Fenomenen
Fenomenen heb je in alle soorten en maten. Maar hoe word je een fenomeen? Door buitengewoon te presteren, maar vaak speelt de persoonlijke voorkeur speelt een rol. Voor vriend en vijand was en blijft Johan Cruijff een fenomeen. Een voetballer die bij zijn vorige clubs geen deuk in een pakje boter trapte, wordt ineens gepromoveerd tot fenomeen. Graziano Pellè is zo’n voorbeeld. Sven Kramer is duidelijk een fenomeen. Lance Armstrong was er een, maar fenomenen kunnen ook keihard degraderen tot een loser. En vaak is een fenomeen gewoon een cultfiguur.
Zondagmiddag deed ik verslag van de voetbalwedstrijd Gouda – Stolwijk. Met name de eerste helft verliep moeizaam voor de thuisploeg, maar toen was daar ineens weer Aziz el Bouazatti. Als een duveltje uit een doosje brak dit fenomeen met twee goals het verzet van Stolwijk. Op de televisie zag ik zondagavond Dicky Palyama, de in Gouda geboren en jaren hier woonachtige topbadmintonner. Hij ging voor zijn 10e nationale badmintontitel, maar verloor helaas van Eric Pang. Maar met 9 titels ben je gewoon een fenomeen.
Zo zijn er bij elke vereniging wel voorbeelden. Kijk naar Damlust, naar de 15-jarige Martijn van IJzendoorn. Dit seizoen 10 wedstrijden gespeeld en 9 gewonnen. En als hij volgende week Damlust naar de Ereklasse loodst, promoveer ik hem ter plaatse tot superfenomeen.
De gekte voorbij
Schaatsminnend Nederland is weer bij zinnen. Zodra de weermannen het woord “vorst” in de mond nemen breekt de koorts uit. Gemalen worden stilgezet. De schaatsenverkopers doen uitstekende zaken. Zelfs de minst getalenteerde krabbelaars zie je op klapschaatsen van tig euro de bevroren ijsvlaktes bestormen. De economische crisis is ineens ver weg lijkt het. Filevorming bij de stempelplaatsen. Het E-woord wordt door menigeen in de mond genomen.
Fietsend langs de Reeuwijkse Plassen zag ik ploeterende schaatsers zich een weg banen door het besneeuwde ijs. Een moeizaam en mager geveegd baantje moest vaak uitkomst bieden. Hier en daar ontwaarde ik een ijszeiler, maar ook hier was de sneeuw spelbreker. De jeugdschaatsers van SC Gouda hadden het uitstekend naar hun zin zag ik. De Elfhoevenplas was zaterdag het domein van de jongens en meisjes die stiekem hopen in de voetsporen te treden van Paulien van Deutekom, Andrea Nuyt of Ted-Jan Bloemen.
Koning Winter is van zijn troon gestoten, maar zal zijn koninkrijk niet zonder slag of stoot prijsgeven. Nee, die viert binnenkort heus zijn comeback. De dooi is ingetreden. De Goudse voetbalvelden krijgen weer kleur. Er kan weer normaal worden getraind en hopelijk wordt de competitie a.s. weekend weer hervat. Voetballoze weekends zijn soms een verademing, maar het moet natuurlijk niet te lang duren.
Doping
De beerput is open getrokken. Het zware deksel dat ondanks enkele haarscheurtjes vastgeroest leek, is door Oprah verwijderd. In een volgens mij door een peloton juristen geregisseerd interview ging Lance Armstrong door de knieën. En na de “bekentenis” van Armstrong geeft de ene na de andere renner toe doping te hebben gebruikt. Nu kan ik natuurlijk ook niet meer blijven ontkennen. Ik geef het toe, ik heb ook gebruikt. Toen ik begin jaren 80 tijdens een toertocht op grote achterstand werd gereden besloot ik drieste maatregelen te nemen. Ik at voortaan voordat ik op de racefiets stapte twee borden rijst met kippenlevertjes. De brandweer kon mij niet bijhouden.
Maar genoeg over doping. Ik ben benieuwd naar de volgende bekentenissen. Het is winter. Sneeuw bedekt de sportvelden. De eerste schaatsers wagen zich al voorzichtig op de Breevaart en de Goudse grachten, maar het ijs is nog niet sterk genoeg voor molentochten. Voetballers lopen doelloos door de stad, mopperend dat de winter net een week te laat is gekomen. Er wordt gescholden op de KNVB en het woord competitievervalsing wordt in de mond genomen. Ja, je kunt veel zeggen van de KNVB, maar souplesse is inderdaad niet het sterkste punt van de voetbalbond. Maar ik had van een aantal voetballers ook meer flexibiliteit verwacht.
Ping pong
Ik fiets er bijna dagelijks langs, maar ik had het nooit van binnen gezien. Maar zaterdag ben ik in het nieuwe clubgebouw van tafeltennisvereniging Vriendenschaar geweest. Mooie naam ook trouwens boven de ingang, de Ton de Gruyl zaal. Ton de Gruyl, een Goudse tafeltennislegende. Ik weet niet hoe vaak hij Gouds kampioen is geweest, maar het moet toch zeker zo’n 25 keer zijn. Ton is helaas al enkele jaren niet meer onder ons, maar zijn geest leeft nog volop voort bij Vriendenschaar.
Over legendes gesproken, Vriendenschaar had het voor elkaar gekregen dat de grootste Nederlandse tafeltennisspeelster aller tijden, Bettine Vriesekoop, zaterdagmorgen een demonstratie gaf in het clubgebouw aan de Groen van Prinsterersingel. Met een headset op begaf ze zich naar de tafel en liet aan het enthousiaste publiek zien dat ze het nog niet verleerd is. De conditie was wat minder, maar tegenstander Vincent Blom werd soms van het kastje naar de muur gestuurd. En ze gaf geschiedenisles. Wif waf, penhoudersgreep, top spin, het plakken en het lijmen van het batje, de Chinezen, alles kwam voorbij. Nu wisten de kleintjes, die waarschijnlijk nog nooit van Bettine Vriesekoop hadden gehoord, wat een grote sportvrouw dit jaren is geweest.
Ton de Gruyl glimlachte vanaf de vele foto’s aan de muur en zag dat het goed was.
Zoek de zon op
De kerstboom en de ijsbaan op de Goudse Markt zijn weer weg. De laatste oliebollen opgesmikkeld en hier en daar knalt nog een verdwaald rotje. Maar verder gaat alles weer zijn normale gang. Alleen op sportgebied is het, afgezien van de nieuwjaarsrecepties, nog vrij rustig. Vorige week kwam ik voetbaltrainer René van Beek tegen, die gezellig keuvelend met collega Rens Binken op de Kleiweg liep. Zou van Beek, die jaren geleden met Renke Prevo een levensgevaarlijk aanvalsduo vormde bij SV DONK, toen al geweten hebben dat zijn zoon Sven deze week met de selectie van Feyenoord mee mag op trainingskamp naar Marbella? De jonge Goudse centrale verdediger van Feyenoord A1 glom van trots heb ik begrepen. En wat is er mooier om in de Spaanse zon samen te spelen met de Italiaanse ladykiller Graziano Pellè! Vader René is vast zo trots als een pauw, anders moeder Yvonne wel.
Zuid Europa beleeft trouwens een Goudse invasie. Jodan Boys en de waterpolovrouwen van GZC DONK op Lanzarote, Olympia op Tenerife en SV Gouda in Albufeira.
Maar ondanks de zon zijn er wolkjes aan de voetbalhemel. Er wordt steen en been geklaagd over die onbuigzame KNVB omdat er a.s. weekend gewoon moet worden gevoetbald in competitieverband. En dat zal nog knap lastig worden.
2013
Het leven begint zo langzamerhand gelukkig weer zijn normale gang te vinden. Al die feestdagen, het is leuk hoor, maar ik weet soms niet meer welke dag het is. Kerstmis 2012 is weer achter de rug. De hazenpeper van mijn schoonmoeder smaakte weer als vanouds. De champagnekurken knalden ook weer alsof ze nooit anders hadden gedaan. De kerstboom op de Goudse Markt staat er nog, maar ook die Noor ziet zijn einde met rasse schreden naderen. Op de ijsbaan op diezelfde Goudse Markt worden de laatste rondjes gereden. De Goudse popgroep The Handsome Poets, bekend van de Olympische Sportzomer, sluit de zaak definitief naar ik heb vernomen. Voetbalminnend Nederland is volledig in de ban van de scheiding van Syl en Raf. De wereld lijkt te zijn vergaan. Een sprookjesvoetbalhuwelijk ist kaputt. Rafael traint zich suf om alles te vergeten naar ik heb begrepen en Sylvia winkelt zich een slag in de rondte. That’s life.
Het is januari 2013. Winter als je de kalender zou moeten geloven, maar het lijkt wel lente. Maar ja, het zij zo, daar kan ik ook niets aan veranderen. De sportwereld ligt stil. Daar is het wel winter. In de winterslaap. Voetballers vertrekken, of staan op het punt, te vertrekken naar nog warmere oorden. Ook de amateur-voetballers betrekken trainingskampen op de Canarische Eilanden, Portugal, Turkije en andere subtropische oorden. Het is alleen wat lastig dat de KNVB het komende weekend heeft ingeroosterd voor een inhaalprogramma. Wat doe je dan als simpel amateurclubje, eerder terugkomen of als een gek kijken of je nog een min of meer representatief elftal op de been kan brengen. Ik ben benieuwd wie er het volgende weekend in de opstelling staan. Verrassingen zijn niet uitgesloten. Misschien dat er hier en daar nog een al lang met pensioen zijnde veteraan kan worden gestrikt. Verder is het zeer rustig. Ja er zijn de nodige nieuwjaarsrecepties. Als ik alle uitnodigingen aan zou nemen moet ik mezelf in tienen delen. En daar pas ik voor.
Beste luisteraars, ik wens u allemaal op de eerste plaats een heel gezond 2013. En verder hoop ik op veel sportieve successen.
Op naar het nieuwe jaar
Vorige week had ik al afscheid genomen van het sportjaar 2012. Voor degenen die mijn column niet hebben gelezen, ik was redelijk tevreden en gaf het jaar een 7. Niet gek dus.
Voor veel sporters gaat nu een (kleine) winterstop in. Voetballers vertrekken massaal naar warmere oorden om daar een trainingskamp op te slaan. Niet alleen de profs, maar ook steeds meer amateur-voetballers gaan die kant op. De Noorse kerstboom staat weer op de Goudse Markt en de jaarlijkse ijsbaan biedt ook weer heel veel vertier. Ik heb mijn sportmicrofoon ook even aan de kerstboom gehangen. Even (nog) belangrijkere dingen doen. Kijken of mijn kleinzoons al een beetje het balgevoel hebben. Verder alvast de nodige voorbereidingen treffen voor de jaarlijkse sportverkiezingen van de gemeente Gouda. Normaal zijn die verkiezingen in februari, maar volgend jaar zijn die op 19 april. Het feest wordt gecombineerd met de opening van het nieuwe zwembad in het Groenhovenpark. Ik kijk er al naar uit. Tijd genoeg dus om de vele kandidaten op een rijtje te zetten.
Wat zal het nieuwe sportjaar ons brengen? Als ik het allemaal wist was ik multimiljonair. Ik wacht gewoon maar af. Ik wens u heel mooie feestdagen, een goede jaarwisseling en een sportief maar vooral gezond 2013.
Dat was dan 2012
Dat was het dan. Het jaar 2012 loopt op zijn laatste benen. Afgelopen weekend zijn de laatste voetbalwedstrijden gespeeld. Zondag heb ik blauwbekkend van de kou afscheid genomen van het voetbal in 2012. Op een kil en druilerig Kaagjesland in Reeuwijk-Dorp won de RVC ’33 van Ammerstol. Na afloop heb ik getoast op het nieuwe jaar met Theo, Leo, Aad en Bert, de vaste clan in de bestuurskamer. De kopstoot smaakte uitstekend.
De dag daarvoor had de sportredactie van RTV Gouwestad volgens de jaarlijkse traditie het sportjaar doorgenomen met vertegenwoordigers van de Goudse sportwereld. Voetbal, handbal, atletiek, schaatsen, rugby, cricket, zaalvoetbal, hockey, honkbal, softbal, kortom een keur aan sporten kwam aan bod.
Wat was 2012 voor een sportjaar? Een jaar met hoogte- en met dieptepunten. Kampioenschappen en degradaties. Vreugde en verdriet gingen hand in hand. Jodan Boys bereikte het Walhalla van het amateurvoetbal. De paralympics brachten Gouda een medaille. De SC Gouda en de AV Gouda spuwden talenten uit alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De Vesuvius gedegradeerd tot een puffend wolkje. Op waterpologebied speelde Gouda weer een zeer vooraanstaande rol. Sportschool Den Edel grossierde volgens traditie weer in medailles. Korfballers, tafeltennissers, zij allen timmerden op hun manier aan de Goudse sportweg. Ik geef sportief 2012 een ruime voldoende.
Respect
Het voetbal stond de afgelopen week weer in de schijnwerpers. Randdebielen met de herseninhoud van een garnaal stortten een gezin in diepe droefenis. En ook nu werden weer blikken met dr. Clavan achtige types opgetrokken. Hun adviezen varieerden van de buitenspelregel afschaffen, zonder grensrechter spelen of zelfs het gehele voetbal verbieden. Dat laatste is natuurlijk onzin, want je gaat toch ook niet alle woningen slopen om woninginbraken te voorkomen. Alle amateur-wedstrijden werden geschrapt. Maar waarom ook niet de wedstrijden in het betaald voetbal? Alle scheidsrechters in Nederland zouden collectief enkele weken moeten staken!
Kortom, de voetbalwereld is in rep en roer. De goed bedoelde acties zijn niet van de lucht. Veel voetbalverenigingen hebben het afgelopen weekend hun kantines opengesteld om bijeen te komen. Ook in Gouda. Zelf was ik zaterdag bij de Jodan Boys. Het was behoorlijk druk. Discussies en toespraken van de voorzitter en de wethouder van sportzaken. De Commissie Sportiviteit en Respect onthulde de Jodan Boys Rules.
De posters met de fatsoensregels hangen. Een stille tocht, een indrukwekkende minuut stilte. En nu maar hopen dat dit helpt. Ik ben zo bang dat dit niet bij iedereen doordringt en dat we over enige tijd alle goede bedoelingen weer zijn vergeten. Maar ik hoop van harte dat ik ongelijk heb.
Familieclub
“Het is een late herfst, de bladeren vallen laat dit jaar” hoorde ik zondagmorgen op de radio verkondigen. Ik geloof het onmiddellijk. Ik moest meteen aan De Jodan Boys denken. Daar vielen de doelpunten ook laat deze herfst. In november welgeteld nul! Alle wedstrijden gingen verloren. Maar op de 1e dag van december was meteen raak. Maar liefst drie keer. Kees Pier Tol kon slechts heel even voor enige spanning zorgen. Kees Graafland toonde zich weer de scherpschutter. Met dank aan Remco de Rijk, de kilometervreter. Ik schat dat hij toch zo ongeveer zaterdag wel een halve marathon heeft gelopen. Na afloop van de wedstrijd zat diezelfde kilometervreter gezellig te kouten met voormalig ploeggenoot Jan Willem Schep. Omdat SC Feyenoord volgend seizoen op zaterdag gaat voetballen, kan Schep net zo goed terugkeren in Gouda. Ik hoop het, want ik ben wel een fan van hem.
Jodan Boys heeft de spirit hopelijk weer hervonden. Het was uiteraard gezellig na afloop. Scheidsrechter Pieter Vink, met een prachtig Noordwijk kostuum aan, was in geanimeerd gesprek met Karel van de Heuvel, het aanstormende Goudse scheidsrechterstalent. De gebroeders Graafland genoten, evenals de gebroeders Heerkens. Een derde van de beroemde gebroeders Blok stond het van een afstand met genoegen te bekijken. Een beter voorbeeld van een familieclub is er niet.