Weer de kerst niet gehaald
Wat is de overeenkomst tussen Martin Jol, Gertjan Verbeek, Pieter Huistra, Ernie Brandts, Giles Bonnet en een kalkoen? Geen van allen heeft de Kerst gehaald. December is niet voor iedereen een feestmaand. Zeker niet voor die trainers die deze maand hun ontslagbrief in hun kerstpakket aantroffen. Sommigen hebben het wellicht aan zien komen, maar voor menigeen zal het als een verrassing zijn gekomen. Als de resultaten uitblijven, dan dreigt er meestal gevaar. De chemie was weg, hoor je dan vaak als ontslagreden. Bij het woord chemie moet ik aan Pernis denken, maar het zal wel. Meestal gaan ze in goed overleg uiteen. Zou ik ook zeggen als ik bestuurslid was.
In de Goudse voetbalwereld gaat december ook niet rimpelloos voorbij. Patrick Akerboom is bedankt voor zijn diensten. Waarom Jodan Boys dit twee dagen voor de winterstop moest doen, is mij een raadsel. Er zijn ook trainers die zelf hun contract per direct inleveren. Felix Aerts van Gouda heeft het met onmiddellijke ingang voor gezien gehouden. Dan zijn er nog Goudse voetbaltrainers die hopen in ieder geval het lopende seizoen af te maken.
Ik hoop dat eerdergenoemde trainers toch fijne kerstdagen hebben gehad. Het leven gaat door en het voetbal ook. In januari 2014 zien we wel verder.
Appels met peren vergelijken
Een bonte verzameling topsporters was vorige week dinsdag weer aanwezig tijdens het jaarlijkse Sportgala. Arjen Robben had zijn mooiste smoking aangetrokken, maar voelde zich als voetballer toch een beetje een vreemde eend in de bijt van het NOC/NSF feestje. Volop discussie in de media. De ene journalist vindt de nominatie van Robben terecht. Met zijn doelpunt waarmee hij Bayern München de Championsleague bezorgde moest hij zeker sportman van het jaar worden vonden velen. Anderen vinden het raar dat voetballers (en andere teamspelers) genomineerd worden voor de titel sportman of sportvrouw.
Sportverkiezingen. Juichende winnaars, maar ook teleurgestelde “verliezers”. Feit is dat het vaak heel lastig, zo niet onmogelijk is, om aan de hand van objectieve criteria winnaars aan te wijzen. Een wereldtitel telt meer dan een nationale titel. Maar heeft een voetbalteam dat kampioen is geworden in de 4e klasse meer kans dan een team dat via de nacompetitie naar de 1e klasse is gepromoveerd? Nog lastiger is het als sprake is van eenzelfde niveau. Een damkampioen of een schaakkampioen? Een handbalkampioen of een korfbalkampioen? Speelt het aanzien van de sport een rol?
Binnenkort wordt ook het Goudse Sportgala weer georganiseerd. Er zijn ongetwijfeld weer veel goede kandidaten, maar nu zal het ook weer een kwestie zijn van appels met peren vergelijken.
De ene medaille is de andere niet
Vorige week zat de tribune bij DWDD vol met oud schaatsers. Helden met duizenden kilometers in hun benen. Helden voor wie ik decennia geleden de longen uit mijn lijf heb geschreeuwd. Sjoukje Dijkstra, Peter Nottet, Gerard van Velde, Jan Ykema en natuurlijk het legendarische duo Ard en Keesie. Kees Verkerk, de kasteleinszoon uit Puttershoek en Ard Schenk, de blonde reus uit Anna Paulowna. Ard Schenk zei doodleuk dat hij zijn Olympische medailles had verkocht. Hij wilde er eens lekker van gaan leven en ging van de opbrengst uitgebreid op vakantie in de VS. Waarom ook niet, ze liggen toch maar in een doosje.
Ik moest aan Ard Schenk denken toen ik zondag een voetbalsupporter van SV Gouda tegenkwam in Bodegraven. Hij was vrijdagavond gehuldigd voor zijn 50-jarig lidmaatschap. Ik vroeg hem waar zijn speld was, maar kreeg geen duidelijk antwoord. Maar de man was zeer trots. “Ik heb al een Feyenoord speld, nu een Gouda speld, de cirkel is rond” sprak hij trots. Ondanks het feit dat hij zijn onderscheiding ergens thuis had liggen denk ik dat deze supporter zijn spelden nooit zal verkopen. Ook niet nadat zijn kluppie zondag in de laatste minuut een niet verwachte nederlaag leed en ik hem hoofdschuddend naar de uitgang zag sjokken.
De loting voor het WK voetbal
Sinterklaas heeft nauwelijks zijn hielen gelicht of de Kerstman dringt zich al weer op. Edwin de Roy van Zuydewijn is niet van de buis te slaan en volgt het spoor van Willem Oltmans, die ondanks de vele diskwalificaties destijds als een onvermoeibare marathonloper lachend over de finish strompelde.
Afgelopen donderdag overleed Nelson Mandela, oud bokser, vrijheidsstrijder, maar vooral verzoener. De vele lofuitingen waren meer dan terecht. Er werd bij de wedstrijden in het betaald voetbal een minuut stilte gehouden. Dat moet Sepp Blatter, als hij eens het tijdelijke voor het eeuwige verwisselt, nog maar voor elkaar zien te krijgen. Die mag hooguit op elf seconden rekenen.
Maar dat alles werd natuurlijk overschaduwd door het sportmoment van de laatste dagen. Niet de zoveelste nederlaag van PSV, Jodan Boys en SV Gouda, maar DE LOTING, die “spontane” en zogenaamd objectieve circusvoorstelling van de FIFA. Krantenpagina’s worden weer vol gekalkt. In radio- en televisieprogramma’s verschijnen weer de bekende “kenners” die het natuurlijk allemaal weer weten.
Het zal mij worst wezen tegen wie Nederland speelt. Een echte wereldkampioen moet van iedere tegenstander winnen. En aan bijgeloof doe ik niet, dus de eerste wedstrijd op vrijdag de 13e tegen Spanje kan ook worden gewonnen, en dan kunnen alle prognoses in de prullenbak.
Gravin Jacoba van Beieren
Ik woon er vlak bij, maar was er nog nooit geweest. Schande. Maar afgelopen week ben ik, om mijn blazoen te zuiveren, eindelijk bij de Handboog Schietvereniging Gravin Jacoba van Beieren op bezoek geweest. En ik heb er in de verste verte geen spijt van gehad. In tegendeel, het was een leerzame avond. Ik werd helemaal ingewijd in de geheimen van de handboogsport. Termen als recurve en compound zijn vanaf nu geen wezensvreemde kreten meer. De geest van Robin Hood en Wilhelm Tell waarde rond in de prachtige in-door accommodatie aan de Groen van Prinsterersingel in Gouda.
Handboogschieten, een sport voor jong en oud. Jongens en meisjes nemen in hun gewone dagelijkse kloffie de high tech boog ter hand. Een al wat oudere man houdt de traditie van de oeroude sport in stand hield en vuurt met een traditionele houten boog houten pijlen af.
De handboogsport in Gouda leeft. Dat werd me ook duidelijk toen halverwege de avond twee jonge gasten uit Vleuten gewoon even langs kwamen om kennis te maken met deze sport.
Zo’n 600 jaar nadat ze met de Hoeken vanuit haar kasteel van Gouda de strijd aanbond met de Kabeljauwen leeft de naam van Jacoba van Beieren voort in Gouda. In de naam van een prachtige sportvereniging.
Geluk, pech of gerechtigheid
Omdat Groeneweg vorig seizoen op de laatste competitiezondag in blessuretijd nog een doelpunt maakte nam droefenis bezit van het veld in het Groenhovenpark. Het 1e zondagteam waande zich al in de nacompetitie maar daar werd wreed een stokje voor gestoken. Afgelopen zondag kon er door Gouda wel worden gejuicht, hoewel het vlak voor tijd nog even mis dreigde te gaan. Gerechtigheid zullen ze bij SV Gouda hebben geroepen.
De cricketers van Olympia liepen vorig seizoen met 1 duizendste punt promotie mis. Is dat pech of is dat geluk? Ja zeg het maar. Feyenoord verloor zondag in de 93e minuut met 1-0 van RKC. Pech of geluk? Het is maar net aan welke Koeman je het vraagt. Roda ’76 kon zaterdag niet van 9 Alkmaarders winnen? Pech? Nee, want als spits Németh zulke enorme kansen mist, dan is dat gewoon onkunde.
Zondag deed ik verslag van de wedstrijd ONA – VFC. De trots van Korte Akkeren tegen de koploper uit Vlaardingen. Een sensationele wedstrijd waarbij het vuur in de 2e helft werd opgestookt. Na 95 minuten leidde ONA met 2-1, maar in 96e minuut werd het 2-2 en in de 100e minuut scoorde invaller Jimmy Onderdelinden zelfs met een buitenspelluchtje 2-3.Pech of geluk. Ik weet het niet. In ieder geval geen gerechtigheid.
Waar een club trots op mag zijn
Zondagmiddag 17 november 2013. De lucht is grijs en het is windstil, een unicum in de open vlakte van de Oostpolder. De supporters hebben een plaatsje gezocht langs de lijn. Voor mij op de tribune zat de familie van Beek, Donkianen in hart in nieren, maar moesten ze vanmiddag supporter zijn van tegenstander Groeneweg? Ik vroeg belangstellend naar hun juichgedrag. “Natuurlijk juich ik voor René” antwoordde Yvonne, maar ik meende toch een lichte aarzeling te bespeuren. De bezoekers wonnen via een omstreden strafschop in de allerlaatste minuut, maar ik heb de van Beekjes niet de polonaise dansend de tribune zien verlaten. Ook trainer René voelde zich misschien iets ongemakkelijk, maar hij was blij met de drie punten. Terecht, soms moet je je gevoel uitschakelen.
De familie van Beek is trots. Trots op zoon Sven. Op Feyenoord TV hoorde ik Ben Frieling enthousiast vertellen over die kleine pupil die hij de eerste voetbalstapjes leerde.
Sven van Beek, ooit begonnen bij DONK verlengt deze week zijn contract bij Feyenoord. Het gaat snel want hij speelt ook al in Jong Oranje. De eerste (jeugd)international van DONK, en daar zijn de Donkianen trots op. En het levert de Goudse voetbalclub ook nog een leuk centje op. Maar dat is mooi meegenomen.
Le Tour sous le Dom
Juichend deelde Jeroen Wielaert mee dat de start van de Tour de France 2015 in Utrecht is. Na een jarenlange lobby, als geintje begonnen in de kroeg met een aantal snelle schetsen op een bierviltje. Dat Rotterdam nog roet in het eten gooide was geen reden voor Wielaert om zijn fiets dan maar aan de wilgen te hangen. “Continuez, continuez,” fluisterde Tourbaas Christian Prudhomme.
Utrecht maakt zich op voor de Tour. Het kost ettelijke miljoen maar dan heb je ook wat. Menig wielerliefhebber is in zijn nopjes en ook de middenstand is blij. Tegenstanders roeren zich al. Maarten van Rossem bestempelde het hele idee als waanzin.
Ik vroeg me af of zoiets ook in Gouda mogelijk zou zijn. Maar waar zou Gouda dan mee moeten komen. Kaas? Is alleen als merk nog wereldberoemd. Kaarsen? Kaarsjesavond lijkt me niet genoeg.
Laten we niet dagdromen. We hebben een prachtig nieuw zwembad waar internationale wedstrijden georganiseerd kunnen worden. Maar de kans dat de Tour de France Gouda aandoet is net zo groot als dat Jodan Boys binnen vijf jaar in de Championsleague speelt. Gelukkig maar, want ik zou, als Gouda toch zo’n wereldevenement binnen zou halen, net zo reageren als Maarten van Rossem. En ik ken trouwens ook geen Goudse Jeroen Wielaert.
Laat de winter maar komen
Soms zit het mee en soms zit het tegen. Afgelopen zondag was het ronduit herfstig.Hagel- en regenbuien werden afgewisseld met zonneschijn. Donkere Hollandse wolken scheerden door de Gouds luchten. Landschapsschilders en natuurdichters hadden de dag van hun leven. Ik was in het Groenhovenpark bij de open dag van de Goudse Langlaufvereniging en had medelijden met al die enthousiaste sporters die weer en wind trotseerden. Maar ik heb geen wanklank gehoord. Tussen de striemende buien door werd er even geschuild in de mooie nieuwe skihut om later de skiloipe weer massaal te betreden.
De langlaufvereniging is een prachtige loot aan de Goudse sportboom. Van heinde en ver komen leden en liefhebbers toegestroomd. Uit Huizen, uit Almere en zelfs uit België. Want wie denkt er nu de Belgische kampioen langlaufen Tim de Ridder uit Antwerpen in Gouda aan te treffen.
Ik had het me niet gerealiseerd, maar Gouda is op het gebied van de langlaufsport bij de jeugd een topper. Talrijke kampioenen lopen daar rond. Er werd zelfs een demonstratie skiken gegeven. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar het enthousiasme droop er van af. Het is dat ik naar Reeuwijk moest voor een voetbalwedstrijd, anders had ik ook de ski’s ondergebonden. Laat de winter maar komen.
De mannen met de baarden
Zij die willen te kaap’ren vaaren, moeten mannen met baarden zijn. De Nederlandse folkgroep Fungus had er 40 jaar geleden een enorme hit mee. Jan, Piet, Joris en Corneel. Kijk, dat zijn de namen, dat waren nog eens helden. Ik moest meteen aan dat liedje denken toen ik deze week een reportage zag over de World Series, het belangrijkste sportevenement in Amerika. The Boston Red Sox tegen The St. Louis Cardinals. The Red Sox hebben een geheim wapen in de strijd gegooid: DE BAARD. Alles uit de kast voor een kampioenschap. En de fans geven het goede voorbeeld. De tribunes zijn bevolkt met ZZ Top klonen.
Ik heb ook jaren een baard gehad, maar in een vlaag van verstandsverbijstering heb ik een keer een weddenschap afgesloten dat bij een kampioenschap mijn baard er af zou gaan. Het eerste zaterdagteam van Gouda stond toen in de onderste regionen. Lekker veilig gokken. Dat dacht ik tenminste, want het team van Willem Dekker ging plotseling als een speer. En ja hoor, op een mooie zaterdagmiddag werd het kampioenschap binnengehaald. En op de middenstip werd ik toen, zij het amateuristisch, verlost van mijn baard. Jammer, maar helaas.
Ik zie trouwens steeds meer baarden in de sport. Mooier dan al die tattoos.