Verwarde tijden
‘We leven in verwarde tijden’ hoor ik de laatste tijd vaak zeggen. Aanslagen, aardbevingen, overstromingen, asielzoekers, onveiligheid, verlies aan identiteit, alles wordt er bij gehaald. Onzekerheid of het modder gooien tussen Donald Trump en Kim Jong-un tot een ramp leidt. Toch zijn er altijd al verwarde tijden geweest. Sla de geschiedenisboeken er maar op na. Oorlog en andere ellende waren schering en inslag. Alleen hadden we toen nog geen radio, tv, facebook of twitter en bleef dus veel onbekend.
Voor veel voetbalfans zijn het ook verwarde tijden. Neem de bekercompetitie waarin de verrassingen niet van de lucht zijn. Bekerwinnaar Vitesse wordt in de 1e ronde door de amateurs van AVV Swift roemloos uitgeschakeld. Datzelfde Vitesse speelt een paar dagen later Ajax van de mat. NAC wint voor het eerst tot ongeloof van velen in de Kuip van landskampioen Feyenoord. Het bescheiden Excelsior won nog nooit in Alkmaar van AZ, maar kreeg zondag de bekerfinalist binnen acht minuten op de knieën. Het ongeslagen Jodan Boys verloor zaterdag van het puntloze Smitshoek. Olympia werd zondag in het eerste kwartier zoek gespeeld door Spartaan ’20, vreesde het ergste, maar had na afloop van de wedstrijd wel lekker drie punten binnen. FC Oudewater stond in de rust met 4-1 voor maar verloor sensationeel met 4-5 van Kagia. Haastrecht won zondag met maar liefst 10-0 van Gouderak en dat was nog niet eens de grootste uitslag van het afgelopen voetbalweekend.
Verwarde tijden of niet, die sensationele en onverwachte uitslagen hebben natuurlijk hun charme. Voorspelbaarheid is soms leuk, maar ik moet er niet aan denken dat alle wedstrijden dit seizoen volgens verwachting verlopen. Dan kunnen we beter afspreken alles maar schriftelijk af te doen. Lang leve de onvoorspelbaarheid!
Even lekker wegdromen
De nieuwe voetbalcompetitie begint a.s. weekend weer. Voor veel liefhebbers heeft de zomerstop al veel te lang geduurd. Die bekerwedstrijden zijn leuk, maar ze zien natuurlijk uit naar het echte werk. Voor De JODAN BOYS is het spel al een paar weken aan de gang en de resultaten zijn heel goed. Sinds zaterdag een gedeelde 2e plaats in de hoofdklasse A en ik heb hier en daar al de term ‘3e divisie’ horen vallen. Dromen mag en ik droom lekker met ze mee.
Vrij naar Kees van Kooten droom ik me verder af. Als OLYMPIA dit seizoen wat minder wisselvallig is dan in het afgelopen seizoen en ook thuiswedstrijden gaat winnen, zie ik een mooie rol weggelegd in de 1e klasse.
ONA weet zo langzamerhand niet meer wat verliezen is. Af en toe een uitglijder, maar twee keer achtereen kampioen worden is een puike prestatie. En waarom zou het gezegde ‘driemaal is scheepsrecht’ in het nieuwe seizoen niet van toepassing kunnen zijn? Ik sluit absoluut niet uit dat ONA, aan de vooravond van hun 100 jarige bestaan, naar de 1e klasse doordendert.
DONK heeft hopelijk het verdriet van de degradatie verwerkt. De resultaten in het bekertoernooi geven in ieder geval hoop voor het nieuwe seizoen. Ik zou niet weten waarom het talentvolle team geen rol van betekenis kan spelen in de 3e klasse C.
Ook GOUDA heeft een kater te verwerken gehad omdat men in het afgelopen seizoen lang gedroomd heeft van de nacompetitie. Als ze net zo spelen als in de 1e helft van de wedstrijd van afgelopen zaterdag tegen Siveo ‘60, dan zie ik het komende jaar mogelijkheden.
En nu maar hopen dat dromen geen bedrog zijn.
Zwemmen fietsen en lopen
Zaterdag jl. werd in Almere het Europees kampioenschap triatlon gehouden. Een kampioenschap voor sporters die van extremen houden. Eerst even 3,8 kilometer zwemmen en dan de zwembroek voor het wielertenue verwisselen om vervolgens 180 kilometer het snot voor de ogen te fietsen. En als ze dan uitgeput over de finish komen als klap op de vuurpijl nog 42,2 kilometer hard lopen. Je moet er maar zin in hebben.
Op dezelfde dag dat de triatleten in Flevoland hun extreme sport bedreven nam Pascal van Norden zo’n 200 kilometer verder naar het noorden deel aan de 100 km RUN. De Goudse atleet werd in Winschoten, net als vorig jaar, Nederlands kampioen. Honderd kilometer hardlopen door het vlakke Gronings landschap, dat is bijna 2 ½ marathon! Iets minder dan 7 uur afzien, terwijl de regen met bakken uit de hemel viel. Ik moet er niet aan denken, maar ik heb grote bewondering voor sportmensen die deze ultieme uitdagingen aan gaan.
Bewondering heb ik ook voor al die lopers die vrijdagavond regen en wind trotseerden voor de Goudse Nationale Singelloop. Al bijna 30 jaar een sportief volksfeest in de binnenstad van Gouda. Iedereen zijn eigen afstand en zijn eigen tempo maar ook de uitdaging om zo snel mogelijk binnen te zijn.
Zondagmiddag was ik in het Houtmansplantsoen bij de start van Gonda’s grootste open water zwemevenement Enthousiastelingen doken welgebadmutst in het water om 3 kilometer door de Goudse singels en grachten te zwemmen. De iets minder drieste zwemmers konden bij de Kleischuur een baantje van 1 kilometer trekken. Een mooi initiatief dat vorig jaar zijn première beleefde. Hopelijk wordt dit ook net zo’n mooie traditie als de Nationale Singelloop.
Verandering is niet altijd een verbetering
Het nieuwe sportseizoen is weer van start gegaan en zoals elk jaar zijn er weer de nodige veranderingen. Kleine voetballertjes gaan op miniveldjes spelen. Ook spelregels zijn aangepast. De competitie bij de voetbalamateurs begint dit jaar later omdat eerst de bekerwedstrijden in de poulefase worden afgewerkt.
Een verandering waar ik zaterdag mee werd geconfronteerd is de afschaffing van het wedstrijdformulier. Voetbalverenigingen moeten nu hun opstelling via een app invoeren. De KNVB hoopt zo van een papierhandel te zijn verlost. Maar voor een verslaggever is het niet fijn, want ik heb geen toegang tot die app. Kreeg je eerst een kopie van het wedstrijdformulier, nu moet je weer met je bloknootje en je pen naar de trainers om net zoals vroeger de opstellingen, inclusief de rugnummers te krijgen. De beslissing van de KNVB zal niet worden teruggedraaid dus moeten we er maar aan wennen.
Ook voor Gouwestad is het sportseizoen weer begonnen. De verslaggevers zijn enthousiast van start gegaan. Al meer dan 30 jaar zijn Sport op Zaterdag en Gouwestad Sport een vertrouwd geluid voor de sportliefhebbers in Gouda en omstreken. Gezien de vele positieve reacties die we uit de sportwereld krijgen, voorzien beide sportprogramma’s duidelijk in een grote behoefte. En als het aan de sportredacties ligt gaan we nog jaren door.
Maar ook hier ligt een grote verandering op de loer. De bal ligt, om in sporttermen te blijven, bij de Goudse politiek. De gemeenteraad beslist deze maand of de sportverslaggevers van Gouwstad verplicht met vervroegd pensioen moeten, want dat is de consequentie als de licentie van lokale omroep van Gouda wordt afgenomen. En ik durf met droge ogen te beweren dat ook hier niet elke verandering een verbetering is. In trainersjargon: ‘Never change a winning team’.
Het gevecht van de eeuw
Er was op sportgebied het afgelopen weekend weer genoeg te beleven. Iedere liefhebber kwam min of meer aan zijn trekken. Zo’n 80.000 oranje uitgedoste supporters waren zingend en vol goede moed naar Francorchamps vertrokken voor een volgende episode van de Max Mania. Maar voor de zoveelste keer moesten ze ontgoocheld constateren dat de techniek hun idool voor de zoveelste keer in de steek liet. Na acht ronden stond hen het huilen nader dan het lachen.
Hockeyfans konden hun geluk niet op want Nederland werd maar liefst twee keer Europees kampioen. De vrouwen waren soeverein, maar de mannen dreigden eerst weer tegen een zeperd aan te lopen, maar uiteindelijk werden de Belgen na een fraaie inhaalrace af geserveerd.
In Gouda was er de Goudse Derby Dag, een voetbalontmoetingsdag tussen teams van De Jodan Boys en Olympia. Een leuk initiatief, maar ik blijf toch met enige weemoed verlangen naar het Gouda Zes Sterren Toernooi, het jaarlijkse toernooi waaraan alle zes Goudse voetbalclubs deelnamen.
Yuri van Gelder viel voor de zoveelste keer van zijn voetstuk. Hij miste de limiet voor het WK turnen. Zijn hoogtijdagen liggen nu echt achter hem. Een gastoptreden van de ‘lord of the rings’, zoals tijdens het Goudse Sportgala een aantal jaren geleden, zit er vrees ik voor hem ook niet meer in.
Maar het meest spraakmakend was natuurlijk ‘The money fight’, het boksgevecht tussen de gepensioneerde bokser Floyd Mayweather en de getroebleerde Ierse kooivechter Conor McGregor. Miljoenen kijkers hebben zich verlustigd aan dit primitieve schouwspel. Bloeddorstige aanmoedigingen en commentatoren die zich als oorlogsverslaggever gedroegen. ‘Het gevecht van de eeuw’ werd dit miljoenenbal genoemd. Als dat echt zo is zijn we de komende 83 jaar van dit soort opgefokte ‘sportwedstrijden’ af.
De kunst van het juichen
Nauwelijks is de ophef over de giftige korrels verstomd of de discussie over kunstgras laait weer op. Voetballers klagen steen en been en er zijn er zelfs die weigeren bij een club die kunstgras heeft te voetballen. Coaches, oud-spelers, internationals en aanvoerders hebben een petitie getekend tegen kunstgras.
In het amateurvoetbal komen steeds meer kunstgrasvelden. De Jodan Boys en DONK hebben helemaal geen gras meer. Veel pupilletjes weten niet beter dan dat gras voor de koeien is en niet om op te voetballen. Een vereniging als Olympia heeft een hoofdveld dat zich in december in zo’n deplorabele toestand bevindt dat zelfs mollen er niet meer willen wonen. Een kunstgrasmat is hier volgens velen de oplossing.
Behalve nostalgie (‘je moet het gras kunnen ruiken’) speelt geld een belangrijke rol. De meeste amateurvelden zijn eigendom van de gemeenten en die kijken vooral naar het kostenplaatje. Het sportieve element speelt hier volgens mij geen rol. Hoe dan ook, niet iedereen staat te juichen.
Over juichen gesproken, dat wordt ook steeds gevaarlijker. Doelman Warner Hahn van Heerenveen juichte bij een doelpunt zijn schouder uit de kom en is een paar weken uitgeschakeld. Spits Nicolai Müller van Hamburger SV was zo blij met zijn doelpunt dat hij juichend tegen de cornervlag aan viel en een zware kruisbandblessure opliep. Zeven maanden uit de roulatie. Dan kun je, hoewel ik dat altijd een merkwaardige actie vind, in zo’n geval beter je shirt uittrekken en een gele of een rode kaart incasseren. Of een radslag maken, in trance het hele veld over rennen en je desnoods onder een berg medespelers laten bedelven. Op zich ook niet ongevaarlijk allemaal en zeker niet op kunstgras Juichen is ook een kunst.
Een wielergek land
De vakantie zit er weer op. Helaas, want ik had nog wel een tijdje aan de Vlaamse kust willen vertoeven. En hoewel ik met pensioen ben, roept de plicht weer, ondanks het feit dat veel mensen denken dat je als pensionado alleen maar vrije tijd hebt. En dus eigenlijk constant met vakantie kunt gaan. Niets is minder waar, maar je hoort me niet klagen.
Zoals ik vaker heb laten doorschemeren in mijn columns, heb ik mijn hart verpand aan
België. Ook dit jaar heb ik weer twee weken genoten in De Panne aan de Vlaamse kust. Zon, zee, lekker eten en drinken, cultuur opsnuiven; alles is mogelijk. Uiteraard ook van sport genoten. Via internet de verrichtingen van Boy Vogelzang en Aafke van Leeuwen gevolgd. Nogmaals proficiat met die prachtige prestaties. En op tv uiteraard de Nederlandse voetbalvrouwen, Ranomi Kromowidjojo en Dafne Schippers.
Maar België, en met name Vlaanderen, is vooral een wielergek land. Zo was ik zelf bij het jaarlijkse dernycriterium in Lombardsijde, georganiseerd door good old Freddy Maertens. Wereldkampioen cross Wout van Aert was een van de prominente deelnemers. Evenals de nieuwe Belgische kampioen Oliver Naesen en Jasper Stuyven, de toprenners die een week later in de top 5 van de BinckBank Tour zouden eindigen. Het was feest in het Vlaamse kustplaatsje waar de enthousiaste toeschouwers ook genoten van een nostalgische rit van renners in mooie retroshirts van Molteni, IJsboerke, Flandria, Gitane en TI Raleigh. Met prijzen als: een hele hesp, een kilo witte of zwarte pens of een fles champagne. Terug in de tijden van Eddy Merckx, Eddy Planckaert, Briek Schotte, Herman van Springel, Walter Godefroot, Lucien van Impe en José de Cauwer. Mooie tijden.
World Games 2017
Afgelopen vrijdag begonnen de 10e World Games 2017 in Wroclaw. Net als de Olympische Spelen worden de World Games ook eens in de vier jaar gehouden. Maar de aandacht voor de World Games is lang niet zo groot als voor de Olympische Spelen. Misschien komt dat omdat er sporten als touwtrekken, kanopolo, wakeboarden, powerliften, bowlen, karate, korfbal, inline-skaten en biljarten op het programma staan. In totaal 31 sporten die geen olympische status hebben.
De discussie of een sport al dan niet de olympische status verdient loopt al jaren en zal wel altijd blijven bestaan. Veranderingen gaan ook in de sport snel. Skateboarden, brandingsurfen en sportklimmen zijn sporten die steeds populairder worden en wellicht in 2020 al op het Olympische programma in Tokio zullen staan. Ik zie dit bij touwtrekken nog niet zo snel gebeuren. Maar waarom is het onderdeel compound target bij het handboogschieten niet olympisch en kleiduivenschieten wel? Inline-skaten maakt een stormachtige ontwikkeling door en verdient wat mij betreft ook te promoveren naar de olympische status. Tom den Heijer, topper in de dop van SC Gouda, zal dat ongetwijfeld met mij eens zijn.
Nederland is in Polen met 79 sporters vertegenwoordigd. Twee van hen komen uit Gouda en dat zijn niet de minsten. Aafke van Leeuwen is in haar sport een wereldtopper en staat als 1e op de wereldranglijst. En haar teamgenoot bij Sportschool Den Edel Boy Vogelzang zit niet zo ver van die wereldtop af. Kortom, twee kanjers om met Erica Terpstra te spreken. Aafke gaat a.s. vrijdag voor goud en Boy gaat dat een dag later in het GEM Sports Complex doen. En ik mag hopen dat jiujitsu ook zo snel mogelijk ‘echt’ olympisch wordt.
Women’s Euro 2017
Het was een mooi sportweekend. De meesten van u zullen net als ik de wedstrijden via de televisie hebben beleefd. De Ronde van Frankrijk blijft een fenomeen. Die vlakke etappes doen me niet zo veel, daar schakel ik de televisie pas in bij de laatste twintig kilometer. Maar bij de bergetappes nestel ik me op tijd voor de buis. Prachtig die Bauke Mollema die al slingerend, stoempend, waggelend en beukend na een lange solo eindelijk zijn eerste touretappe won. Venus Williams dolf het onderspit tegen een Spaanse dame die nog niet zo lang uit de luiers was toen Williams al haar eerste Wimbledontitel won. En Roger Federer? Pure klasse. Een fenomeen. Zelfs de fans van Max Verstappen hadden een aardig weekend want hun favoriet finishte weer eens en dat was ook al weer een tijdje geleden.
Maar het evenement is het EK voetbal voor vrouwen dat zondagavond in Utrecht van start ging. Nederland kwam flitsend uit de startblokken en matchwinner Shanice van de Sanden is al bijna een bekende Nederlander. Terecht die aandacht voor het vrouwenvoetbal en hopelijk worden de grote monden van die critici die beweren dat een vrouw niet op een voetbalveld thuis hoort maar achter het fornuis, eindelijk eens gesnoerd. Johan Derksen is al om, nu figuren als René van der Gijp nog. De KNVB zal ongetwijfeld ook goede sier gaan maken met het Weuro 2017, maar laat het bij die bond eens een keer niet bij woorden alleen blijven. Neem het vrouwenvoetbal nu eens echt serieus en laat ze b.v. niet als een wormvormig aanhangsel onder de amateurtak hangen. Het is wel de snelst groeiende tak in het voetbal heren!
Kroketten, bitterballen en vegahapjes
Ik neem u even mee terug in de tijd naar 25 november 1993. Tijdens de raadsvergadering van de gemeente Amstelveen diende Jan Peter Balkenende, ja de latere minister president, een motie in die bepaalde dat indien de raadsvergadering om 23.00 uur nog niet afgelopen is raadsleden recht hebben op een kroket. Motie aangenomen! In andere gemeenten ontstonden daarna ook discussies over kroketten en aanverwante snacks. In Utrecht werd gediscussieerd over een bitterballenmotie. En in de gemeenteraad van Gouda werd afgelopen week gestemd over de motie ‘transitie plantaardige eiwitten’.
Ook in de sportwereld is discussie over al dan niet gezonde snacks in sportkantines. De bekende sportpresentator Wilfred Genee houdt zich al jaren met deze materie bezig. Of hij dat allemaal uit een idealistische overtuiging doet of dat de commercie bij hem de boventoon voert laat ik hier in het midden. Bij de presentatie van de Goudse Sportnota enige tijd geleden sprak wethouder van sportzaken Jan Willem van Gelder de wens uit dat wat hem betreft de frituur uit de kantine verbannen zou moeten worden. Zeker op tijdstippen dat er veel jeugd aanwezig is.
Sport en politiek zijn, hoewel vaak anders wordt beweerd, absoluut met elkaar verbonden. Ik begrijp de wens van de wethouder en zijn indirecte pleidooi voor gezonde(re) voeding bij sportclubs, maar ik vrees dat het in de praktijk heel lastig zal worden. Laat sportverenigingen hier ook intern maar over stemmen net als in de gemeenteraad. Vrije keuze! De sportclubs zijn op dit moment denk ik meer benieuwd hoe de voorstellen uit de Sportnota gaan uitpakken. Als ze moeten kiezen tussen kroketten en aanvaardbare huurtarieven dan weet ik de uitkomst al.