Dubbel feest?
De gekte was al weken aan de gang. Niets kon er meer mis gaan. Oude coryfeeën werden tot leven gewekt en om hun reactie gevraagd. De vlaggencentrale in Dokkum maakte overuren. Tattooshops konden de vraag niet aan en hadden zelfs een wachtlijst. De huid werd verkocht voordat de beer was geschoten. Fans die duizenden kilometers van Rotterdam wonen hadden al een feestreis geboekt. Kaarten voor de wedstrijd gingen voor astronomische bedragen van de hand. De kerkklokken in Rotterdam beierden zondagmorgen ‘Hand in hand kameraden’. Dat was natuurlijk helemaal de goden verzoeken.
Toen was daar David uit Kralingen die welgemikt drie kogels op Goliath uit Rotterdam-Zuid afvuurde en de Reus uit de Kuip velde.
Rotterdam maandagmorgen. De stenen zijn opgeruimd maar de Coolsingel stroomt nog over van de liters tranen die zondag vergoten zijn. De Feyenoordsupporters drogen hun tranen, want hun reus is weliswaar gewond maar hij leeft nog. En het zal toch niet zo zijn dat als je 33 wedstrijden bovenaan staat op ronde 34 van de eerste plaats af lazert?
ONA kon zondag ook kampioen worden, alleen was de club uit Korte Akkeren afhankelijk van de concurrentie. Helaas. ONA staat vanaf het vorige seizoen al 51 wedstrijden bovenaan en heeft nog één puntje nodig om weer kampioen te worden. A.S. zondag dan maar, op sportpark De Bosdreef in het Kralingse Bos! Toch dubbel feest in Rotterdam? Laten alle supporters zich maar vasthouden aan het Afrikaanse gezegde ‘Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen’.
Een bijna vergeten Goudse buurt- en tourvoetbalclub
Ik vroeg me zondagavond af hoeveel Jodan Boys supporters nog hebben gedacht ‘daar hadden wij ook kunnen staan’. Helaas, het mooie bekersprookje van Jodan Boys kwam niet tot een hoogtepunt. Vitesse won de KNVB beker maar de Goudse hoofdklasser kan toch mooi zeggen dat zij van de uiteindelijke bekerwinnaar hebben verloren. Geen schande dus.
Over Vitesse gesproken, ik kreeg een tijdje geleden van een kennis een soort plakboek toegestuurd over een bijna vergeten Goudse buurt- en tourvoetbalclub uit de Boelekade. Deze club, die bestond van 1924 – 1932 heette ook Vitesse. De eerste wedstrijdjes van de ‘wilde ‘ voetbalclub Vitesse vonden plaats op het ‘Land van Stamps’. De toevoeging tourvoetbalclub vond ik interessant. Uit de reconstructie van de geschiedenis bleek dat het hele Vitesse gezelschap met vriendinnen vaak met Pinksteren wedstrijden ging spelen. Men huurde dan een omnibus en ging op pad naar b.v. de Veluwe. En er was een accordeonist aan boord!
In de GelreDome staat sinds zondag de KNVB beker te pronken. De eerste grote prijs van Vitesse uit Arnhem. Of Vitesse uit de Boelekade veel prijzen heeft gewonnen vermeldt de geschiedenis niet. Maar bij de opheffing van deze buurtclub is een tinnen beker met inscriptie gemaakt. Deze beker heeft een mooie plaats gekregen in de werkkamer van de auteur.
Jammer dat ik niet meer ruimte heb, want het verhaal is nog lang niet uit. Ik ga zeker nog een keer om de tafel zitten met ‘Chris van Chris van Simon’.
De grote rugbyambassadeur
Vorige week zondag overleed Hans Blijenberg, de grote promotor van de rugbysport, en verloor de Goudse sportwereld weer een markant figuur.
Ik leerde Hans Blijenberg in 1978 kennen. Hij was toen bedrijfsleider van de Goudse zwembaden en ik was net aangenomen als administratief medewerker bij de Sportstichting, de voorloper van Sportpunt.Gouda. Bij mijn introductieprogramma nam Hans mij op sleeptouw langs de zwembaden, waaronder het legendarische Torenbad.
Ik kreeg al snel te horen dat Hans een groot rugbyliefhebber was en het was dan ook niet verwonderlijk dat hij in juni 1980 een van de initiatiefnemers was voor de oprichting van een Goudse rugbyclub. Als ik als verslaggever bij deze mooie club aanwezig was kwam ik Hans, zeker in het begin regelmatig tegen. Dan heb ik het vooral over de tijd dat er gespeeld werd op het complex aan de Nieuwe Gouwe.
Ook toen ik geen collega meer was van Hans kwam ik hem nog regelmatig tegen en pikten we wel eens een terrasje om bij te kletsen. Hans kon smakelijk vertellen over zijn tijd als teammanager van de nationale jeugdselecties en zijn vele buitenlandse rugbytrips.
De laatste keer dat ik Hans zag was in winkelcentrum Bloemendaal. We spraken toen o.a. over een reünie van de oud stafmedewerkers van de Sportstichting, die destijds hun werkplek hadden in sporthal De Springers. Die reünie van de legendarische Sportstichting gaat er hopelijk toch nog komen, alleen zal de markante Hans Blijenberg, die veel betekend heeft voor de Goudse sport, helaas ontbreken.
De grote rugbyambassadeur
Na het recente overlijden van DONK-icoon Jober Thoen heeft de Goudse sportwereld vorige week zondag in de persoon van Hans Blijenberg weer een markante sportman verloren. Hans overleed tijdens zijn vakantie in Indonesië op de veel te jonge leeftijd van 71 jaar.
Hans Blijenberg, de grote rugbypromotor. Hans begon op zijn 22e in Hilversum met rugbyen. Van zijn rugbycapaciteiten weet ik eigenlijk niets, maar van zijn bestuurderscarrière wel het een en ander want daar kon hij smakelijk over vertellen. Mooie verhalen over zijn tijd als teammanager van de nationale jeugdselecties, zijn tijd als voorzitter van de Nederlandse Rugby Bond en zijn vele buitenlandse reizen naar o.a. internationale congressen.
Ik leerde Hans Blijenberg in 1978 kennen. Hij was toen bedrijfsleider van de Goudse zwembaden en ik was net aangenomen als administratief medewerker bij de Sportstichting, de voorloper van Sportpunt.Gouda. Bij mijn introductieprogramma nam Hans mij op sleeptouw langs de Goudse zwembaden, waaronder het legendarische Torenbad.
Ik kreeg al snel te horen dat Hans een groot rugbyliefhebber was en het was dan ook niet verwonderlijk dat hij in juni 1980 een van de initiatiefnemers was voor de oprichting van een Goudse rugbyclub, R.F.C. Gouda. Als ik als verslaggever bij deze mooie club aanwezig was kwam ik Hans, zeker in het begin regelmatig tegen. Dan heb ik het vooral over de tijd dat er gespeeld werd op het complex aan de Nieuwe Gouwe.
Ook toen ik geen collega meer was van Hans kwam ik hem nog regelmatig tegen en pikten we wel eens een terrasje om bij te bomen. Ik weet nog goed dat Hans en ik verschilden van mening over vrouwen in de rugbysport. Hans vond rugby geen vrouwensport. Ik weet niet of hij daarover ooit van mening is veranderd. Ik kan het hem helaas niet meer vragen.
Hans sukkelde al jaren met zijn gezondheid en we zagen elkaar minder. Toen Hans bij mij in de buurt woonde kwamen we elkaar ook tegen bij het uitlaten van onze honden. Als mijn hond Bas hem zag dan wist hij zeker dat er weer een voorraad hondenbrokjes in aantocht was.
De laatste tijd zag ik Hans nog sporadisch. Heel af en toe bij een rugbywedstrijd en in het winkelcentrum Bloemendaal. We stonden dan soms zo maar een half uur te babbelen. We hadden het o.a. over een reünie van de oud stafmedewerkers van de Sportstichting. Jaren geleden hebben we dit al eens gedaan en wij vonden het tijd voor een herhaling.
Die reünie van de Sportstichting gaat er hopelijk toch nog komen, alleen zal Hans Blijenberg ontbreken. We zullen hem missen, deze grote Nederlandse ambassadeur van de rugbysport.
De kleine sportvereniging
Ik heb een zwak voor kleine sportverenigingen. Het is allemaal lekker overzichtelijk. Leden kennen elkaar van haver tot gort. Moet er een lijn worden getrokken, dan is de voorzitter niet te beroerd om dit zelf te doen. Is de barbezetting wat aan de krappe kant, de secretaris of de penningmeester springt gewoon even bij. Clubliefde heet dat. Niet dat onpersoonlijke van een grote vereniging waar leden elkaar niet eens kennen of waar er alleen maar belangstelling is voor de toppers van de club en de rest er soms maar een beetje bij hangt en grote sponsors de neiging hebben en gelegenheid krijgen om de dienst uit te maken.
Ook in Gouda zijn er van die kleine verenigingen. Neem nou damvereniging Damlust. Een sympathieke club die, voor zover ik dat kan beoordelen, met beperkte middelen door het sportleven gaat. Maar ondanks die beperkte middelen wel in de Ereklasse speelt! Met in hun midden internationaal grootmeester, jeugdwereldkampioen 1991 en Nederlands kampioen 1996 Erno Prosman. Hij woont al jaren niet meer in Gouda, maar is nog steeds voorzitter van Damlust. Als dat geen clubliefde is weet ik het ook niet meer.
En Damlust heeft Martijn van IJzendoorn, misschien wel het grootste damtalent van Nederland, in zijn gelederen. Meerdere keren jeugdwereldkampioen en het afgelopen weekend werd hij, net 20 jaar, in Urk Nederlands kampioen bij de senioren en mag nu aan het WK deelnemen. Waar een kleine sportvereniging groot kan zijn. Hopelijk mag Damlust nog lang genieten van deze topper uit Wateringen.
Girl power
Ik heb na het afgelopen weekend nog net geen plaatje van The Spice Girls opgezet, maar ik was wel even in de verleiding. Het is dat ik geen muziek van deze Britse meidengroep uit de jaren 90 heb, maar anders.
Maar alle gekheid op een stokje, girl power of niet, Goudse sportvrouwen timmeren stevig aan de weg. De voetbalvrouwen van Olympia 1 werden weer kampioen. Trainer Bert van der Kaa en coördinator Rob van der Gaag lopen trots rond aan de Bodegraafsestraatweg.
Zaterdagavond was het groot feest in sporthal De Zebra, waar het 1e vrouwenteam van VollinGo kampioen werd. Op vragen naar een kampioenschap hield trainer John Stubbe altijd de boot af met een verwijzing naar Joop Zoetemelk (‘de weg naar Parijs is nog lang’), maar zijn jonge team staat misschien aan de basis van grote Goudse volleybalsuccessen. Laat de tijden van het roemruchte Radius maar weer terug komen.
De dames van Vriendenschaar 1 stomen op naar het kampioenschap. Komend weekend wordt het feest, want die twee punten worden uiteraard op een slof en een oude tafeltennisschoen binnengeslagen.
En dan hebben we natuurlijk nog de vrouwen van GZCDONK. Ze zijn weer terug aan de top van het Nederlandse waterpolo en de play-offs om het landskampioenschap staan voor de deur. Ik verwacht een spannende strijd tussen de Goudse vrouwen, ZVL en UZSC.
Kortom, het gaat goed met de vrouwelijke sporters in Gouda. En dan heb ik het nog niet eens over de diverse jeugdteams die kampioen zijn geworden.
Volleybal in Gouda
Ik zette gisteren op mijn Facebookpagina dat ik een drukke dag voor de boeg had. Je moet er tenslotte wat voor overhebben als vrijwilliger. Maar dat doe ik graag. Het was mooi weer, dus absoluut geen reden tot klagen. Ik begaf me eerst op de fiets naar de Roei- en Zeilvereniging Gouda waar een Open Dag was. Met een bootje het water op en mooie opnamen gemaakt. Binnenkort op Gouwestad TV te zien.
Na even snel een paar boterhammen naar binnen te hebben gewerkt op naar het Groenhovenpark voor een verslag van de voetbalwedstrijd Gouda – Aarlanderveen. Dat was een regelrechte afknapper, vooral voor de thuisploeg. Heb je nog hoop om de nacompetitie te bereiken, verlies je met maar liefst 1-5 van laagvlieger Aarlanderveen. Hoewel de wonderen de wereld nog niet uit zijn, lijkt ‘uithuilen en opnieuw beginnen’ mij het motto. Met de Pasen even lekker wat eitjes rapen en misschien geeft dat dan toch nog inspiratie tot een eindsprint.
Zoals ik aan het begin al zei, ik plaatste een bericht op mijn Facebookpagina en kreeg meteen een reactie van John Stubbe. ‘Altijd weer dat voetbal, wanneer zie ik je een keer bij VollinGo op de tribune’. Ik heb hem geantwoord dat ik misschien vanavond (zaterdagavond) dus, langs zou komen. En toen Ruud Montagne ook nog appte dat de dames van Vollingo kampioen konden worden, kon ik natuurlijk niets anders doen dan naar sporthal De Zebra gaan.
Het was gezellig druk in De Zebra en de Goudse dames lieten er geen gras over groeien. Hoewel het leek of ze af en toe de concentratie even kwijt waren wonnen ze met 4-0 van tegenstander Spaarnestad en waren kampioen.
Het kampioenschap van VollinGo zat er al een tijdje aan te komen, maar telkens als ik over het kampioenschap begon hield John Stubbe de boot af en zei dat de weg nog lang was. Ja dat ken ik. Was het niet Joop Zoetemelk die altijd zei: ‘de weg naar Parijs is nog lang’.
Misschien was het tactiek van Stubbe en wilde hij zijn dames scherp houden. Hoe dan ook ze werden dus gisteravond kampioen en promoveren naar de 1e divisie. Een voorbode dat de glorieuze tijden van het Goudse volleybal weer terugkeren? Ik mag het hopen.
Alleen beste John, ik heb je gisteravond gemist. Op het moment suprême ben jij uitgerekend naar een korfbalwedstrijd! Oké, niet zo maar een korfbalwedstrijd. Ik begreep dat je speaker was bij de korfbalfinale in de Ziggo Dome! Die datum lag natuurlijk al lang vast en werk gaat voor het meisje. Ik begrijp dat. Had je dan toch geen rekening gehouden met een kampioenschap van je dames op 8 april? Maar ik neem aan dat je na afloop van die korfbalfinale snel naar Gouda bent geracet om op in de feestelijk versierde Zebra de VollinGo Karaoka Night het kampioenschap van je dames mee te vieren.
Van harte proficiat John en succes in de 1e klasse.
Volksfeesten
Het was weer een weekend vol volksfeesten. In London stonden honderdduizenden mensen langs de oevers van de Theems om zich te verlekkeren aan de traditionele Boat Race, de historische roeirace tussen de universiteiten van Oxford en Cambridge, die in 1829 voor het eerst werd gevaren en dit jaar door het team van Oxford werd gewonnen.
Elk land heeft zijn typische volksfeesten. Wanneer de weerman het woord vorst in zijn mond neemt raakt Nederland in rep en roer en heeft iedereen het over de Elfstedentocht. Maar ik ben bang dat Bartlehiem nostalgie blijft en dat we op de Bonkevaart geen opvolger van Henk Angenent kunnen toejuichen.
Het ultieme volksfeest in België is de Ronde van Vlaanderen. Onze wielergekke zuiderburen liepen ook zondag weer massaal uit voor deze Hoogmis van het wielrennen. Alles zit in deze heroïeke koers. Helden worden heilig verklaard, maar vallen soms letterlijk weer van hun voetstuk. Taaienberg, Oude Kwaremont, Paterberg, Kortekeer, Berendries, Pottelberg. Pure poëzie! En de Muur van Geraardsbergen is weer terug! Terecht, want Vlaanderens Mooiste zonder deze helling is als een slagroomtaart zonder slagroom.
Ik verheug me al weer op mijn vakantie in Vlaanderen. Ieder zichzelf respecterend dorp heeft in de zomer zijn eigen kermiskoersen. Renners als Tom Boonen, Greg van Avermaet en Sep Vanmarcke hebben hun eigen supporterscafe’s. Ik was in 2015 bij het dernycriterium in Lombardsijde, georganiseerd door good old Freddy Maertens. Eén groot dorpsfeest. Zdenek Stybar versloeg Sven Nys in de sprint. En ’s-avonds werd voormalig coryfee Herman van Springel in de schijnwerpers gezet. Was het maar vast juli.
Een blijvend aandenken
Het is al weer een jaar geleden dat de beste voetballer die Nederland ooit heeft gekend overleed, maar de naam van Johan Cruijff zoemt nog steeds rond. Neem dat gedoe om de naamgeving van de Amsterdam Arena. Voetballiefhebbers zijn het er over eens dat dit Amsterdamse voetbalstadion de naam van de grote godenzoon moet sieren. Laten die dwarsliggers een voorbeeld nemen aan SC Heerenveen dat hun nieuwe stadion meteen vernoemde naar Abe Lenstra. Sporticonen verdienen een blijvend aandenken.
In Gouda fiets ik regelmatig langs de tafeltennisaccommodatie van Vriendenschaar. Grote klasse dat ze deze accommodatie hebben vernoemd naar Ton de Gruijl, een van de grootste tafeltennissers die Gouda ooit heeft gehad. Het clubhuis van GRTC Excelsior heet het G.W. Oussoren clubhuis, naar de oud voorzitter die zoveel voor de Goudse wielervereniging heeft betekend. Olympia eerde in 2015 erelid Leen den Braber en doopte de twee mini kunstgrasveldjes en de vier jeu-de-boules banen om in het ‘Leen den Braber sportplaza’. Zomaar een paar voorbeelden.
Zondag was ik bij DONK getuige van het indrukwekkende eerbetoon aan de overleden Jober Thoen. Voor aanvang van de wedstrijd tegen Foreholte werd een enorme vlag met het portret van een lachende Jober het veld opgedragen. Hij was als het ware gewoon aanwezig.
Ik opperde vorige week de suggestie om de tribune naar deze clubicoon te vernoemen en ik heb de indruk gekregen dat men deze suggestie niet meteen als onzin af doet. Hoe dan ook, een beslissing hierover zal zeker geen jaar op zich laten wachten.
De kleine generaal van DONK
Ik zat vorige week woensdag op het stembureau toen iemand mij vertelde dat Jober Thoen die ochtend vroeg was overleden. Ik wist dat hij in het ziekenhuis lag, maar dit bericht kwam als een klap in mijn gezicht binnen. Jober Thoen, voor velen dat kleine mannetje met die karakteristieke stem dat altijd en overal op het complex van zijn cluppie DONK was te vinden.
Jober Thoen is dood en hij laat een enorm gat achter. De Goudse voetbalwereld heeft een kleurrijke en zeer geliefde icoon verloren. Tijdens de nieuwjaarsreceptie in januari werd hij benoemd tot erelid en als er één dat verdiende was het Jober Thoen.
Zoals velen heb ook ik mooie herinneringen aan Jober Thoen. Ik zal er eentje vertellen. Jaren geleden, toen DONK een wedstrijd bij VEP speelde, liep een dame te leuren met lootjes. ‘Hoeveel heb je er nog’ vroeg Jober en toen de dame min of meer beteuterd zei dat zij nog twee volle boekjes had, trok Jober zijn portemonnee en kocht zonder blikken of blozen alles op. Na afloop had hij uiteraard prijzen gewonnen, maar hij kon of had geen zin om al die prijzen mee naar Gouda te nemen. ‘Hou maar, voor de jeugd’ zei hij tegen de verblufte Woerdenaren.
De naam Jober Thoen zal hopelijk nog lang in het geheugen van voetbalminnend Gouda voortleven. Is het misschien een idee om als ultiem eerbetoon aan de kleine generaal bv.. de tribune van DONK om te dopen in de Jober Thoen tribune?