Monsterscores in het voetbal
Stel je bent een argeloze supporter die zich heeft verslapen en je kijkt afgelopen zaterdagmiddag even over vier op het scorebord, dan geloof je je ogen niet. Met nog minder dan tien minuten te spelen staat er 0-1 op het scorebord. Gouda achter tegen WVC, het team dat stijf onderaan staat en louter dikke nederlagen heeft geleden? Drie minuten voor tijd stond er 1-1. Maar voetbalscoreborden kennen geen dubbele cijfers, want Gouda won met 11-1, een monsterscore tegen een team dat wel wilde maar niet kon.
Monsterscores, je komt ze regelmatig tegen in het voetbal. ONA won onlangs met maar liefst 13-0 en ik dacht terug aan die beruchte wedstrijd uit 2013. In een winters Reeuwijk werd de wedstrijd RVC’33 – Aeolus gespeeld. Het sneeuwde enorm en de lijnen op het kunstgrasveld waren nauwelijks zichtbaar. Na een ruststand van 8-0 werd het uiteindelijk 17-3 voor de Reeuwijkers, gezien het aantal kansen nog een bescheiden uitslag.
Monsterscores, ze zijn leuk, maar de waarde van zo’n wedstrijd is eigenlijk nul komma nul. Aan de andere kant is het wel mooi dat deze uitslagen voorkomen, al was het alleen maar voor de trouwe supporters. En hoewel een 0-0 wedstrijd wel degelijk aantrekkelijk kan zijn, zijn doelpunten toch de slagroom op de taart. Het spijt me voor Mister null-null Frits van Turenhout.
William Webb Ellis
Hoewel er twijfels zijn of hij echt de uitvinder is van het rugbyspel is zijn naam verbonden aan het WK rugby dat in Engeland en Wales wordt gespeeld. Eind oktober mag de winnaar de 38 cm grote en verguld zilveren Webb Ellis Cup trots omhoog houden. Of iedere rugbyfan de naam van de Britse 19e eeuwse geestelijke kent betwijfel ik. Maar dat is niet belangrijk.
Rugby, een prachtige sport. Ik hoor wel eens beweren dat rugby een sport is voor woestelingen die op hun vrije dag graag de barbaar uithangen. En dat zeggen dan mensen die in het weekend langs het voetbalveld staan. Nee voetbal is een geciviliseerde sport met al die randverschijnselen! Rugbyfans vernielen geen Romeinse fonteinen en slopen geen complete interieurs. Voor aanvang van de wedstrijd zie ik spelers van Fiji, Tonga en Samoa hun volkslied met volle brede borst zingen. Een verademing bij het laffe enigszins mee neuriënde geplayback van de spelers van het Nederlands Elftal.
Voetballers hebben altijd kleine pijntjes, maar rugbyspelers moeten minstens een gebroken been hebben willen ze niet spelen. En als de scheidsrechter fluit dan accepteren de rugbyers het oordeel van de scheids. Vergelijk die voetballers die dan mekkeren waar een geit de hik van krijgt. Zelfs als een blinde kan zien dat ze een overtreding hebben begaan maken vragen de zondaars zich af hoe de scheids in vredesnaam kan fluiten.
Bij de RFC Gouda hebben ze ongetwijfeld een groot scherm. Willem jullie een plaatsje voor vrij houden mannen op 31 oktober?
De verslaving Gouwestad Sport
Je hebt hobby’s en je hebt verslavingen. Ik heb een verslavende hobby. Ruim 30 jaar geleden las ik in een Gouds huis-aan-huis blad dat de lokale omroep Gouwestad medewerkers zocht voor een wekelijks sportprogramma. Ik trok de stoute (sport) schoenen aan en meldde mij bij Wim Metselaar, de Olympiaan die aan de basis stond van Gouwestad Sport. Eind december 1984 maakte ik mijn eerste reportage, een interview met iemand van de Langlaufvereniging. De eerste jaren van Gouwestad Sport waren pioniersjaren. Als echte amateurs klooiden we maar wat aan om het oneerbiedig te zeggen. Hilarisch waren de redactievergaderingen waarbij onze nestor Piet van Lint grossierde in sterke verhalen.
In de loop van de jaren heb ik mooie sportmomenten beleefd. Kampioenschappen van alle Goudse voetbalclubs. Landskampioenschappen van de waterpoloheren en – vrouwen van GZC DONK. Vriendschappelijk voetbalwedstrijden van ONA tegen Feyenoord en oud Ajax. Landelijke biljartkampioenschappen. Topvolleybalwedstrijden van Radius in de oude sporthal De Springers. Ik ben zelfs een keer ingewijd in de geheimen van de duivensport. Ik kan nog uren doorgaan maar de ruimte ontbreekt me hier.
Ik durf te beweren dat Gouwestad Sport kind aan huis is bij de Goudse sportverenigingen. Zondag hopen we onze 1500e uitzending te maken. En als het aan de huidige enthousiaste medewerkers ligt gaan we nog jaren door. Lang leve deze verslaving!
Frankrijk is ineens wel heel ver weg
“Ja Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg” zong drs. P in De Dodenrit. De kwalificatiereeks van het Nederlands Elftal is ook een soort dodenrit. En aan het eind blijkt dat het EK in Frankrijk net iets te ver weg is voor Oranje. Gebrek aan alles maar vooral aan beleving. Wat miste ik een voortrekker als Dirk Kuyt.
Over Dirk Kuyt gesproken, ik was zaterdag in Katwijk bij de wedstrijd Quick Boys – Jodan Boys. De geest van Dirk hangt daar overduidelijk rond. Het voetbal viel helaas tegen. Vanaf de prachtige Dirk Kuyt tribune zag ik Jodan Boys, in het oranje uittenue, verliezen. Een oranje shirt op het veld van Quick Boys is natuurlijk vragen om moeilijkheden.
Zondag was ik op Sportpark Faas Wilkes, het complex van Xerxes DZB. De Rotterdamse voetbalclub zwelgt in nostalgie. Grote foto’s van o.a. Willem van Hanegem, Coen Moulijn, Eddy Treytel, Faas Wilkes, Wim Lagendaal en Nol Heijerman, allemaal droegen ze ooit het blauw witte shirt van Xerxes. Ook trainers Leo Beenhakker, Rob Jacobs en Joop Brand. Gezeten op de nieuwe tribune, weliswaar kleiner dan die in Katwijk, zag ik Gouda enigszins gelukkig maar verdiend met 1-0 winnen. Erevoorzitter Fred Meeuwissen van Xerxes DZB sprak na afloop van een nederlaag met perspectief. Gold dat ook maar voor Oranje.
Heb ik iets gemist?
Wanneer je op de terugreis naar Nederland het bord Sint-Job-in-t-Goor weer langs de weg ziet verschijnen weet je het zeker, de vakantie zit er op. Drie weken lekker verpozen aan de Vlaamse kust. Lezen, fietsen, zwemmen, cultuur opsnuiven en de Bourgondiër uithangen. En passant natuurlijk ook op tv gekeken naar het WK atletiek. Schitterende prestaties van Usain Bolt en uiteraard van “onze” Dafne Schippers. Jammer dat de Goudse polsstokhoogspringster Femke Pluim zich niet kon waarmaken. Maar haar tijd komt ongetwijfeld nog.
Thuis aangekomen ga je op je gemak de post doornemen en je door een enorme voorraad mails heen worstelen. Je bent tenslotte toch benieuwd of er nog schokkende dingen zijn gebeurd en dat ik iets heb gemist. Ik beperk me hierbij tot het voetbal in Gouda. De Goudse clubs hebben hun eerste bekerwedstrijden gespeeld en van de resultaten word je niet vrolijk. Alleen Jodan Boys is naar de volgende ronde. Olympia, DONK, ONA en zowel het zaterdag- als het zondagteam van Gouda zijn roemloos uitgeschakeld. Als dat een voorteken is voor het nieuwe voetbalseizoen, dan hou ik mijn hart vast. Maar ik put hoop uit het gegeven dat de meeste trainers nog steeds het bekervoetbal niet serieus nemen.
Ik verheug me in ieder geval op de competitiewedstrijd Quick Boys – Jodan Boys. Ik ben er weer klaar voor.
Er lekker even tussen uit
Sinds ik met pensioen ben hoor ik vaak zeggen dat ik elke dag vakantie heb. Daar zit een kern van waarheid in. Ik hoef er niet meer zo vroeg uit en kan de wekker van 6 uur gewoon negeren. En dat is een lekker gevoel, maar het echte vakantiegevoel krijg ik toch als ik er even helemaal uit ben. Even geen Gouda. Ik ga lekker de Bourgondiër uithangen aan de Vlaamse kust.
Ondanks het vooruitzicht van hopelijk een mooie vakantie vind ik het jammer dat ik zaterdag de 1e Goudse Derbydag bij Jodan Boys moet missen. Jodan Boys en Olympia willen er die dag een Gouds voetbalfeest van maken. De organisatoren hopen dat er een nieuwe traditie geboren wordt. Een lovenswaardig streven vind ik. Toch denk ik met enige weemoed terug aan het Gouda Zes Sterren Toernooi, een jaarlijks toernooi waaraan alle Goudse voetbalclubs deelnamen. Dit toernooi is een langzame dood gestorven. Op het laatst waren er volgens mij ook nog maar twee deelnemers en was er eigenlijk sprake van een DONK – Olympia dag.
Maar wat niet is kan weer komen. Want wat is er mooier dan een dag waarop alle Goudse voetbalclubs zich op één dag aan de Goudse voetballiefhebber vertonen. Ik hoop in ieder geval dat het zaterdag een heel mooie voetbaldag wordt.
Hoe draai ik een speelschema in elkaar
Vorige week sprak ik mijn verbazing uit over het feit dat de KNVB blijkbaar niet door had dat ONA gedegradeerd en Stolwijk kampioen was geworden. Bij de indeling voor het nieuwe seizoen waren ze gewoon weer ingedeeld in resp. de 3e en 4e klasse.
Deze fout is inmiddels hersteld, maar de voetbalverenigingen in West II zitten nog steeds te wachten op het speelschema. Terwijl alle andere districten in Nederland hun schema’s al lang rond hebben, zijn de planners van West II daar nog steeds niet in geslaagd. Volgens de laatste berichten wordt het uiterlijk 31 juli bekendgemaakt. Ik heb niet gehoord of gelezen wat precies de problemen zijn, maar zonder het planproces te bagatelliseren vraag ik me toch af welke hobbels er zijn om een speelschema in elkaar te draaien. En blijkbaar zijn die hobbels alleen in district West II. Heeft het te maken met bezuinigingen? Of zit het probleem in het feit dat er zoveel teams van de zaterdag naar de zondag verhuizen? Dat zou volgens mij toch niets uit hoeven maken.
Hoe dan ook, 31 juli is het D-day. Hopelijk heeft men er ook rekening mee gehouden dat niet alle Goudse standaardteams op dezelfde dag een uit- of een thuiswedstrijd spelen, want daar is de Goudse voetballiefhebber ook niet mee gediend.
Inleidende beschietingen van het voetbalseizoen
Toen ik vorige week door Haastrecht reed zag ik nog veel herinneringen aan de Tour de France. Maar in Gouda is de gele koorts weer snel uit het straatbeeld verdwenen. Over tot de orde van de dag. Desondanks gaat de Tour gewoon door. In het land waar hij thuishoort.
Hoewel de overschrijvingen rond zijn en het nog volop vakantietijd is, worden we al weer voorzichtig geconfronteerd met het nieuwe voetbalseizoen. Vorige week werden de nieuwe competitie indelingen bekend gemaakt. Hoofdklasser Jodan Boys begint in de hoofdklasse B meteen met een kraker tegen Quick Boys. Iets om je vingers bij af te likken.
Toen ik de indeling van de zondagteams zag begon ik aan mezelf te twijfelen. ONA was toch gedegradeerd naar de 4e klasse en Stolwijk gepromoveerd naar de 3e klasse? Maar dat was blijkbaar nog niet doorgedrongen tot de KNVB. Onbegrijpelijk. Dat zal wel te maken hebben met alle bezuinigingen. Nadat het KNVB kantoor aan de Sportlaan jaren geleden verdween is vorige maand ook het steunpunt in Rotterdam opgedoekt. Uit het oog uit het hart. Maar uiteindelijk is er toch iemand wakker geworden in Zeist.
Bij het bekervoetbal kunnen de fans zich gaan verheugen op een aantal (streek) derby’s. Gouda, ONA, DONK en CVC Reeuwijk in één poule is nooit weg. Maar nu nog even niet.
Bonjour le Tour in Gouda
Zondagmorgen om half acht fietste ik op mijn racefiets langs de Reeuwijkse Plassen. Lekker rustig, alleen wandelaars die aan het oefenen waren voor de Vierdaagse. Ik besloot ook het parcours waar de Tour de France later die dag langs zou komen te verkennen. De eerste hekken stonden er al, maar er was nog geen enkele toeschouwer langs het parcours te zien. Bij de Coenecoopbrug zag ik in de berm een camper staan met de vlag van GRTC Excelsior. Een lachende Jan van Lith kwam me tegemoet. “Een leuk plekje om te staan Jan, hier kom ik vanmiddag ook staan als je het goed vindt” riep ik. Na een kop koffie fietste ik weer naar huis.
Om 13.00 uur pakte ik de fiets opnieuw en nu stonden er overal rijen wielerfans langs de weg. Het viel niet mee om me door de rijen toeschouwers heen te worstelen op weg naar “mijn” stekkie. Een prachtig stekkie want je kon de renners over de brug zien aankomen, de bocht nemen en op een meter voor je neus langs zijn scheuren. Ondanks dat de renners binnen twee minuten weer uit zicht verdwenen was het toch een belevenis. Een soort volksfeest. De Tour in Gouda is bonjour, maar de gele koorts zal mij de komende weken toch niet loslaten.
Van hongerklop en een goede zeem in de broek
Heel langzaam kleurt Gouda toch geel, hoewel we toch ver achterblijven bij de gele koorts in Utrecht. Maar ja daar start de Tour de France en Gouda wordt slechts in vogelvlucht genomen. Maar in tal van etalages wordt duidelijk dat de beroemdste wielerkoers ter wereld onze Kaasstad ook aandoet.
Ik was vorige week donderdagavond bij Boekhandel Verkaaik. Eigenaar Bart Jansen had een mooi wielerprogramma in elkaar gedraaid. Gert Jan de Vries en Joost Heyink lazen voor uit hun hilarische dubbelroman over de wieleravonturen van de onbekende homoseksuele topwielrenner Wobbe en van de wielerverslaggevers ’t Wiel, Spaak en Pelleboer die Mart Smeets moeten doen vergeten.
Aan bod kwam verder de psychologie in het wielrennen en uiteraard de voeding, want wielrennen is meer dan even op een fiets stappen en gas geven. Neem de hongerklop, een schrikbeeld voor een renner. Ik heb het zelf jaren geleden ook meegemaakt. Ik kon mijn trappers niet meer rond krijgen en sleepte me moeizaam naar de dichtstbijzijnde snackbar om een dubbele frites met heel veel mayonaise en twee frikadellen naar binnen te schrokken. En toen ik vorige maand een lange fietstocht maakte kwam ik er achter dat een goede zeem ook een onmisbaar element is. Al doende leert men. En nu op naar een mooie gele wielerzondag in Gouda.