1886
Het is 1886. In New York wordt het Vrijheidsbeeld onthuld. In Zuid Afrika wordt goud ontdekt. De wereld maakt kennis met een nieuw drankje, coca cola. Edvard Krieg componeert Sonate nr. 3 in c-klein, opus 45 voor viool en piano. Zanger Willy Derby, zanger acteur Al Jolson, blueszangeres Ma Rainy en politicus Willem Drees worden geboren. Componist Franz Liszt en schrijver Conrad Busken Huet overlijden. In de Jordaan vindt het Palingoproer plaats. Aanleiding was de poging van de politie om het populaire spel palingtrekken te verhinderen.
Maar omdat dit een sportcolumn is zal ik me verder beperken tot de sport in 1886. Op 15 maart wordt het Nederlandse Gymnastiek Verbod opgericht en op 24 juli LZC, de Leidsche Zwem Club. De legendarische sportverslaggever Han Hollander wordt op 5 oktober geboren. De Oostenrijkse schaker Wilhelm Steinitz wordt de eerste wereldkampioen schaken.
Op 1 juni 1886 wordt in Gouda de Goudsche Cricket & Football Club Olympia opgericht. Deze op één na oudste Goudse sportvereniging (aan schaakclub Messemaker 1847 kunnen ze nog niet tippen) sloot het afgelopen weekend de feestelijkheden in het kader van het 125 jarig jubileum af. De voetballers hadden dat eigenlijk vorige week al gedaan maar de cricketers sloten de feestelijkheden zaterdagavond af. Toen ik voorzitter Wim Sluimer zondagmiddag voor de radio interviewde was hij net wakker zei hij. Het feest zal dus wel tot in de zeer late uurtjes zijn doorgegaan. Cricket, een sport waar ik eigenlijk niet veel van begrijp, maar wat ik wel begrijp is dat het een soort religie is voor de echte liefhebber. Ik zag zaterdagmiddag een aantal enthousiaste spelers, die zich van de soms stevige regenbuien niets aantrokken en onverschrokken over de pitch heen en weer liepen. Een aparte wereld van wickets, overs, fielden, bowlen en batten. “Die twee die daar lopen, hebben in geen 15 jaar een bal aangeraakt, maar ze spelen alsof ze nooit zijn gestopt” aldus een trotse Jan Willem Ligthelm. Ook nationaal cricketscheidsrechter Ton van Huut liet zijn gezicht uiteraard zien op de receptie. Zijn opvolger, huidig wethouder van sportzaken Marco Kastelein, gooide ook een balletje en overhandigde een mooie cheque.
“Het zijn aardige lui, maar cricketen kunnen ze niet” aldus Arthur Bentley, de eerste betaalde buitenlandse cricketcoach in Nederland in 1891. Ik ga toch maar eens op zoek naar zijn in 1897 verschenen boek “Cricket”, het eerst serieuze boek over de cricketsport in Nederland.
Jongens, dit kan niet
De voetballers kunnen nu eindelijk hun voetbalspulletjes even opbergen en met vakantie gaan. Jodan Boys won zaterdag en passant nog even de eerste prijs in het Ghana toernooi. En Gouda zal toch met een klein katertje de zomerstop ingaan omdat ze toch stiekem hadden gehoopt op promotie. Maar ja, dan moet je wel scoren! Voor de secretarissen is het nog een paar daagjes nagelbijten, want woensdag a.s. sluit de “transfer” periode. Veel overschrijvingen zijn al bekend, maar je weet nooit wat er de laatste dagen nog gebeurt.
Ik heb het afgelopen weekend de laatste “stuiptrekkingen” van het voetbalseizoen op afstand gevolgd en heb genoten van al het moois dat het Salland biedt. Bourgondisch genietend aan de Overijsselse Vecht moest ik denken aan Erben Wennemars die jaren geleden wellicht zijn eerste schuchtere schaatsschreden heeft gezet op het water vlakbij de plaats waar ik nu een overheerlijke Veluwse maiseend veroberde. In Groningen waren mijn familieleden nog steeds niet helemaal over de klap van de nederlaag van hun FC tegen ADO Den Haag heen.
Op weg naar huis stopte ik in Borger bij een tankstation. Een auto heeft nu eenmaal brandstof nodig. Daar werd ik bijna overlopen door oud topscheidsrechter Roelof Luinge. De geboren Drent was blijkbaar weer even terug in zijn geboortestreek. Op de radio hoorde ik weer afschuwelijke berichten over Syrië en Libië. Waar Asad niets van zich laat horen, daar is Khadaffi niets te dol. Terwijl zijn troepen burgers afslachten, gaat deze kolonel doodleuk een potje zitten schaken met Kirsan Iljoemtsjinov, de controversiële voorzitter van de Wereldschaakbond. Toen deze man president was van Kalmukkië haalde hij al merkwaardige strapatsen uit, maar om nu met een massamoordenaar te gaan schaken op TV slaat toch werkelijk alles. Zoiets haalt zelfs Sepp Blatter niet in zijn hoofd. Die doet ook merkwaardige dingen. Nu probeert hij een Spaanse operazanger voor zijn karretje te spannen. Placido Domingo is fan van Real Madrid en dat is blijkbaar genoeg voor Onkel Sepp om het beschadigde imago van de FIFA op te vijzelen.
Ik moest denken aan de zondag op 93 jarige leeftijd overleden oud sportjournalist Bob Spaak. In 1965 sprak hij tijdens de voetbalwedstrijd Feyenoord - Real Madrid de legendarische woorden “Jongens, jongens, dit kan toch niet”. “Meneer Spaak, u had volkomen gelijk, maar nu, ruim 46 jaar later wordt daar blijkbaar door sommigen nog steeds anders over gedacht.
Primeur
“Nieuwe haring weer in het land”. Een simpele mededeling op de radio toen ik zondagmiddag terug reed naar Gouda. Ik had zojuist verslag gedaan van de wedstrijd van RVC ’33 – Wanica Star. De multiculturele sportclub uit Den Haag had verloren met 1-0 van de trots van Reeuwijk dorp maar dat was voldoende om feestend het veld te betreden. Een mix van feestelijke Surinaams Hindoestaans en Ghanese uitdossingen bestormde het veld. Een primeur voor de club die op Eerste Kerstdag 1995 werd opgericht. Voor het eerst in de 3e klasse. De schare meegereisde supporters ging uit hun exotische dak. RVC ’33 droop met de staart tussen de benen af. Ze hadden kunnen winnen, maar het draait in het voetbal nog steeds om het maken van doelpunten. Tweede Pinksterdag een herkansing.
Ik had inmiddels al via een enthousiaste collega verslaggever gehoord dat DONK ook voor een primeur had gezorgd. Na een benauwde 1-0 op Hemelvaartsdag werd tegenstander Vredenburch ook in Rijswijk aan de kant geschoven. Voor het eerst in het 90 jarige bestaan speelt DONK in het nieuwe voetbalseizoen in de 2e klasse. Hulde!
De dag daarvoor had Jodan Boys ook voor een primeur gezorgd. In een zinderende wedstrijd op sportpark Varkenoord hadden ze beslag gelegd op de RTV Rijnmond Cup. De 1e prijs was niet alleen een grote beker, maar in de winterstop ook een trainingskamp naar Turkije. De gebroeders Kama lopen zich al warm om te gidsen.
Terug naar DONK. Om half 6 arriveerde de bus uit Rijswijk. Als eerste stapte good old Jober Thoen, sinds de Slag bij Thermopilyae wedstrijdsecretaris van de geelwitten uit de bus. Daarna een voor een de spelers en de supporters. En DONK zou DONK niet zijn als er meteen een feestje werd georganiseerd. Toen ik om 6 uur het sportcomplex verliet was het feest in volle gang. En ik denk dat het nog de nodige uurtjes onrustig zal zijn geweest in de Oostpolder.
Op weg naar huis kwam ik langs het oude DONK complex. “Daar zijn veel mooie momenten geweest” mompelde ik. Maar ook voor de club die als feestnummer bekend staat breken andere tijden aan. Hopelijk een stadsderby tegen Olympia in de 2e klasse. Weer een primeur.
Terug naar de nieuwe haring. Geen primeur, maar een jaarlijks terugkerend feest. Ik kan niet wachten om mijn tong te verwennen. Misschien nog wel lekkerder dan een potje voetbal.
Oude krijgers
“Toen ik vanmorgen mijn hond uit liet”. Dit was vaak de eerste zin van mijn column. Maar dit is helaas de laatste keer. Mijn loopje op de vroege zondagmorgen, waarin ik het sportprogramma van die dag doornam, is ‘voortaan anders. Mijn trouwe viervoeter Bas zal mij niet meer vergezellen. Vrijdagmorgen is de oude krijger ingeslapen.
Over oud krijgers gesproken, zaterdag nam een andere veteraan afscheid. Niet zo rigoureus als mijn hond. Edwin van der Sar sloot zaterdagavond zijn imposante carrière af. Helaas voor hem niet winnend, maar hij kan toch niet wakker gelegen hebben van die nederlaag tegen het superieure Barcelona. Jarenlang heeft hij Nederland laten juichen. Hij heeft een palmares waar een paard de hik van krijgt. Ik was enkele jaren geleden bij Foreholte, zijn oude club, om verslag te doen van wedstrijden tegen DONK en ONA. De club uit Voorhout was enorm trots op zijn beroemde zoon. Foto’s van de doelman spatten van de muren. En niet alleen van hem, maar ook van zijn bijna net zo beroemde collega-doelman Rob van Dijk. Die laatste oude krijger heeft ook afscheid genomen van het betaalde voetbal. Twee kanjers, ouwe knarren om met Koot en Bie te spreken, maar met alle eerbied.
Nu ik de namen DONK en ONA heb genoemd, jammer dat we geen finale ONA - DONK krijgen. Een unieke wedstrijd wordt ons door de neus geboord. En dat door het missen van een paar strafschoppen.
Terug naar de oude krijgers. Sepp Blatter, sinds de vroege Middeleeuwen voorzitter van de FIFA. Het benaming oude krijger heeft hier een andere betekenis vind ik. Daar waar de Berlijnse Muur instortte en in de Arabische wereld systemen omvallen, daar blijft “onze” Blatter gewoon zitten alsof er niets aan de hand is. Geen middel wordt geschuwd om tegenstanders kalt zu stellen. Hij omzeilt alle klippen en schuwt blijkbaar geen middel om op het pluche te blijven plakken. De ethische commissie van de FIFA gaat deze week een onderzoek instellen naar eventuele corruptie van haar eigen voorzitter. Zal hij nu strak van de stress in zijn Zwitserse penthouse spanning voelen of is deze megalomane sportbestuurder weer trucs aan het verzinnen om de dans voor de zoveelste maal te ontspringen. Wat mij betreft mag deze oude krijger (ik geef hem voor deze ene keer deze geuzennaam, want hij heeft ongetwijfeld ook zijn verdiensten voor het voetbal) ook snel vallen.
Daantje Bedankt
“Daantje bedankt, Daantje bedankt”. De supporters van GZC DONK zongen haar zaterdagavond in Ede toe. Daniëlle de Bruijn was met haar team in een kolkend zwembad De Peppel landskampioen geworden. Polar Bears werd na de nipte nederlaag de dag tevoren in de Tobbe ook in hun eigen zwembad verslagen. De vrouwen van GZC DONK waren weer de beste van Nederland.
Een mooier moment van afscheid nemen kun je je niet wensen. Met een landstitel een schitterende carrière afsluiten is een droom die werkelijkheid werd. Gouddaantje zoals ze sinds de Olympische Spelen van 2008 in Beijing door fans liefkozend werd genoemd, hangt haar zwempak aan de wilgen. Daniëlle, de heldin van Beijing. Topscorer van het Olympisch toernooi en vooral de finalewedstrijd tegen de Verenigde Staten staat menigeen nog op het netvlies gebrand. Zij scoorde in die wedstrijd maar liefst zeven van de acht doelpunten, waaronder de winnende treffer. Ik zie het nog helder voor me. Ik had net een vergadering gehad en kwam onderweg naar mijn werkplek een TV tegen en zag haar nog net die winnende treffer scoren. Een wereldtopper, die naar later bleek het gehele toernooi met een kapotte kruisband te hebben gespeeld. Ik bedoel maar, wat als ze superfit was geweest.
Maar aan alle mooie dingen komt een eind en Daniëlle de Bruijn stopt dus met topwaterpolo. Ik zou wel eens willen weten hoeveel doelpunten ze heeft gemaakt. Er zal ongetwijfeld iemand zijn die dat heeft bijgehouden. Vertel het me, ik wil het weten. Een absoluut topsportster in de overtreffende trap. Rijk zal ze er denk ik niet van geworden zijn, want waterpolo is nu eenmaal toch nog een kleine sport voor velen. De eerste de beste voetballer die een min of meer zuivere pass over een afstand van pakweg twaalf meter kan geven verdient volgens mij meer dan deze Olympisch kampioene. Ja, het kan onrechtvaardig zijn in deze wereld.
Daniëlle de Bruijn gaat nu zelfs onze mooie Kaasstad verlaten. Maar ik weet zeker dat de Goudse sportwereld haar niet snel zal vergeten. Ik in ieder geval niet. Een standbeeld moeten ze voor haar oprichten. Ereburger van Gouda is ze volgens mij al, anders moet wethouder Marco Kastelein daar onmiddellijk voor zorgen. En GZC DONK moet cap nummer 13 nooit aan niemand anders geven, maar als een soort relikwie in de prijzenkast hangen. Er is vast nog wel een klein plaatsje vrij.
Magertjes
Het is de laatste tijd wat magertjes met het sportaanbod. Een mooie gelegenheid om de microfoon even in de ruststand te zetten en iets anders te doen dan de radioluisteraars lastig vallen. Vorige week zaterdag, paaszaterdag, zat ik met mijn oudste zoon in de zon op een terras op de Grote Markt in Groningen, met zicht op de Martinitoren, te genieten van een lekkere Wieckse Witte. Toch kon ik de verleiding niet weerstaan om af en toe contact te zoeken met de verslaggever bij de Jodan Boys. Na een verontrustende ruststand bleken de Gouwenaars in een hectische slotfase toch nog de overwinning uit het paasvuur gesleept te hebben. Een wederopstandig op het laatste moment. En toen ik later hoorde dat Gouda in ’s-Gravenzande de koploper met 3-0 het bos in had gestuurd, hebben we nog een geel witte rakker genomen.
Op 1e Paasdag werd ik door mijn zwager, na eerst genoten te hebben van een heerlijke Groningse paasbrunch getrakteerd op een toeristische rondrit door het mooie Oostgroningse land. Het Oldambt met zijn golvende gele koolzaadvelden. De Pekela’s, Eemshaven, Heiligerlee, Delfzijl, Beerta, Finsterwolde. Grote boerderijen waar de rijkdom nog van af straalt. De huisjes van de arbeiders en de boerenknechten. Land waar de geest van de gestaalde kaders van Fre Meis nog rondwaart. In een flits zag ik een bord dat verwees naar WVV, de legendarische voetbalclub uit Winschoten, waar latere kanonnen als Jan Mulder, Klaas Nuninga en Arie Haan hun eerste voorzichtige voetbalstapjes hebben gezet. Vandaag zullen ze daar ongetwijfeld nog de Dag van de Arbeid vieren.
Ik kon het ook niet laten om de laatste kilometers van Luik-Bastenaken-Luik te zien. De gebroeders Schleck probeerden tevergeefs Philippe Gilbert van zijn derde overwinning in een week af te houden. Ook in Luik scheen de zon volop. Mijn gedachten flitsten terug naar 1980 en 1981 toen ik met een aantal vrienden deze tocht ook heb gereden. In 1980 regende het de hele dag pijpenstelen. Maar de lol was er niet minder om, ook toen het jaar daarop de regen weer met bakken uit de Waalse hemel viel. Ik moet de uitdaging van mijn zoon maar aannemen en volgend jaar de Amstel Goldrace rijden. Als je Luik-Bastenaken-Luik twee keer hebt uitgereden, dan moet de Limburgse klassieker ook geen probleem zijn. Maar ja, het verschil met toen is wel ruim 30 jaar en de nodige kilootjes.
Om mij een beetje te paaien had mijn zoon mij het boek “de man en zijn fiets” van Wilfried de Jong gegeven. Prachtige wielerverhalen. Of het toeval is of niet, maar ik kwam de schrijver donderdagmiddag in een grote boekwinkel in Rotterdam tegen. Ik kon het niet laten om hem mijn complimenten over te brengen. Had nam ze gelukkig dankbaar in ontvangst. Ja, voor hetzelfde geld doet hij of hij je niet ziet, want hij zal ongetwijfeld vaker door voor hem wildvreemden worden aangeschoten.
Gisteren weer geen sport! Op de overvolle terrassen aan de Goudse Markt wemelde het van de voetballers. En nu maar hopen dat ze niet te diep in het glaasje hebben gekeken, want de meesten van hen moesten vandaag weer volop aan de bak. Ik gelukkig ook.
Pasen 2011
Ik zat paaszaterdag met mijn oudste zoon in de zon op een terras op de Grote Markt in Groningen, met zicht op de Martinitoren, te genieten van een lekkere Wieckse Witte. Ik had mezelf op een lang vrij weekend getrakteerd. Toch kon ik de verleiding niet weerstaan om af en toe contact te zoeken met de verslaggever bij de Jodan Boys. Na een verontrustende ruststand bleken de Gouwenaars in een hectische slotfase toch nog de overwinning uit het paasvuur gesleept te hebben. Een wederopstandig op het laatste moment. En toen ik later hoorde dat Gouda in ’s-Gravenzande de koploper met 3-0 het bos in had gestuurd, hebben we nog een geel witte rakker genomen.
Na een heerlijke paasbrunch trakteerde mijn zwager mij zondag op een toeristische rondrit door het mooie Oostgroningse land. Het Oldambt met zijn golvende gele koolzaadvelden. De Pekela’s, Eemshaven, Heiligerlee, Delfzijl, Beerta, Finsterwolde. Grote boerderijen waar de rijkdom nog van af straalt. De huisjes van de arbeiders en de boerenknechten. Land waar de geest van de gestaalde kaders van Fre Meis nog rondwaart. In een flits zag ik een bord dat verwees naar WVV, de legendarische voetbalclub uit Winschoten, waar latere kanonnen als Jan Mulder, Klaas Nuninga en Arie Haan hun eerste voorzichtige voetbalstapjes hebben gezet.
Ik was net op tijd om de laatste kilometers van Luik-Bastenaken-Luik te zien. De gebroeders Schleck probeerden tevergeefs Philippe Gilbert van zijn derde overwinning in een week af te houden. Ook in Luik scheen de zon volop. Mijn gedachten flitsten terug naar 1980 en 1981 toen ik met een aantal vrienden deze tocht ook heb gereden. In 1980 regende het de hele dag pijpenstelen. Maar de lol was er niet minder om, ook toen het jaar daarop de regen weer met bakken uit de Waalse hemel viel. Ik moet de uitdaging van mijn zoon maar aannemen en volgend jaar de Amstel Goldrace rijden. Als je Luik-Bastenaken-Luik twee keer hebt uitgereden, dan moet de Limburgse klassieker ook geen probleem zijn. Maar ja, het verschil met toen is wel ruim 30 jaar en de nodige kilootjes.
Terwijl ik in de tuin wielerverhalen van Wilfried de Jong zat te lezen hoorde ik op de radio het gejuich in de Arena. Ajaxsupporters gingen uit hun dak voor een doelpunt van aartsrivaal Feyenoord in een zinderende Kuip kilometers verder. Het moet niet gekker worden.
Pasen 2011, gedenkwaardig, in meerdere opzichten.
Handbal
Dit weekend waren er ze er weer, de winnaars en de verliezers. De schlemielen en de mazzelpikken. Recht en onrecht. Feyenoord kan daar over meepraten. Ook Willem II dacht mazzelend een onverdiend puntje in Eindhoven te jatten, maar de Guus Geluk van PSV met de schitterende naam Genero Zeefuik voorkwam dat. Met zo’n naam dwing je dat af. En dan kan trainer Heerkes van de tricolores blaten van pech, maar met zo’n opmerking schiet je zeker naast. Of minstens op de paal. Zaterdagmiddag zag ik trouwens Jodan Boys maar liefst drie keer paal en lat raken. De verf spatte er van af maar de supporters bleven smachten. Domme pech?
Over pech gesproken. Koning winter verscheen weer op het toneel en zorgde voor veel afgelastingen. Alleen kunstgrasvelden waren bespeelbaar, maar de in mijn ogen soms starre regels van de KNVB verboden Gouda en GSV om hun stadsderby op het kunstgrasveld te spelen. Onderling was overeenstemming, maar regels zijn regels volgens de voetbalbobo’s. Pech voor de supporters dus.
Dankzij Koning Winter, ik moet hem hier achteraf nog voor bedanken, zocht ik zondag de warme sporthal De Mammoet op voor een lekker potje zaalhandbal. De mannen van Vires et Celeritas moesten het opnemen tegen DIOS uit Den Hoorn. DIOS, Doorzetten Is Ons Streven, in de naam zit de essentie. Het jonge Goudse team van Vires et Celeritas, volgens mij betekent dit zoiets als sterkte en snelheid (maar ik ben geen latinist) was op papier min of meer kansloos. Binnen een minuut dacht ik inderdaad dat er een slachting zou komen, maar de veerkracht van de jonkies, met enkele routiniers als smaakmakers, was enorm. Ruim voor de wedstrijd zat enkele meters van mij vandaan op de tribune een mooie dame die doodleuk een dik boek zat te lezen. Naarmate de wedstrijd vorderde keek ze meer naar de wedstrijd dan in haar boek. En ruim voor het einde van de spannende wedstrijd was het boek in haar tas verdwenen en zat ze enthousiast de handballers van de thuisclub aan te moedigen. Vires presteerde het bijna onmogelijke door de sterke nummer 2 op een 32-31 verliespartij te trakteren. In de zoemer kreeg DIOS nog een zevenmeter worp maar Alfred Hitchcock was zondag fan van de jonkies van trainer Chris van der Spek. Pech of geluk? Geen idee. Aan de andere kant, geluk met je afdwingen. Of natuurlijk gewoon doorzetten.
Winnaars
Ik zie gemiddeld twee voetbalwedstrijden per weekend. Er zijn wedstrijden waarvan je hoopt dat de scheidsrechter geen extra tijd bijtrekt en er zijn er ook die me niet lang genoeg kunnen duren. Zaterdag was het weer eens tijd om naar Reeuwijk Brug te gaan naar de wedstrijd CVC Reeuwijk-Woubrugge. De thuisclub, onder leiding van Willem Dekker wilde 2011 goed beginnen. Al snel bleek dat kansen benutten niet het sterkste punt was van de thuisploeg en het gevolg was dat ze het deksel op de neus kregen. Zeker toen de bezoekers het leger inzetten en een marinier die doordeweeks het vaderland verdedigt inbrachten. Binnen drie minuten scoorde hij twee keer en de wedstrijd was over. Geen leuk begin voor Willem Dekker. En dat terwijl zijn spelers hem die middag een mooi verjaardagscadeau hadden kunnen geven. Voetbaldier Dekker is 60 jaar geworden en ook 25 jaar trainer, en daarom gaf hij ’s-avonds een groot feest. Het was een avond waar de nostalgie van afdroop. Goud van oud van de clubs waar hij trainer is geweest gaf acte de presence. Sterke verhalen waren schering en inslag. Dekker glom en was de nederlaag al weer vergeten.
Zondag was ik bij GSV–Lekkerkerk. Gezien de stand op de ranglijst een makkie voor de bezoekers. De start van GSV was merkwaardig want de spelerskaart van doelman Remeijer was er niet. Die was door een ander team meegenomen naar Woerden. Dan maar improviseren voor trainer Hiariej. Hij zette een speler in het doel. Maar deze speler verbaasde vriend en vijand door de meest fantastische reddingen. Even dacht ik dat Jan van Beveren terug was want de reflexen van Mustapha Chamkh deden mij aan deze legendarische doelman van PSV herinneren. “A star is born” dacht ik, terwijl ik dit liedje van Barbra Streisand neuriede. “Als ik jou was zou ik hem in de 2e helft gewoon in het doel laten staan hoor” was het welgemeende advies van de Lekkerkerkse bestuursleden aan de trainer van GSV. En dat deed hij. Maar toen het tijd werd voor een pinchhitter konden we het niet alledaagse zien. De keepende uitblinker werd vervangen en meteen geposteerd op de rechterflank als extra aanvaller. Helaas bleef succes uit, maar als GSV nog eens een keepersprobleem heeft dan ligt de oplossing voor het oprapen. Dekker en Chamkh, de toppers van dit weekend. Daar kunnen de broers Ben en Dean Saunders niet tegenop.
Bankroet
Ik had er eigenlijk nog niet op gerekend, maar zaterdag rolde de bal dan eindelijk weer. Koning winter is even in zijn schulp gekropen en de amateur-voetballers komen nieuwsgierig weer uit hun holen tevoorschijn. Verkwikt door de Portugese zon probeerde een gehandicapt Jodan Boys om het nieuwe jaar hun publiek eindelijk de eerste thuiszege te bezorgen. En warempel, het lukte. Na een slecht begin werd de firma Plat, Tol, Molenaar en Smit puntloos naar het palingdorp Volendam teruggestuurd. Ik vroeg me af of er sprake was van een schokeffect. Enkele dagen daarvoor was bekend geworden dat trainer Peter Klomp volgend seizoen niet meer voor de Goudse troepen zal staan. Maar Jodan Boys doet dat anders, ze benoemen gewoon een nieuwe voorzitter en Fred Graafland kon zodoende na zijn eerste wedstrijd meteen de winstpremie opstrijken.
Ik zei dat ik er niet op had gerekend dat er zaterdag gevoetbald zou worden en daarom had ik vorige week besloten naar Het Klooster in Woerden te gaan. Na de wedstrijd dus snel naar Bankroet Jazz Live! Een spectaculaire vertolking van het eerste filmscenario uit de Nederlandse filmgeschiedenis. Een scenario oorspronkelijk in 1921 geschreven door de Vlaamse dichter Paul van Ostaijen. Berlijn na de 1e wereldoorlog. Dada, financiële crisis, revolutie en jazz. Charlie Chaplin als minister van financiën.
In een flits kwam het satirische tijdschrift “Jedermann sein eigener fussball” voorbij. En hoewel het tijdschrift alleen in de titel iets met voetbal had te maken moest ik toch denken aan het artikel dat ik onlangs in de krant las. De Europese voetbalclubs hebben in 2010 een recordverlies van 1,2 miljard euro geleden. Het bericht kwam voor mij niet als een donderslag bij heldere hemel. In de opportunistische voetbalwereld is het woord realisme slechts bij een minderheid bekend. Grootheidswaanzin en te pas en te onpas binnenlopende suikerooms bepalen bij veel clubs het beeld. Verwende spelers met dollartekens in de ogen. Als ze een keer op de reservebank belanden is de wereld te klein en voelen ze zich tekort gedaan en willen ze zo snel mogelijk naar een andere club verhuizen. Om met Paul van Ostaijen te spreken: “ich bin pleite”.
Het kan toch haast niet anders of de zeepbel moet eens uiteenspatten. Wat zou Paul van Ostaijen, als hij nog had geleefd, in deze chaotische en absurdistische voetbalwereld een schat aan materiaal hebben gevonden voor een nieuw filmscenario. Bankroet Jazz deel II.