Sport en poezie
‘Gerrit moet je niet naar een voetbalveld vanmiddag’ vroeg een bekende Gouwenaar mij zaterdagmiddag toen hij mij om 14.00 uur nog rustig op de Kleiweg zag lopen. Ik begreep de verbazing, want normaal gesproken ben ik op dit tijdstip inderdaad op een of ander voetbalveld te vinden om radioverslag te doen. Maar ik had nu andere plannen. Ik was op weg naar de Chocoladefabriek voor de finale van de verkiezing van de nieuwe Goudse stadsdichter. Eigenlijk ging ik helemaal niet ‘vreemd’, want ik vind dat sport ook vaak poëzie is. Vier goede dichters waren tot de Goudse Olympische Finale doorgedrongen en vanmiddag zou de winnaar Gouda worden gekroond. Dat poëzie topsport is bewezen de vier kandidaten, die in een spannende wedstrijd probeerden als winnaar te finishen. De fans leefden hartstochtelijk mee.
Joost Reichenbach is onze nieuwe stadsdichter en ik hoop van harte dat hij zich ook regelmatig in de Goudse sportwereld onderdompelt want hier ligt de poëzie voor het oprapen. Ranke atletes die als hinden de horden nemen. De ruwe bolster blanke pit van de rugbyers. Getatoeëerde voetballers. Klotsende biljartballen. De serene rust bij dammen en schaken. In de modder zwoegende fietscrossers. Zoevende tennisballen. Kortom ga kijken Joost en dan komen de woorden vanzelf om met de scheidende stadsdichter Hanneke Leroux te spreken. Denk ook aan het jaarlijkse Sportgala.
Ik was zondag bij de voetbalwedstrijd Olympia – Den Hoorn, een wedstrijd waar niemand vrolijk van werd. Ik moest op een gegeven moment denken aan de woorden van Michel van der Plas: ‘Ik zit mij voor het vensterglas onnoemelijk te vervelen, ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon is samen spelen’. Joost Reichenbach zou hier ongetwijfeld ook het zijne van hebben gedacht.
De Olympische Spelen
‘Jullie gepensioneerden kunnen lekker de hele dag naar de Olympische Spelen kijken’ hoorde ik zondagmiddag een Goudse voetbalfan zeggen tegen een paar oudere mannetjes in de bestuurskamer van Excelsior ’20. We hadden net een opwindende voetbalwedstrijd gezien, waarin ONA de Schiedamse tegenstander met 3-6 in de pan had gehakt waarna het gesprek al snel over Sven Kramer ging. Ik voelde me ook aangesproken omdat ook mijn wekker niet elke morgen om 6 uur rinkelt. Dus volop tijd om uren voor de tv te hangen. Dat zal niet gebeuren, maar de Olympische Spelen blijven een fenomeen. ‘We’ hebben inmiddels al heel wat medailles veroverd. Het goud van Sven was geen verrassing, maar sinds zaterdag kan Carlijn Achtereekte ook niet meer anoniem over straat. SC Gouda juicht om haar eerste olympische medaillewinnaar. Ted-Jan Bloemen blijft tenslotte van ‘ons’ vinden ze bij de Goudse schaatsclub.
Het mooie van de Olympische Spelen is de aandacht voor sporten die we niet vaak op tv zien, zoals biatlon. En de langlaufers op de 30 km skiatlon die als schichten door het besneeuwde Koreaanse landschap schieten. Slopestyle blijft merkwaardig net als mogulskiën. Je moet wel sterke knieën hebben. IJsdansers die gracieus over het ijs zwieren. En wat te denken van curling. Topsport in landen als Canada, Noorwegen en Zweden en ook in Nederland in opkomst. Maar wij moeten er natuurlijk weer een malle quiz op tv van maken, waar onder leiding van Frans Bauer en spreekstalmeester Evert ten Napel een blik BN’ers is opengetrokken die wild zwaaiend met bezems indruk trachten te maken.
Tenslotte hoop ik dat na de sporters ook de politici van Noord en Zuid Korea elkaar echt vinden. Dat zou de meest glanzende gouden medaille kunnen opleveren.
De scheidsrechter
Ik wil het deze keer hebben over het fenomeen scheidsrechter. De scheidsrechter, een geliefkoosd onderwerp van hoon en spot. Onze nationale Kop van Jut. Na een verloren voetbalwedstrijd staat het voor de verliezende trainer vaak vast dat het de schuld is van de scheids. ‘Het was geen strafschop en die rode kaart was belachelijk’.
Een scheidsrechter is ook maar een mens. Je hebt scheidsrechters die het spel goed aanvoelen en niet bij elke overtreding fluiten. Er zijn scheidsrechters die het spel met het handboek soldaat onder de arm benaderen en de wedstrijd kapot fluiten. Ik heb scheidsrechters gezien die na elke overtreding tekst en uitleg geven. Ook aan het publiek langs de lijn! Er zijn scheidsrechters die zich de belangrijkste persoon vinden en dat ook in de bestuurskamer al laten zien.
Scheidsrechters zijn geen heilige boontjes, dat bewees onlangs die Franse referee die een speler natrapte en hem daarna nog een gele kaart gaf! En scheidsrechters maken fouten, ja wie niet. Fouten maken is toch niet verboden? Maar je moet met je poten van de leidsman/-vrouw afblijven. Zondag was ik in Bodegraven weer eens getuige van een opgefokte voetballer die, na afloop van de wedstrijd, verbaal zo idioot tekeer ging dat de scheidsrechter als een speer zijn kleedkamer in moest vluchten om klappen te voorkomen.
Voetballers, bijna altijd gebeuren deze dingen bij voetbal, wees blij dat er nog mensen zijn die wedstrijden willen fluiten. Neem een voorbeeld aan de rugbyers. Die accepteren zonder mokken de beslissing van de scheids. Zou de kwaliteit van de rugbyscheidsrechter daar ook mee te maken hebben? RFC Gouda zal dat beamen, want hun Ap van Kersbergen werd deze week uitgeroepen tot de beste rugbyscheidsrechter van Nederland. Gefeliciteerd Ap.
De jeugd van tegenwoordig
Het ziet er naar uit dat weer een voetbalvereniging verkast van zondag naar zaterdag. VV Bodegraven besluit op 14 februari over het afschaffen van het prestatievoetbal op zondag. Nu is het woord ‘prestatievoetbal’ een eufemisme, want de prestaties van de 3e klasser zijn al een aantal jaren niet erg aansprekend. De belangrijkste reden om op zaterdag te gaan spelen zegt men is dat de jeugd niet op zondag wil spelen. Dus is er geen doorstroming. Ze gaan liever stappen op zaterdagavond en dan op zondag uitslapen.
Dezelfde reden hoorde ik zondag na de wedstrijd Olympia – Nieuwerkerk van Nieuwerkerkse bestuursleden. De jeugd wil niet op zondag voetballen. Men wil nu met eigen jeugdspelers gaan bouwen aan een stabiele zaterdageersteklasser hoorde ik onlangs hun penningmeester zeggen. Op zondag lukt het niet om uit de 1e klasse te komen en veel supporters herkennen zich niet in het elftal met spelers van buiten.
Met eigen jeugdspelers doorgaan vind ik een nobel streven. Maar stel dat het op zaterdag zo goed loopt dat de ene promotie op de andere volgt, en men wil steeds hogerop, is dan de verleiding niet groot om weer spelers van buiten aan te trekken om dat laatste stapje te zetten? Bovendien leert de praktijk dat een overstap niet automatisch succes oplevert. De nederlagen van Moordrecht zijn ook nu weer niet te tellen en ook Ammerstol werd zaterdag door Gouda op de zoveelste nederlaag getrakteerd.
De jeugd schijnt de ‘schuldige’ te zijn, maar ik vraag me af of dat de enige reden is om het prestatievoetbal op zondag in de ban te doen. Een van de consequenties lijkt me in ieder geval dat er volgend seizoen op zaterdag weer een 5e klasse komt.
Belangrijke gebeurtenissen
‘Gerrit, staan ons dit jaar nog belangrijke gebeurtenissen op sportgebied te wachten in Gouda’ werd mij vorige week gevraagd. Nu ben ik geen wandelende encyclopedie, dus ik werd door deze vraag overvallen. Ik probeerde mij eruit te redden door te zeggen dat er in 2018 ongetwijfeld sportverenigingen jubileren. Ik wist toevallig dat Vires et Celeritas dit jaar 90 jaar bestaat en daarmee een van de oudste nog bestaande handbalverenigingen in Nederland is. Hier hield mijn parate kennis op, maar er zullen ongetwijfeld nog meer sportverenigingen in Gouda zijn die een jubileum te vieren hebben in 2018. Ik ga me er verder in verdiepen en kom er ongetwijfeld in mijn sportcolumns op terug.
Dan doemt natuurlijk meteen de vraag op of we dit jaar nog grote successen op sportief gebied kunnen verwachten. Bij het zeer druk bezochte en zeer geslaagde Sportgala vorige week werd nog weer eens duidelijk dat het in Gouda barst van het sporttalent. Van Aafke van Leeuwen zijn we gelukkig nog niet ‘verlost’ en Pascal van Norden is ook nog lang niet uitgerend. Maar de concurrentie voor de sporttitels staat te dringen. Tijdens het Sportgala vertelde de PR man van SC Gouda dat 2018 voor zijn vereniging een legendarisch jaar kan worden. Ted-Jan Bloemen mag dan Canadees zijn, hij is nog steeds lid van zijn oude club en maakt volgende maand kans de eerste Olympische medaillewinnaar van SC Gouda te worden. Een andere geboren Gouwenaar en lid van de SC Gouda Sjoerd den Hertog won zaterdag in Groningen zijn eerste wedstrijd in de KPN Marathon Cup en staat nu 1e in het algemeen klassement. Wie weet nog een Goudse primeur!
Al met al voorzie ik een mooi sportjaar.
De ware clubliefde
Ware clubliefde, bestaat die nog? Ik vroeg me dit maandagmorgen weer eens af toen ik in mijn ochtendblad een groot artikel las over Anderlecht, de legendarische voetbalclub uit Brussel. De chique club waar de familie Vanden Stock jarenlang de scepter zwaaide. Maar ook Anderlecht is ten prooi gevallen aan het grote geld. De club wordt overgenomen door een miljardair die zijn huidige club KV Oostende in de steek laat en denkt in Brussel de hemel te gaan bestormen. Zomaar een voorbeeld en zo zijn er talrijke.
In datzelfde ochtendblad las ik ook over Ricky Wu, een topkorfballer uit Taiwan. Jaren geleden speelde hij bij Nic. in Groningen. Tijdens zijn huwelijksreis door Europa las hij van de teloorgang van Nic. Hij meldde zich spontaan in Groningen om mee te helpen de club uit het degradatiemoeras te trekken. Onverwachte clubliefde. Bij degradatienood zie je trouwens wel vaker dat spelers, die eigenlijk al min of meer met pensioen zijn, incidenteel hun cluppie uit ware clubliefde de helpende hand reiken. Mooi.
Je ziet sporters op leeftijd wel vaker terugkeren naar hun oude liefde. Sportief wordt het dan niet altijd een succes, maar er zit in deze terugkeer toch een scheut clubliefde. Althans dat hoop ik.
Maar de oude tijden van bv.. een Sjaak Swart, voor wie er buiten Ajax eigenlijk niets bestaat, komen nooit weer vrees ik. Veel sporters wisselen vaker van club dan van ondergoed. En dat heeft vrijwel altijd met geld te maken. Ook bij de amateurs speelt geld vaak een rol.
Clubliefde, ik vergelijk het maar met de papieren telefoongids die binnenkort ook verdwijnt. Tijden veranderen. Misschien wordt er over 10 jaar nog een reportage in Andere Tijden Sport aan het fenomeen clubliefde gewijd.
Esmee, Virgil, Sir Harry en ander helden
Tijdens het 1e EK afstanden in Kolomna was dit weekend een daverende verrassing te noteren. Ze was al als een kind zo blij dat ze de 3000 meter mocht schaatsen, maar dat ze bij haar debuut meteen zou winnen had ze zelfs niet durven dromen. Beduusd luisterde zij op het podium naar het Wilhelmus. Met de onbevangen Esmée Visser heeft Nederland weer een nieuwe schaatsheldin lijkt het.
Ook voor de voetballiefhebbers lijkt een nieuwe held te zijn opgestaan. Een verdediger met een belachelijk prijskaartje van 85 miljoen euro om zijn nek werd bij zijn debuut door de fans van Liverpool als een verlosser binnengehaald.. Ook veel Nederlanders zien in Virgil van Dijk nu ook de redder van het Nederlandse voetbal. Het is te hopen dat hij niet bezwijkt onder deze immense druk. Maar één zwaluw maakt nog geen zomer. Er zijn genoeg voorbeelden van sporters die een grote toekomst werden voorspeld, maar die belofte nooit hebben ingelost.
Esmée Visser en Virgil van Dijk worden nu als helden bestempeld en moeten die status nog waar zien te maken. De echte sporthelden zijn de vele vrijwilligers die al jaren, soms dag en nacht, in touw zijn. Maandag 15 januari worden er tijdens het Sportgala weer een aantal door de VGSO in het zonnetje gezet. Dat gebeurde zondag ook tijdens de nieuwjaarsreceptie van SV DONK. Eén van hen was keeperstrainer Harry van der Pouw, de man met de wapperende haardos. ‘Ik mag me nu Sir Harry noemen’ sprak hij trots. ‘En dan word ik zeker eindelijk eens genoemd in jouw column Gerrit’? Oké, maar dan zorg jij er voor dat ze bij DONK vaker de nul houden. Afgesproken Harry? Noblesse oblige!
Welkom in 2018
De Top 2000 is weer achter de rug. In Apeldoorn is de rust weergekeerd nu het Glazen Huis is afgebroken. Jongetjes steken wat rotjes af en hier en daar schiet nog een verdwaalde vuurpijl de lucht in. De laatste oliebollen en appelflappen worden in de loop van Nieuwjaarsdag weggekauwd en de laatste restjes champagne zullen hun weg ook wel vinden.
In Engeland gaat de voetbalcompetitie gewoon door, maar in Nederland ligt vrijwel de hele sportwereld plat. Behalve het schaatsen natuurlijk. Velen zijn nog aan het bijkomen van het slagveld van de Olympische kwalificatiewedstrijden. Vreugde en verdriet lagen dicht bij elkaar. Oud Gouwenaar Ted Jan Bloemen kan zich in Canada gaan voorbereiden op de strijd om de gouden medaille met Sven Kramer en Jorrit Bergsma. TJ Flowers kan roet in het Nederlandse eten kunnen gooien in Pyeongchang. Ik heb donderdag 15 februari 2018 in mijn agenda omcirkeld. De in Gouda geboren Hein Otterspeer miste op een haar na de kwalificatie, maar werd als reserve aangewezen. En daar is niet iedereen het mee eens. Protesten zullen ongetwijfeld komen.
Voor Michael van Gerwen zullen de oliebollen bitter hebben gesmaakt want Mighty Mike vond in het Alexandra Palace in Londen zijn Waterloo. Maar liefst zes matchdarts werden gemist. Soms kan pijltjesgooien heel moeilijk zijn. Ook voor een wereldkampioen.
Terwijl het de komende weken weer volop feest is op en rondom de schaatsbaan op de Goudse Markt likt de AV Gouda haar wonden. Een stelletje idioten vond het blijkbaar nodig om brand te stichten. Alle materialen naar de gallemiezen. Triest, triest en nog eens triest.
Ik laat 2017 nu achter me en heet u welkom in het nieuwe jaar. Ik wens u een sportief maar vooral gezond 2018.
Onder de kerstboom
Voor de amateurvoetballers is de winterstop ingegaan. De competitie in de hoofdklasse wordt over een maand weer hervat en de lagere amateurs hebben zelfs nog een weekje langer vakantie. Sommige teams vertrekken naar warme trainingsoorden en anderen, veelal minder draagkrachtigen, blijven dichter bij huis.
Afgaande op de uitslagen van het afgelopen weekend valt er in de winterstop het nodige te bespreken. Jodan Boys kreeg stevig klop van Noordwijk en heeft de aansluiting met de subtop (voorlopig) verloren. Werk aan de winkel voor trainer Dennis van den IJssel tijdens het trainingskamp. Ook trainer Jerry de Groot van Gouda zal onder de kerstboom zijn hersens moeten pijnigen om zijn team weer op het goede spoor te zetten. Na de afgang met 8-1 tegen Bergambacht dreigt promotie anders een utopie te worden.
Olympia verrast mij de laatste tijd wekelijks. Koploper Unitas lijkt onbereikbaar maar de huidige 2e plaats van het team van Tom Rietberg biedt perspectieven. In 2018 weer een zondaghoofdklasser in Gouda?
Promovendus ONA doet het dit seizoen ook verrassend goed. Jammer van die twee zeperds tegen VFC en Antibarbari, anders waren ze zelfs koploper geweest in de 2e klasse, maar dat is scorebordjournalistiek. Toch blijven Theo van Eck en de zijnen voor mij kanshebber voor een 3e achtereenvolgende promotie.
Het huwelijk van DONK en trainer Rob Gieben is voortijdig gestrand en zondag ging ook de titel ‘Herbstmeister’ in rook op. De 2e plaats op de ranglijst biedt uiteraard nog genoeg kansen en interim-trainer Patrick Akerboom weet ongetwijfeld hoe de hazen lopen Het zou niet de eerste keer zijn dat hij met DONK promoveert. Op naar de 2e klasse!
Rest mij nog om u heel fijne feestdagen toe te wensen.
Koning Winter regeert
Koning Winter is weer in het land en dat zullen we weten ook. Na wat inleidende beschietingen op vrijdag en zaterdag sloeg hij zondag keihard toe. Al snel daalde er een deken van sneeuw neer en toverde het landschap om tot een magnifiek maagdelijk tafereel. Snowboots en sleden werden uit de kast getrokken en al snel namen sneeuwpoppen bezit van tuinen en parken. Sportwedstrijden werden massaal afgelast, maar de jaarlijkse Open Dag van de Langlaufvereniging Gouda ging gewoon door.
Over gebrek aan sneeuw had Langlaufvereniging Gouda zondag dus niet te klagen. Dat was zaterdag anders want toen regende het. Maar die regen deerde de deelnemers aan het Special Olympics Nationaal Langlauf Evenement niet. Special Olympics is ’s werelds grootste sportorganisatie voor mensen met een verstandelijke beperking en de Langlaufvereniging Gouda had zaterdag een primeur want voor het eerst was langlauf in het programma opgenomen. Deelnemers uit heel Nederland stonden te trappelen om de lange latten onder te binden. Kees Konijn liep enthousiast rond. De Olympische vlam, The Flame of Hope, binnengebracht in een politieauto met loeiende sirene, werd plechtig ontstoken en wethouder Jan Willem van Gelder nam de speciale Olympische eed af. Die eed, ‘Ik ga voor de overwinning, maar door mijn inzet ben ik al winnaar’, dekt helemaal de lading, en schalde luid en duidelijk door het Groenhovenpark. Het feest kon nu eindelijk beginnen.
Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar buiten en zie de sneeuw weer neerdwarrelen. Nederland lijkt enigszins ontwricht. Scholen en zwembaden zijn zelfs gesloten. Code oranje is het toverwoord. De grote kersboom staat inmiddels ook weer op de Goudse markt. Ik kijk nu verlangend uit naar de grote schaatsbaan die daar wordt aangelegd. Lang leve Koning Winter!