Afscheid van de grote Goudse schaakpromotor
De beste schakers ter wereld nemen momenteel deel aan The London Chess Classic. Een van de deelnemers is onze landgenoot Anish Giri. De eerste keer dat ik de naam Anish Giri hoorde was in 2009 tijdens het Open Schaakkampioenschap van Gouda. De grote animator van dit befaamde schaaktoernooi was Ab Scheel. Ab “bestookte” me regelmatig met mailtjes om de schaaksport te promoten. Een week voor het toernooi in 2009 vroeg Ab of ik zin had Anish Giri samen met Jan Timman te interviewen. Ik denk nog met veel plezier terug aan dat interview met de internationale grootmeester en het aanstormende talent.
Ab wist elk jaar weer grote namen naar Gouda te halen voor het jaarlijkse Open Schaakkampioenschap. “Ik nodig ze uit en dan zeggen ze of ze kunnen of niet, zo eenvoudig is het eigenlijk” antwoordde hij eens op mijn vraag of het moeilijk was zoveel toppers naar Gouda te halen. Maar ik heb de indruk dat schakers wel een heel bijzondere reden moeten hebben willen ze nee zeggen tegen Ab. Hij heeft er voor gezorgd dat bij veel schakers bij de eerste zaterdag van september in hun agenda met grote letters GOUDA staat.
Afgelopen week overleed Ab Scheel, een van de aardigste sportmensen die ik de afgelopen jaren heb ontmoet. De Goudse schaakwereld heeft een belangrijke pion verloren.
Het besturen van een vereniging
Jan Marijnissen is na ruim 27 jaar geen voorzitter meer. Het zal voor de leden van de SP even wennen zijn. Een markant tijdperk is ten einde.
Voorzitters die zo lang een vereniging leiden worden zeldzaam. Ik herinner me nog het tijdperk Bart van der Sprong. Meer dan een kwarteeuw voorzitter van SV DONK. En wat te denken van Dolf van der Speld. ONA zonder hem was niet denkbaar. GRTC Excelsior stond tientallen jaren synoniem voor de heer Oussoren. Noem de naam Jaap Zweere en je dacht meteen aan Velocitas.
Maar de tijden veranderen. Je bent als vereniging tegenwoordig al blij als je iemand zo gek krijgt om bestuurslid, laat staan voorzitter, te worden. Bij veel sportverenigingen is de nood zo hoog dat ze zelfs externe managers vrezen te moeten aantrekken omdat geen enkel lid van CVC Reeuwijk zich geroepen voelt. Soms leidt frustratie tot het opstappen van het gehele bestuur, zoals bij VV Bodegraven. Het is voor mij trouwens onbegrijpelijk dat mensen, die blijkbaar niet eens lid zijn, dit zo maar voor elkaar krijgen.
En zo zijn er nog legio voorbeelden te noemen. Aan de ene kant begrijp ik dat het zijn van bestuurslid niet aantrekkelijk is, want je doet het nooit goed. Maar dat kan geen excuus zijn om dan maar helemaal niets te doen.
TJ Flowers is the name
U kent ongetwijfeld het gezegde “Als twee honden vechten om een been, loopt een derde er mee heen”. Afgelopen zaterdag werd dat maar weer eens duidelijk aangetoond. Er waren tijdens WB wedstrijden al de nodige wereldrecords gesneuveld en het wereldrecord op de 10 kilometer zou er ongetwijfeld ook aan gaan. Twee titanen gingen dit onderling wel even uitmaken. Sven Kramer of Jorrit Bergsma, één van hen, daaraan twijfelde geen weldenkende schaatsliefhebber, laat staan commentatoren en presentatoren.
Toen was daar ineens een zeer bescheiden schaatser die, zoals zovelen denk ik, zijn eerste krabbeltjes een kwarteeuw geleden achter een stoel op een bevroren slootje heeft gezet. En daarna verder ging oefenen op de ijsbaan van de Breevaart en de Reeuwijkse Plassen.
Ted-Jan Bloemen, ik weet nog dat ik deze naam vaak hoorde uit de mond van Bert Hertog, de legendarische sportverslaggever van de Goudsche Courant. Die had al snel door dat Bloemen een groot talent was. Sinds zaterdag 14 november 2015 gaat deze in Gouda geboren schaatser door het leven als de man van 12.36.30.
Zijn naam staat nu op de muur van de ijsbaan van Salt Lake City. En ik weet zeker dat schaatsliefhebbers uit Gouda en Reeuwijk ook trots zullen zijn op TJ Flowers, want hij was, is en blijft toch een beetje van ons.
Alles van waarde is weerloos
Terwijl het Nederlands Elftal vrijdagavond eindelijk weer eens aardige voetbalde, voltrok zich in Parijs een drama. Meer dan 130 onschuldige mensen werden van het een op het andere moment uit het leven gerukt. Barbaarse fanatici, voor wie een mensenleven niet telt, zaaiden dood en verderf. Ik moest aan de dichtregel van Lucebert denken, alles van waarde is weerloos.
Mijn hoofd stond daarom helemaal niet naar het schrijven van een sportcolumn. Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven heeft de legendarische voetbalcommentator Herman Kuiphof eens gezegd. Een Duitse vrouw heeft bekend dat ze meerdere levend geboren baby’s heeft gedood en wij maken ons druk over de hoed van Memphis Depay. In Oekraïne laaien de gevechten weer op en vallen er doden. Bloedige bomaanslagen zijn schering en inslag in Irak, Syrië en Libanon maar wij zijn veel drukker bezig met de omkoopschandalen bij de FIFA en de doping in de Russische atletiek.
Het leven gaat door en dat is maar goed ook. Ook in de sportwereld zal men binnenkort weer zijn dagelijkse gang gaan. Ik deed zondag verslag van de voetbalwedstrijd Olympia – VOC. Voor aanvang van de wedstrijd werd een minuut stilte in acht genomen ter nagedachtenis aan de slachtoffers in Frankijk. Een mooi gebaar, maar ik zat die middag met een dubbel gevoel op de tribune.
Sportduiken
Op het moment dat oud Donkiaan Sven van Beek zondagmiddag klapwiekend door een laaiend enthousiaste Rotterdamse Kuip rende, was ik in het Groenhovenbad voor het maken van een televisie-item. Een aantal enthousiaste liefhebbers was afgekomen op de jaarlijkse Open Dag van de Goudse Sportduikers. Opleidingscoördinator Frank Brouwer had mij geadviseerd een zwembroek mee te nemen. Toch twijfelde ik of ik zelf een duik zou nemen, maar liet mij overhalen. Participerende journalistiek zullen we maar zeggen. Maar omdat er meer komt kijken dan zo maar plompverloren in het water te springen kreeg ik eerst uitleg over zaken als het doorademen om longdrukschade te voorkomen, het compenseren van de overdruk op de oren (“klaren”) en de communicatie onder water via handsignalen.
Ik kreeg de nodige duikapparatuur omgehangen en was klaar voor mijn eerste introductieduik. Blijkbaar had ik de smaak te pakken want ik ging er als een speer vandoor en brak meteen een baanrecord, hetgeen eigenlijk niet de bedoeling was, want duiken moet je rustig doen. Jeugdige overmoed of beginnersenthousiasme denk ik.
Mijn eerste duik was een leuke ervaring en het was niet zo ingewikkeld als ik vooraf dacht. Ik kreeg al visioenen van een duik in de Reeuwijkse Plassen, de Grevelingen, de Oosterschelde, het Voornse Veer of in meer exotische wateren bij Bonaire, Aruba of in de Rode Zee. Wie weet.
Je hebt wel eens van die dagen
Vorige week donderdag was ik in Rotterdam in Museum Boymans van Beuningen en bekeek de prachtige tentoonstelling Van Bosch tot Bruegel, de ontdekking van het dagelijks leven in de 16e eeuw. Schilderijen en prenten van oplichters, dronkenlappen en zotten in allerlei gedaanten. De keurig werkende burger is in geen velden of wegen te bekennen.
Ik vroeg me af of Jheronimus Bosch, als hij nu had geleefd, van zijn beroemde schilderij De Hooiwagen een voetballuik had kunnen maken. Munitie genoeg. Een borreltafel waar de grootst mogelijke onzin wordt uitgekraamd en ongein wordt uitgehaald. Als Neanderthalers uitgedoste zogenaamde supporters. Voetballers die elkaar binnen de lijnen als vandalen naar het leven staan. Een speciaal hoekje waarin ellebogen worden uitgedeeld. Een optocht van vogelvrij verklaarde scheidsrechters.
Ik moet u bekennen dat ik wel eens van die dagen heb waarop ik denk “laat die hele voetbalwereld de rambam maar krijgen”. Van muggen worden olifanten gemaakt. Bestuurders worden van alles beticht en voor alles en nog wat uitgemaakt. Ze krijgen mailtjes in de mailbox waar de intelligentie niet altijd van afdruipt. Emotie, sentimenten en realisme strijden om voorrang. Argumenten spelen vaak een ondergeschikte rol. En bij het opmaken van de balans blijken er vaak alleen maar verliezers te zijn. Maar ondanks alles blijft voetbal toch een verrekt leuk spelletje.
Wij gaan naar Rio
De Nederlandse turnmeiden zorgden zaterdag voor een enorme verrassing. Directe plaatsing voor de Olympische Spelen. Geen verdere kwalificatierondes. “Rio door de voordeur” aldus bondscoach Wiersma.
Op veel fronten zijn sporters bezig zich te kwalificeren voor Rio de Janeiro. Begin volgend jaar kunnen de Nederlandse waterpolovrouwen zich in het Groenhovenbad in Gouda kwalificeren. En wie weet haalt Reeuwijker en Oud Donkiaan Robin van Galen het sterke staaltje uit om zich ook met het mannenteam te plaatsen. Dat zou wel een sensatie zijn, maar als sportgek heeft hij vast gekeken naar de turnmeiden.
Voor de Paralympics in Rio heeft zich in ieder geval al een Gouwenaar geplaatst. Ronald Hertog, die vier jaar geleden in Londen bij het speerwerpen een bronzen medaille haalde, gaat volgend jaar proberen eremetaal te halen bij het verspringen. Dat hij in vorm is bewees hij vrijdag bij het WK in Doha (Quatar). Zijn afstand van 7.26 meter was goed voor zilver.
Ronald Hertog is al zeker van Rio, maar er zijn nog meer Gouwenaars bezig om zich te plaatsen voor de Paralympics. Stephen de Vries, de visueel handicapte wielrenner van GRTC Excelsior, die in maart wereldkampioen achtervolging werd, is volop in training. En ook Tim van Duuren, de talentvolle zwemmer van GZCDONK gaat voor een Olympisch startbewijs. Het worden spannende tijden als ze dat al niet zijn.
De lof der zotheid
Als je zaterdag in de Goudse binnenstad was kwam je ze overal tegen. Pestdokters, narren, fantasierijke adellijke dames en de moeder van de hoofdfiguur om wie alles draaide, Desiderius Erasmus, de grote humanist die streed voor vrijheid, vrede, naastenliefde en verdraagzaamheid. In De Lof der Zotheid beschrijft hij misstanden zoals inhaligheid, leeghoofdigheid en corruptie, hoewel dat laatste woord denk ik toen nog niet bestond.
Hoe zou Erasmus hebben gereageerd als hij nu had geleefd? Hij zou waarschijnlijk een vlammend pamflet hebben geschreven over de misstanden bij de FIFA. Sepp Blatter zou als een middeleeuwse bisschop zijn neergesabeld. De voetballers van Oranje hadden een steek onder water gekregen. Niet presteren maar wel heel veel geld opstrijken. Weg met al die inhaligheid. Vrede en naastenliefde waren de laatste weken ook niet aanwezig op de sportvelden. Voetballers en hockeyers die scheidsrechters te lijf gaan. Erasmus zou zich als Rotterdammer/Gouwenaar hebben geschaamd tijdens de wedstrijd NOC Kralingen – DONK.
Zaterdag zag ik Jodan Boys - Noordwijk. Het was Zotte Zaterdag, dus je kon van alles verwachten. En het werd een zotte zaterdag. Schitterende doelpunten, vooral die omhaal a la Marco van Basten. Maar de zotheid zat in de slotfase. Ook hier sloegen bij een speler weer de stoppen door. Ik vind dat die zondaren als bijkomende straf ook snel de Lof der Zotheid moeten gaan lezen.
The special one
Jürgen Klopp is de nieuwe trainer van voetbalclub Liverpool. Hij maakte zich in Engeland meteen populair door zijn opmerking dat hij “the normal one” is. Een sneer naar collega José Mourinho, die zich zonder gêne “the special one” noemt.
Voetbaltrainers proberen vaak op allerlei manieren de aandacht te trekken. Neem Louis van Gaal die na een verloren wedstrijd doodleuk beweert dat zijn team uitstekend heeft gespeeld. Of Aad de Mos, ook wel Aadje Afkoopsom genoemd. “Ik ben een garantie voor succes” was zijn motto, maar hij kon Sparta niet voor degradatie behoeden. “Magic”Dick Advocaat, die constant op zijn vingers fluitend probeert zijn voetballers op te zwepen. “Don” Leo Beenhakker. “Ach Jack ik word daar zo moe van” en hij strijkt nog eens door zijn grijze haardos. Guus “Geluk “Hiddink had veel succes, maar zijn laatste kunstje als bondscoach was een drama.
Vrijdag had ik een interview met Robin van Galen, de waterpolocoach die eeuwige roem vergaarde tijdens de Olympische Spelen in Beijing. Een heel aardige en een realistische coach. Geen roeptoeter die verkondigt dat hij het allemaal wel even zal fiksen. En zijn hart zit ook op de juiste plaats. De organisatie van het NK jeugdwielrennen volgend jaar in Reeuwijk verdient een felicitatie omdat zij deze “special one” heeft kunnen strikken om als “uithangbord” op te treden.
Klaar voor de start
In een zonovergoten Groenhovenpark werd zaterdag de nieuwe atletiekbaan van AV Gouda feestelijk geopend. Een trotse voorzitter Rob Oostdam glunderde van oor tot oor. En terecht, de Goudse atletiekvereniging mag trots zijn op deze prachtige accommodatie met betere mogelijkheden voor speerwerpers, kogelstoters, sprinters, midden- en langeafstandlopers. En met een heuse steeplebak.
De oude atletiekbaan stond de afgelopen jaren aan de basis van heel veel successen van Goudse atleten. Roland van Zuilen gooide er zijn eerste discus, sprong voor het eerst hoog en zette er zijn eerste hinkstapsprong. Sprintster Laura Molenaar heeft er ontelbare hordes genomen. De succesvolle meerkampers Pim Jehee en Tim Dekker waren er kind aan huis. Kogelstoter Rutger Smith heeft er nog een paar jaar zijn domicilie gehad. Wereldkampioene halve marathon Anne van Dijk liep zaterdag nog beduusd over haar titel rond. De komeetachtige carrière van polstokhoogspringster Femke Pluim is in het Groenhovenpark gestart. En niet te vergeten Pascal van Norden, die vorige maand Nederlands kampioen op de 100 km (!) is geworden.
De nieuwe baan als nieuwe uitdaging voor de vele talenten. Telkens slaagt AV Gouda er in toppers af te leveren. Zonder de anderen tekort te doen wil ik er eentje uitlichten, Shaquille Haverkamp. Terecht dat de VGSO hem in hun Topsportfonds heeft opgenomen. Een topsprinter in de dop. Usain Bolt is gewaarschuwd!