De Noordkapers
Het EK voetbal nadert zijn ontknoping. De bestseller Het verdriet van België van Hugo Claus wordt opnieuw uitgebracht en zondagavond is ook het sprookjesachtige Vikingschip van IJsland gezonken. Alleen Wales is nu nog een exoot in het miljoenenbal die voor een verrassing kan zorgen.
Tot zover het voetbal, over naar het wielrennen. Zaterdag ging het grootste wielerevenement ter wereld, de Tour de France, weer van start. In drie weken trappen de pedaalridders in totaal 3.404 kilometer weg.
La Grande Boucle startte dit jaar niet in Utrecht, maar de Domstad was afgelopen zaterdag wel het startpunt voor een ander groot wielerevenement. Twee wielrenners van de Goudse wielervereniging Excelsior Niels van der Pijl en Guus Snaterse begonnen onder de Dom samen met twee vrienden, oud Excelsior renner Jelle Lugten en de Belg Sam Matthysen aan een monstertocht van 4.300 kilometer naar de Noordkaap. Ik heb in een grijs verleden met mijn zwager op één dag het traject Gouda – Stadskanaal afgelegd en mijn zoon is vorige week zondag in een ruk van Gouda naar Groningen gefietst, maar een fietstocht naar de Noordkaap is toch even iets anders. “Maanden hebben we er naar toegeleefd, gedroomd gesidderd en gebeefd maar nu zijn het onze benen die spreken” zeggen de vier vrienden op hun speciale Facebookpagina. Ik ben benieuwd en ga ze dagelijks volgen.
Mijn ergernissen van het EK voetbal
Eigenlijk kijk ik met een beetje met tegenzin naar het EK voetbal. Kijk dan niet zult u zeggen, maar als voetballiefhebber ben ik toch nieuwsgierig wat er allemaal gebeurt. Maar echt vrolijk ben ik nog niet geworden. Sterker nog, ik erger me soms kapot, met als dieptepunt de wedstrijd Kroatië – Portugal. Hemeltergend slecht voetbal van veel te dik betaalde voetbalmiljonairs. Alleen Duitsland kan me tot nu toe wel bekoren en sinds zondagavond is ook België eindelijk uit zijn schulp gekropen en speelde de sterren van de hemel. Zuurpruim en professioneel afkraker van alles Jan Mulder was op de VRT tot tranen toe geroerd en de Rode Duivels doen in zijn ogen ineens helemaal niets verkeerd meer.
Radio 1 heet de komende maanden NPO Radio 1 Sportzomer. Mooi dat al die omroepen een gezamenlijk programma maken, maar inhoudelijk is het soms om te huilen. Nog erger is het dagelijkse NOS Studio France met een schijnbaar ongeïnteresseerde Hugo Borst die af en toe iets roept. Maxim Hartman die na Rembo en Rembo nooit meer iets leuks heeft gemaakt en met Rafael van der Vaart over kroketten zit te twisten. Arme Henri Schut die er nog iets van probeert te maken.
Toch blijf ik kijken, hopend dat het beter wordt. Trouwens, een potje ergeren lucht soms lekker op.
What’s in a name
Net als voorgaande jaren is het dit jaar ook weer wennen aan nieuwe namen. Ik bedoel dan niet de namen van sporters die min of meer uit het niets opduiken en ineens een nationale volksheld worden. Ik bedoel nieuwe sportverenigingen. Hoewel nieuw niet de juiste benaming is omdat ze alleen een andere naam hebben gekregen. Vooral in het honkbal is dit schering en inslag. De Utrechtse honkbalvereniging UVV heet ineens Pickles UVV en Twins uit Oosterhout gaat in het nieuwe honkbalseizoen als Glaskoning Twins door het leven. ‘Ik ga naar Glaskoning – Pickles’. ‘Oh, ik dacht dat je naar het honkballen ging’.
What’s in a name. Als er geen sprake is van een fusie, hebben naamsveranderingen te maken met geld. Een gulle sponsor ziet graag zijn naam terug.
In Gouda hebben we sinds vorige week ook een ‘nieuwe’ sportvereniging. De aloude Jeu de Boules Vereniging Gouda heet nu officieel Petanque Vereniging Gouda. Met deze naamswijziging wil men de strijd tegen de vergrijzing aangaan. Maar of ze met een simpele naamswijziging nieuw jeugdig elan aanboren vraag ik me af, maar ik hoop dat het lukt. Gelukkig blijft de visie dat de club op sociaal gebied willen blijven scoren fier overeind staan. Het wordt nog een hele klus om de letters JEU DE BOULES op het clubhuis te veranderen.
Voor wie ben jij eigenlijk?
Voor wie ben jij eigenlijk? Dit is de laatste weken een veel gestelde vraag. Of je van voetbal houdt of niet, je wordt domweg geacht deze vraag te beantwoorden of je wilt of niet. Nederland doet niet mee aan het EK voetbal. Dat vind ik zoals zovelen ook jammer, maar we zijn in ieder geval verlost van een heleboel onzinnige toestanden zoals het compleet oranje schilderen van hele straten en van vele idiote snuisterijen. Ieder zijn meug, maar van mij hoeft het niet. Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel zoals Johan Cruijff altijd zei. Maar nu moet je dus blijkbaar voor iemand anders supporter zijn. Als je zegt dat je gewoon lekker ontspannen van een lekkere pot voetbal wil genieten, is dat niet genoeg.
Mij is die vraag (nog) niet gesteld, maar ook ik heb mijn voorkeuren. Als sportverslaggever moet je objectief zijn, maar ik ben niet roomser dan de paus en hoop altijd dat een Goudse club wint. Zondag was ik supporter van DONK en heb ook staan juichen.
Nu het antwoord op de vraag. Ik ben al jaren verliefd op België en ga er binnenkort weer heen met vakantie. De vraag voor wie ik eigenlijk ben is dus hierbij beantwoord. Maar ik hoop vooral op mooi voetbal en de rest is gewoon bijzaak.
De hemel op aarde
Op de website van RVC ’33 stond de oproep “Kom op de fiets, want het zal ongetwijfeld erg druk worden op Sportpark Kaagjesland”. Het was warm zondag en er waren zo’n 1000 voetballiefhebbers op de promotiewedstrijd afgekomen. De hardwerkende Reeuwijkers sleepten een 1-1 gelijkspel uit het vuur, maar dat was helaas niet genoeg voor een finaleplaats. Een mooi voetbalseizoen eindigde zo in mineur hoewel ik na afloop niet geen treurnis heb gezien, alleen maar trots.
Na de wedstrijd werd ik door Aad de Wit “meegesleurd” naar de bestuurskamer voor een biertje en dan is het altijd lachen. Het beroemde trio Aad, Theo en Bert werd door de voorzitter overgehaald om volgend seizoen RVC ’33 ook weer namens het bestuur te vertegenwoordigen. En dan was er het hilarische optreden van een man met een onduidelijke functie die een merkwaardige toespraak hield, en waarvan eigenlijk niemand de inhoud begreep. Uit dank had hij een Bakkie Westland meegebracht en een grote foto van hemzelf, langs de lijn van het veld.
Wie de doos met tomaten heeft meegenomen weet ik niet, cultheld Kees de Jong in ieder geval niet. De foto werd later door de gever via de grensrechter weer opgeëist. Wederom verbazing alom. De beginzin van de “cabaretier” is mij wel bijgebleven: “RVC’33 uit Reeuwijk is de hemel op aarde”.
Het afscheid van een voetbaldier
Een voetbaldier heeft zaterdagmiddag afscheid genomen. Hij stond als trainer van SV GOUDA voor het laatst als een generaal voor zijn troepen. In een zonovergoten Groenhovenpark moest alleen de kers nog even op de taart worden gezet. Afscheid nemen met promotie, mooier zou niet kunnen. Op de overvolle cv van de trainer was nog net een plekje vrij voor zo’n prestatie.
Helaas was dit Willem Dekker niet gegund. Deemoedig boog hij na het laatste fluitsignaal het hoofd, bedankte zijn staf en feliciteerde uitermate sportief zijn Rotterdamse collega. Het zat er op.
Maar Dekker werd na afloop van de wedstrijd in de watten gelegd. Na mooie woorden en een aandenken van “waterval” Hans van Sprang werd hij verrast door zijn spelers met een heus reclamebord. Het bord met de tekst “Willem Dekker, bedankt voor alle kampioenschappen, promoties en voor alle mooie jaren beleefd bij SV GOUDA” siert vanaf heden het hoofdveld.
Een emotionele Dekker, de man met het fotografisch voetbalgeheugen, blijft het jammer vinden dat hij zijn taak niet af mag maken. De man die van jongs af aan langs een voetbalveld is te vinden, ziet wel wat er op hem af komt. “Dekker zonder voetbal is onmogelijk” riep hij in mijn microfoon. Een waarheid als een koe. Nee van dit voetbaldier zijn we nog niet verlost.
De nacompetitie
De reguliere voetbalcompetitie zit er op en de meeste voetballers kunnen met vakantie. Op zonnige stranden met een biertje het afgelopen voetbalseizoen nog even doornemen. Nog nagenieten van een kampioenschap of een promotie of je verdriet verdrinken om degradatie. Maar er zijn clubs die aan de bak mogen c.q. moeten. Mogen om via de nacompetitie alsnog promotie af te dwingen en moeten om via diezelfde nacompetitie toch nog aan degradatie te ontkomen.
De nacompetitie, een fenomeen. Een zwakke start van de competitie kan alsnog aan het eind van de rit op een feest uitdraaien. Sprekende voorbeelden zijn de verrichtingen van GOUDA en DONK. De eerste helft van de competitie was matig en voor DONK zelfs rampzalig. Maar halverwege het seizoen ging het bij beide Goudse voetbalteams lekker lopen en dat leverde terecht een periodetitel op. DONK had zelfs nog even uitzicht op de titel maar verprutste het.
Afgelopen weekend ging DONK voortvarend van start en kan donderdag in Schiedam een verdere stap zetten naar promotie, want na de eliminatie van Hermes DVS is DONK er nog niet maar bereiken ze slechts de volgende ronde. GOUDA kan het zaterdag thuis wel meteen afmaken. Winst tegen Excelsior volstaat, simpeler is het niet. Maar ja, dat is theorie, nu de praktijk nog. Ik gun zeker trainer Willem Dekker een mooi afscheid.
Sporthelden
Nederland heeft er sinds zondag weer een nationale sportheld bij. Een jongeman van net 18 jaar in een supersnelle raceauto brengt iedereen in extase door als eerste Nederlander een Formule-1 race te winnen. Journaals op radio en tv openden met dit sensationele nieuws. Ik moet bekennen dat ik niet echt warm loop voor autosport. Sterker nog, het interesseert me nauwelijks, en ik vind de aan hysterie grenzende euforie lichtelijk overdreven. Desondanks vind ik het een grote prestatie van Max Verstappen.
Helden, je hebt ze in alle soorten. Zondag zag ik twee prachtige documentaires waarin sporthelden de hoofdrol spelen. Feyenoord speelde in mei 1963 de halve finale in de EC 1 tegen het roemruchte Benfica. Honderden supporters reisden met de Groote Beer en de Waterman hun helden na. En een documentaire over de tragische wielrenner Willem Koopman. Held van Rotterdam, die later in een groot zwart gat viel en de bekendste zwerver van de Maasstad werd.
Helden zijn ook zij die zich met Pinksteren weer belangeloos hebben ingezet bij de Roparun. En de helden van de Stichting Kans Tegen Kanker, die nu zonder hun vorige week overleden oprichter Han Heerkens verder moeten. Op zaterdag 28 mei vindt bij Olympia het NK Bumpervoetbal plaats, een actiedag waarvan de opbrengsten naar het onderzoek naar alvleesklierkanker gaan. Deze organisatoren zijn voor mij de echte helden
Man of the Match
Vaak wordt er bij een voetbalwedstrijd een Man of the Match gekozen. Meestal is dat de man die de meeste doelpunten heeft gemaakt, of de winnende treffer heeft gescoord. De keuze valt op de doelman die een aantal onwaarschijnlijke reddingen heeft verricht en hierdoor in zijn eentje zonder zelf te scoren te overwinning heeft binnengesleept. Of een onverzettelijke verdediger die als een brok graniet de aanvallers van de tegenpartij tot wanhoop dreef.
Wie een Man of the Match kiest is mij niet altijd duidelijk. Mij is ook wel eens gevraagd om de spelers een cijfer te geven. Soms ligt het er duimendik bovenop en is de keuze simpel, maar meestal blijft het arbitrair. Je hebt wedstrijden die zo erbarmelijk slecht zijn dat je de scheidsrechter smeekt om snel af te blazen. In zo’n geval benoem ik de scheids tot Man of the Match.
Zaterdag werden er bij De Jodan Boys twee voetballers tot Man of the Match gekozen, Roald en Mitchel Heerkens. Volgens mij een symbolische keuze. Ik vond het dapper dat beiden toch in het veld verschenen nadat hun vader Han de nacht daarvoor was overleden. Een mooi gebaar, net zoals die indrukwekkende minuut stilte voorafgaand aan de wedstrijd en het massale applaus in de 58e minuut. En die brandende fakkels langs de lijn. Terechte keuze!
Houdini Andersen en Hitchcock
De namen Alfred Hitchcock, Harry Houdini en Hans Christan Andersen spoken constant door mijn hoofd. De spanning in de Eredivisie is te snijden. Ajax en PSV als in een Hitchcock thriller gaan uitmaken wie kampioen wordt. Cambuur geloofde in een Houdini achtige ontsnapping, maar het sprookjesboek van Andersen kon naar de Kringloop. Het mooiste sprookje in Engeland is dat van Leicester City, vorig jaar net niet gedegradeerd, en nu landskampioen wordt, het grootkapitaal in verwarring achterlatend. In België is er White Star Brussel, een club zonder stadion en supporters die desondanks kampioen wordt. Zoiets had zelfs Hitchcock niet kunnen verzinnen.
Ook in de Goudse voetbalwereld zweeft de geest van de Britse filmregisseur van thrillers, de Hongaarse goochelaar annex boeienkoning en de Deense sprookjesschrijver rond. De zaalvoetballers van Watergras ontsnapten op sensationele wijze aan het spelen van degradatiewedstrijden. Zestien (!) doelpunten waren precies voldoende om volgend seizoen ook in de eredivisie te kunnen spelen. En Gouda schoot zich pas twee minuten voor tijd de nacompetitie in.
Voor DONK is het kampioenssprookje keihard in duigen gevallen. De spectaculaire inhaalrace liep vorige week al spaak maar het team vond zondag in Rotterdam zijn Waterloo. Op papier kan de kampioensvlag alsnog worden gehesen. Maar het papier is geduldig en in zulke sprookjes gelooft volgens mij zelfs de meest fanatieke supporter niet.