Het wel en wee van kunstgras
“Spreken is zilver, zwijgen is goud” zei mijn vader altijd. Kom daar vandaag de dag nog maar eens om. Iedereen wordt geacht te allen tijde ergens over te discussiëren. Tweede Kamerleden klimmen als door een horzel gestoken in de gordijnen als er weer eens iets gebeurt waar ze over verontwaardigd zijn. Vaak vergeten ze dat ze er zelf mee hebben ingestemd. Over de zwarte pieten discussie wil ik het niet hebben, want daar is alles wel over gezegd.
Momenteel wordt er weer volop gediscussieerd over het wel en wee van kunstgras. Voor- en tegenstanders vallen over elkaar heen. Sommigen zweren er bij, maar anderen zouden liever zien dat dit fenomeen zo snel mogelijk wordt verboden. Gras moet je ruiken, de plaggen moeten je bij een sliding om de oren vliegen. Onder de bagger van het veld komen. Competitievervalsing. Je komt met blaren van het veld. Liesblessures schijnen schering en inslag te zijn. Gemeenten zijn voorstander van kunstgras, want uiteindelijk zijn ze goedkoper uit met het onderhoud.
Voetbalopperhoofd Sepp Blatter vindt dat kunstgras de toekomst heeft. Zou kunnen, maar deze Zwitser beweert wel meer. Ik sprak zondag bij ONA wat voetballers en ik heb geen voorstanders van kunstgras gehoord. Het verbaast me niet en als het er op aan komt zie ik ook liever echt gras.
De keeper
Ik heb een zwak voor keepers. Dat was ook een van de redenen waarom ik vorige week zaterdag bij de onthulling van het mooie bronzen standbeeld van Tonny van Leeuwen in Groningen wilde zijn. Ik voel als Gouwenaar nog steeds een beetje trots. Gouda heeft wat keepers betreft een naam op te houden. Wie kent ze niet. Eduard Franciscus de Goeij. Ed Konijn. Say Oe Ah Ed de Goeij. Olympia, Sparta, Feyenoord en het Nederlands Elftal. Leen Bezem bij het roemruchte Hermes DVS. Ton Thie, Hagenees, maar jarenlang als beheerder van de kantine van zwembad De Tobbe toch een Gouwenaar.
Ik heb een zwak voor keepers omdat ik ben vroeger ook keeper geweest. Niet op een hoog niveau, maar wat maakt dat uit. Ik kon best een balletje tegenhouden. Ik ben per ongeluk in het doel terecht gekomen omdat er tijdens een wedstrijd van Benschop 5 geen keeper was. Nou ik wilde best tussen de palen gaan staan. Ik moest in die wedstrijd tien keer vissen. Maar ik ben desondanks toen definitief van linksbuiten tot doelman gepromoveerd.
Daarom had ik zaterdag medelijden met Piet Veldhuizen van Vitesse toen hij in de slotfase dacht dat een bal naast zou gaan. Helaas, doelpunt. Ik heb dat als doelman ook meegemaakt. We verloren met 1-0. Ik weet trouwens niet meer of ik die nacht wakker heb gelegen.
De held van Groningen
“Hij was de beste clubkeeper aller tijden” zegt men in Groningen. Tonny van Leeuwen, Gouwenaar van geboorte, speelde in de jeugd van Jodan Boys en ONA. Via Sparta kwam hij terecht bij wat later zijn grootste voetballiefde bleek te zijn, GVAV uit Groningen. Zaterdagmiddag om 2 uur werd voor de Euroborg, het stadion van FC Groningen, een prachtig bronzen standbeeld onthuld van deze held van Groningen. Door zijn oude maat, mister FC Groningen Piet Fransen.
Het is een prachtig standbeeld. Zwevend door de lucht en de bal klemvast. Aan de voet van het standbeeld lagen bloemen en twee sinaasappels. Het idee achter die bloemen begreep ik, maar ik was nieuwsgierig naar het verhaal achter die sinaasappels. Een diehard supporter vertelde dat achter het doel van Tonny in het oude stadion Oosterpark toeschouwers altijd sinaasappels gooiden naar de doelman. En Tonny at ze gewoon tijdens de wedstrijd op. Extra vitamine om er nog wat balletjes uit te ranselen lijkt me.
Als Gouwenaar was ik zaterdag trots en ook een beetje ontroerd dat een voormalig stadgenoot zo veel eer kreeg. Ik sprak zijn broer Dick van Leeuwen, die als speciale gast was uitgenodigd. “Het is hem sprekend” sprak hij vol trots. Toen ik de Euroborg verliet, heb ik mijn hand op de knie van de held van Groningen gelegd. Sentimentele gek die ik ben.
Topsport en gewoon meedoen
Zondagmorgen klokslag 10 uur werd de Leeuw van Lemmer opnieuw wereldkampioen. Epke Zonderland zette iedereen aan de roestvrijstalen rekstok weer op eerbiedwaardige afstand. Bij het voetbal kun je je nog wel eens een kwartier schuil houden, maar bij turnen telt iedere millimeter en kun je geen nanoseconde verslappen.
Ik heb zondagmorgen genoten van het WK turnen. De dag ervoor trouwens ook. Van rolstoelschermen met internationale deelname. Een uniek evenement in Gouda, georganiseerd door de Goudse schermvereniging Vrijbuiters en de Bredase schermclub Pallas. Voorzitter Jelle Klein had stad en land af geflyerd en in Duitsland 7½ kilo kaasblokjes uitgedeeld om reclame te maken voor zijn club en voor de stad Gouda om zodoende dit toernooi voor het eerst in 20 jaar naar Gouda te krijgen. En dat is mooi gelukt. Rolstoelschermen als topsport in de ene hal van sporthal de Mammoet, met deelname van het grote jonge Goudse talent Elke van Achterbergen, die in 2020 naar de Paralympics hoopt te gaan.
De andere hal van De Mammoet was zaterdag het domein van de DoeMEEdag. Sporten voor iedereen met een beperking. Een ontspannen middag voor jong en oud. Tafeltennis, onder een rekje doorkruipen, hockey, over een balk springen, of gewoon van twee meter een balletje in een netje gooien. Twee uur lekker bezig zijn. Allemaal lachende gezichten. Dat is ook topsport.
Zonder geluk vaart niemand wel
Ik moet vaak lachen om de commentaren na afloop van een voetbalwedstrijd. Een trainer verliest met dikke cijfers, maar ziet toch lichtpuntjes. Dat is positief. Maar hoe vaak komt het niet voor dat de goede man na afloop zegt dat zijn pupillen eigenlijk hadden moeten winnen. “Als we dat en die, dan hadden we zus en zo”. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. In deze prille competitie wordt voetballend op zaterdag in Gouda zeer matig gepresteerd. Zelfs het benutten van strafschoppen is te veel gevraagd. Zowel Jodan Boys als Gouda hebben nog niet gewonnen. Met af en toe een verdwaald gelijkspelletje moeten de supporters het helaas doen.
Soms begrijp ik dat er naar uitvluchten wordt gezocht. Soms is er inderdaad sprake van pech, maar als je het missen van kansen tot kunst verheft, moet je niet klagen. Als de thuisploeg tien kansen om zeep helpt en de tegenstander benut de twee kansen die ze krijgen wel, moet je dan van geluk spreken? Is drie keer tegen de paal schieten zoals zondag bij Gouderak – DONK pech, geluk of onkunde?
Geluk moet je afdwingen zegt men vaak. Onzin. Ach wat maakt het ook uit. Als alles verloopt volgens verwachting is de lol er ook af. Dan kun je alle wedstrijden schriftelijk afdoen. En dat wil je toch ook niet?
Onder de rook van de Mevlana moskee
Ik was zondag in Rotterdam. Dat is op zich niet zo vreemd want ik kom bijna dagelijks in Rotterdam. Er moet tenslotte brood op de plank komen. Ik was met mijn microfoon naar JHR - Gouda getogen.
JHR, ofwel Jai Hind Rotterdam, een prachtige multiculturele club, met Surinaams-Hindoestaanse roots. Met de twee minaretten van 42 meter hoog van de grote Mevlana moskee als achtergrond mocht het eveneens multiculturele team van SV Gouda proberen ook de vierde competitiewedstrijd in winst om te zetten. En met een flinke dosis mazzel lukte dat ook. De thuisploeg toonde veel strijd, maar de slogan Jai Hind was als Indiase strijdkreet die middag ondergeschikt aan de fanatieke aanmoedigingen van de Goudse supporters. En de broodjes kip smaakten er ook niet minder om. Wilfred Genee heeft daar met zijn gezondheidscircus nog geen poot aan de grond gekregen. Hoewel, is kip eigenlijk ongezond?
En huilde Rotterdam? Nee hoor, maar dat had ongetwijfeld te maken met het feit dat Feyenoord die dag daarvoor eindelijk zijn vele fans liet juichen. Naast me op de tribune zat een ouwe trouwe Gouda supporter die dolblij was dat Feyenoord eindelijk weer eens drie punten haalde. En dat zijn cluppie Gouda ook won zal zijn middag helemaal goed hebben gemaakt denk ik. Wat zal die man die nacht lekker hebben geslapen.
Op de berg Olympus
Gouda heeft er een parel bij. Vrijdagavond was ik bij de officiële opening van de nieuwe clubaccommodatie van Olympia. Wethouder van sportzaken Laura Werger kreeg er een warm gevoel bij. En zij is niet de enige durf ik met droge ogen te beweren. Olympia kan hiermee voor de dag komen. Het heeft een paar euro’s gekost, maar dan heb je ook wat. Ik heb de laatste jaren veel sportaccommodaties gezien, maar wat Olympia hier heeft gepresteerd is grote klasse. De entree alleen al, met dat mooie logo. De tegenstander doet het bij voorbaat in de broek, hoewel RKAVV daar in de eerste thuiswedstrijd meteen maling aan had. Vanaf de tribune kun je, alsof je op de berg Olympus zit, de godenzonen aanmoedigen. Mooi ook die wand in de kantine met dat clublied. “Laten we zingen met juichende keel, het lied van ons oude Olympia. Schaart u om ‘t vaandel, ontbloot uwe hoofden, klinke een luid hiep-hiep-hoera!” Kijk, dat zijn de ware klassiekers.
De Goudse sportwereld mag, nee moet trots zijn. En dan te bedenken dat binnenkort weer een sportparel het licht ziet. Ik zag zaterdag vanuit de bestuurskamer van SV Gouda de contouren van de nieuwe hockeyaccommodatie. Een soort arena. Binnenkort hoeven liefhebbers van Shakespeare niet meer naar het openluchttheater in Diever, maar kunnen ze gewoon terecht in het Groenhovenpark.
Toch even wennen aan de 2e klasse
De laatste keer dat ik bij de RFC Gouda was op de zondag dat ze kampioen werden van de 3e klasse. Het was feest, maar daar zeg ik niets geks mee, want eigenlijk is het altijd feest bij de Goudse rugbyclub. En de sfeer wordt echt niet bedorven als er verloren wordt. Een kwestie van even slikken, diep adem halen en op naar de volgende wedstrijd.
Afgelopen zondag begon de nieuwe rugbycompetitie. De zon scheen volop en schitterde op het water van de Hollandse IJssel. RFC Gouda was er helemaal klaar voor. Nou ja, helemaal klaar is niet waar want de trainingen waren nog niet zo lang geleden hervat. En dat vier dragende spelers van het team een motorweekend hadden in Italië scheelde letterlijk en figuurlijk een slok op een borrel. Het werd een dikke nederlaag. De Goudse supporters troostten zich met het feit dat ook Feyenoord nog even moet wennen aan de nieuwe competitie. Het zal een zwaar seizoen worden vrees ik.
Rugby, een religie en een traditie. Ik heb nog nooit een sportwedstrijd zien openen door een doedelzakspeler. Of hij a.s. donderdag een yes or no laat horen bij het referendum voor onafhankelijkheid van Schotland is een vraag die hij niet wilde beantwoorden.
Lopers, torens, paarden en pionnen
Op wie moeten we gaan letten vroeg ik me vorige week af. Na 1 competitiewedstrijd valt daar nog niet veel van te zeggen, al hebben een paar Goudse voetbalclubs hun visitekaartje afgegeven. Maar het eerste gewin is kattengespin. Eén zwaluw maakt nog geen zomer of om met Joop Zoetemelk te spreken, “Parijs is nog ver weg”.
De voetbalcompetitie is van start gegaan, en dat is voor veel voetballiefhebbers een zegen. Ik heb me ook vermaakt in Reeuwijk. RVC ’33 tegen Gouderak, nog nooit in competitieverband tegen elkaar gespeeld in de 3e klasse. En dat meteen 8 doelpunten, je kunt je een slechtere zondagmiddag voorstellen. Het kan verkeren.
Maar het meest tot de verbeelding sprekende sportevenement van afgelopen weekend was het Open Goudse Schaakkampioenschap. Het grootste eendaagse schaaktoernooi van Nederland. Topschaak in de Kaasstad. En tussen die internationale grootmeesters loopt dan ook schuchter Liam Vrolijk rond. Binnenkort gaat dit talent naar Georgië, naar het Europees Jeugdkampioenschap. Laten we hopen dat er genoeg geld binnen komt om deze reis mogelijk te maken.
Gouda mag trots zijn op zo’n prachtig toernooi. Terecht dat Messemaker 1847 van alle kanten veel lof krijgt toegezwaaid. En nu nooit meer roepen dat schaken geen sport is, want dan worden heel veel mensen boos. Ik ook.
Op wie moeten we gaan letten
Het speelkwartier is voorbij voor de Goudse voetballers. Die oefenwedstrijden zijn niemendalletjes waarin je extra conditie op doet en waar hooguit de trainer wijzer van wordt. En van bekerwedstrijden wordt je ook niet veel wijzer. Dat zijn ook verplichte nummers waar niet iedere trainer op zit te wachten. Het winnen van de districtsbeker is trouwens behoorlijk lastig en je kunt bij deze wedstrijden alleen maar blessures en schorsingen oplopen. De resultaten van de Goudse voetbalclubs zijn er dan ook naar. Jodan Boys gaat als enige Goudse club door naar de volgende ronde. Nee, het wachten is op de echte wedstrijden.
En die echte wedstrijden beginnen a.s. weekend. De supporters zijn er klaar voor. Het is verleidelijk om hier een aantal voorspellingen te doen, maar niets is ronder dan een voetbal. En die knikker kan alle kanten oprollen. Er zijn teams die zo snel uit de startblokken schieten dat een kampioenschap zo rond de Kerst al tot de mogelijkheden behoort. Anderen komen na een paar maanden pas tot de ontdekking dat de competitie al begonnen is en worden al snel afgeschreven. De waarheid is vaak anders.
Ik ben vooral nieuwsgierig naar de verrichtingen van Soufiane Chairi. Na een schorsing van 12 maanden zal die zeker wat willen bewijzen.