Coentje
Het jaar kon niet dramatischer beginnen. Nadat in december 2010 de Zwarte Panter het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde werd nu Coen Moulijn uit ons voetbalmidden gerukt. Rotterdam in diepe rouw. Ik heb Feyenoordsupporters zien huilen. En niet alleen Feyenoordsupporters, heel voetbalminnend Nederland pinkte meer dan een traantje weg. Oer Ajacied Sjakie Swart was ontroerd en Michael van Praag blies flink op de loftrompet. Burgemeester Aboutaleb sprak mooie woorden. Oer Spartaan Tinus Bosselaar betrad geëmotioneerd met de al even aangedane Gerard Kerkum enigszins wezenloos het veld van Sparta met een groot portret van “hun” Coentje. Over portretten gesproken, het stadhuis van Rotterdam was versierd met een reuzefoto van de voormalige linksbuiten. Het standbeeld van Coen voor de Kuip was bedolven onder een rood witte bloemenpracht. Het 8 uur journaal opende met het overlijden van de legendarische voetballer.
En dan de uitvaart afgelopen zaterdag. Dat Rotterdammers iets kunnen organiseren is een waarheid als een koe. Of het nu EURO 2000, de start van de Tour de France of het WK turnen is, het wordt altijd een knaller. De laatste gang van Coen Moulijn was er ook een om in te lijsten. Duizenden mensen bij de Kuip en langs de route. Op de Coolsingel was het weer bijna weer net zo druk als in mei 1970 toen Coen op het balkon van het stadhuis trots de eerste Nederlandse Europacup omhoog hield. Ik denk nog met plezier terug aan die tijd. Ik heb zelf niet staan hossen tussen die menigte (ik heb het niet zo op massa’s) maar de finalewedstrijd tegen Celtic staat nog steeds in mijn harde schijf gebeiteld. Ik zat toen in militaire dienst en heb de wedstrijd gezien bij een dienstkameraad die in de buurt van Amsterdam woonde. Ajaxsupporter natuurlijk, maar niemand in de familie nam het mij kwalijk dat ik juichte. Sterker nog, voor zover ik het me nog kan herinneren waren zij ook dolenthousiast.
Een voetbalicoon is niet meer. Zijn indrukwekkende laatste gang was een formidabel slotakkoord. Op dezelfde dag werd ook afscheid genomen van Bobby Farrell. Nota bene vanuit de Stadsschouwburg in Amsterdam. Afscheid van een nepartiest. Zingen kon hij niet en bij de wereldkampioenschappen playbacken zou hij ook nooit in de prijzen zijn gevallen. Ach, Boney M zal over enkele jaren een voetnoot in de geschiedenis worden en ik hoop dat dit bij Coen Moulijn niet het geval zal zijn.
Het Bolletje
De laatste rookwolken van het vuurwerk zijn opgetrokken. Slechts hier en daar knalt er nog een iel rotje, maar daar maakt zelfs mijn hond zich niet meer druk over. Een achtergebleven oliebol wordt nog even weggewerkt. De sneeuw is bijna verdwenen en de nieuwjaarsrecepties zijn in volle gang. De top 2000 heeft zijn bekende riedeltjes afgedraaid en de fans van Queen zinnen op wraak om het verloren gegane terrein weer te veroveren. Gekken duiken met Unoxmuts en branie in zee. Allemaal een teken dat het nieuwe jaar is aangebroken.
Een nieuw jaar. Nieuwe ronde nieuwe kansen, om maar een cliché uit de kast te trekken. Maar nu de vraag: “Wat gaat 2011 ons brengen”. Ik heb al weer hordes voorspellers langs horen komen. En als uitkomt wat ons in het vooruitzicht wordt gesteld, dan is het soms schrikken.
Toch vind ik het eigenlijk ook leuk om iets te roepen en heb daarom mijn glazen bol uit de mottenballen gehaald en hem voor me op tafel gezet. “Wat zal het Goudse sportjaar 2011 ons brengen lief bolletje” fluisterde ik bezwerend. Het bolletje schrok even en mompelde dat Jodan Boys het vege lijf toch gaat redden. “Ga door”, riep ik. Tot mijn teleurstelling voorspelde de bol weinig hoogtepunten op voetbalgebied. Promotie zit er voor de Goudse voetbalclubs niet in. Wel een daverend feest aan de Bodegraafsestraatweg. Olympia wordt in juni 125 jaar. Ja, zo kan ik ook voorspellen, schreeuwde ik. Voor GZCDONK wordt 2011 een spannend jaar. Het bolletje kon geen uitsluitsel geven over een nieuw kampioenschap van de mannen. Maar voor de vrouwen voorzag het een verrassing. Het bolletje flikkerde ineens op en voorspelde resoluut een kampioenschap voor de Goudse rugbymannen. “En wat gaat het jaarlijkse Goudse Sportgala ons brengen?” brulde ik nu vol spanning. Het bolletje zweeg en liet slechts grote vraagtekens en een uitroepteken zien. Hieruit maakte ik op dat het met al die goede kandidaten lekker spannend gaat worden. In februari weten we meer. Ik gooide van spanning een glas water om en dat was blijkbaar het teken voor het bolletje om me duidelijk te maken dat in 2011 eindelijk met de bouw van het nieuwe zwembad wordt begonnen. “Zal tijd worden ook” knorde ik tevreden. In mijn enthousiasme maakte ik opeens een onverwachte beweging en het bolletje viel van de tafel op de grond. In duizend stukjes.
Ik wens u een sportief 2011.
Winter
Mijn hond is dol op sneeuw. Als hij maar even in de gaten heeft dat het een witte wereld is, is hij niet meer te houden en blijft hij het liefst de hele dag buiten. Maar ook voor mijn ouwe lobbes zijn er grenzen. Toen ik hem zondagmorgen uitliet verdween hij bijkans tot zijn oren in de vers gevallen sneeuw. Hij ploeterde enkele meters, tilde waar het kon zijn poot op en keek toen met zijn trouwe hondenogen smekend naar me op. “Mag ik weer naar huis baas, dit trek ik niet” leek hij te zeggen. En als mijn hond dat teken geeft dan is er echt iets aan de hand. Het is wel magnifiek, die maagdelijke sneeuw. Gelukkig had ik een paar laarzen en die kwamen goed van pas. Ik voelde me als een Anton Pieck in een winterwonderland. “Dat wordt niets met die sport vandaag”, hoorde ik mezelf mompelen. Normaal kijk je in twijfelgevallen even naar teletekstpagina 603, maar dat was nu ook niet nodig. “De voetbalklassieker Ajax-Feyenoord gaat niet door” hoorde ik de nieuwslezer zeggen. En dat is volgens mij een unicum. Heb je een dak boven het veld, gaat het nog niet door. Dan maar naar het indoorhockey in sporthal de Mammoet, maar ik werd snel uit mijn droom geholpen. Afgelast!!
En daar sta je dan met je goede gedrag, je moet wel een sportprogramma vullen. Je kunt natuurlijk lekkere lange platen draaien, maar dan dekt de titel de lading niet. Tot mijn verrassing hadden de dames van GZCDONK de bekerfinale gewonnen. Hulde, maar met deze mededeling ben je hooguit weer een minuut verder.
Toen ik mijn hond uitliet had ik al lang gezien dat fietsen vrijwel een onmogelijke opgave was, zeker als je niet de conditie van een crosser als Gerben de Knegt, laat staan een Radomir Simunek hebt. Maar ik had mijn laarzen en als een vermomde Boer Harmsen toog ik naar de studio. Banjeren door de sneeuw en het viel mij op dat de mensen zo vriendelijk waren. Het “goede middag, hallo en dag” waren niet van de lucht. Wildvreemde mensen die een gesprek met je aangaan tijdens het oversteken van het Aalberseplein. Barre tijden brengen de mensen samen lijkt het. Een vroege Kerstgedachte zullen we maar denken. Nordic walking op de Kleiweg en langlaufers op de Plaswijckweg. Gouda anno 2010. Soms mis je de sport niet. Prettige feestdagen.
Fenomeen
Ik heb het boek nooit gelezen, maar fans lopen er mee weg. Cruijff, Hendrik Johannes, fenomeen, geschreven in 1972 door Nico Scheepmaker. Het boek is later aangevuld door andere schrijvers, een teken dat hier sprake is van een fenomeen. J.C. de beste Nederlandse voetballer aller tijden. Dit fenomeen doet de laatste weken weer van zich spreken. Als Ajax verliest (en dat gebeurt de laatste weken nogal eens), dan staat J.C. op en laat via een ghostwriter weten wat hij er van vindt. Ajax wordt geleid door amateurs die het beste hun biezen kunnen pakken. Maar het fenomeen stapt zelf niet in de vacature die dan zal ontstaan. Hij kijkt wel uit. Nee roepen langs de lijn, dat is veel gemakkelijker. En dat kun je lang volhouden. Wat dat betreft is J.C. net een jurist. Roepen dat iets niet in de haak is, maar oplossingen ho maar.
Zondag was ik bij de voetbalwedstrijd Gouda – Ammerstol. Medekoploper Gouda tegen middenmoter Ammerstol. Volgens de ranglijst zou Gouda dat varkentje moeten wassen. Zeker als je ziet dat een zekere Piet van Offeren in de spits staat. Piet van Offeren, een fenomeen in de Goudse voetbalwereld. Een fenomeen op gele voetbalschoenen. Enkele jaren geleden kwam hij ineens bovendrijven. Hij scoorde aan de lopende band, beleefde hoogtijdagen en promoveerde zelfs met Gouda naar de 1e klasse. Aan het begin van dit nieuwe voetbalseizoen verruilde hij het zaterdagshirt voor het zondagshirt. Gouda zaterdag in diepe rouw en Gouda zondag zag eindelijk nieuwe triomfen aan de horizon. En wat menigeen verwachtte geschiedde. Pietje scoort wederom aan de lopende band. Enkele weken geleden sprak ik hem bij de stadsderby GSV – Gouda. “Goeie morgen Gerrit”, sprak het fenomeen. “Maar het is al een tijdje middag hoor Piet”, antwoordde ik. “Ach, ik ben net wakker” was zijn laconieke antwoord. Op mijn vraag wat hij die middag met zichzelf had afgesproken antwoordde hij doodleuk dat hij toch wel drie keer zou moeten scoren. En het fenomeen scoorde zelfs vier keer.
Maar ook een fenomeen kan wel eens een off day hebben en tegen Ammerstol kon ook de geelgeschoende Piet geen deuk in een pakje boter trappen. Hij sleurde, rende, agiteerde, liet de kop hangen, hief de handen hopeloos ten hemel en incasseerde een domme gele kaart. En als het fenomeen niet in goeden doen is, dan blijft de overwinning uit. Maar een fenomeen komt altijd weer boven drijven.
Adrie Evengroen
Ik heb hem zelf nooit zien keepen. Ten eerste omdat ik toen nog niet in Gouda woonde en ten tweede omdat ik me destijds nog niet zo met voetbal bezig hield om het zomaar te zeggen. Maar uit de overlevering begrijp ik dat ik wat gemist heb. Hij was doelman van ONA in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Hij was de doelman toen de Trots van Korte Akkeren betaald voetbal speelde. Hij was volgens zeggen een oer ONA man. En als er eens iemand kwam die hem probeerde weg te lokken van de Walvisstraat dan stuurde hij ze rücksichtslos terug, geen interesse. Zelfs Feyenoord ving bot. Hij speelde vijf jaar betaald voetbal bij ONA. Nou ja, betaald voetbal, voor het bedrag dat Adrie ving (600 gulden per jaar inclusief premies), komt tegenwoordig geen enkele voetballer meer zijn bed uit.
Ik vind het jammer dat ik nooit die legendarische wedstrijden aan de Walvisstraat heb mogen meemaken. Want als je tegen De Valk met 4-0 voor staat, vervolgens met 4-6 achter komt en uiteindelijk met 8-6 wint, dan kan ik me voorstellen dat de ONA supporters compleet uit hun dak zijn gegaan. De verhalen van oudere Gouwenaars over duizenden toeschouwers langs de lijn heb ik meerdere malen gehoord. Ik zag een prachtige foto uit de Nieuwe Zuid-Hollander waarop een zwevende Adrie Evengroen (met een soort zonneklep op zo te zien) naar de rechterbenedenhoek duikt. Hij kijkt het bruine monster na en uit de foto is niet op te maken of het een doelpunt is of dat de bal net naast de paal gaat. Maar de ONA goalie gaat als een Jan van Beveren avant la lettre naar de hoek. Nog een foto, waarop Adrie Evengroen tussen oud doelman Joop Lelieveld van FC Utrecht en de legendarische Belgische goalie Jean-Marie Pfaff staat.
Het spijt me dat ik Adrie Evengroen nooit heb zien keepen. Ik kende hem helemaal niet, zag hem wel eens bij biljartwedstrijden, want die sport betekende ook heel veel voor hem. Ik heb de legendarische doelman van ONA altijd willen interviewen, maar op de een of andere manier is dat het er niet van gekomen. Ik heb spijt als haren op mijn hoofd, want nu kan het niet meer. De man van “het doelgebied was voor mij” overleed de afgelopen week. Ik zal het met de verhalen moeten doen.
Vakantie
Omdat er in Gouda toch bijna niets op sportgebied is te beleven (sorry atleten, cricketers, honkballers en wielrenners), dacht ik dat ik er ook maar eens even tussen uit moest knijpen. Drie weken even de kop leegmaken in een andere regio. Zoals u de afgelopen jaren wellicht uit mijn columns hebt kunnen lezen ben ik nogal gecharmeerd van onze zuiderburen. Vorig jaar zat ik tussen de fierljeppers, de skûtsjesilers en de kaatsers in het mooie Friesland, maar dit jaar trekt België toch weer. België, land van friteskotten, heerlijke biertjes en andere Bourgondische genoegens. België, land van Anderlecht en Club Brugge. Land van Tia Hellebaut. Land van Kim Clijsters en Justine Henin, land van wielerfanaten waar Eddy Merckx, Tom Boonen en sinds kort Jurgen van de Broeck op een voetstuk staan.
Sommige mensen vinden het een sport om maanden van te voren al stapels vakantiegidsen door te worstelen en tientallen internetsites na te vlooien. Ik niet, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik helemaal plompverloren in mijn vakantiebestemming aan wil komen. Nee, ik heb me ook georiënteerd op hetgeen ik kan verwachten. Los van alle culturele en andere belangrijke dingen, kijk ik dan uiteraard ook naar wat ik op sportgebied kan verwachten, want als puntje bij paaltje komt, kan ik daar toch niet buiten. Op de dag van mijn aankomst wordt het Belgisch kampioenschap GSM werpen georganiseerd. Na het BK zandkastelen bouwen van 2009 nu weer een primeur voor Bredene. En onder het motto “Bredene Zomert” zijn er nog veel meer sportieve activiteiten op touw gezet, zoals een strandvoetbalmatch tussen een team van bekende Bredenaars, politici, voetbalcoryfeeën, spelers van KSV Bredene en oud voetballers van Club Brugge. En de Belgen zo langzamerhand een beetje kennende wordt dat een feest.
De fiets gaat uiteraard mee en de fietsroutes met namen als de Breduiniaroute, de Koude Keukenroute, de Stadshoeveroute, de Wijnendaleroute en de Zeedijkroute klinken me als muziek in de oren.
Maakt u zich dus maar niet ongerust over mij beste lezers, ik vermaak me wel. Jodan Boys, Gouda, Olympia, Donk, ONA en GSV kunnen me even gestolen worden. Trainen jullie maar vast een lekker eind weg zou ik haast zeggen, niet de kantjes er af lopen, want voor je het weet is het september en dan gaan we er met z’n allen weer lekker tegen aan. “Schat, lust je nog een lekkere Kriek”?
Lente
Toen ik vanochtend mijn honden uitliet (ja ik heb er tijdelijk twee), voelde ik tot mijn grote genoegen dat de lente in aantocht is. De schaatsen kunnen weer voor lange tijd in het vet en de rayonhoofden in Friesland kunnen de laatste druppels Beerenburg uit de flessen drinken en rustig gaan slapen. De gedachte aan een nieuwe Elfstedentocht kan de ijskast in.
Februari, de sprokkelmaand, ligt achter ons en de voetbalclubs die de afgelopen periode hier en daar wat punten bij elkaar hebben gesprokkeld, kunnen er van nu af aan weer vol tegen aan. Niets weerhoudt hen ervan om weer te gaan winnen en het vege lijf te redden. Dat geldt voor clubs die zich in de gevarenzone bevinden en teams die nog aspiraties hebben om te promoveren kunnen ook hun gang gaan.
Ik ben kortom blij dat het voetbalseizoen weer zijn normale gang krijgt. Hoewel ik het op zich niet eens zo erg vindt dat de bal een aantal weken niet rolt, toch krijg ik met het verschijnen van de krokussen ook de lentekriebels. Gisteren heb ik prioriteiten gesteld en ben naar de verjaardag van mijn moeder gegaan in plaats van naar de voetbalwedstrijd Jodan Boys – SDC Putten. Je moeder wordt tenslotte maar één keer 89 jaar, hoewel ze als schrikkelkind dit jaar eigenlijk niet jarig is, maar dat terzijde. Maar op de een of andere manier was ik toch wat onrustig. Tegen de tijd dat ik normaal gesproken naar een wedstrijd ga was ik nu onderweg naar Lopik. Onderweg zette ik de radio op 107.2 FM zodat ik het sportprogramma van Gouwestad toch nog de nodige kilometers kon volgen. Ik was nog getuige van de 1-0 van Jodan Boys en het bericht dat Gouda al snel tegen een onoverbrugbare achterstand tegen Sportlust aanliep.
Gelukkig hebben ze in Lopik ook teletekst, en ik wierp daar, zonder dat anderen het zagen, af en toe stiekem een blik op. Ik kon er ook niets aan doen, maar op de een of andere manier had ik het stomme idee dat het voetbal niet zonder mij kan, maar dat is natuurlijk complete onzin. Ik kan gewoon niet zonder voetbal al probeer ik dat af en toe te ontkennen.
Het voetballeven neemt weer zijn normale loop, hoewel je het woord normaal af en toe met een flinke korrel zout moet nemen. Afgelopen week liep ik toevallig op de Coolsingel en het stikte daar van de politieagenten. Feyenoordsupporters, althans figuren die zich zo noemen, zouden verhaal gaan halen bij Aboutaleb. De Hermandad had geen halve maatregelen getroffen, vandaar dus de blauw geverfde Coolsingel. Maar het schamele aantal supporters dat was komen opdagen maakte geen enkele indruk. Zou bij hen eindelijk ook de lente doorbreken?
Blade runner
Zijn roem was hem vooruitgesneld. Hij is ook niet onomstreden. Sommigen zeggen dat hij een voordeel heeft, dat hij geen last heeft van verzuring. Maar inmiddels heeft de Zuid Afrikaanse atleet via de rechter afgedwongen dat hij aan de “normale” Olympische Spelen mag deelnemen. Hij moet zich echter nog wel eventjes kwalificeren.
Afgelopen zondag heb ik Oscar Pistorius in levende lijve aan het werk gezien. Ik was in Stadskanaal om de 81e verjaardag van mijn schoonmoeder te vieren en heb toen van de gelegenheid gebruik gemaakt om naar de Nellie Cooman Games te gaan. Het was niet alleen prachtig weer in het Oostgroningse, maar ook een feest om al die blije sporters aan het werk te zien. De Nellie Cooman Games zijn al jaren het trefpunt van atleten uit de gehele wereld. Ik heb atleten uit Kroatië, Rusland, Nigeria, Slowakije, Noorwegen, Mexico, Japan en Nederland aan het werk gezien. En Nellie was het hele weekend aanwezig. Geduldig legde ze aan een jonge sporter uit hoe hij moest starten. En ze gaf een demonstratie waaruit bleek dat ze nog zo soepel als rubber is. “Maar mijn spieren zijn absoluut nog niet slap” zei ze lachend en ze nodigde een andere atleet uit om de proef op de som te nemen en hij mocht in haar billen knijpen. Ik stond er bij maar heb niet gewaagd dat ook te doen, want ik zie de krantenkoppen al voor me.
De NCG zijn een prachtig voorbeeld van sportverbroedering. Er nemen niet alleen gehandicapte atleten deel maar ook valide sporters laten zich van hun beste kant zien. Voor velen moesten er nog Olympische limieten worden gehaald. De ook in Gouda zeer bekende kogelstoter Rutger Smith verbeterde er enkele jaren geleden zijn Nederlands record. Er sneuvelden zondag wereldrecords en Nederlandse records. Wheeler Kenny van Weeghel liet zien dat hij een wereldtopper is. Grote bewondering kan ik opbrengen voor sporters met geamputeerde ledematen die hoog- en verspringen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dan maken we ons druk om de geïrriteerde schaamstreek van Mario Melchiot of een verrekte spier van Arjan Robben.
Maar “top of the bill” was natuurlijk Oscar Pistorius. Hij won de 200 meter overtuigend en ook tijdens de 400 meter stoof hij als een wervelwind over de atletiekbaan van Jahn. Hij won in een tijd van 48,19 maar haalde helaas de limiet van 45,90 niet. Maar tijdens de Paralympics in Peking zal hij ongetwijfeld weer schitteren. Durfde ik Nellie Cooman niet aan te raken, the bladerunner heb ik de hand geschud. De fan in mij stond me dat toe. “Volgend jaar kom ik weer naar Stadskanaal” beloofde hij Nellie Cooman. En die belofte doe ik hierbij ook.
Er was eens….
Er was eens, heel lang geleden, een stel voetbalvrienden dat stappen op zaterdagavond eigenlijk veel leuker vond dan voetbal. Ze vonden voetbal natuurlijk wel leuk, maar na zo’n lange stapavond was het de volgende dag vroeg toch wel even wennen als die onverbiddelijke wekker rinkelend aankondigde dat het tijd werd om naar het voetbalveld te gaan. De vrienden kwamen, ongetwijfeld tijdens een gezellig samenzijn in een etablissement in onze mooie binnenstad, op het lumineuze idee een zaterdagafdeling bij Gouda op te richten, want dan kon op zondagen lekker worden uitgeslapen. Hetgeen geschiedde. Jarenlang werden de velden in de Goudse regio onveilig gemaakt door de zaterdagvoetballers van SV Gouda. Elke graspol in Polsbroek, Bergambacht, Berkenwoude, Schoonhoven, Reeuwijk etc. is meerder keren beroerd door de zaterdagmiddaghobbyisten. Ik heb het begin van deze zaterdagmiddag-gebeurtenissen niet van dichtbij meegemaakt, maar heb uit verhalen van de pioniers begrepen dat het een gezellige boel moet zijn geweest. Ik maakte pas echt goed kennis met de zaterdagafdeling van SV Gouda toen Ton Blonk de scepter zwaaide. Deze goedlachse en constant moppen tappende bullebas heeft zo ongeveer zijn halve leven op het Groenhovenpark rondgelopen. En hij loopt er nog steeds rond! Daarna kwam het tijdperk van Willem Dekker en onder hem werd de weg naar boven ingezet. Men wilde wel eens met alle respect ander tegenstanders dan Siveo’60, Zwammerdam en SPV. Ook aan het tijdperk Dek kwam na lange tijd een einde en hij dropte zijn jongens vorig jaar in de 2e klasse. Aan Jan Willem Koorevaar de eer om te kijken hoe zij het in die klasse zouden rooien.
De rest is recente geschiedenis. Begin februari bungelde SV Gouda troosteloos in de onderste regionen en degradatie zou een kwestie van tijd zijn. Maar een mysterieus virus kondigde zich aan en een reeks met bijna louter overwinningen bracht niet alleen lijfsbehoud, maar de nacompetitie werd zelfs gehaald. Het moest niet gekker worden.
En terwijl in Heinenoord en Vlaardingen de tranen nog niet waren opgedroogd, werd zaterdag het Rotterdamse Alexandria ’66 in doffe ellende op sportpark Dorrenstein in Nieuwerkerk aan den IJssel achtergelaten. In een tijdsbestek van vijf jaar promoveerde SV Gouda van de 5e naar de 1e klasse. Een droom werd werkelijkheid en verstokte Gouda supporters konden hun tranen niet bedwingen. Vorige week hoorde ik na de promotie van Jodan Boys naar de hoofdklasse iemand bij Gouda mopperen dat er in het komende seizoen weer geen stadsderby op zaterdag zou worden gespeeld. Maar gisteren merkte diezelfde supporter op dat ze Jodan Boys op zouden blijven jagen, want die stadsderby zou en moest er een keer komen.
Het sprookje van SV Gouda is dus gisteren feestelijk geëindigd. Velen beseffen nog steeds niet dat er een wonder is verricht. Wethouder Kastelein krijgt het druk de laatste weken met de vele ontvangsten op het Stadhuis.
Het voetbalseizoen zit er op en de clubsjaals kunnen weer voor een paar maanden in de kast worden opgeborgen. Het is nu de hoogste tijd voor het EK in Zwitserland en Oostenrijk. Nederland verschiet al weer snel van kleur. Oranjeprullaria in alle soorten en maten zijn niet aan te slepen, kortom de Oranjegekte slaat genadeloos toe. Brave huisvaders veranderen in onwezenlijke zombies en mensen die normaal niets met voetbal hebben nestelen zich prominent op de voorgrond en nemen bezit van de beschaafde wereld. Ik zag deze week een foto van een nieuw ontdekte indianenstam. Twee oranje beschilderde mannen richtten hun pijlen op een overvliegend vliegtuig. Nieuwe indianenstam? Volgens mij zijn het gewoon een paar verdwaalde oranjesupporters die de weg kwijt waren en per ongeluk in de rimboe van Brazilië verzeild zijn geraakt. Het is te hopen dat ze op tijd terug zijn voor Nederland-Italië.
Ik wens u een fijne sportzomer en zie u hopelijk in goede gezondheid in het nieuwe seizoen weer terug.
De eindredacteur
“Het wordt een stormachtige en zeer natte zondag” meldde de nieuwslezer gisteravond. Ja, daar ben je lekker mee, want daar sta je dan als eindredacteur van een sportprogramma. “Je wordt bedankt Pluvius, ik moet toevallig wel effe een drie uur durend sportprogramma een beetje vullen hoor”. Maar de weergoden hebben het wel vaker bij het verkeerde eind, probeer-de ik mezelf moed in te spreken. Het komt meer dan eens voor dat Erwin Kroll ’s avonds met het schaamrood op de kaken moet uitleggen dat hij het helaas bij het verkeerde eind had.
Toen ik vanochtend vroeg wakker werd hoorde ik de regen niet tegen de ruiten kletteren. Ik deed voorzichtig de gordijnen op en tot mijn opluchting was het droog. Maar het weerbericht van half 8 voorspelde wel degelijk een zeer natte dag. Ik ging eerst mijn hond maar eens uitlaten. Het was niet koud buiten, maar er stond wel een stevige wind. De wolken speelden krijgertje en de laatste bladeren fladderden naar beneden en de rotzooi in het park woei me om de oren.
Thuisgekomen eerst maar eens pagina 603 van teletekst opzetten. De voetbalwedstrijd van De Bataven ging niet door, maar dat zal mij worst zijn. Ik zapte verder wat wezenloos door de sportpagina’s heen en zag tot mijn grote verrassing dat de heren van GZC DONK weer hadden gewonnen en zelfs de koppositie van de landelijke hoofdklasse waterpolo innamen. Maar daar had ik vandaag verder niets aan. Ik moet mijn sportprogramma zinvol vullen. DONK – Zoetermeer ging volgens Jober Thoen door, maar bij RVC ’33 was er al sprake van een herkeuring om 12.30 uur. Je zit dan als eindredacteur met de nodige onzekerheden opgezadeld.
Voor onze handbalverslaggever maakt het niets uit of het regent want hij zit vanmiddag lekker droog in sporthal De Mammoet. We kunnen de luisteraars gelukkig een handbalverslag aanbieden. Maar omdat het tegen het einde van het jaar loopt is het sportaanbod ook al minder dus het zit allemaal niet mee. Dan maar een schietgebedje naar boven in de hoop dat onze lieve heer ook van sport houdt.
Terwijl bij mijn schoonmoeder in Groningen nota bene de zon scheen vielen hier om 11 uur de eerste druppels. Zou Erwin dan toch nog gelijk krijgen? En dan te bedenken dat ik vanmiddag ook al niet over een auto beschik, dus zal ik naar Reeuwijk-dorp moeten fietsen. “Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen tegen de wind zichzelf een weg baant”, neuriede ik. Van schrik ging ik voor onze presentator maar wat langere muziekstukken uitzoeken.
Om half 12 belt de redactionele medewerker met een aantal afkeuringen. En als ik naar pagina 603 kijk dan wordt het drukker op die teletekstpagina. De moed zakt me in de schoenen.
Het is half een. De wedstrijd van RVC is afgelast. En tot overmaat van ramp gaat ook DONK niet door. En passant liggen de wedstrijden van Gouda en Olympia er ook uit.
Mijn laatste alternatief, op naar het rugby, dat gaat altijd door. Ja, die wedstrijd gaat inderdaad door, maar hij begint om 1 uur. En tegen de tijd dat de sportuitzending begint is die al bijna afgelopen. Dan maar naar de studio, kijken wat we er nog van kunnen maken. Het zijn zware tijden voor een eindredacteur, maar u hoeft absoluut geen medelijden te hebben.