Spektakel in het zwembad
‘Laat ik weer eens naar het waterpolo gaan’, dacht ik zondagmorgen. Oorspronkelijk was het plan dat ik verslag zou doen van de voetbalwedstrijd ESTO – HOV/DJSCR, maar het voetbalaanbod was zo groot dat er best wat variatie in het sportprogramma mocht. Bovendien verwachtte ik een spannende wedstrijd, want de heren van GZCDONK hadden de eerste kwartfinalewedstrijd om de KNZB beker een dag te voren met 9-8 verloren. Dus waarom zouden ze zondagmiddag niet met minstens twee goals verschil winnen?
Ik heb geen spijt gekregen van mijn keuze want het werd een spektakel. In het begin nog niet want toen UZSC halverwege de wedstrijd een voordelige marge van drie treffers had opgebouwd leek het een gelopen race voor de Utrechters. Maar de Gouwenaars richtten zich op en kwamen zelfs langszij. Bij een stand van 6-7 begon mijn hart te bonzen, want bij een zege van GZCDONK met één doelpunt verschil zouden uit gescoorde doelpunten de doorslag geven. Ik hoopte dus op de magische 8-7 overwinning van GZCDONK. En het wonder geschiedde, want bij een stand van 7-7 en met nog 8(!) seconden te spelen kreeg de uitstekende maar gefrustreerde doelman van USZC een verstandsverbijstering en scoorde Stan van den Heuvel de 8-7. Halve finale! Hier droom je als radioreporter van. De Goudse aanhang ontplofte van ongeloof en de Utrechters waren met stomheid geslagen. Houdini en Hitchcock wandelden hand in hand glimlachend naar de bar.
Waterpolo leeft in Gouda. Het vrouwenteam van GZCDONK verloor helaas afgelopen weekend alle kwalificatiewedstrijden voor de Euro League, maar het mannenteam van coach Ingrid Veenhuis gaat dit seizoen hopelijk nog voor meer verrassingen zorgen. Alleen jammer dat de wedstrijden op een voor een radioverslag ongelukkige tijdstippen worden gespeeld.
Sportverkiezingen
Nog ruim een maand en dan kan het sportjaar 2017 weer in de archieven worden opgeborgen. December is in aantocht en dat is ook de maand van de jaarlijkse sportverkiezingen van NOC/NSF. De shortlisten zijn het afgelopen weekend bekend gemaakt en zoals altijd geeft dit ook nu weer aanleiding tot discussie over de genomineerden. Feyenoordsupporters zijn boos omdat hun cluppie niet bij de genomineerden staat. Word je na 18 jaar eindelijk weer eens landskampioen, is het weer niet goed. Erben Wennemars mist op de lijst wereld- en Europees kampioen sprint 500 meter Kai Verbij. Sommigen trekken hun wenkbrauwen op bij het noemen van de naam van darter Michael van Gerwen.
In Gouda staan ook de jaarlijkse sportverkiezingen weer voor de deur. Op 15 januari 2018 zullen op de Goudse IJsbaan de sportman, sportvrouw, sportploeg en het sporttalent worden gehuldigd. En net als bij de landelijke verkiezing zal er in Gouda ongetwijfeld ook worden gediscussieerd over de genomineerden. Het aanbod is in ieder geval zoals elk jaar weer groot, want Goudse sportverenigingen hebben behoorlijk wat kandidaten aangedragen. Dat bewijst maar weer eens dat sportief Gouda in 2017 weer behoorlijk aan de weg heeft getimmerd. Sprekende voorbeelden zijn de grote successen in het afgelopen weekend van Sportschool Den Edel met als hoogtepunt de wereldtitel voor Aafke van Leeuwen. Sportminnend Gouda heeft in ieder geval over andere topprestaties ook niet te klagen, want er is bij uiteenlopende takken van sport uitstekend gepresteerd.
De jury gaat zich de komende week buigen over alle prestaties. Het zal ook dit jaar net als altijd weer lastig worden om alle prestaties zo eerlijk en zorgvuldig mogelijk tegen elkaar af te zetten. Een moeilijke maar mooie en eervolle klus.
Nostalgie in de sport
Ik loop nu 33 jaar als verslaggever rond in de sportwereld en in die tijd heb ik veel zien veranderen. Ik was getuige van vele hoogte- en dieptepunten. Kampioenschappen en degradaties. Sporters en bestuurders die kwamen en gingen. Aanpassing van spelregels.
De meeste veranderingen zijn te zien bij de sportaccommodaties. Sporthal De Springers en de zwembaden De Trefkuil en de Tobbe zijn gesloopt. In het Spaardersbad komen zonnige loftwoningen. Over het voormalige knusse complex van SV DONK rijden nu auto’s. De oude handbalvelden van Vires et Celeritas zijn ook verdwenen.
Nieuwe sportaccommodaties verschenen. Sportpark Uiterwaarden en het onderkomen van SV DONK in de Oostpolder. De sporthallen De Zebra en de ‘nieuwe’ Mammoet. Het Groenhovenbad. De bestaande complexen van Jodan Boys en Olympia ondergingen een metamorfose. AV Gouda heeft een atletiekbaan om jaloers op te zijn.
Veranderingen zijn ook in de sport onvermijdelijk of je het nu leuk vindt of niet. Desondanks kan ik nog genieten van de sfeer op oude sportcomplexen waar de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Waar de geest van ‘Toen was geluk heel gewoon” rondwaart en je elk moment Gerard Cox tegen kunt komen.
Zaterdag was ik bij RVV Swift Boys in Rotterdam. Geen bewakers die naar je pasje vragen. Geen sponsorhome waar de bobo’s zich ophouden. Geen tribune met kuipstoeltjes. De kassa is een bouwval zonder functie. Een voorzitter die verbaasd is een radioverslaggever aan te treffen, maar je van harte welkom heet. In de kantine rinkelen de glazen en de kleine keuken is een eldorado voor smulpapen.
Swift Boys is een willekeurig voorbeeld en gelukkig zijn die er nog. Soms is het heerlijk in nostalgie te zwelgen en dan is voetbal eigenlijk maar bijzaak.
Rituelen en tradities in de sport
Al zappend belandde ik afgelopen week op Eurosport bij de rugbywedstrijd Frankrijk – Nieuw Zeeland. Gelukkig net op tijd om de haka van Nieuw Zeeland mee te maken. Prachtig die ceremoniële dans van The All Blacks. De Fransen leken mij duidelijk geïmponeerd door dit schitterende ritueel.
Rituelen hebben vaak een traditionele oorsprong. Rugby is een mooi voorbeeld. Een paar jaar geleden zag ik bij een wedstrijd van RFC Gouda een doedelzakspeler de wedstrijd ‘openen’. Aardbeien met slagroom op het tennistoernooi van Wimbledon. Het zingen van het Friese volkslied bij thuiswedstrijden van Heerenveen. Veel voetbalclubs hebben een pupil van de week die de hele voorbereiding mag meemaken en onder de ogen van het publiek het eerste doelpunt scoren. En na afloop wordt de pupil nog een keer in de bestuurskamer in de bloemetjes gezet. Zomaar een paar voorbeelden.
Je hebt ook rare en merkwaardige rituelen. Boksers die elkaar bij een persconferentie verbaal helemaal tot gort slaan. Allemaal voor de commercie en een beetje sneu. Als een voetballer gewisseld wordt gaat hij iedereen in de dug-out langs voor een handje. Merkwaardig ritueel en ik begrijp nog steeds niet wat de diepere bedoeling hier van is. En dan heb ik het maar niet over de vele vormen van bijgeloof van sporters.
Vorige week was ik op bezoek bij de Dojo Shinto Ryo van Sensei Stijn Donders. Bij een training van aikido in de Ton Winkelman Zaal aan de Johan den Haenstraat. Een training die bol staat van rituelen en tradities. Het ‘merkwaardige’ is dat aikido geen competitie kent en er geen sprake is van prestatiedrang. Dat kan een verademing zijn. Het gaat bij aikido om geweldloosheid. Daar kunnen voetbalhooligans een voorbeeld aan nemen.
GZV Watergras
Ik neem u even mee terug naar vrijdag 17 april 2015. In een volgepakte sporthal De Mammoet maakt GZV Watergras zich op om de laatste hobbel naar het kampioenschap te nemen. Voor aanvang van de wedstrijd mocht ik in de kleedkamer de tactische bespreking van trainer Marvin Paton meemaken. ‘We gaan geschiedenis schrijven in Gouda’ en dat gebeurde die avond ook. Het vlaggenschip van de Goudse zaalvoetbalvereniging werd kampioen en promoveerde voor het eerst in het bestaan naar de Eredivisie. De euforie was heel groot. Nu die plannen voor een eigen sporthal nog verwezenlijken.
We zijn nu ruim 2½ jaar later en de euforie van toen is verdwenen. Het spelen in de Eredivisie valt niet altijd mee. Vorig seizoen handhaafde Watergras zich ternauwernood op de laatste speeldag en de stand op de ranglijst in het huidige seizoen stemt niet echt vrolijk. De eerste wedstrijd werd gewonnen, maar daarna waren er louter (grote) verliespartijen. Het is nog te vroeg om over degradatie te spreken maar ik hou mijn hart vast.
De plannen voor een eigen sporthal hebben ook de nodige vertraging opgelopen. Was het de financiering? Of de vergunning? Ik weet er het fijne niet van. Maar een paar weken geleden ging de kogel toch eindelijk door de kerk en komt er een sporthal naast het Groenhovenbad. Overal lachende gezichten zou je denken, maar niets is minder waar. Watergras wil niet meer naar de nieuwe hal. Met de gemeente Gouda wordt een twist uitgevochten over een tribune en een horecagedeelte in de nieuwe hal. Beide partijen hebben hun eigen argumenten in deze kwestie.
Ik hoop hoe dan ook dat beide partijen er uit komen. Dan komen de sportieve successen misschien ook weer vanzelf.
Dierbare herinneringen
In het afgelopen sportweekend kwamen twee herinneringen boven drijven. Allereerst moest ik denken aan mijn tijd als voetballer bij VV Benschop toen ik hoorde van het overlijden van Hans Kraay sr. Hij was nl. de eerste trainer van de in 1969 opgerichte voetbalclub in mijn toenmalige woonplaats Benschop. ‘De oude Kraay’, zoals hij euforisch werd genoemd in het dorp, was niet alleen de trainer maar ook speler. Hij was het voetballen nog niet verleerd en ik heb hem zelfs een keer zien scoren vanaf de middellijn. En Benschop promoveerde meteen in het eerste jaar!
Ik kan me ook nog goed herinneren dat Hans Kraay vaak zijn zoontje meenam, Hansje Kraay, een ventje van 10 jaar, de man die tegenwoordig door het leven gaat als Hans Kraay jr. ‘De oude Kraay’ werd later nog trainer van veel clubs waaronder Ajax en Feyenoord en als technisch directeur van PSV heeft hij ook wonderen verricht. Maar zijn grote trainerscarrière begon toch maar mooi in ‘mijn’ Benschop. Waarvan acte!
Mijn tweede herinnering van het afgelopen weekend ging terug naar mijn vakantie op een stadscamping in Middelburg, zo’n 15 jaar geleden. Zit je ’s-morgens lekker in het zonnetje voor je tent te ontbijten valt je oog ineens op twee palen die verdacht veel lijken op een rugbydoel. ‘Zouden dat de doelpalen van de rugbyclub met die fantastische naam zijn’ dacht ik. Ik pakte mijn fiets en ja hoor, daar stond ik ineens voor het clubhuis van de EZRC Oemoemenoe.
Zondag was ik bij de rugbywedstrijd van RFC Gouda. Tegenstander was Oemoemenoe! En als rechtgeaarde Zeeuwen, hoewel ik verdacht veel Engels hoorde spreken, waren ze niet zuunig en gingen met een monsteroverwinning in de tas terug naar sportpark De Sprong.
Pech of onkunde
Spits Dennis van Duinen van Harkemase Boys was onlangs wereldnieuws. Voor open doel zag hij kans om de bal huizenhoog over te schieten. De vraag doemt dan op of er hier sprake was van pech of van onkunde. Pech zal van Duinen zeggen, maar ik vind dit nu typisch een geval van onkunde. Net als het missen van strafschoppen. Een beetje voetballer schiet een strafschop altijd binnen, zeker een profvoetballer.
Sven van Beek was bijna een jaar geblesseerd en maakte vorige week eindelijk weer zijn rentree in Feyenoord 1. Hij had zich al verheugd op de klassieker tegen Ajax, maar botste tegen een ploeggenoot op met als gevolg een heupblessure. Pech? Ik vind van wel hoewel sommigen roepen dat van Beek een glazen gestel heeft. Maar ik ben geen dokter, dus daar kan ik dus niet over oordelen.
Zaterdag was ik bij de voetbalwedstrijd Gouda – Moordrecht. Moordrecht verloor met 7-0, nog een bescheiden uitslag. Was hier sprake van pech voor Moordrecht? Nee, hier moet ik helaas het etiket onkunde op plakken. Als je tijdens de wedstrijd slechts één of twee keer min of meer richting doel schiet kun je moeilijk met drogen ogen van pech spreken.
Piotr Havik kreeg in augustus een stageperiode bij Katusha-Alpecin aangeboden. De oud renner van GRTC Excelsior presteerde de afgelopen maanden naar behoren, maar kreeg deze week te horen dat hij geen profcontract krijgt. Havik voelt zich een beetje de dupe van de nieuwe UCI-regel dat wielerploegen tijdens een wedstrijd geen acht maar slechts zeven renners mogen hebben. Wielerploegen nemen daarom ook geen nieuwe renners aan. Pure pech voor Piotr!
Pech of onkunde, de discussie zal blijven want het is niet altijd een kwestie van zwart of wit.
Rolstoelbasketbal
Ik had het in deze column kunnen hebben over De Jodan Boys die na drie nederlagen weer oprezen met een forse overwinning. Of over Gouda dat tevergeefs probeerde een 16 jarige Rotterdamse doelman te verschalken. Of over DONK dat ook zijn 4e competitiewedstrijd won. Of over ONA dat thuis dit seizoen onverslaanbaar lijkt. Of over Olympia dat de draad even kwijt lijkt te zijn. Behalve het 35+ team van Olympia dat in het programma Kassa alcoholvrij bier mocht testen. Ik zag wel gemengde reacties, maar ja, alcoholvrij bier is toch een beetje nepbier. En ik ga er van uit dat Ron Rabouw zondag met echte biertjes Gouds kampioen Blind Bierproeven 2017 geworden.
Ik wil het hebben over basketbal. Ik was vorige week voor het maken van het maandelijkse sportitem voor RTV Gouwestad bij het Gouds/Waddinxveense Bouncers Basketball. Een fusieclub met een duidelijke visie die op termijn de toonaangevende basketbalvereniging voor de jeugd in het Groene Hart wil zijn. En onder de bezielende leiding van de zeer ervaren coach Ben Ponsioen wil het prestatief ook hogerop. Uiteraard is recreatief basketballen ook mogelijk.
Voor ieder wat wils dus bij Bouncers en sinds vorige maand is de vereniging ook begonnen met rolstoelbasketbal. Voorzitter Jeroen Poldervaart vertelde me het verhaal van Jaap Smid, de geboren en getogen Gouwenaar die, nadat hij in 2000 een dwarslaesie oploopt, tijdens zijn revalidatie met rolstoelbasketbal in aanraking komt. Jaap wordt een succesvol rolstoelbasketballer maar hij overlijdt in 2015 veel te jong op 31-jarige leeftijd. Om hem te eren heeft de familie Smid de basketbalstoelen van Jaap die hij gebruikte voor demo’s en clinics aan Bouncers in bruikleen gegeven. Een prachtig gebaar en een mooie plek om Jaap Smid te eren. Het komt vast goed.
Monsterscores
‘Wat is dat nou voor stomme vraag. Denk je nou echt dat Zweden met 8-0 wint. Zulke uitslagen komen tegenwoordig in het moderne voetbal niet meer voor’. Ik moest lachen toen Dick Advocaat dit antwoord vorige week gaf op een vraag van NOS verslaggever Bert Maalderink. Nou die uitslagen komen dus echt voor heeft u kunnen zien.
Maar Dick zou Dick niet zijn als hij na afloop van de gewonnen wedstrijd tegen Wit Rusland nu zelf de uitdaging aanging. ‘Waarom zouden wij dinsdag niet met 7-0 van Zweden kunnen winnen’. Ja waarom niet, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Op het moment dat ik deze column schrijf is de uitslag nog niet bekend maar als u deze column woensdag in de Goudse Post leest is bekend of er dinsdag een mirakel heeft plaatsgevonden en de deur naar het EK in Rusland op een kier blijft staan. Maar normaal gesproken is de deur keihard dichtgeslagen.
Maar ja, wat heet normaal. Oranje won in 2011 met 11-0, maar dat was tegen San Marino. In het amateurvoetbal komen de laatste tijd wel meer abnormale scores voor. Twee voorbeelden van afgelopen zaterdag: Oegstgeest – GOL Sport (19-0) en PKC ’85 – Nieuwerkerk (0-8). En zondag was het ook raak: Unitas – Delft (9-0) en ESTO – Gouderak (9-0). En dan heb ik me beperkt tot afdeling West 2, want in heel Nederland komen monsterscores voor. De voetballers van Gouderak, die in de eerste drie competitiewedstrijden al 25 tegentreffers moesten incasseren, hebben volgens mij leukere zondagen beleefd.
Deze monsterscores moeten de voetballiefhebbers toch aan het denken zetten. Dat er in de laagste klassen idiote uitslagen voorkomen kan ik nog begrijpen maar dat ze ook in de hogere klassen en zelfs in de 1e klasse te zien zijn, geeft te denken.
De oudjes doen het nog best
Daar waren ze weer. Voor de 38e keer bezochten ze Nederland. Ik heb het natuurlijk over The Rolling Stones, de Britse rockers, die ondanks hun gezamenlijke leeftijd van 293 jaar, na 55 jaar het plezier in optreden nog niet hebben verloren. Zaterdagavond speelden ze in de Johan Cruijff Arena hun zoveelste wedstrijd. Aanvoerder Mick Jagger, centrale verdediger Charlie Watts en de aanvallers Keith Richards en Ron Wood vermaakten het publiek in de uitverkochte Amsterdamse voetbaltempel als vanouds. De vier oude mannen weten van geen wijken en verlaten het veld pas definitief als de opperscheidsrechter er echt een einde aan maakt lijkt mij.
Over oudjes gesproken. Vorige week werd in Houten het 1e Oldstars 55+ Walking Football Toernooi gespeeld. Hieraan namen ook de ‘bejaarde’ voetbalhelden van Oldstars 1886 deel. Het Goudse team van succescoach Vincent Govers veegde alle tegenstanders op een hoop en nam de Beker met de Grootste Oren mee naar Gouda. Zeventiger Jaap, technicus Arie, kilometervreter Dick, topscorer Hamid, ook zij kunnen het niet laten. De snelheid is er uit, daarom heet het ook Walking Football, maar de techniek en het inzicht laten hen nog niet in de steek. Old Stars 1886, de Rolling Stones van het Goudse voetbal!
Laat de oudjes maar schuiven, daar kunnen veel jonge sporters een voorbeeld aan nemen. Daar waar bij The Rolling Stones en Oldstars 1886 het spelplezier er vanaf straalt is dat bij voetballers wel eens anders. Over het paard getilde profs die tonnen verdienen maar soms domweg gewoon weigeren te spelen. Of voetballers die denken ‘moet dat nou, moet ik weer aan de bak’. MOET ik nou? Nee zeurpieten, je moet zeggen MAG ik nou!! Dat is pas Satisfaction.