Alles gaat weer zijn gewone gang
Met de sluitingsceremonie van de Paralympische Spelen in Rio is er zondagavond een einde gekomen aan die lange sportzomer. Menig sporthater slaakt een zucht van verlichting. Ik kan me als sportliefhebber die zucht van verlichting wel een beetje voorstellen, want het was de afgelopen maanden soms wel wat te veel van het goede. De KNVB gaat gewoon door met het maken van onnavolgbare rare bokkensprongen.
Maar goed, alles gaat nu weer zijn gewone gang. Hoewel de zomer nog niet helemaal voorbij is, is het buitenbad van het Groenhovenbad gewoon gesloten. Tijd is tijd. Speculaties over een landskampioenschap van Feyenoord duiken ook weer op. De supporters dromen al van glorieuze horizonten. Het eeuwige optimisme gaat ook hier weer zijn gewone gang.
De paralympiërs komen terug naar Nederland en zullen woensdag gehuldigd worden door koning Willem Alexander. Ik vroeg me vorige week af of de Goudse medaillewinnaars ook gehuldigd worden door de gemeente Gouda. ‘Dat doen ze alleen bij een gouden medaille’ vertelde me iemand. Maar ik vind dat de gemeente alle drie medaillewinnaars moet huldigen. Het excuus dat we geen wethouder van sportzaken hebben gaat niet op, want als het even meezit hebben we in Gouda over een week een ‘zakenkabinet’ met een spiksplinternieuwe wethouder van sportzaken. Ook hier gaat alles weer zijn gewone gang.
Het Goudse sportweekend
Behalve mooi weer was er in Gouda afgelopen weekend ook sprake van een aantal mooie sportevenementen. Vrijdagavond was de Goudse binnenstad het domein van atleten van oud tot jong. Ook de 28e Goudse Nationale Singelloop werd een groot succes. Ik kreeg zelf de kriebels om weer eens mee te lopen, maar dan zal ik eerst stevig aan mijn conditie moeten werken. En dan nog hopen dat ik volgend jaar niet wordt uitgeloot want de belangstelling wordt steeds groter.
Zondag was Gouda het toneel van een ander spektakel. In het Houtmansplantsoen gingen dappere geesten te water om eens lekker drie kilometer door de Goudse grachten te gaan zwemmen. Rustig ronddobberende eenden in de singels vlogen van schrik op want je ziet niet elke dag 85 spetterende badmutsen bezit nemen van ‘jouw’ water. Een enkele zwaan keek verbaasd om zich heen. De bruggen over de singels zuchtten onder het gewicht van de massa’s toeschouwers. Het verkeer werd hier en daar ontregeld. Er waren hardzwemmers die geroutineerd borstcrawlend het water doorkliefden, maar ook zwemmers, zoals opa Ron, die rustig met de schoolslag naar de finish zwom. Ik zag zelfs iemand enige tijd de rugslag testen.
Een pluim voor de organisatoren van Goluda Swimm, waaronder de altijd enthousiaste ‘sportgek’ Andy Koolmees.
En het bleef nog lang onrustig in en rond de Kleischuur.
De oudjes doen het nog best
De grijze golf nam zaterdag bezit van het voetbalcomplex aan de Bodegraafsestraatweg. Deze zaterdag stond in het teken van ONEC. Een landelijk veteranentoernooi van traditionele Nederlandse voetbalclubs. ONEC staat voor Om en Nabij de Eeuw Clubs. Gastheer was dit jaar het 130 jarige GC & FC Olympia. De nostalgie droop er vanaf. Roemruchte verenigingen als RV & AV Sparta (1888), Be Quick (1887), LAC Frisia (1883), HBS (1893), USV Hercules (1882), LSC (1890), uiteraard de Koninklijke HFC (1879) en nog een stel oude ‘knarren’ die aan de wieg stonden van het voetbal in Nederland waren uit alle landstreken naar Gouda gekomen. Iets grijzer, kaler en omvangrijker lieten de spelers, in de geest van Bok de Korver, Gejus van der Meulen en Bep Bakhuys zien dat ze het voetballen nog niet verleerd waren.
‘Van oude mensen de dingen die voorbij gaan’ schreef Louis Couperus in 1906. Maar ik hoop van harte dat sommige dingen niet voorbij gaan. Deze mooie ONEC traditie mag wat mij betreft nog in lengte van jaren worden voorgezet. En over 1906 gesproken, SV Gouda bestaat deze week precies 110 jaar. Misschien zien we deze illustere Goudse voetbalclub ook ooit nog eens in zo’n toernooi. We hebben tenslotte wel met de landskampioen van 1959 en 1960 bij de amateurs te maken.
De Paralympics in Rio de Janeiro
Volgende week woensdag beginnen in Rio de Janeiro de Paralympics. Even dreigde de Olympische droom voor veel sporters uiteen te spatten omdat ze hun reiskosten niet vergoed kregen. Het geld zou op zijn en gebruikt om het financiële gat van € 100 miljoen van de ‘echte’ Olympische Spelen te dichten. Schandalig! Nu maar hopen dat de organisatie zich er verder niet met een jantje-van-leiden van af maakt. Dat laatste hoop ik ook van de media. Dat de beruchte Sportzomer van de NPO niet wordt verlengd vind ik niet zo’n ramp. Zijn we ook van dat oeverloze geklets met al die deskundigen af. Desondanks vind ik de aandacht die de NOS aan de Paralympics gaat besteden aan de magere kant. Is ook hier het geld op? Of toch een gebrek aan erkenning? Chef de mission André Cats heeft gelukkig niet het belachelijke voorbeeld van Maurits Hendriks gevolgd. Er komt geen zgn. ‘losersvlucht’.
Nederland stuurt een grote afvaardiging en daaronder bevinden zich drie Goudse sporters. De Olympische sporters die medailles hebben gewonnen in Rio zijn in hun woonplaatsen inmiddels al dan niet op ludieke wijze gehuldigd. Ik verheug me al op de triomftocht door de Goudse grachten van de Goudse medaillewinnaars baanrenner Stephen de Vries, verspringer Ronald Hertog en zwemmer Duncan van Haaren. Veel succes mannen!
Het voetbalseizoen kon slechter beginnen
Ik was zaterdagmiddag vroeg op het sportcomplex van Jodan Boys. Het was nog rustig. Ik maakte hier en daar een babbeltje toen ik langs de lijn een mysterieuze man zag die me toch bekend voorkwam. De man knikte vriendelijk en wenste me een spannende middag toe.
Terwijl ik me nog steeds afvroeg wie die mysterieuze man was begon de wedstrijd. Vol afgrijzen zag het thuispubliek dat Jodan Boys op een nederlaag afstevende en toen Sliedrecht 0-3 scoorde hoorde ik zelfs al het woord degradatievoetbal vallen. Uit mijn ooghoek zag ik plotseling weer die mysterieuze man die me bemoedigend toeknikte en toen Jodan Boys tien minuten voor tijd eindelijk scoorde zwaaide hij naar me. Vijf minuten later deed hij dat weer en bij de gelijkmaker in de 87e minuut stak hij beide duimen naar me op en maakte een dansje met de supporters. Verbijstering nam bezit van mij en alle andere aanwezigen toen Jodan Boys in de blessuretijd zelfs de winst uit het hete vuur sleepte.
Ik kneep in mijn armen om zeker te weten dat ik niet droomde toen ik op mijn schouder werd getikt. “Nog een fijne middag” zei de mysterieuze man en verdween in de feestende menigte. “Tot volgende week meneer Hitchcock” mompelde ik en ging op weg naar een koud biertje.
Het wel en wee van een topsporter
Je traint je vier jaar het apelazarus. Je ontzegt je veel dingen, gaat niet naar feestjes, vrienden, vriendinnen en familie worden op afstand gehouden. Je leeft het leven van een kluizenaar. Trainen, rusten, eten en vroeg naar bed. Alles moet wijken voor dat ultieme doel, een Olympische medaille. Volk en vaderland hebben ook hoge verwachtingen en in de pers worden die verwachtingen ook flink opgeklopt.
Maar de waarheid kan wreed zijn. Je komt 0,12 seconde te kort en je hele droomwereld stort in. Een lichte blessure zorgt er voor dat de al van te voren gekroonde koningin van de Spelen van Rio niet aan ‘onze’ verwachtingen voldoet. Met de finish in zicht maakt een val aan alle illusies een eind. Je staat nog geen 30 seconden op de judomat en je kunt naar huis. En hijgende verslaggevers willen dan meteen een verklaring want daar hebben wij toch recht op? Hoezo recht op? En het afbranden kan beginnen.
Reputaties sneuvelen en nieuwe fenomenen staan op. Ik heb genoten van Elis Ligtlee, de keizerin van de keirin. Ik zou trouwens graag een keer op dat elektrische brommertje willen zitten. Maar ja, waar doe je dat in Gouda? Toch maar weer de oude wielerbaan die Sjef Cleiren in 1932 in Gouda bouwde in ere herstellen?
De Olympische Spelen
Loopt u overdag al een beetje slaperig rond omdat u tot diep in de nacht naar de Olympische Spelen op de televisie hebt zitten kijken? Ik niet, maar ik ben ‘s-nachts ook niet opgebleven. Zeven uur de volgende ochtend vind ik vroeg genoeg, al weet ik dan vaak de meeste uitslagen al. Maar ik hou het wedstrijdschema wel goed in de gaten, want als binnenkort bv. Dafne Schippers in het holst van de nacht aan de start komt zet ik de wekker heus wel. En niet alleen voor “onze” sporters, want eigenlijk zal het me worst zijn wie er wint.
Het leuke van de Olympische Spelen vind ik dat er zoveel verschillende sporten langs komen. Sporten die eindelijk ook eens meer voor het televisievoetlicht komen en die soms echt fascinerend zijn. Desondanks ontbreken er nog heel wat sporten. Ik hoor ze bij Gemini al mopperen over het feit dat korfbal geen olympische sport is. De Goudse wereldkampioene jiu jitsu Aafke van Leeuwen baalt ook dat ze haar kunsten niet mag vertonen in Rio de Janeiro. Bij RFC Gouda zijn ze vast blij dat rugby weer terug is van weggeweest.
In 2020 komen er vijf nieuwe olympische disciplines, waaronder sportklimmen. Ik ga binnenkort maar naar de klimwand in sporthal De Mammoet om in training te gaan. Tokio, here I come.
De zomerslaap is bijna ten einde
Het is inmiddels augustus en de voetbalsupporters komen langzamerhand weer tot leven. Na een zomerslaap komen ze voorzichtig tevoorschijn uit hun schuilplaatsen. Het verdriet van het vorige seizoen is verdronken en de blik staat weer helemaal op optimisme. En degenen die het voetbalseizoen verrassend hebben afgesloten zijn wellicht nog niet uitgefeest.
De profvoetballers zijn al begonnen en de meest idiote transfersommen vliegen je dagelijks om de oren. Bedragen van 50 miljoen zijn de gewoonste zaak van de wereld. Voetballers die pakweg €35.000 per week verdienen is toch niet normaal. En als het er op aankomt is het verzilveren van een strafschop nog een te grote opgave.
Ook de Goudse voetbalclubs zijn voorzichtig begonnen. Het aantal overschrijvingen viel mij mee, hoewel ik hier en daar gefronste wenkbrauwen heb gezien bij een aantal “transfers”. Maar het is wel eens gekker geweest. Voor veel Goudse voetbalfans is het een opluchting dat de start van het nieuwe seizoen in zicht komt. Ook de “mannetjes” op de Markt hebben weer het hoogste voetbalwoord. “Gerrit ga je zaterdag naar Jodan Boys?” vroeg een van hen mij afgelopen week. Ik bespeurde enige teleurstelling toen ik zei dat ik leukere dingen te doen had dan naar oefenpotjes voetbal kijken. Ik blijf nog even in de zomerslaap als u het niet erg vindt.
En nu op naar Rio
De tijd vliegt, vooral als je het goed naar je zin hebt. Twee weken vakantie is eigenlijk veel te kort. Maar aan alles komt een eind.
Ook de Ronde van Frankrijk is weer ten einde. Toen ik naar mijn vakantieadres in Vlaanderen vertrok reed Greg van Avermaet in het geel maar aangekomen in De Panne was zijn rol al weer uitgespeeld. Ik hoop niet dat er een oorzakelijk verband is tussen mijn aankomst in zijn vaderland en het verlies van de gele trui. Maar met de overwinning van Chris Froome viel uiteindelijk alles in zijn plooi zoals alleen een Belgische verslaggever dat kan zeggen.
Het gewone leven gaat nu weer zijn gang, maar op sportgebied staat het volgende evenement voor de deur. Volgende week vrijdag beginnen de Olympische Spelen. Ik ga er op het moment dat ik dit schrijf in ieder geval van uit dat ze doorgaan, want je weet maar nooit. Braziliaanse loodgieters hebben nog heel wat werk te verrichten en ik ben reuze benieuwd welke Russische atleten uiteindelijk in Rio aan de start komen en of de Nederlandse waterpolovrouwen ondanks het echec in Gouda alsnog worden “beloond”.
Ik hoop in ieder geval dat de Olympische Spelen wel spektakel brengen, want van het EK voetbal en de Ronde van Frankrijk heb ik geen hartkloppingen gekregen.
Het Goudse amfitheater
Mijn gedachten gingen deze week terug naar de Romeinse oudheid. Naar de tijden van de beroemde amfitheaters waar destijds populaire spelen werden gehouden. De toeschouwers werden ‘s -morgens vergast op een jacht op roofdieren en na de middaglunch werd men getrakteerd op openbare executies. En ’s-middags waren er gladiatorengevechten. En tussendoor waren er allerlei intermezzo’s met clowns en muzikanten.
Toen ik maandagavond 4 juli in het Huis van de Stad op de tribune zat kreeg ik, naarmate de vergadering van de gemeenteraad zich moeizaam voortsleepte, het gevoel dat ik eeuwen teruggeworpen werd in de tijd en me in een amfitheater bevond. De wethouder van sportzaken had eerder die week al een gele kaart gekregen en die avond gaf ze aan de trainer aan dat ze definitief gewisseld wilde worden en verliet het speelterrein om even later teleurgesteld op de fiets in de bezemwagen te verdwijnen.
Na diverse onderbrekingen werd de wedstrijd hervat maar het publiek staarde met open mond naar de vele tackles die links en rechts werden uitgedeeld. De scheidsrechter moest de wedstrijd vele malen onderbreken en de wedstrijd werd definitief gestaakt toen er nog vier rode kaarten werden uitgedeeld. Direct rood, er hoefde zelfs geen doellijntechnologie aan te pas te komen. Verbijsterd stroomde de tribune leeg. Wanneer de wedstrijd wordt uitgespeeld is nog niet bekend.