis verhuizen er dit jaar ook weer de nodige voetballers. Vaak kan ik die switch wel begrijpen, maar lang niet altijd. Dat Jodan Boys spelers verliest is logisch want in de Top- en Hoofdklasse speelt geld een belangrijke rol. Clubliefde is op dat niveau net zo zeldzaam als een Elfstedentocht in augustus.
Maar ook spelers die op een lager niveau spelen verwisselen tegenwoordig bijna nog sneller van club dan van ondergoed. Ik hoor soms verhalen waarbij ik mijn wenkbrauwen frons. Ik denk wel eens dat voetballers in hun carrière zo veel mogelijk clubs willen verzamelen. Het zij zo. Wie ben ik trouwens om daar een oordeel over uit te spreken. Maar vaak worden deze voetballers al snel teleurgesteld en dan duurt het seizoen erg lang voordat ze weer op hangende pootjes bij hun oude clubs terug kunnen komen. Hoe dan ook jongens, veel succes!
Geluk moet je afdwingen
Ik heb het hier al vaker gezegd en het werd afgelopen zondag weer benadrukt. De nacompetitie is een tombola. Spanning en sensatie, geluk en pech, zij vechten allemaal om voorrang. Voetballers die al met pensioen zijn maken hun rentree. Afscheid nemen wordt noodgedwongen nog een paar weken uitgesteld. Geplande vakanties geannuleerd en overschrijvingsformulieren worden nog even in de achterzak gehouden.
Anders dan tegen CKC had DONK zondag een zeldzaam gebrek aan geluk. Ballen werden van de doellijn gehaald en de Rotterdamse doelman trad op als wonderdokter. Terwijl juichende Rotterdammers de tribunes vervaarlijk deden trillen lagen de Donkianen verslagen op de groene mat. Uitgeteld zo leek het, maar de vlag is nog niet definitief gestreken. Er komt nog een herkansing. Alsof het nooit vakantie wordt. Nog even en de trainingen voor de nieuwe competitie beginnen al weer.
Maar a.s. zondag is het dan eindelijk wel afgelopen. DONK speelt dan een allesbeslissende wedstrijd tegen het destijds roemruchte SVV. Het wordt een weerzien met een oude bekende, Gerard van Ruitenburg. Jammer alleen voor het Ghanatoernooi, want ik denk dat DONK daar niet in zijn sterkste opstelling zal aantreden. En de familiedag zal ook een ander karakter hebben. Dat is jammer, maar als DONK dan eindelijk het geluk afdwingt zullen daar weinig hanen om kraaien.
Waarin een klein dorp groot kan zijn
Alle seinen stonden op groen. De zon scheen uitbundig. Oké, het waaide een beetje, maar een kniesoor die daar op let. Het was het hele weekend feest in Reeuwijk-dorp. De jaarlijkse familiedag. De Klim- en Klauterparty voor de kleinste voetballertjes, Kolder in de Polder voor de pupillen en Haagse Bluf voor de C- en B-junioren. Zaterdag de Penalty Bokaal met Vitesse doelman Piet Velthuizen. Tsaar Merab Jordania van de Arnhemse club had persoonlijk toestemming gegeven om af te reizen naar de polders van Reeuwijk. Een en al feest.
En ook zondag was het druk aan Kaagjesland. Er stond een enorme tent en ik kon met moeite de bestuurskamer vinden. De vette handdruk van Theo van het duo Theo en Leo (Leo was met vakantie). Clubmascotte Aad was uiteraard ook aanwezig. Over mascottes gesproken, ik was zaterdag in diergaarde Blijdorp met mijn kinderen en kleinkinderen. Nou dan weet je het wel als opa. Ollies voor de kleinkinderen. Maar dat terzijde.
RVC ’33 won met 1-0 en promoveert hiermee weer naar de 3e klasse. Een jong enthousiast team met alleen maar eigen jeugd. Het kan dus. De trotse 89-jarige Herman Ballering, bijna 80 jaar lid van RVC ’33 keek in een erestoel toe en zag dat het goed was.
Alfred Hitchcock en The Blues Brothers
De Goudse voetbalmeute, die blijkbaar geen dag zonder voetbal kan, spoedde zich zondag naar de het sportpark aan de Nieuwe Donkstraat om te zien of DONK het vege lijf zou redden.
Nou dat viel niet mee. Met nog vijf minuten te gaan en met een 0-1 achterstand leken de Gouwenaars aan hun laatste minuten als tweedeklasser bezig. Maar toen gebeurde het. Alfred Hitchcock, die tot dan verscholen achter een boom had gestaan, stapte uit zijn schaduw en gaf het sein tot een sensationele slotfase. Het leek ineens of er een knop werd omgedraaid. De gebroeders de Jong waren inmiddels als The Blues Brothers aan het front verschenen. De sierlijke Jeroen wist zijn broer, de oude krijger Menno ineens heel dichtbij. Een vlammende gelijkmaker, een geannuleerde strafschop in de laatste minuut en een dampende winnende treffer ver in de blessuretijd. Ongeloof bij velen. Rotterdamse supporters die hoofdschuddend afdropen en Donkianen die vol ongeloof naar de op volle toeren draaiende bierpompen snelden. Een penningmeester die likkebaardend rondliep. Hitchcock had zich weer geruisloos uit de voeten gemaakt.
De nacompetitie is soms een idiote roulette, maar ondanks het slechte voetbal heb ik me kostelijk vermaakt. Op naar het tweeluik met De Musschen. En Alfed Hitchcock is dan ook weer van harte welkom.