De muur
“We leven in onzekere tijden. Ik weet niet meer wanneer ik met pensioen kan. Het wordt allemaal zo duur, pleur die euro het raam uit, ik wil mijn gulden weer terug. Alles verandert zo snel, niets is meer hetzelfde, ik snap er niets meer van. Ik weet niet waar het met deze wereld naar toe moet”. Zo maar een paar zinnen die ik de afgelopen tijd verschillende mensen heb horen verzuchten. Ja, denk ik dan, de tijden veranderen inderdaad. En daar kun je wel van balen, maar het is een gegeven. Zekerheid is iets kostbaars geworden. Ik verkeer zelf ook regelmatig in een nostalgische bui. Vroeger was alles beter toch? Maar of je altijd terug wilt naar die zogenaamde goeie ouwe tijd?
Maar toch schrok ik deze week van een bericht uit mijn favoriete vakantieland België. Vlaanderens mooiste ondergaat volgend jaar een metamorfose. Nadat in 1989 de Berlijnse Muur is gevallen gaat nu de Muur van Geraardsbergen onder de slopershamer. Niet dat onze zuiderburen nu massaal met schop en houweel de legendarische pukkel in Vlaanderen te lijf gaan, nee, dit monument wordt domweg geschrapt uit het draaiboek. Met één pennenstreek wordt de wielerliefhebbers een diamant afgepakt. Alsof je de finish van de Tour de France naar Las Vegas verplaatst. Of bulldozers laat aanrukken om de Cauberg en de Keuteberg plat te walsen, zodat het allemaal wat sneller gaat in het Limburgse heuvelland bij de Amstel Gold Race. Die lastige beklimmingen ook, daar word je doodmoe van. Je kunt ook de Ronde van Spanje in Zuid Amerika laten verrijden. Tenslotte wonen daar meer Spaans sprekende mensen zijn dan in Spanje zelf. Om dichter bij huis te blijven, waarom zullen we niet voorstellen om de Ronde van Gouda op de Maasvlakte te organiseren. Ruimte zat en geen enge bochten waar je uit kunt vliegen.
Tijden veranderen en monumenten zullen blijven sneuvelen en nieuwe monumenten zullen verrijzen. Zondag was ik bij de kampioenswedstrijd van de honkballers van The Braves. Honkbal, een prachtige sport, maar ook deze oude sport is al gesneuveld op de Olympische Spelen. Terwijl we ons wel kunnen gaan vergapen aan sporten als halfpipe skiën en snowboard slopestyle. We hebben tig disciplines bij het zwemmen, waarom er daar niet een paar van geschrapt? Maar met dit pleidooi zal ik wel tegen een dikke muur aanlopen. Daar valt de Muur van Geraarsbergen waarschijnlijk bij in het niet.
Uit en thuis
In de meeste klassen van het amateurvoetbal spelen door de bank genomen 14 teams. Het mag er soms eentje minder zijn en dan is er ieder weekend een team vrij. Kunnen ze lekker vroeg aan het bier of gezamenlijk de eerstvolgende tegenstander gaan bespioneren. En de supporters met moeder de vrouw naar de Koopgoot. Maar laten we even uitgaan van 14 teams. Dat betekent 26 wedstrijden, eerlijk verdeeld over dertien thuis- en dertien uitwedstrijden. De almachtige KNVB stelt het speelschema samen en bepaalt in hun oneindige wijsheid of teams met een thuiswedstrijd dan wel met een uitwedstrijd beginnen. Hoe die keuze tot stand komt weet ik niet, maar vind ik niet belangrijk. Het is over het algemeen wel de gewoonte dat een team om en om een thuiswedstrijd speelt. Ook hier uitzonderingen daar gelaten.
Maar in het nieuwe voetbalseizoen is er iets merkwaardigs aan de hand. Zowel de zaterdag- als de zondagstandaardteams van SV Gouda spelen tot 8 oktober alleen uitwedstrijden. Niet omdat ze een lief gebaar willen maken naar de tegenstanders, maar domweg omdat het hoofdveld niet speelklaar is. Oké, er is volgens de weerprofeten meer regen dan normaal gevallen, maar dat is niet de reden. Ik weet er niet drie cijfers achter de komma het fijne van, maar het schijnt met geld te maken te hebben. Vroeger had je de Goudse Sportstichting die daarna werd getransformeerd tot Dienst Sport en Recreatie. Enkele jaren geleden kwamen de bezuinigingen. De gemeente Gouda zag de bodem van de schatkist in zicht komen en de financiële duimschroeven werden aangedraaid. Privatiseren en verzelfstandigen waren de nieuwe toverwoorden. Sportpunt Gouda werd geboren en de sport werd op afstand gezet zoals dat in ambtenarenjargon heet. Maar de gemeente wilde nog wel een dikke vinger in de pap houden. Het onderhoud van de sportvelden werd (tot verdriet van Sportpunt Gouda) uitbesteed aan Cyclus. Die hebben verstand van vuil ophalen, maar onderhoud van sportvelden vereist toch specifieke kwaliteiten. Nu heeft Cyclus de zaak in het Groenhovenpark blijkbaar niet goed ingeschat, maar als je iets uitbesteedt moet je dat wel goed doen. De zwarte Pieten zullen ongetwijfeld over en weer vliegen en het zal wel juristenvoer worden. Maar de Goudse voetbalclubs Gouda, Olympia en GSV zijn de dupe.
In tijd van bezuinigingen moet op de kleintjes worden gelet, maar het gezegde goedkoop is duurkoop schijnt hier helaas toch weer opgang te doen.
Hoogmis
Veel clubmanagers liggen nog aan de monitor. Penningmeesters maken likkebaardend hun verlies- en winstrekening op. Trainers slaken een zucht van verlichting of verkeren nog steeds in de zevende hemel. De voetbalwereld is weer een beetje tot rust gekomen. Het beruchte Transferwindow is weer met een klap dichtgegooid. In december volgt een herkansing. Er zijn weer miljoenen euro’s over de toonbank gegaan. Wat een toestand. De niet sportliefhebber weet niet wat er allemaal gebeurt en ik kan me dat heel goed voorstellen. Henk en Ingrid zullen wellicht ook verbaasd hun wenkbrauwen fronsen. Maar diezelfde Henk en Ingrid zitten vaak op de tribune van hun favoriete voetbalclub. En dat mag natuurlijk. Helemaal niets mis mee. Lang leve het heilige monster dat voetbal heet. De hoogmis kan weer beginnen.
Over hoogmis gesproken. Afgelopen weekend begon de voetbalcompetitie voor de amateur-voetballers ook weer. Oké, de topklasse was al begonnen, maar daar hebben we in Gouda nog geen last van. “Jammer” zullen sommigen zeggen. “Gelukkig niet” volgens anderen. Jodan Boys had een primeur. Voor het eerst in hun hoofdklassen-bestaan werd de competitie met drie punten begonnen. De wedstrijd tegen het ambitieuze Voorschoten ’97 werd met 1-0 gewonnen. Daar is alles mee gezegd, maar de doelpunten tellen. De verloren zoon Sander van Gool liep tegen een bal aan en werd de matchwinner. Hij heet voortaan weer Sander van Goal. Voor de andere Goudse zaterdagvoetballers was het ook een lekker begin. Gouda veegde de vloer aan met RAS en GSV vierde zijn première ook met een overwinning.
Over premières gesproken. Ik was benieuwd hoe DONK zijn allereerste optreden in de 2e klasse zou beleven en ik toog zondag naar Den Haag, waar het beroemde Wilhelmus tegenstander was. De club waar ooit de latere wereldkampioen afkoopsom Aad de Mos de scepter zwaaide. Wilhelmus, vernoemd naar oprichter Monseigneur Wilhelmus Van Stee. En DONK ook al opgericht door een katholieke geestelijke, pater van der Donk. Kortom een katholiek treffen op sportpark Westvliet. Het werd geen hoogmis, maar er viel het nodige te beleven. DONK nam verrassend een voorsprong, maar uiteindelijk waren in de 2e helft vijf minuten genoeg om de donkianen als koorknapen het Haagse bos in te sturen. Scheidsrechter Bongers voelde zich duidelijk geroepen om als hogepriester op te treden met zijn negen gele en twee rode kaarten. DONK moest de miskelk tot het bittere einde leegdrinken. Jammer, maar helaas. De competitie is begonnen.
Goud van oud
“Wat zijn we ver gekomen met twee linker handen”. Een groot spandoek met deze tekst hing zaterdagmiddag prominent in zwembad De Tobbe. Een paar honderd waterpololiefhebbers konden nog één keer twee Goudse waterpolokanjers aan het werk te zien. Daniëlle de Bruijn en Arno Havenga gaan met pensioen, althans wat betreft topwaterpolo. Een keur aan oud internationals maakte hun opwachting. Toppers van de Olympische Spelen van 2000 in Sidney en natuurlijk de gouden equipe van Beijing van 2008 waar Daantje haar naam voor eeuwig vestigde. En Arno, de aanvoerder van GZC DONK met maar liefst drie landstitels en drie bekers de afgelopen vijf jaar. Het zal wennen zijn voor de Goudse fans om deze kanjers niet meer wekelijks triomfen te zien vieren. Maar het nieuwe talent staat te trappelen om de fakkel over te nemen.
Over goud van oud gesproken, vrijdagavond was ik bij GSV voor de benefietwedstrijd voor de op 15 juli op 4 jarige leeftijd overleden Valerie Versloot. Organisator Karim Scharleman had Oud FC Utrecht uitgenodigd. Sommige supporters hoorde je denken “wie is dat ook al weer”, maar de oude garde uit de Domstad liet een paar prachtige staaltjes voetbal zien. Clubicoon Jean Paul de Jong tikte alsof hij nooit anders doet. Eric Willaarts scoorde drie keer. Michael Mols kan volgens mij bij menig amateurclub nog wekelijks uitblinken. Edwin de Kruijff en Ton de Kruijk, namen die de oudere voetballiefhebber als muziek in de oren klinken. En als klap op de vuurpijl natuurlijk Mister Utrecht, Leo van Veen. Eén bonk routine, waar het spelplezier nog van af spat. Ook na afloop van de wedstrijd bij een hapje en een drankje.
GSV, aangevuld met een paar gastspelers van SV Gouda, verloor uiteindelijk met 5-4, maar trainer Theo van Eck was na afloop erg verguld met de complimenten van de Utrechtse trainer Eddy Overweg. GSV mocht inderdaad met opgeheven hoofd van het veld lopen. In het nieuwe voetbalseizoen, dat a.s. zaterdag begint, zou het zo maar kunnen dat GSV de smaakmaker wordt van de 4e klasse B. Want wat de pupillen van van Eck lieten zien belooft veel. Jonge spelers, die fris van de lever spelen. Om nog maar te zwijgen van die sluwe ouwe vos Chris Langeveld. Hij passeerde doelman Kees van Laaren twee keer en ik durf er een maandsalaris onder te verwedden dat dit niet zijn laatste doelpunten zullen zijn.
Geweld
De voetbalcompetitie is weer enkele weken oud. Uiteraard is niet alles bij het oude gebleven. Sommige clubs hebben een complete metamorfose ondergaan. Maar wat er ook veranderd is en mogelijk nog gaat veranderen, het valt mij op dat één ding niet is veranderd. Ik heb de eerste drie weken net als de afgelopen jaren weer veel kritiek gehoord op de scheidsrechter. Nu is er niets mis met kritiek, maar of het allemaal terecht is, daar zet ik grote vraagtekens bij. Regelmatig zie je weer trainers opveren van hun bank als er een beslissing wordt genomen die hen niet aan staat. Om nog maar niet te spreken over de vaak onzinnige commentaren tijdens persconferenties.
Scheidsrechters maken fouten, laten we daar duidelijk over zijn. Ik zie in het weekend ook gemiddeld twee wedstrijden en ik heb de leidsman ook wel eens beslissingen zien nemen waarbij je je afvraagt of de goede man stront in zijn ogen heeft. Je hebt scheidsrechters die inderdaad zo eigenwijs zijn als het water diep is, die in principe nooit fouten toegeven. Maar er zijn ook scheidsrechters die na afloop van een wedstrijd ruiterlijk toegeven in de fout te zijn gegaan. Daar heb je als benadeeld team natuurlijk niets aan, maar het is wel eerlijk. Zolang er geen camera’s of andere elektronische hulpmiddelen komen heeft ook de scheidsrechter recht op fouten. Hij is tenslotte ook een mens van vlees en bloed met maar twee ogen.
Het nieuwe voetbalseizoen bij de amateurs is dit weekeinde ook begonnen. De KNVB heeft, daartoe min of meer gedwongen door het kabinet, besloten om strenger te gaan optreden tegen geweld tegen scheidsrechters. Terecht, want je schrikt je toch rot als je hoort wat er het afgelopen seizoen is gebeurd. Scheidsrechters die kopstoten krijgen. Scheidsrechters die na afloop van de wedstrijd thuis “even worden bezocht” door “supporters”. Vrouwen en kinderen worden bedreigd. In Friesland stuurde een scheidsrechter een speler met rood van het veld en als “beloning” kreeg de leidsman een mes in zijn schouder. Een klapje hier, een klapje daar, niets is blijkbaar te gek. Ook jeugdspelers kunnen er trouwens wat van. Maar wat ik vrijdagavond zag aan het eind van de wedstrijd FC Oss – Almere City slaat alles. De thuisclub verloor en ik zag dat de scheidsrechter op weg naar de kleedkamer door een doorgedraaide oudere supporter in een scootmobiel werd aangereden. Van de weg halen die spookrijder!
Wesley
Het was weer lachen de afgelopen week. En dan heb ik het niet over de toestanden in Londen en andere Engelse steden. Losgeslagen idioten denken onder het motto van “wij zijn toch zo zielig” alle recht te hebben andermans spullen maar even rigoureus te slopen. Zelfs bij een atlete die volgend jaar in eigen land hoopt op een medaille zijn de stoppen doorgeslagen.
Over naar de sport. Wesley Verhoek van ADO Den Haag heeft een bereseizoen achter de rug en speelde zich in de kijker. Ajax wilde hem hebben maar dat zag Wesley niet zitten. Afgelopen week kwam er een superbod van Nottingham Forest en Wesley leek de koning te rijk. Hij toog naar de streek waar in de middeleeuwen de beruchte Robin Hood en zijn vrijbuiters de dienst uitmaakten. Ze stalen van de rijken om hun buit onder de armen te verdelen. Wesley keek een dag rond in het land van Robin Hood en wist het meteen “hier word ik niet gelukkig”. Hij verbijsterde vriend en vijand door te zeggen dat hij het niet deed. Weg schitterend salaris. Maar Wesley zag het niet zitten.
Ik wist niet wat ik hoorde toen ik de Hagenaar hoorde. “Wat een mietje, wat een ongelofelijke klootzak’ dacht ik. Maar ik ben van gedachten veranderd. Ik vind Wesley Verhoek eigenlijk wel een toffe gozer. In de opportunistische voetbalwereld zijn er blijkbaar ook nog figuren die hun hart laten spreken. Of misschien heeft zijn vriendin (of vrouw, weet ik veel, want zulke intieme zaken interesseren mij niet) een doorslaggevende rol gespeeld. Heimwee of niet, hulde aan Wesley Verhoek. Daar kan die andere Wesley nog een puntje aan zuigen. Want die andere Wesley, Wesley Sneijder, is volgens mij alleen maar belust op geld, geld en nog eens geld. Maar ja, daar zal zijn vriendin Yolante ook wel een meer dan beslissende vinger in de pap hebben.
Wesley Verhoek is een kanjer. Alleen vrees ik dat hij snel een andere zaakwaarnemer zal moeten nemen, want die man zal hem wel vervloekt hebben. Die zag een lekkere bonus door zijn neus geboord. Net goed, want die figuren zijn een ramp voor het voetbal.
By the way, zou Johan Cruijff soms ook last hebben van heimwee. Deze zelfbenoemde voetbalbobo durft volgens mij niet naar Amsterdam te komen en laat de hele handel domweg naar Barcelona afreizen. Kom op Danny, wijs hem eens op Wesley Verhoek.
Belgie
Als je de borden Middelkerke, Diksmuide en Oostende weer achter je laat en je mengt tussen het verkeer op de A40 dan weet je dat het er op zit. En bij het naderen van Sint Job in ’t Goor laat je het laatste restje vakantiegevoel weer helemaal achter je. “Dag Vlaanderen, het was weer aangenaam” mompelde ik. België blijft voor mij een fascinerend land. Een regering hebben ze blijkbaar niet nodig. Maar als de Koning kwaad wordt, dan gebeurt er iets. Nou ja, ze zeggen eindelijk iets te gaan doen, maar gaan eerst met vakantie.
En wanneer je niet elke dag naar het strand kunt, en je appartement beschikt over een mooie televisie dan heb je alternatieven genoeg. Ik heb uitgebreid gekeken naar de bergetappes in de Tour. De Nederlanders bakten er niet zoveel van. Het was letterlijk vallen en opstaan. En dan gaat sportminnend Nederland weer zijn knuffelberen zoeken. Was het enige jaren geleden Kenny van Hummel die in de bergen pas over de finish kwam als de meeste renners al op de massagetafel lagen of zelfs aan de maaltijd zaten, nu was de naam Johnny Hoogerland niet van de lippen van den Ollanders te branden. Een bijna doodsmak in het prikkeldraad zorgde er zelfs voor dat de Zeeuw in Yerseke werd gehuldigd.
Dat huldigen van sporters vind ik een fenomeen. Tijdens de vele kermiskoersen in Vlaanderen zag ik dat ook. Ook de Belgen hadden hun knuffels. Potentieel toerwinnaar Jurgen van den Broeck was na zijn val snel vergeten en in het supporterscafé van Tom Boonen vlakbij mijn appartement was het ook rustig. Philippe Gilbert ging gewoon door met winnen en met Jelle van Endert was de Vlaamse equivalent van Johnny Hoogerland geboren. Met dien verstande natuurlijk dat van Endert wel een etappe won. Als ik Koning Albert was zou ik de Waal Gilbert en de Vlaming van Endert vragen een regering samen te stellen. Sport verbroedert tenslotte. Moeten ze wel opschieten natuurlijk want voor je het weet staan er weer nieuwe helden op. Eddy Wally zal het niet meer worden. Ik zag hem in De Standaard compleet met zijn bekende grote gekleurde bril en witte cowboyhoed, liggend en zwaaiend naar zijn fans op een bed rusthuis Home Bloemenbos in Zelzate in worden gereden. “Opnieuw op het podium staan is niet meer aan de orde” sprak de charmezanger die zijn blessuretijd in gaat.
Prikkeldraad
De eerste week van de Ronde van Frankrijk zit er op. En in die eerste week is heel veel gebeurd. Wat mij vooral opviel was het grote aantal valpartijen. Ik zeg wel eens dat wanneer je niet gewoon op je fiets kunt blijven zitten, je eigenlijk niets te zoeken hebt in de Tour. Maar dat is natuurlijk praat van een dronken aardbei. Als je kijkt naar die smalle paadjes waar de renners doorheen worden gejaagd dan vraag je om moeilijkheden. Om over de aankomsten in pieter peuterige straatjes nog maar te zwijgen. Maar ja, de ontvangstcomités’s hebben pakken euro’s bij elkaar geharkt om het wielerevenement van het jaar binnen hun grenzen te halen. En wie geld heeft bepaalt. Zo gaat het altijd en de organisatie van de Ronde van Frankrijk gaat er in mee. Het circus van directeur Christian Prudhomme is deze drie weken aan de macht en het publiek vindt het prachtig. Vorig jaar stond Rotterdam helemaal op stelten en terecht, want hoe je er ook over denkt, het is ben blijft fascinerend om te zien. Ik ben zelf ook een fervent luisteraar naar Radio Tour en kijk ook naar de aankomsten op TV.
Maar ik wil nog even terugkomen op al die valpartijen. Soms is het niet verwonderlijk dat renners ten val komen, want als je die hele massa wiel aan wiel ziet koersen, dan is een mug al genoeg om een valpartij te veroorzaken. Een onverwacht zuchtje wind, een uitstekende elleboog van een collega renner, of een al te enthousiast rondslingerend zakje eten kunnen voor ellende zorgen. Het kan allemaal gebeuren in het heetst van de strijd. Erger wordt het als renners te maken krijgen met een overstekende hond, een te ver vooroverbuigende fotograaf of in de bergetappes mee rennende idioten. Dit jaar juichen we vol overgave voor Johnny Hoogerland, een jongeling uit het vlakke Yerseke, die punten bijeensprokkelt voor de bolletjestrui. Zondag deed hij weer van zich spreken, maar toen vond een automobilist van de Franse TV het nodig om hem in het prikkeldraad te rijden. Bloedend en huilend nam de Zeeuw na afloop een nieuwe trui in ontvangst en gaat hij op de rustdag zijn wonden likken. Hopelijk gaan de ogen van de organisatie nu eindelijk open en gaan hun ongeremde commerciële blikken eindelijk eens de goed kant op kijken. Heroïek is prachtig, maar er zijn grenzen.
Avondetappe
De meeste sporters waren al met vakantie en sinds afgelopen week zijn daar onze landelijke politici bijgekomen. Er zijn weer bakken, al dan niet onverdoofd, vlees door heen gejast op de traditionele Haagse BBQ. In grote haast heeft het kabinet nog een aantal besluiten genomen, alvorens ze ook hun vakantiekoffers pakken. De ene minister schiet een gat in de begroting van zijn collega en minister Opstelten heeft bassend verordonneerd dat er voor extra politie-inzet moet worden betaald. Ook dit besluit van minister Opstelten zorgt weer de nodige verbazing. Sinterklaas hoeft zich geen zorgen te maken. Kan ik mee leven, maar dat de betaald voetbalorganisaties ook zijn uitgezonderd slaat als een tang op een onverdoofd varken. Daar waar organisatoren op kosten worden gejaagd lachen de opportunistische voetbalbobo’s zich een stuip. Ik zie hier de logica niet van in. Minister Opstelten moet hier in zijn vakantie nog maar eens goed over na denken. En wat te denken van het idiote voorstel om de programmamakers van radio 2 te verplichten 35% Nederlandstalige muziek te draaien. Martin Bosma moet echt snel met reces, want straks gaat hij sportclubs ook nog verplichten een bepaald percentage blanke Hollanders op te stellen. Of dat buitenlandse spelers per wedstrijd niet meer dan 1 doelpunt mogen scoren. Of dat Mart Smeets volgend jaar in ieder geval niet mag worden opgevolgd door Humberto Tan.
Over Mart Smeets gesproken, Mart is aan zijn laatste avondetappe begonnen. Wielerminnend Nederland ligt aan zijn voeten, maar ik kan me ook voorstellen dat hij niet bij iedereen in het pulletje valt. Een zekere vorm van arrogantie kun je deze vakman niet ontzeggen. Maar er lopen al genoeg slappe happers rond.
Hoe dan ook, de wielerkoorts is toegeslagen in Nederland. Kenners en zij die daar voor door gaan spiegelen ons mooie vooruitzichten. Supporters klappen zich de hand stuk voor de renners van “onze” bank. Over drie weken staan diezelfde fans weer te schelden op de bonussen van al die bankdirecteuren.
Mart’s avondetappe zorgt voor vertier en de collega’s van RTL zetten Gert Jacobs in. Het zou mij niet verbazen als deze Drent de nieuwe Erik Hulzebosch wordt. Lachen, gieren, brullen. Radio Tour houdt duizenden liefhebbers aan de buis gekluisterd en het gehalte Franstalige muziek is hoger dan normaal. Ik ben benieuwd wat Martin Bosma hier van vindt. Trouwens, wat vindt u van Wilfried de Jong als opvolger van Mart Smeets?
FC Bezuiniging
“Het kan niet anders, we moeten nu eenmaal bezuinigen”. Dit hoor ik zo vaak dat je het bijna
gaat geloven. Ik begrijp het wel, want we zitten niet in een hoogconjunctuur. Het zijn geen
hoogtijdagen voor beleggers. Onze pensioenen zijn in gevaar en je zult als schoolverlater
maar in de maatschappij aan het werk moeten. Als er werk is natuurlijk. En de ware
schuldigen ontspringen de dans. De rode kaart die zij verdienden worden domweg bijna altijd
kwijtgescholden. Er is vaak niet eens sprake van een gele kaart!
Bijna iedereen heeft het in deze tijden moeilijk. In de sportwereld is het ook een kwestie van
vallen en opstaan. Amateurverenigingen worden door de overheid aan alle kanten gepakt en
het snoeimes is het meest gebruikte gereedschap. “We vinden de plannen goed, maar helaas
is onze kas leeg”. Een vaak gehoorde kreet. Daarom is het des te treuriger dat overheden
wel oog hebben voor sportverenigingen die weliswaar in de problemen zitten, maar die aan
de andere kant geld over de balk gooien waar een doorsnee burger de haren van ten berge
rijzen. Spelers krijgen, ik zeg expres niet verdienen, een salaris waar je de hik van krijgt. Wie
kan mij wijs maken dat een voetballer in één uur meer moet verdienen waar een gemiddelde
werknemer zeker een maand voor moet sappelen. En dan heb ik het nog niet eens over de
extremen. De gemeente Roosendaal hield zijn poot stijf, maar dat kun je van de gemeente
Eindhoven niet zeggen. Onder het motto dat het zelfs geld oplevert voor de gemeente wordt
een multinational domweg ondersteund. Kwestie van democratie zullen we maar zeggen.
En de supporters, die vinden het niet meer dan normaal dat een gemeente geld schuift naar
hun club. Totdat ze zelf worden gepakt. Feyenoord is ook al lang bezig om geld bijeen te
schrapen. Ik las dat ze zondag een aantal fans blij hebben gemaakt met een gratis stukje gras
uit de heilige Kuip. Mooi natuurlijk, maar als er nu eens kapitaalkrachtige supporters opstaan
die 1000 euro voor een m2 betalen dan is hun club een eind verder. De grasmat van de Kuip
is volgens mij 7245 m2. Als die supporters nu elk een vierkante meter kopen dan staat de
teller op 7.245.00 euro. En als diezelfde supporters dan hun aankoop gratis aan de kleine fans
geven dan snijdt het mes aan twee kanten.