Herinnert u zich deze nog?
“Tjeetje, ze richten tegenwoordig ook overal een gedenkteken voor op” zei mijn vrouw toen we afgelopen week naar het NOS Journaal keken. In Ochten werd een gedenkteken op de Waaldijk onthuld ter nagedachtenis aan de evacuatie 20 jaar geleden. Ik moet haar gelijk geven. Er is zo langzamerhand sprake van gedenktekeninflatie.
In de sportwereld kunnen ze er ook wat van. Vorige maand was het precies 4 jaar geleden dat Feyenoorder Coen Moulijn overleed. Coentje heeft terecht een standbeeld gekregen in de Kuip, net zoals Heerenvener Abe Lenstra, de grootste Friese voetballer allertijden. En oud Gouwenaar Tonnie van Leeuwen niet te vergeten voor de ingang van de Euroborg. Maar ik vind het raar dat bv. Dennis Bergkamp, Frank de Boer en Christiano Ronaldo ook een standbeeld hebben. Stuk voor stuk goede voetballers, maar een eigen beeld. Je hoort trouwens pas een standbeeld te krijgen wanneer je dood bent.
Voor zover ik weet staan er in Gouda nog geen standbeelden of gedenktekens voor Goudse sportmensen. Met een beetje fantasie zou je De Drie Springers aan de Sportlaan en De Steltlopers bij het Binnenhavenmuseum als een sportmonument kunnen beschouwen. Maar welke grote Goudse sportman of sportvrouw zou nu in aanmerking komen voor een standbeeld vroeg ik me af. Ik ga daar de komende tijd eens rustig over nadenken. Heeft u suggesties?
Alle duiven op de Dam
Wanneer er geen rampen gebeuren verbaas je je soms over wat er dan als nieuws wordt gepresenteerd. Zo zag ik afgelopen week in het NOS journaal een item over vogelsport. In Rosmalen vond Mondial 2015 plaats, een WK voor zang- en siervogels. Van zo’n wereldkampioenschap had ik nog nooit gehoord, en uit nieuwsgierigheid ben ik gaan googelen en dan sta je versteld hoeveel vogelsportverenigingen er zijn.
Wanneer ik aan vogelsport denk denk ik vooral aan duivensport. Toen ik zo’n veertig jaar geleden in Gouda kwam wonen waren er in mijn straat veel duivenmelkers. Geduldig zaten de eigenaren te wachten op de behouden thuiskomst van hun duiven. Ik herinner me de duivenberichten op de radio met losplaatsen als Noyon, Perpignan, Poitiers en Strombeek.
De vraag is natuurlijk of hier sprake is van sport. Jaren geleden heeft een rechter bepaald dat duivensport geen sport is, maar waarom is het eindeloos naar de lucht turen iets anders dan het geduldig wachten tot je dobber onder water verdwijnt. Kan het africhten van honden als sport worden betiteld? Het rapen van kievitseieren?
Over het feit of dierensport een echte sport is zullen de meningen verdeeld blijven. Ik ben in ieder geval van plan te gaan onderzoeken hoe het tegenwoordig met de duivensport in Gouda gesteld is want ik vind het toch een fenomeen.
De macht van de sportbonden
Onlangs vroeg een aantal topschaatsers in een open brief aan eurocommissaris Margrethe Vestager om de macht van de ISU aan te pakken. De aanleiding was het feit dat deze bond schaatsers, met dreiging van een levenslange schorsing, wilde verbieden in Dubai aan een lucratieve serie wedstrijden deel te nemen.
Het is niet de eerste keer dat sporters met een afwijkende mening worden “bedreigd”. Sportbonden zijn machtig en bestuurders van deze bonden blinken in het algemeen niet uit in vernieuwing. Behoudzucht staat fier in het vaandel. En bobo’s die een lans breken voor inspraak zijn net zo zeldzaam als de kans dat er ooit nog een Elfstedentocht wordt verreden.
Een recent voorbeeld van bondsmacht is de KNWU. Tot veler verrassing annuleerde de KNWU vorig najaar de competitie voor beloftenteams. Ook drukte de bond er doorheen dat de clubcompetitie van de afdelingen Zuid en Noord worden samengevoegd. Het gevolg is dat wielerclubs te maken krijgen met een leegloop van renners. Je zult maar van Breskens naar Delfzijl moeten voor je ritten. De Goudse Ren- en Tourclub Excelsior is zo zijn beloften/eliteteam kwijtgeraakt. De KNWU zal redenen hebben voor deze drastische maatregelen, maar het minste wat ze had kunnen doen is luisteren naar de adviezen van de wielerclubs. Naar mensen die dicht bij de renners staan en niet vanuit een ivoren toren regeren.
Het nieuwe sportjaar is weer begonnen
In de eerste week van januari is er op sportgebied weinig te beleven. Slechts de traditionele Nieuwjaarswedstrijden, maar die zijn niet serieus te nemen. Oké, het WK darten, maar dat doet me niets. De voetballers gaan nu op trainingskamp. Veelal in Nederland, maar de laatste jaren reizen ook de lagere amateurs vaker af naar warme oorden. Hopelijk kunnen de accu’s van een aantal Goudse teams worden opgeladen voor een flitsende herstart van de competitie, want dat is voor sommigen keihard nodig. Als de sangria maar geen spelbreker wordt. Maar wie weet is dat de doping die ze zoeken.
Toch is het niet allemaal kommer en kwel in de eerste dagen van 2015. Afgelopen zaterdag was er in De Zebra veel te beleven voor de volleyballiefhebber. De Goudse sporthal was het toneel van één van de voorronden van de Open Jeugd Kampioenschappen. Een jeugdig meisjesteam van VollinGo had zich ook ingeschreven en mocht proberen om via de poulewedstrijden de volgende ronde te bereiken. De zenuwen gierden door de kelen. Begrijpelijk als je bedenkt dat ze nog nooit samen hadden gespeeld. In een mooie ambiance konden de Goudse talenten het uiteindelijk niet bolwerken. Maar niet getreurd meiden, jullie hebben nog een hele volleybaltoekomst voor je. En wie weet komen de glorieuze tijden van het roemruchte Radius weer snel terug.
Fijne feestdagen
De Goudse binnenstad ziet er sfeervol uit. De grote kerstboom op de Markt staat in vol ornaat en verschillende straten zijn ook in de Kerstsfeer. De uitbater van de ijsbaan hoopt de komende weken weer veel schaatsliefhebbers te trekken. Het weer moet dan wel beter worden, want toen ik deze week een kijkje ging nemen was het nog geen vrolijke boel. Keiharde wind en regen zijn niet direct lokkertjes. Sneeuw zou sfeervol zijn, maar ik begrijp dat de kans hierop minimaal is. Maar je weet het nooit, want voorspellers van het weer zijn soms net voetbalanalytici. Ze denken dat ze er verstand van hebben, maar vaak pakt het heel anders uit.
De sportwereld gaat de komende weken grotendeels met vakantie. Voetballers trekken naar warme oorden of vermaken zich in sporthallen met toernooien. Alleen de schaatsers moeten zich inhouden aan het kerstdiner. Voor hen is het hoogtij deze maanden. Dat geldt ook voor het jonge talent Alexander van Hasselt. De 21 jarige schaatser van SC Gouda heeft zich geplaatst voor het NK Sprint. Wederom een hoogtepunt in de mooie geschiedenis van deze Goudse schaatsclub die veel kampioenen heeft voortgebracht. En dan de marathonrijders als Timo Verkaaik, Sjoerd den Hertog, Linda Bouwens en Richard Boef, die op het hoogste landelijke niveau meedraaien. Gouda telt (weer) mee.
Ik wens u heel fijne feestdagen.
Gelukkig is daar de winterstop
Afgelopen weekend is voor de meeste amateurvoetbalclubs de winterstop ingegaan. En als ik de resultaten van de Goudse standaardteams zie dan denk ik dat deze pauze als geroepen komt. Tel ik alle resultaten bij elkaar dan kom ik tot het schamele aantal van 3 punten. En die drie punten werden nota bene veroverd door staartclub ONA die koploper RVC ’33 aftroefde. Er gloort weer hoop voor ONA, de onderste plaats is in ieder geval weer verlaten. En zo hoort het ook.
Willem Dekker gaat onder de kersboom puzzelen om degradatie te ontlopen. Tom Rietberg is na het verbijsterende verlies van Olympia tegen GDA ook niet te benijden. DONK hoopte op een misstap van RVC ’33, maar dan moet je natuurlijk zelf niet verliezen van een andere concurrent. Misschien dat a.s. zondag tien minuten nog drie punten opleveren. Dick Vleggeert struikelde met Gouda in Geervliet, maar de prestaties zijn desondanks uitstekend. En de 1e periodetitel is al binnen.
Blijft over Jodan Boys, de enige Goudse hoofdklasser, die tot nu toe een wisselvallig seizoen speelt. Als ze de afgelaste wedstrijd tegen Montfoort weten te winnen nemen ze in ieder geval afstand van de onderste regionen en kunnen ze weer voorzichtig omhoog kijken.
Op 24 en 25 januari 2015 weten we hoe de teams hebben overwinterd. Ik ben benieuwd.
Aan alles komt helaas een eind
De enige zekerheid die we hebben in dit leven is dat er op enig moment onverbiddelijk een einde aan komt. Ik loop de laatste weken met een leeg gevoel rond want binnenkort komt er na ruim 48 jaar een eind aan mijn arbeidzaam leven. Per 1 januari a.s. nok ik er mee en kan ik de wekker die elke morgen om 6 uur afgaat met een gelukzalig gevoel de nek omdraaien. Maar ik heb er zelf voor gekozen, dus moet ik ook niet zeuren. En dat doe ik dan ook niet.
Op 1 januari 2015 komt er ook een eind aan het bestaan van de Goudse tafeltennisvereniging ILAC. Impuls Les Amis Combinatie. Een stelletje idioten stond vorig jaar aan de basis van de ondergang van deze prachtige Goudse tafeltennisverening. Leeghoofdige randdebielen moesten zo nodig de brand steken in het clubgebouw. Weg clubhuis. Zustervereniging Vriendenschaar schoot gelukkig te hulp, maar dat was helaas uitstel van executie. Een fusie tussen de beide Goudse clubs ging helaas niet door. Jammer. Waarom kon het destijds wel bij GZC en DONK. Een gemiste kans.
Ik bewaar goede herinneringen aan ILAC. Jaren achtereen was ik te gast bij de altijd gezellige wedstrijden om de Dirk Nobel Cup. Plezier en pret stonden voorop. Ik heb nog een grote beker thuis staan. Die koester ik.
Lang leve Melis en Miedema
Ajax ging vorige week knullig onderuit tegen de vet betaalde spelers van PSG. De stoere knapen van Feyenoord stroopten, zoals het in een havenstad hoort, de mouwen tot schouderhoogte op en stuurden cuphouder Sevilla met lege handen terug naar het land van Sinterklaas en Zwarte Piet. Het Goudse aandeel was weer duidelijk aanwezig, want ik vind het heerlijk om die fanatieke tronie van Sven van Beek te zien. Helaas scoorde hij niet, want anders hadden we weer kunnen genieten van een straaljagerloop door de Kuip. PSV verzoop bijna letterlijk in het Portugese moeras van Estoril. De top drie van het Nederlandse voetbal houdt gelukkig de eer een beetje hoog. Niet op het topniveau, maar er lopen nu eenmaal geen oliesjeiks of andere multimiljonairs rond in Nederland.
Juichen was het voor het Nederlands dameselftal. “We gaan naar Canada” werd er luidkeels in de kleedkamer gezongen. Een schitterende prestatie. Het Nederlands vrouwenvoetbalteam gaat naar het WK. De aanvalskracht van Melis en Miedema, de Robben en Van Persie van het vrouwenvoetbal, bracht voetbalminnend Nederland in extase. Zelfs van de notoire vrouwenvoetbalhater Johan Derksen noteerde ik een voorzichtig positieve reactie.
Vivianne Miedema en Manon Melis, de nieuwe Ard en Keesie van het vrouwenvoetbal. Hun succes heeft hopelijk ook een impuls voor het vrouwenvoetbal in Gouda, hoewel we hier niet over te klagen hebben.
Soms is het even zoeken
Ik loop 30 jaar rond als sportverslaggever. In het begin hield ik precies bij welke wedstrijd ik had verslagen, wat de uitslag was en welke sporters ik heb geïnterviewd. Maar op een gegeven moment versloft dat. Jammer eigenlijk, want als ik soms in mijn oude aantekenboekjes kijk komen er mooie dingen boven.
Ik heb in die 30 jaar ook veel sportaccommodaties gezien. In de Goudse regio heb ik ze volgens mij allemaal bezocht en zien ze je vaak als een bekende. Maar ook na drie decennia zijn er sportclubs waar ik nooit ben geweest, zoals afgelopen zondag bij Steeds Hooger, in Rotterdam Overschie. Wanneer ik voor het eerst naar een voor mij onbekende locatie ga neem ik geen enkel risico. Extra vroeg weg gaan, Tom Tom instellen en voor de zekerheid een kopietje van de route op papier meenemen. Toch valt het dan niet altijd mee, want wie zoekt er nu een sportclub naast een viaduct, bij een manege en op het terrein van een stadscamping.
Ik werd aan de Kanaalweg als een bezienswaardigheid beschouwd. Een verslaggever van een lokale omroep hadden ze de laatste tien jaar niet gezien en ik werd volop in de watten gelegd.
De terugweg verliep vlekkeloos. Maar dat was niet moeilijk. Als je achter juichende ONA supporters aan rijdt kom je vanzelf in Gouda.
Vrouwen aan de macht
Het vrouwenvoetbal zit in de lift. Begin dit jaar telde de KNVB maar liefst 130.000 voetbalsters. Maar toch wordt er door velen nog meewarig neergekeken op het vrouwenvoetbal. “Vrouwen hebben één recht, en dat is het aanrecht”. Maar degenen die dat roepen zijn in de Middeleeuwen blijven steken. Ik ben jaren geleden in het vrouwenvoetbal verzeild geraakt. Ik had een wedstrijd van DONK verslagen en na de nodige pilsjes vroegen ze of ik interesse had in damesvoetbal. “Ach waarom ook niet” dacht ik. De volgende ochtend besefte ik dat ik voorzitter was van de damesafdeling van DONK. In die vijf jaar heb ik het vrouwenvoetbal echt weten te waarderen.
Het Nederlands vrouwenelftal speelt a.s. zaterdag van twee finalewedstrijden tegen Italië. De winnaar plaatst zich voor het WK in 2015. De wedstrijden worden rechtstreeks uitgezonden. Voetbalminnend Nederland wordt eindelijk wakker.
Vrouwenvoetbal heeft de toekomst. Alleen is het op bestuurlijk gebied nog met een lantaren zoeken naar vrouwelijke voorzitters. De UEFA, de FIFA en ook de KNVB zijn nog een mannenbolwerk. Alsof de Berlijnse Muur nog bestaat. Willen vrouwen zich niet in wespennesten steken? Bij DONK nam vorige week Hans Dessing na 15 jaar afscheid als voorzitter. Zijn opvolger is weer een man. Kom op vrouwen, volg het voorbeeld van Majanca Klip van ONA. Vrouwen aan de macht. Ik weet trouwens thuis niet beter.