Najaarsstorm
Eerst dacht ik dat de weermannen weer paniek wilden zaaien, maar niets was minder waar. Toen ik zondagmorgen op mijn fiets naar de studio reed kwakte ik bijna tegen de stoeprand. En ik had geen druppel gedronken. De eerste najaarsstorm raasde over Gouda. In Reeuwijk was het voetbalveld weer onbespeelbaar, dus op naar het hockey. Het was een apocalyptische sfeer in het Groenhovenpark. Cornervlaggen die tot de grond doorbogen. Wild zwaaiende bomen. Razende donkere wolken, plotseling neerkwakkende regendruppels en klepperende reclameborden. Maar wel een hartverwarmende wedstrijd, waarin de mannen van GMHC snel met 3-0 achter stonden, in de 2e helft sterk terugkwamen, maar uiteindelijk toch met 3-4 aan het kortste eind trokken.
Ondanks die hartverwarmende wedstrijd was het bibberen langs de lijn. Ik dacht aan de warme kachel en de glühwein. En aan een warme sporthal, want zaalhockey is op zo’n moment een aantrekkelijk vooruitzicht. Maar met het zaalhockey moeten de Goudse supporters wel een eindje reizen. Hendrik-Ido-Ambacht, Ridderkerk, Maasland, Vlaardingen en ‘s- Gravenzande. In Gouda is geen accommodatie beschikbaar. Raar eigenlijk, om niet te spreken van schandalig dat de hockeyers, en ook de zaalvoetballers, hun thuiswedstrijden ver van huis moeten afwerken. Maar er gloort hoop want de VGSO heeft plannen voor een soort mobiele sporthal in Gouda. Ik ben benieuwd.
Internationals
We hebben er lang op moeten wachten, maar “we” hebben weer een international. Ahmed Ali is opgenomen in de nationale voetbalselectie van Somalië. Ik sprak hem een aantal weken geleden na afloop van een wedstrijd van De Jodan Boys en complementeerde hem met zijn goede spel. Hij nam de complimenten dankbaar in ontvangst. Aardige jongen die Ahmed. Ik hoop dat hij furore maakt tijdens het toernooi van de CAF in Oeganda. Mooie reclame ook voor De Jodan Boys. Na de legendarische Bert Graafland, die in de jaren 70 van de vorige eeuw amateur-international was, weer een Jodan Boys voetballer die het nationale shirt mag dragen. En laat ik Rebekka de Jong niet vergeten, want die heeft al meerdere interlands bij de meisjes gespeeld.
Ik ben eens gaan spitten in mijn geheugen en dan komen vanzelf meer namen van Goudse profvoetballers boven die een interlandcarrière achter de rug hebben. De bekendste is natuurlijk Oeh Ah Ed de Goeij (31 interlands). Goalgetter Dick van Dijk (7 interlands) en doelman Tonnie van Leeuwen (2 interlands). Twee grote voetballers met een ONA achtergrond en beiden helaas niet meer onder ons. Misschien komen die tijden weer terug, maar dan moet eerst het Goudse voetbal uit die dip komen waar het nu in zit. Zet hem op Ahmed.
Schaatsen
Ik moest zondagmiddag, toen ik door onze mooie stad Gouda fietste, denken aan de woorden van de grote dichter Willem Kloos. “De bomen dorren in het laat seizoen en wachten roerloos den nabijen winter”. Ja, de bladeren vallen massaal van de bomen en verven straten en parken geel en bruin. Een voorbode van de naderende winter.
En als de winter er aan komt, zijn de schaatsers weer in beeld. Nieuwe ploegen, nieuwe outfit en nieuwe gezichten. En nieuwe ideeën om de schaatssport aantrekkelijker te maken. De discussie zal de komende tijd volop losbarsten.
Het afgelopen weekend waren de Nederlandse afstandskampioenschappen in Thialf. Bekende en onbekende namen kwamen voorbij. Bob de Jong heeft al bijna de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar weigert zijn schaatsen aan de wilgen te hangen. Dat heeft Paulien van Deutekom wel gedaan. Zij heeft ingezien dat haar tijd geweest is. Ik ga deze ambassadrice van Gouda missen.
Maar het tijdperk van Deutekom is afgesloten en het wachten is op de nieuwe lichting Goudse schaatsers. “We” hebben natuurlijk nog Ted-Jan Bloemen, die zich zondag plaatste voor de eerstvolgende wereldbekerwedstrijden. En als ik Hugo Vos van schaatsclub Gouda mag geloven stikt het in Gouda van het schaatstalent. Timo Verkaaik doet bij het marathonschaatsen regelmatig van zich spreken. Een nieuwe Goudse ambassadeur?
Blessuretijd
Het woord blessuretijd spookt door mijn hoofd. Ik zag zaterdag in de boekwinkel een boek liggen met die titel. De auteur, oud politicus Ed van Thijn, een man die tegen de 80 loopt en met recht kan zeggen dat hij in de blessuretijd van zijn leven zit. Toen ik dit boek zag moest ik denken aan die drie voetbalwedstrijden die ik de afgelopen twee weken heb mogen verslaan en waarbij de blessuretijd een cruciale rol speelde.
Eerst die absurde wedstrijd van Gouda tegen Concordia. Ondanks drie goals van Bouazatti trokken de Delftenaren met 3-4 aan het langste eind. En afgelopen zaterdag deed de zaterdagtak niet voor hun zondagcollega’s onder. In de blessuretijd met 1-2 verliezen van Forum Sport.
Maar driemaal is scheepsrecht. De regen viel zondag bij bakken uit de hemel. De haan op de kerktoren van Reeuwijk dorp schudde zijn veren. Ik meende zelfs de Ark van Noach te zien aanmeren. In de 89e minuut viel de 1-0. Juichende Reeuwijkers, maar in dezelfde minuut viel de 1-1. Juichende Waddinxveners. In de 4e minuut van de blessuretijd schoot Ralph Tol de winnende treffer binnen. Zonneschijn in Reeuwijk en regen in Waddinxveen. De haan op de kerktoren kraaide van plezier. De bierpomp maakte overuren.
Blessuretijd, heerlijk, het kan me niet lang genoeg duren.
Hoop doet leven
Vorig weekend was het een dooie boel op sportgebied. Dat werd in het afgelopen weekend allemaal meer dan goed gemaakt. Het begon zaterdag met de voetbalwedstrijd Jodan Boys - Barendrecht. Een heerlijke pot voetbal met heel veel spanning. Gelijkspel. Publiek tevreden, trainers tevreden, verslaggever tevreden.
Zondag was uitgeroepen tot landelijke dag van de stilte. Ik weet niet of er in Gouda ook “evenementen” in dit kader zijn gehouden, maar op sportgebied was er absoluut geen sprake van stilte. Zaterdagavond had ik een verjaardag van een goede vriendin laten schieten om alles voor de sportuitzending voor zondag gereed te hebben, want op zondagmorgen moest ik al vroeg in de TV studio zijn voor de maandelijkse sportitems. Schaatsen met Hugo Vos en rolstoelschermen, iets unieks in Nederland en mooi dat de Goudse schermvereniging De Vrijbuiters op dit gebied een voortrekkersrol heeft genomen.
Zondagmiddag naar het Groenhovenpark om Gouda de eerste periodetitel binnen te zien halen. Het fenomeen Aziz el Bouazatti bracht de Goudse supporters al snel in extase door de score te openen. Maar tegenstander Concordia uit Delft deed zijn naam eer aan en liet zich niet zo maar naar de slachtbank leiden. Met een korfbalscore van 3-4 trokken de bezoekers in de slotfase aan het langste eind. Ondanks de hattrick van Bouazatti stond Gouda met lege handen. Na afloop sprak ik nog even met hem. Hij kon het nog steeds niet geloven. Ik troostte hem met de gedachte dat Gouda vorig jaar in Reeuwijk ook op een idiote manier de eerste periodetitel verspeelde, maar dat zij aan het eind van de competitie wel lekker met de kampioensbeker stonden. Hoop doet leven.
Herfstvakantie
Hele volksstammen zijn er blij mee. Lekker even uitpuffen van alle dagelijkse beslommeringen. Een midweekje of een lang weekend in een vakantiecentrum. Niks mis mee, ik heb het zelf ook wel gedaan. En ik zou het eigenlijk vaker moeten doen, maar dat terzijde.
Als sportverslaggever vind ik het ook wel eens prettig een dagje vrij te hebben, maar er zijn grenzen. Er gebeurde op sportgebied de afgelopen dagen natuurlijk heel veel. De hele wereld stond bol van de dopingperikelen. Zou Frank Schotman van GRTC Excelsior, die vorige week en tweede plaats behaalde bij het NK mountainbike marathon ook doping hebben gebruikt? Ik weet het niet, maar ik denk van niet.
Maar in het Goudse gebeurde vrijwel niets. De voetballers lagen compleet in coma. De spelers van Jodan Boys, Olympia en DONK hebben hooguit wat getraind met het oog op de bekercompetitie. Maar de rest kon met moeder de vrouw naar de woonboulevards.
De handballers van Vires et Celeritas en de korfballers van Gemini hebben een punt gezet achter de 1e helft van de veldcompetitie en maken zich op om de zaal in te gaan. De Goudse denksporters van Damlust en Messemaker 1847 houden even hun adem in. Zij hebben tijdens een lekkere herfstwandeling in de bossen hopelijk inspiratie opgedaan om de komende weken de aanval op de koppositie door de concurrenten af te slaan.
Nogmaals, zo’n rustig sportweekend is soms een verademing. Ik had het geluk dat deel 3 van de biografie van Gerard Reve uitkwam. Maar zulke weekeinden moeten niet te vaak voorkomen, anders word ik echt sacherijnig. Ik troost me in ieder geval met het vooruitzicht van de topper Jodan Boys – Barendrecht.
Waterpolo
Oké, de competitie is pas drie ronden ver, maar toch. Drie wedstrijden gespeeld, negen punten, ik bedoel maar. Zowel de mannen als de vrouwen van GZCDONK zijn de nieuwe waterpolocompetitie in de hoofdklasse sterk gestart. De vrouwen als de mannen zijn meerdere keren kampioen van Nederland en bekerwinnaar geweest en hopelijk gaan de Goudse waterpolofans weer een prachtig seizoen tegemoet. Ik mag het hopen. Mijn gedachten gaan terug naar de bloedstollende wedstrijden van de dames. In de laatste seconde een gelijkspel in een kolkend zwembad in Dordrecht afdwingen en de titel binnenhalen. Een bloedhete zaterdagmiddag in zwembad De Tobbe, waar een algemene telefoonstoring was. Maar gelukkig woonde een kennis van mij tegenover het zwembad en mocht ik een lijntje bij haar aftappen. Landskampioen! Staande op een keukentrap in een bloedheet zwembad enkele jaren geleden de laatste punten binnenschreeuwen om de mannen van PSV te verslaan. Ik ben er nog schor van.
Zaterdagmiddag reed ik door het Groenhovenpark. Op de plaats waar het oude zwembad de Tobbe had gestaan waren de contouren van het nieuwe zwembad duidelijk zichtbaar. Een prachtig nieuw zwembad voor iedereen. Over de “originele” naam wil ik het niet hebben. Het treuren om de teloorgang van Het Spaardersbad en De Trefkuil zal ongetwijfeld nog enige tijd aanhouden, maar de tijd heelt alle wonden. Dat hebben we bij sporthal De Mammoet kunnen zien. En in het nieuwe bad kunnen dan de finalewedstrijden om het landskampioenschap worden gespeeld. De mannen en de vrouwen van GZC DONK tegen de mannen en de vrouwen van UZSC, de club van hun beroemde oud trainer Robin van Galen. Wat kunnen dromen toch mooi zijn.
We komen terug
Het afgelopen sportweekend in Gouda deed me denken aan de Beurskrach van 1929. Ik ben niet in de geschiedenisboeken gedoken, maar ik kan me niet herinneren wanneer alle Goudse voetbalclubs in een weekend allemaal een nederlaag moesten slikken. Het bestuur van de Jodan Boys hoeft zich even niet de vraag te stellen of ze de Jupiler League in moeten. Handhaven is aan de orde. Bij Gouda zaterdag zat het gewoon niet mee.
Dan afgelopen zondag. Tweedeklassers DONK en Olympia likken hun wonden. Zelfs gedoodverfd kampioen Gouda ging onderuit. Zelf was ik bij ONA. Ik had de trotse club van Korte Akkeren enkele weken geleden met de onwaarschijnlijke cijfers 10-2 van Gouda zien verliezen, maar na de overwinning op Stolwijk had ik weer hoop. Wanneer ik bij ONA ben loop ik altijd verlekkerd door de gang van het clubgebouw. Aan de muren straalt de historie je tegemoet. Foto’s van Feyenoord- en Ajax- coryfeeën als Henrik Larsson, Joseph Kiprich, John van Loen, Gaston Taument, Louis van Gaal, John van de Brom, Patrick Kluivert, Edgar Davids en Clarence Seedorf. Legendarische trainers als Rinus Michels, Ernst Happel, Jan Zwartkruis, Kees Rijvers en de kale Barry Hughes. Een jonge Kevin Blom, die hier zijn eerste voetbalstappen zette.
Maar de tijden zijn veranderd. Op de tribune aan het Dolf van der Speldpad hebben hooguit nog een paar oudere heren de glorietijden van ONA in het betaald voetbal meegemaakt. De tijden dat 6000 dolenthousiaste toeschouwers een sensationele overwinning van 6-1 op Blauw Wit zagen, komen helaas niet meer terug vrees ik. Maar ONA gaat niet ten onder werd mij uit betrouwbare bron verzekerd. “We komen terug”. Ik hoop het.
Protesteren
Miroslav Klose, de spits van Lazio Roma heeft de afgelopen week veel applaus in ontvangst mogen nemen. De Duitser scoorde een doelpunt, maar gaf toe dat hij de bal met zijn hand in het doel had geslagen. De scheidsrechter, overdonderd door de merkwaardige vraag de treffer te annuleren, willigde het verzoek in. Lazio Roma verloor uiteindelijk met 3-0, dus zuurpruimen zullen zeggen dat Klose gemakkelijk praten had, zijn ploeg had toch wel verloren. Maar wat als de wedstrijd in 0-0 was geëindigd? Dan had ik nog moeten zien of zijn ploeggenoten zo blij waren. Toch een mooi gebaar van Klose. Ik ben benieuwd wat Thierry Henry en Diego Maradona van zijn actie vinden.
Over handsballen gesproken, ik zag zondagavond VVV spits Nwofor ook met zijn hand scoren. Treffer afgekeurd. Maar in tegenstelling tot Klose ging de Nigeraanse spits, wiens volledige naam Uchene Innocent Nwofor schijnt te zijn, toch een partij te keer en protesteerde als een razende roeland. Terwijl zelfs een toeschouwer met een blindengeleidehond kon zien dat hij opzettelijk hands maakte. Als ik Nwofor was zou ik zijn tweede voornaam maar snel laten schrappen.
Ik heb me in het weekend meerdere malen geërgerd aan al die hersenloze protesten van die voetballers. Neem zo’n Mark-Jan Fledderus van Roda JC die een oud ploeggenoot van FC Groningen bijna doormidden trapt en onze Lieve Heer op zijn blote knieën mag danken dat hij slechts een gele kaart kreeg. En maar protesteren en de vermoorde onschuld uithangen. Toen hij later met de camerabeelden werd geconfronteerd kon hij zich toch wel voorstellen dat er een rode kaart gegeven werd, maar het ging niet van harte. Trainers doe wat aan deze belachelijke acties!
Mister Excelsior
Hij was nog grijzer geworden. En veel ouder, maar uiteraard was hij zaterdag van de partij. Ik maakte kennis met hem eind jaren 70 van de vorige eeuw. Ik werkte toen bij de Sportstichting, de voorganger van het huidige Sportpunt Gouda. Hij kwam wekelijks langs bij de penningmeester om te vragen of zijn subsidieaanvraag al was gehonoreerd. Maar aangezien de ambtelijke molens ook toen al niet zo snel maalden moest hij regelmatig terugkomen. En dat deed hij, want de accommodatie van zijn sportclub zou en moest worden verbeterd. Ik weet niet hoe vaak hij langs is gekomen, maar uiteindelijk heeft hij zijn subsidie gekregen. De aanhouder wint.
Afgelopen zaterdag zag ik hem dus weer. Ik heb het over de heer Oussoren, Mister Excelsior. Hij was uitgenodigd om de officiële opening te verrichten van het 80 jarig jubileum van de Goudse wielerclub. En hij deed dat op zijn bekende wijze. Hij had niet te veel spreektijd gekregen, want anders hadden de clubleden nu nog staan luisteren naar zijn prachtige verhalen. En hij kon verhalen vertellen. Hij was jarenlang de vaste wielerverslaggever van Gouwestad Sport. Weer of geen weer, om 14.20 werd de hele waslijst voorgelezen. Voorgelezen is niet het goede woord want ik heb tijdens een live uitzending kunnen constateren dat hij alles uit het hoofd deed, slechts hier en daar een korte aantekening raadplegend. En als er onverhoopt geen sportuitzending was, brak hij gewoon in bij andere programma’s. Dat heeft niemand hem nog na gedaan.
Zaterdag was het groot feest bij GRTC Excelsior. Het was lekker druk in en rond het G.W. Oussorenhuis aan het Kale Jonkerpad. En daar hoefde zelfs geen oproep op facebook aan te pas te komen.