Sporthelden
Nederland heeft er sinds zondag weer een nationale sportheld bij. Een jongeman van net 18 jaar in een supersnelle raceauto brengt iedereen in extase door als eerste Nederlander een Formule-1 race te winnen. Journaals op radio en tv openden met dit sensationele nieuws. Ik moet bekennen dat ik niet echt warm loop voor autosport. Sterker nog, het interesseert me nauwelijks, en ik vind de aan hysterie grenzende euforie lichtelijk overdreven. Desondanks vind ik het een grote prestatie van Max Verstappen.
Helden, je hebt ze in alle soorten. Zondag zag ik twee prachtige documentaires waarin sporthelden de hoofdrol spelen. Feyenoord speelde in mei 1963 de halve finale in de EC 1 tegen het roemruchte Benfica. Honderden supporters reisden met de Groote Beer en de Waterman hun helden na. En een documentaire over de tragische wielrenner Willem Koopman. Held van Rotterdam, die later in een groot zwart gat viel en de bekendste zwerver van de Maasstad werd.
Helden zijn ook zij die zich met Pinksteren weer belangeloos hebben ingezet bij de Roparun. En de helden van de Stichting Kans Tegen Kanker, die nu zonder hun vorige week overleden oprichter Han Heerkens verder moeten. Op zaterdag 28 mei vindt bij Olympia het NK Bumpervoetbal plaats, een actiedag waarvan de opbrengsten naar het onderzoek naar alvleesklierkanker gaan. Deze organisatoren zijn voor mij de echte helden
Man of the Match
Vaak wordt er bij een voetbalwedstrijd een Man of the Match gekozen. Meestal is dat de man die de meeste doelpunten heeft gemaakt, of de winnende treffer heeft gescoord. De keuze valt op de doelman die een aantal onwaarschijnlijke reddingen heeft verricht en hierdoor in zijn eentje zonder zelf te scoren te overwinning heeft binnengesleept. Of een onverzettelijke verdediger die als een brok graniet de aanvallers van de tegenpartij tot wanhoop dreef.
Wie een Man of the Match kiest is mij niet altijd duidelijk. Mij is ook wel eens gevraagd om de spelers een cijfer te geven. Soms ligt het er duimendik bovenop en is de keuze simpel, maar meestal blijft het arbitrair. Je hebt wedstrijden die zo erbarmelijk slecht zijn dat je de scheidsrechter smeekt om snel af te blazen. In zo’n geval benoem ik de scheids tot Man of the Match.
Zaterdag werden er bij De Jodan Boys twee voetballers tot Man of the Match gekozen, Roald en Mitchel Heerkens. Volgens mij een symbolische keuze. Ik vond het dapper dat beiden toch in het veld verschenen nadat hun vader Han de nacht daarvoor was overleden. Een mooi gebaar, net zoals die indrukwekkende minuut stilte voorafgaand aan de wedstrijd en het massale applaus in de 58e minuut. En die brandende fakkels langs de lijn. Terechte keuze!
Houdini Andersen en Hitchcock
De namen Alfred Hitchcock, Harry Houdini en Hans Christan Andersen spoken constant door mijn hoofd. De spanning in de Eredivisie is te snijden. Ajax en PSV als in een Hitchcock thriller gaan uitmaken wie kampioen wordt. Cambuur geloofde in een Houdini achtige ontsnapping, maar het sprookjesboek van Andersen kon naar de Kringloop. Het mooiste sprookje in Engeland is dat van Leicester City, vorig jaar net niet gedegradeerd, en nu landskampioen wordt, het grootkapitaal in verwarring achterlatend. In België is er White Star Brussel, een club zonder stadion en supporters die desondanks kampioen wordt. Zoiets had zelfs Hitchcock niet kunnen verzinnen.
Ook in de Goudse voetbalwereld zweeft de geest van de Britse filmregisseur van thrillers, de Hongaarse goochelaar annex boeienkoning en de Deense sprookjesschrijver rond. De zaalvoetballers van Watergras ontsnapten op sensationele wijze aan het spelen van degradatiewedstrijden. Zestien (!) doelpunten waren precies voldoende om volgend seizoen ook in de eredivisie te kunnen spelen. En Gouda schoot zich pas twee minuten voor tijd de nacompetitie in.
Voor DONK is het kampioenssprookje keihard in duigen gevallen. De spectaculaire inhaalrace liep vorige week al spaak maar het team vond zondag in Rotterdam zijn Waterloo. Op papier kan de kampioensvlag alsnog worden gehesen. Maar het papier is geduldig en in zulke sprookjes gelooft volgens mij zelfs de meest fanatieke supporter niet.
Goudse kampioenen
“Dat kampioenschap gaat er zondag voor ONA zeker komen. Daar ben ik van overtuigd”. Dat waren de twee laatste zinnen van mijn column van vorige week. Nu ben ik geen helderziende, maar de blik in mijn glazen bol was toch goed. Met alle respect voor de 4e klasse, maar daar hoort een club met zo’n historie als ONA niet thuis. Maar historie telt niet altijd.
ONA is waarschijnlijk de enige Goudse voetbalkampioen dit seizoen, maar er is meer dan voetbal en Gouda kon afgelopen weekend meer kampioenen verwelkomen. Het eerste herenteam van VollinGo werd op de laatste competitiedag kampioen. Ik denk met weemoed terug aan de tijden van Radius met een afgeladen sporthal De Springers en De Mammoet. Beide oude sporthallen zijn inmiddels gesloopt maar wie weet herleven oude tijden.
En wat te denken van Messemaker 1847. Het vlaggenschip van de Goudse schaakvereniging werd ook kampioen en promoveert naar de 1e klasse. Klasse! Ab Scheel zal ongetwijfeld vanuit het hiernamaals goedkeurend hebben geknikt.
Maar een kampioenschap is geen garantie voor verder succes. Juichend promoveerden de zaalvoetballers van Watergras vorig seizoen naar de eredivisie. Maar het verblijf in het zaalvoetbalwalhalla hangt nu aan een zijden draadje. De nacompetitie zal redding moeten brengen. Ik hoop dat het lukt want het plan voor hun nieuwe sporthal is ook al in duigen gevallen.
De laatste loodjes
Er valt iedere dag wel iets te bespreken bij de koffieautomaat. De steen die Johan Derksen in de voetbalvijver gooide zorgde voor veel ophef. Het laatste woord is hier zeker nog niet over gesproken. Ik heb hier ook een mening over, maar die krijgt u hier niet. Er zullen nu wel weer mensen zijn die mij verwijten de kool en de geit te sparen, maar ik heb gewoon meer dan 225 woorden nodig voor een genuanceerd antwoord.
Afgelopen maandagmorgen was ongetwijfeld de strafschop van Ajax het gespreksonderwerp. Het ene puntje dat Ajax op de valreep binnensleepte kan miljoenen waard zijn. Het komt in ieder geval de spanning in de eredivisie ten goede.
Ook bij de amateurs loopt de competitie op het eind. Na een weekje rust beginnen de Goudse voetbalclubs aan hun laatste loodjes. Enige weken geleden hoopte ik nog op een promotie van Jodan Boys naar de nieuw te vormen 3e divisie, maar ze hebben hun eigen glazen ingegooid. Het seizoen is te lang. Bij Olympia is het plichtmatig de competitie uitspelen. Thuis winnen is een groot probleem. Van Gouda en DONK had ik geen verwachtingen, maar die worden gelogenstraft. Gouda gaat voor de nacompetitie en DONK droomt zelfs over een kampioenschap. Dat kampioenschap gaat er zondag voor ONA zeker komen. Daar ben ik van overtuigd.
Slechts een strafbal van Rio verwijderd
Weet u wat de overeenkomst is tussen Gouda en Triëst? In beide steden viel de afgelopen weken een Nederlandse waterpolodroom in duigen. Nadat de vrouwen hun torenhoge favorietenrol niet konden waarmaken en kopje onder gingen in het Groenhovenbad spatte de mannendroom vrijdagavond ook uiteen. Het grote verschil was dat van het team van coach Robin van Galen niet werd verwacht dat ze zich voor Rio zouden kwalificeren. Toen ik de Reeuwijkse trainer enkele maanden geleden interviewde zei hij dat zijn team veel progressie maakte, maar dat een plaats bij de top 8 op dit moment nog te hoog gegrepen was. Maar dat ze zo dicht bij Rio kwamen was een complete verrassing. Bijna waren ze vier jaar te vroeg naar de Olympische Spelen gegaan. Slechts één strafbal maakte het verschil. Uithuilen en opnieuw beginnen. Robin van Galen gaat zich nu storten op het NK jeugd wielrennen dat op 4 juni in Reeuwijk wordt gehouden.
Volgende maand beginnen de play-offs om het landskampioenschap waterpolo. Zowel de mannen als de vrouwen van GZC DONK hebben zich hiervoor gekwalificeerd. De Goudse vrouwen verdedigen hun nationale titel maar de kans op prolongatie is miniem omdat de vele internationals niet mee doen. Een nadeel voor de club wanneer je zoveel toppers hebt. Dan moeten de Goudse mannen het maar doen.
Johan Cruijff in Gouda
De voetbalwereld stond de afgelopen week stil bij het overlijden van Johan Cruijff, de grootste voetballer die Nederland ooit heeft gekend. Voor aanvang van voetbalwedstrijden werd een minuut stilte in acht genomen voor El Salvador. Ik was afgelopen weekend bij twee voetbalwedstrijden en zowel bij Gouda als bij Olympia kon je een speld horen vallen tijdens die ene minuut. Een mooi eresaluut voor een voetbalgenie.
Ik heb Cruijff twee keer in levende lijve zien voetballen. De eerste keer in 1972 in Den Haag bij de wedstrijd ADO – Ajax, waarbij hij met een magnifieke curve doelman Ton Thie verraste. Ton Thie die later beheerder was van de kantine van zwembad De Tobbe. De tweede keer was op 12 oktober 1997 aan de Walvisstraat in Gouda bij de benefietwedstrijd voor de nabestaanden van Dick van Dijk. Op die gedenkwaardige zaterdagmiddag deed ik verslag voor de radio van de wedstrijd van het Ajax van 1971 tegen ONA. Het enthousiaste publiek vergaapte zich aan voormalige sterren als Piet Keizer, Wim Suurbier, Ruud Krol, Heinz Stuy en Barry Hulshoff. En natuurlijk aan Johan Cruijff, die herinner ik me een mooie pass gaf aan Gerie Mühren die toen het eerste doelpunt kon scoren.
Dick van Dijk zou in februari 70 jaar geworden zijn. Ook Johan Cruijff is niet meer. De herinneringen blijven.
En weer ging het mis
Gouda was de afgelopen week het epicentrum van het waterpolo. De Nederlandse waterpolovrouwen gingen voor goud. Maar eerst moet nog even worden afgerekend met een aantal andere liefhebbers voor het olympische ticket. Na de poulewedstrijden was zaterdagmiddag het uur U.
Opgewekt fietste ik naar het Groenhovenbad waar de vele vlaggen strak stonden te wapperen. Ik nam plaats op de perstribune en zag de VS en Rusland zich plaatsen voor de halve finales. Nu moest Nederland alleen nog even Spanje verslaan. Maar wat een groot feest had moeten worden eindigde in een echec. De Spaanse Armada schoot direct met scherp en sloeg een aantal grote bressen in het Nederlandse smaldeel dat zware slagzij maakte en uiteindelijk zonk. De Nederlandse fans wisten niet wat ze zagen. Het viel me trouwens op dat dit publiek niet constant massaal achter de meiden ging staan, maar hier door de speaker af en toe moest worden aangemoedigd.
Vol ontzetting en ongeloof werd gereageerd op deze keiharde waarheid. Weer geen Olympische Spelen! Finalevrees? Tranen van verdriet mengden zich met het zwemwater. De victorie begon helaas niet in Gouda.
Teleurgesteld fietste ook ik naar huis. De vlaggen wapperden nog steeds, maar wisten die veel wat zich een uur daarvoor had afgespeeld. Toch meende ik te zien dat de Spaanse vlag uitbundiger wapperde dan de Nederlandse driekleur.
Gaan voor goud
Gouda ontwaakte maandagmorgen met de gedachte dat de ogen van de sportwereld deze week gericht zijn op de Kaasstad. Het prachtige Groenhovenbad is het toneel van internationaal waterpolo. Daar waar het de vrouwen enkele weken geleden niet lukte om zich te plaatsen voor de Olympische Spelen zal dat deze week in Gouda moeten gebeuren. Ze hebben van de Nederlandse handbalsters kunnen afkijken hoe het moet.
Van heinde en ver zullen deze week de media toestromen. Waterpolo leeft als vanouds sterk in Gouda met talloze kampioenschappen van GZC DONK. Speelsters, ex speelsters en ex coaches van de Goudse waterpolotrots hebben een groot aandeel in het Nederlandse team dat een ticket voor Rio moet gaan veroveren. De Olympische gouden medaille van Beijing in 2008, met een grandioze winnende treffer van Danielle de Bruijn, staat de liefhebber nog scherp op het netvlies.
Nederland gaat volgens iedereen het ticket wel “even ophalen”. En hoewel ook bij waterpolo de bal rond is, ben ook ik van mening dat het wel heel raar moet lopen wil Nederland zich in Gouda niet kwalificeren. Ik loop me al warm voor de kwartfinale op paaszaterdag en hoop dan mee te maken dat Chef de Mission Maurits Hendriks de dames officieel welkom kan heten in Team NL. En als toetje een finale tegen de VS zou helemaal prachtig zijn.
Edwin van der Sar
Ook ik heb me afgelopen zaterdag aan de voetbalgekte rond Edwin van der Sar overgegeven. In een volgepakt Sportpark Duinwetering in Noordwijk was ik getuige van een merkwaardig spektakel. Van heinde en ver waren cameraploegen uitgerukt. Een Britse cameraman vroeg me zelfs of hij een kopie van het wedstrijdformulier mocht maken. “Go your gang” zei ik in mijn Louis van Gaal Engels.
Eigenlijk is het van de gekke dat de halve wereld in rep in roer is wanneer een “oude” man zich laat overhalen om 90 minuten onder de lat te gaan staan. Maar de man om wie het ging pakte toch weer een hoofdrol. Hij hoefde in het begin slechts een paar balletjes op te rapen, maar toen Jodan Boys dacht de recordinternational te verschalken, vertoonde van der Sar zijn specialiteit, het stoppen van een strafschop. Sociale media ontploften. Toch moest hij capituleren voor een schot van Mo Bellachen. Wat zal die spelbepaler van Jodan Boys die nacht lekker hebben geslapen, want als Goudse voetballer die in een officiële wedstrijd een doelpunt heeft gescoord tegen Edwin van der Sar bevindt hij zich in een zeer select gezelschap. Alleen jammer voor De Jodan Boys dat het geen drie punten meenam uit het Noordwijkse circus. Een troost is dat de naam Jodan Boys nu ook ver buiten Gouda bekend is.