De zomerslaap is bijna ten einde
Het is inmiddels augustus en de voetbalsupporters komen langzamerhand weer tot leven. Na een zomerslaap komen ze voorzichtig tevoorschijn uit hun schuilplaatsen. Het verdriet van het vorige seizoen is verdronken en de blik staat weer helemaal op optimisme. En degenen die het voetbalseizoen verrassend hebben afgesloten zijn wellicht nog niet uitgefeest.
De profvoetballers zijn al begonnen en de meest idiote transfersommen vliegen je dagelijks om de oren. Bedragen van 50 miljoen zijn de gewoonste zaak van de wereld. Voetballers die pakweg €35.000 per week verdienen is toch niet normaal. En als het er op aankomt is het verzilveren van een strafschop nog een te grote opgave.
Ook de Goudse voetbalclubs zijn voorzichtig begonnen. Het aantal overschrijvingen viel mij mee, hoewel ik hier en daar gefronste wenkbrauwen heb gezien bij een aantal “transfers”. Maar het is wel eens gekker geweest. Voor veel Goudse voetbalfans is het een opluchting dat de start van het nieuwe seizoen in zicht komt. Ook de “mannetjes” op de Markt hebben weer het hoogste voetbalwoord. “Gerrit ga je zaterdag naar Jodan Boys?” vroeg een van hen mij afgelopen week. Ik bespeurde enige teleurstelling toen ik zei dat ik leukere dingen te doen had dan naar oefenpotjes voetbal kijken. Ik blijf nog even in de zomerslaap als u het niet erg vindt.
En nu op naar Rio
De tijd vliegt, vooral als je het goed naar je zin hebt. Twee weken vakantie is eigenlijk veel te kort. Maar aan alles komt een eind.
Ook de Ronde van Frankrijk is weer ten einde. Toen ik naar mijn vakantieadres in Vlaanderen vertrok reed Greg van Avermaet in het geel maar aangekomen in De Panne was zijn rol al weer uitgespeeld. Ik hoop niet dat er een oorzakelijk verband is tussen mijn aankomst in zijn vaderland en het verlies van de gele trui. Maar met de overwinning van Chris Froome viel uiteindelijk alles in zijn plooi zoals alleen een Belgische verslaggever dat kan zeggen.
Het gewone leven gaat nu weer zijn gang, maar op sportgebied staat het volgende evenement voor de deur. Volgende week vrijdag beginnen de Olympische Spelen. Ik ga er op het moment dat ik dit schrijf in ieder geval van uit dat ze doorgaan, want je weet maar nooit. Braziliaanse loodgieters hebben nog heel wat werk te verrichten en ik ben reuze benieuwd welke Russische atleten uiteindelijk in Rio aan de start komen en of de Nederlandse waterpolovrouwen ondanks het echec in Gouda alsnog worden “beloond”.
Ik hoop in ieder geval dat de Olympische Spelen wel spektakel brengen, want van het EK voetbal en de Ronde van Frankrijk heb ik geen hartkloppingen gekregen.
Het Goudse amfitheater
Mijn gedachten gingen deze week terug naar de Romeinse oudheid. Naar de tijden van de beroemde amfitheaters waar destijds populaire spelen werden gehouden. De toeschouwers werden ‘s -morgens vergast op een jacht op roofdieren en na de middaglunch werd men getrakteerd op openbare executies. En ’s-middags waren er gladiatorengevechten. En tussendoor waren er allerlei intermezzo’s met clowns en muzikanten.
Toen ik maandagavond 4 juli in het Huis van de Stad op de tribune zat kreeg ik, naarmate de vergadering van de gemeenteraad zich moeizaam voortsleepte, het gevoel dat ik eeuwen teruggeworpen werd in de tijd en me in een amfitheater bevond. De wethouder van sportzaken had eerder die week al een gele kaart gekregen en die avond gaf ze aan de trainer aan dat ze definitief gewisseld wilde worden en verliet het speelterrein om even later teleurgesteld op de fiets in de bezemwagen te verdwijnen.
Na diverse onderbrekingen werd de wedstrijd hervat maar het publiek staarde met open mond naar de vele tackles die links en rechts werden uitgedeeld. De scheidsrechter moest de wedstrijd vele malen onderbreken en de wedstrijd werd definitief gestaakt toen er nog vier rode kaarten werden uitgedeeld. Direct rood, er hoefde zelfs geen doellijntechnologie aan te pas te komen. Verbijsterd stroomde de tribune leeg. Wanneer de wedstrijd wordt uitgespeeld is nog niet bekend.
De Noordkapers
Het EK voetbal nadert zijn ontknoping. De bestseller Het verdriet van België van Hugo Claus wordt opnieuw uitgebracht en zondagavond is ook het sprookjesachtige Vikingschip van IJsland gezonken. Alleen Wales is nu nog een exoot in het miljoenenbal die voor een verrassing kan zorgen.
Tot zover het voetbal, over naar het wielrennen. Zaterdag ging het grootste wielerevenement ter wereld, de Tour de France, weer van start. In drie weken trappen de pedaalridders in totaal 3.404 kilometer weg.
La Grande Boucle startte dit jaar niet in Utrecht, maar de Domstad was afgelopen zaterdag wel het startpunt voor een ander groot wielerevenement. Twee wielrenners van de Goudse wielervereniging Excelsior Niels van der Pijl en Guus Snaterse begonnen onder de Dom samen met twee vrienden, oud Excelsior renner Jelle Lugten en de Belg Sam Matthysen aan een monstertocht van 4.300 kilometer naar de Noordkaap. Ik heb in een grijs verleden met mijn zwager op één dag het traject Gouda – Stadskanaal afgelegd en mijn zoon is vorige week zondag in een ruk van Gouda naar Groningen gefietst, maar een fietstocht naar de Noordkaap is toch even iets anders. “Maanden hebben we er naar toegeleefd, gedroomd gesidderd en gebeefd maar nu zijn het onze benen die spreken” zeggen de vier vrienden op hun speciale Facebookpagina. Ik ben benieuwd en ga ze dagelijks volgen.
Mijn ergernissen van het EK voetbal
Eigenlijk kijk ik met een beetje met tegenzin naar het EK voetbal. Kijk dan niet zult u zeggen, maar als voetballiefhebber ben ik toch nieuwsgierig wat er allemaal gebeurt. Maar echt vrolijk ben ik nog niet geworden. Sterker nog, ik erger me soms kapot, met als dieptepunt de wedstrijd Kroatië – Portugal. Hemeltergend slecht voetbal van veel te dik betaalde voetbalmiljonairs. Alleen Duitsland kan me tot nu toe wel bekoren en sinds zondagavond is ook België eindelijk uit zijn schulp gekropen en speelde de sterren van de hemel. Zuurpruim en professioneel afkraker van alles Jan Mulder was op de VRT tot tranen toe geroerd en de Rode Duivels doen in zijn ogen ineens helemaal niets verkeerd meer.
Radio 1 heet de komende maanden NPO Radio 1 Sportzomer. Mooi dat al die omroepen een gezamenlijk programma maken, maar inhoudelijk is het soms om te huilen. Nog erger is het dagelijkse NOS Studio France met een schijnbaar ongeïnteresseerde Hugo Borst die af en toe iets roept. Maxim Hartman die na Rembo en Rembo nooit meer iets leuks heeft gemaakt en met Rafael van der Vaart over kroketten zit te twisten. Arme Henri Schut die er nog iets van probeert te maken.
Toch blijf ik kijken, hopend dat het beter wordt. Trouwens, een potje ergeren lucht soms lekker op.
What’s in a name
Net als voorgaande jaren is het dit jaar ook weer wennen aan nieuwe namen. Ik bedoel dan niet de namen van sporters die min of meer uit het niets opduiken en ineens een nationale volksheld worden. Ik bedoel nieuwe sportverenigingen. Hoewel nieuw niet de juiste benaming is omdat ze alleen een andere naam hebben gekregen. Vooral in het honkbal is dit schering en inslag. De Utrechtse honkbalvereniging UVV heet ineens Pickles UVV en Twins uit Oosterhout gaat in het nieuwe honkbalseizoen als Glaskoning Twins door het leven. ‘Ik ga naar Glaskoning – Pickles’. ‘Oh, ik dacht dat je naar het honkballen ging’.
What’s in a name. Als er geen sprake is van een fusie, hebben naamsveranderingen te maken met geld. Een gulle sponsor ziet graag zijn naam terug.
In Gouda hebben we sinds vorige week ook een ‘nieuwe’ sportvereniging. De aloude Jeu de Boules Vereniging Gouda heet nu officieel Petanque Vereniging Gouda. Met deze naamswijziging wil men de strijd tegen de vergrijzing aangaan. Maar of ze met een simpele naamswijziging nieuw jeugdig elan aanboren vraag ik me af, maar ik hoop dat het lukt. Gelukkig blijft de visie dat de club op sociaal gebied willen blijven scoren fier overeind staan. Het wordt nog een hele klus om de letters JEU DE BOULES op het clubhuis te veranderen.
Voor wie ben jij eigenlijk?
Voor wie ben jij eigenlijk? Dit is de laatste weken een veel gestelde vraag. Of je van voetbal houdt of niet, je wordt domweg geacht deze vraag te beantwoorden of je wilt of niet. Nederland doet niet mee aan het EK voetbal. Dat vind ik zoals zovelen ook jammer, maar we zijn in ieder geval verlost van een heleboel onzinnige toestanden zoals het compleet oranje schilderen van hele straten en van vele idiote snuisterijen. Ieder zijn meug, maar van mij hoeft het niet. Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel zoals Johan Cruijff altijd zei. Maar nu moet je dus blijkbaar voor iemand anders supporter zijn. Als je zegt dat je gewoon lekker ontspannen van een lekkere pot voetbal wil genieten, is dat niet genoeg.
Mij is die vraag (nog) niet gesteld, maar ook ik heb mijn voorkeuren. Als sportverslaggever moet je objectief zijn, maar ik ben niet roomser dan de paus en hoop altijd dat een Goudse club wint. Zondag was ik supporter van DONK en heb ook staan juichen.
Nu het antwoord op de vraag. Ik ben al jaren verliefd op België en ga er binnenkort weer heen met vakantie. De vraag voor wie ik eigenlijk ben is dus hierbij beantwoord. Maar ik hoop vooral op mooi voetbal en de rest is gewoon bijzaak.
De hemel op aarde
Op de website van RVC ’33 stond de oproep “Kom op de fiets, want het zal ongetwijfeld erg druk worden op Sportpark Kaagjesland”. Het was warm zondag en er waren zo’n 1000 voetballiefhebbers op de promotiewedstrijd afgekomen. De hardwerkende Reeuwijkers sleepten een 1-1 gelijkspel uit het vuur, maar dat was helaas niet genoeg voor een finaleplaats. Een mooi voetbalseizoen eindigde zo in mineur hoewel ik na afloop niet geen treurnis heb gezien, alleen maar trots.
Na de wedstrijd werd ik door Aad de Wit “meegesleurd” naar de bestuurskamer voor een biertje en dan is het altijd lachen. Het beroemde trio Aad, Theo en Bert werd door de voorzitter overgehaald om volgend seizoen RVC ’33 ook weer namens het bestuur te vertegenwoordigen. En dan was er het hilarische optreden van een man met een onduidelijke functie die een merkwaardige toespraak hield, en waarvan eigenlijk niemand de inhoud begreep. Uit dank had hij een Bakkie Westland meegebracht en een grote foto van hemzelf, langs de lijn van het veld.
Wie de doos met tomaten heeft meegenomen weet ik niet, cultheld Kees de Jong in ieder geval niet. De foto werd later door de gever via de grensrechter weer opgeëist. Wederom verbazing alom. De beginzin van de “cabaretier” is mij wel bijgebleven: “RVC’33 uit Reeuwijk is de hemel op aarde”.
Het afscheid van een voetbaldier
Een voetbaldier heeft zaterdagmiddag afscheid genomen. Hij stond als trainer van SV GOUDA voor het laatst als een generaal voor zijn troepen. In een zonovergoten Groenhovenpark moest alleen de kers nog even op de taart worden gezet. Afscheid nemen met promotie, mooier zou niet kunnen. Op de overvolle cv van de trainer was nog net een plekje vrij voor zo’n prestatie.
Helaas was dit Willem Dekker niet gegund. Deemoedig boog hij na het laatste fluitsignaal het hoofd, bedankte zijn staf en feliciteerde uitermate sportief zijn Rotterdamse collega. Het zat er op.
Maar Dekker werd na afloop van de wedstrijd in de watten gelegd. Na mooie woorden en een aandenken van “waterval” Hans van Sprang werd hij verrast door zijn spelers met een heus reclamebord. Het bord met de tekst “Willem Dekker, bedankt voor alle kampioenschappen, promoties en voor alle mooie jaren beleefd bij SV GOUDA” siert vanaf heden het hoofdveld.
Een emotionele Dekker, de man met het fotografisch voetbalgeheugen, blijft het jammer vinden dat hij zijn taak niet af mag maken. De man die van jongs af aan langs een voetbalveld is te vinden, ziet wel wat er op hem af komt. “Dekker zonder voetbal is onmogelijk” riep hij in mijn microfoon. Een waarheid als een koe. Nee van dit voetbaldier zijn we nog niet verlost.
De nacompetitie
De reguliere voetbalcompetitie zit er op en de meeste voetballers kunnen met vakantie. Op zonnige stranden met een biertje het afgelopen voetbalseizoen nog even doornemen. Nog nagenieten van een kampioenschap of een promotie of je verdriet verdrinken om degradatie. Maar er zijn clubs die aan de bak mogen c.q. moeten. Mogen om via de nacompetitie alsnog promotie af te dwingen en moeten om via diezelfde nacompetitie toch nog aan degradatie te ontkomen.
De nacompetitie, een fenomeen. Een zwakke start van de competitie kan alsnog aan het eind van de rit op een feest uitdraaien. Sprekende voorbeelden zijn de verrichtingen van GOUDA en DONK. De eerste helft van de competitie was matig en voor DONK zelfs rampzalig. Maar halverwege het seizoen ging het bij beide Goudse voetbalteams lekker lopen en dat leverde terecht een periodetitel op. DONK had zelfs nog even uitzicht op de titel maar verprutste het.
Afgelopen weekend ging DONK voortvarend van start en kan donderdag in Schiedam een verdere stap zetten naar promotie, want na de eliminatie van Hermes DVS is DONK er nog niet maar bereiken ze slechts de volgende ronde. GOUDA kan het zaterdag thuis wel meteen afmaken. Winst tegen Excelsior volstaat, simpeler is het niet. Maar ja, dat is theorie, nu de praktijk nog. Ik gun zeker trainer Willem Dekker een mooi afscheid.
