Wie krijgt de Zwarte Piet?
Vorige week was het beestenweer. De weergoden waren verschrikkelijk boos geworden en straften grote delen van Nederland met hun toorn. Straten stonden blank en kelders stroomden onder. Ik zag zelfs de Ark van Noach. “Waar kan ik afmeren” vroeg Noach en ik wees hem naar het DONK terrein.
Het veld van DONK was goed bespeelbaar, voor de scheidsrechter de reden om 22 spelers de gure wei in te jagen. Gelukkig kwam de man in het zwart na 45 minuten bij zinnen. Hoewel hij formeel gelijk had was hij de gebeten hond en kreeg de zwarte Piet.
Oei, nu moet ik op mijn woorden letten, want voor je het weet staat de cultuurpolitie voor de deur. Er zijn Kamervragen gesteld en zelfs de Verenigde Naties mengen zich in de strijd. Oorlogen worden naar de achtergrond verdreven. Voor- en tegenstanders vallen over elkaar heen. Net een spannende bokswedstrijd waarvan niemand de afloop weet. Gele en rode kaarten staan nu ter discussie. Net als de man in het zwart en de voetballers met gekleurde schoenen. Code oranje is verkleurd naar code Zwart.
Wat een discussie. Ik vind trouwens wel dat voetbalschoenen zwart moeten zijn. Maar als iemand zo graag oranje schoenen wil zal het mij worst wezen. Als ze maar scoren.
De beste stuurlui staan op de Markt
Volgens een bekend gezegde staan de beste stuurlui aan wal. Maar dat geldt niet voor Gouda. Daar staan ze n.l. op de Markt. Als ik op vrijdagmiddag langs fiets staan de scootmobielen in een rij opgesteld. Ik kan het dan niet laten om een babbeltje te maken. Onder aanvoering van Gerrit Hornes wordt de Nederlandse en Goudse voetbalwereld van kritisch commentaar voorzien.
De harde kern bestaat verder uit Piet van der Ree, Dirk van der Klein, Krijn Hogendoorn, Tinus Hogendoorn en Willem Beerthuizen. Mannen die vroeger op zondagmiddag, toen er nog geen internet of twitter was, om half 5 samendromden bij de etalage van de Goudsche Courant voor de voetbaluitslagen. Oud voetballers die hun sporen hebben verdiend bij GSV, Gouda, ONA en Jodan Boys. Ik heb ze zelf nooit zien voetballen, maar het zullen ongetwijfeld mannetjesputters zijn geweest.
Behalve dat ze alles van voetbal weten, kennen ze ook half Gouda. Als ze zelf geen voorbijgangers aanspreken worden ze wel door passanten op de schouders geklopt. “Bij slecht weer wijken we uit naar de Kerk in Korte Akkeren” aldus Hornes. Dat zullen ze dan afgelopen zondag wel hebben gedaan, want zelfs voor deze liefhebbers zal code oranje te veel zijn geweest. Was het maar weer vrijdag.
Lang leve de breedtesport
Topsport is prachtig maar niet altijd gezond. Kijk naar de wielrenners die tijdens een bergetappe vaak meer dood dan leven boven komen. En dan krijgen ze meteen ook nog een microfoon onder de snufferd en wordt verwacht dat ze even gedetailleerd verslag doen van hun helletocht. Marathonlopers die uitgemergeld en met holle ogen over de eindstreep waggelen. En toch zitten we met pils en chips voor de televisie.
In Gouda blinken “we” al jaren uit in waterpolo. Zeg Den Edel en de gouden, zilveren en bronzen medailles vliegen je om de oren. Om over de vele kampioenen van schaatsclub Gouda nog maar te zwijgen. Kijk in sporthal De Mammoet naar de Wall of Fame. Het barst van de Nederlandse kampioenen. Prachtig.
Maar er is meer dan topsport. Afgelopen weekend was ik bij AV Gouda. AV Gouda is een voorbeeld van een sportclub die de breedtesport hoog in het vaandel heeft. De afgelopen jaren gingen Gouda atleten tijdens het Sportgala met hoofdprijzen aan de haal. De club heeft veel toppers voortgebracht, maar om nog groter te worden komt verlaten ze de club. Veel clubs zouden balen van zo iets, maar bij de AV Gouda ligt dat toch iets genuanceerder. Topsport is leuk, maar niet ten koste van alles. Hulde voor dit standpunt!
Denken in Gouda
Er heerste een serene stilte. Aan de bar dronken een paar mensen stil hun koffie. In de zaal zaten 22 mannen denkend achter hun damborden. Af en toe schoof een dammer zijn stoel voorzichtig naar achteren, wierp nog snel een blik op zijn verlaten bord en schuifelde naar de bar voor een kop koffie. Om zich daarna peinzend over zijn volgende zet weer in de strijd te mengen. In het midden van de zaal liep iemand langs de borden en deed telkens een zet. Alexander Georgiev, de wereldkampioen dammen uit Rusland!! Hij vereerde Gouda met een bezoek voor een wedstrijd simultaan dammen in het nieuwe biljart- en denksportcentrum.
Een oud bedrijfspand, omgebouwd tot een mooie sportaccommodatie. Vorige maand werd de accommodatie geopend door biljartopper Dick Jaspers en afgelopen vrijdagavond had men weer een wereldtopper gestrikt. Het nieuwe biljart- en denksportcentrum De Hoog heeft op de 1e etage een schitterende biljartzaal en de begane grond is het nieuwe onderkomen van Damlust en Messemaker 1847.
Denkend Gouda onder één dak. Nu nog hopen dat het publiek de accommodatie kan vinden, want het ligt nogal afgelegen. Ik heb me in ieder geval een slag in de rondte gezocht. Dat zal ongetwijfeld aan mij liggen. Maar ik weet De Hoog nu blindelings te vinden.
Niet iedere verandering lijkt een verbetering
Het hele leven staat bol van veranderingen. De wereld draait door, dus wij moeten gewoon meedraaien. Participeren volgens het evangelie van Mark Rutte.
In de sportwereld wemelt het ook van de veranderingen. Ik was eens bij het begin van het rugbyseizoen bij RFC Gouda en toen werd mij verteld dat er zo’n dozijn nieuwe spelregels van kracht waren geworden. Toe maar.
Dit is ook het geval in het nieuwe voetbalseizoen. De tijdstraf en de fysieke controle van de spelerspassen. Hier wordt trouwens niet consequent mee omgegaan heb ik gemerkt, maar dat terzijde. De verliezend bekerfinalist is volgend jaar niet meer welkom is in de Europa League. Terecht, want dit was een rare regel.
Waar de voetbalclubs echt gek van worden is het digitale wedstrijdformulier. Daar is bij de KNVB denk ik niet echt goed over nagedacht. Men heeft zich volgens mij niet gerealiseerd wat dit allemaal teweeg brengt. Spitsuur bij het invullen van het wedstrijdformulier en inloggen op Sportlink is vaak een probleem. Computers met te weinig geheugen. Verenigingen worden zo weer op kosten gejaagd. Frustratie alom. “Zo jaag je de vrijwilligers weg” hoorde ik zaterdag in Reeuwijk een leider verzuchten. Ik hoop het niet, maar de KNVB moet deze gang van zaken maar snel gaan evalueren.
Voetbaltweelingen
Ik moest afgelopen zondag tijdens de voetbalwedstrijd RVC’33 – ONA denken aan de legendarische televisieserie All in the family. Met die knorrige Archie Bunker en zijn serviele sloffende echtgenote Edith. Ik twijfelde op een gegeven moment wie het 2e doelpunt scoorde. Was het Thomas of Jelle. Hoe dan ook, het bleef in de familie. Driekwart van de productie kwam voor rekening van deze jongelingen.
Voetbalbroers, het barst er van. Ronald en Erwin Koeman. Bij Jodan Boys stonden eens drie gebroeders Blok in de basis. Menno en Jeroen de Jong bij DONK. Joery en Gregory Castano bij Olympia. Romeo en Aziz el Bouazatti bij Gouda en GSV. Piet en Dick Ernst bij ONA. Laat bij WDS de naam de Koning vallen en het halve dorp kijkt om. En zo kan ik nog wel even door gaan, maar mijn ruimte is beperkt.
Tweelingen bij het voetbal zijn zeldzamer, hoewel die er ook genoeg zijn. De bekendste zijn de Ajacieden Frank en Ronald de Boer. Willy en René van de Kerkhof van PSV. De Spartanen Dennis en Gerard de Nooijer. En bij RVC’33 dus Thomas en Jelle v.d. Poel. Vorig jaar nog A-junioren en dit seizoen al een sensatie in Reeuwijk-dorp. Pas 18 jaar en nog een heel voetballeven voor zich. Ik heb genoten van ze.
De Goudse Nationale Singelloop
De kop van voetbalcompetitie is er af. De resultaten van de Goudse voetbalclubs waren het afgelopen weekend wisselvallig. Het gedegradeerde Jodan Boys verslikte zich in Smitshoek en de euforie van velen is even getemperd. Het eveneens gedegradeerde Gouda ontsnapte met pijn en moeite aan een blamage tegen het zeker niet imponerende Hermandad. Het wachten is op de return van Piet van Offeren. Op zondag zorgde Olympia in mijn ogen voor een verrassing, en ook Gouda deed weer van zich spreken. De doelpuntenbron van Aziz el Bouazatti is nog steeds niet opgedroogd. De verwachtingen zijn in het Groenhovenpark weer hooggespannen, en waarom ook niet. ONA sprokkelde een puntje en DONK liet zich onnodig in het pittoreske Oudenhoorn verrassen door het gepromoveerde OHVV. Maar de competitie is nog lang en hardlopers zijn doodlopers.
Over hardlopen gesproken. Vrijdag wordt de Goudse binnenstad weer in bezit genomen door hardlopend Gouda. De Goudse Nationale Singelloop, een prachtig evenement dat steeds meer deelnemers trekt. De jubileumeditie (25e keer) schijnt weer alle records te breken. Ik hoop dat de organisatie een mooi deelnemersveld heeft kunnen strikken voor dit jaarlijkse hoogtepunt op atletiekgebied in onze stad. Positieve reclame voor Gouda is nooit weg.
En nu maar hopen op mooi weer, want het is tenslotte vrijdag de 13e.
De visuele controle
Na de tragische dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen heeft de KNVB gelukkig meer aandacht gekregen voor het geweld op en rond de voetbalvelden en heeft het Aktieplan Tegen Geweld opgesteld.
De maatregel die tot nu toe voor de meeste publiciteit heeft gezorgd is de tijdstraf bij de B- categorie. Bij een gele kaart moet je 10 minuten naar de kant. Geen gekke maatregel, maar wie gaat dat allemaal registreren. Krijgen we net als bij zaalsporten een tijdklok langs het veld?
Met een andere maatregel werd ik afgelopen zondag geconfronteerd. De visuele controle! Voor aanvang van de bekerwedstrijd Olympia – VEP moesten alle 22 spelers zich opstellen op het veld. De scheidsrechter had alle spelerskaarten bij zich en de spelers moesten hun geboortedatum noemen. Deed een beetje komisch aan. Het volkslied ontbrak nog. Als een volgzame discipel handelde de scheidsrechter volgens de nieuwe regels, maar het deed toch een beetje koddig aan. Wat doe je als scheids wanneer je geconfronteerd wordt met een eeneiige drieling?
De visuele controle is logisch. Alleen vraag ik me af waarom dit op het veld moet plaatsvinden, hoewel een oud voetballer me vertelde dat dit 30 jaar geleden bij de pupillen ook gebeurde. En moet de scheidsrechter zich eigenlijk niet legitimeren? Iedereen kan beweren dat hij de leiding heeft.
Klaar voor de strijd
Afgelopen zaterdag begon de voetbalcompetitie bij de amateurs. Die van de grote jongens van de Topklasse. En dan is het toch even slikken wanneer je bedenkt dat “wij in Gouda” dit jaar niet mee mogen doen bij de allergrootsten. Dat is en blijft jammer. Op de dag dat de Topklasse van start ging speelde Jodan Boys een bekerwedstrijd tegen 1e klasser Rijsoord. Een eerste echte test, omdat de contouren van het nieuwe team nu zo ongeveer duidelijk moeten zijn.
Na afloop van de gewonnen wedstrijd liep het sponsorhome weer vol. Sponsors staan blijkbaar nog in de rij en dat is mooi in deze tijden. Want als je als club echt aan de weg wilt timmeren kom je ook in het amateurvoetbal zonder geld nergens.
Als we afgaan op de resultaten in de voorbereiding dan is Jodan Boys klaar voor de nieuwe competitie. Een aantal belangrijke spelers is vertrokken en op het laatste moment haakte ook drievoudig Somalisch international Ahmed Ali toch weer af. Maar de nieuwelingen waren allemaal optimistisch. Een enkeling nam zelfs het woord kampioen in de mond. Dat kan jeugdige overmoed zijn, maar aan de andere kant mogen de supporters best iets verwachten. De concurrentie zal ongetwijfeld groot zijn, maar ook in de Hoofdklasse is de bal rond.
Fierljeppen
A.s. zaterdag wordt in Polsbroekerdam het NK Polsstokverspringen gehouden. Toen ik in mijn mailbox keek zag ik een uitnodiging voor dit kampioenschap. “Prachtig dacht ik, daar ga ik naar toe”. Maar ik besefte dat ik enkele dagen daarvoor net had toegezegd als spreekstalmeester voor de opening van het voetbalseizoen van de Jodan Boys op te treden. En een woord is een woord. Helaas dus.
Polsstokverspringen of fierljeppen zoals ze het in Friesland zeggen. Prachtige sport. Ik heb in mijn jeugd heel veel wedstrijden gezien. In mijn geboortedorp Benschop. In Jaarsveld, in Lopik, in Vlist en ook in Polsbroekerdam. Dat was de tijd van Bert Koetsier, Teus Eikelenboom en van Anton van der Bas. Maar ik kwam in die tijd vooral voor mijn plaatsgenoot Aart de With. En dat had mede te maken met het feit dat hij een vriend was van mijn broer. Aart de With, een groot kampioen. Vijftig titels op zijn naam. Dat kan niemand hem voorlopig nazeggen. Ik heb vroeger ook veel polsstok gesprongen, maar dat was alleen om over een sloot te komen. En vaak eindigde zo’n poging dan ook nog met een nat pak. Mooie tijden waren dat.
Nogmaals jammer dat ik er zaterdag niet bij kan zijn. Hopelijk speelt Jodan Boys wel de sterren van de hemel.