Briek Schotte
Deze laatste zomerse column van mijn vakantie in Vlaanderen gaat weer over wielrennen. Logisch want dit land is nu eenmaal wielergek en je ontkomt er ook als vakantieganger niet aan. Ik had het al eerder over Eddy Merckx, de grootste Belgische wielrenner allertijden die onlangs weer in het zonnetje werd gezet omdat het dit jaar precies 50 jaar geleden is dat ‘de kannibaal’ zijn eerste Tour de France won. En sinds dit weekend komt men hier superlatieven te kort om de nieuwe Belgische sensatie Remco Evenepoel te bewieroken. “O Remco, wat doe je nu al” luidde de kop in zondagskrant ‘De Zondag’. Deze pas 19 jarige knaap wordt door velen als de opvolger van Merckx gezien. Maar het zal toch nog wel even duren eer Evenepoel de status van een legende als Eddy Merckx zal bereiken.
Over legendarische Belgische wielrenners gesproken, wat dacht u van Briek Schotte. Op 7 september a.s. is het 100 jaar geleden dat ‘IJzeren Briek’ in het West-Vlaamse dorp Kanegem werd geboren. Briek Schotte, ook wel de laatste Flandrien genoemd, een renner die altijd aanviel en meer dood dan levend over de meet kwam.
Kanegem maakt zich op om hun beroemde zoon dit jaar te gedenken. Hij heeft al een standbeeld gekregen in zijn geboortedorp en het kleine Flandrienhuis heeft een tentoonstelling over deze oer Flandrien. Er is ook een speciale fietsroute ‘Briekse’ uitgezet. Tijdens deze rit ontkom je niet aan Briek. Carlito serveert een Briek-quiche. Bij Bakker Java ligt een broodje Briek klaar. In Schuiferskapelle is er de biercocktail Den Briek. Briekijsjes bij IJspol. Briekpaté bij Beenhouwerij Jean-Marie en An. En zo kan ik nog even doorgaan. Ik heb de Briek fietskaart klaar liggen en ga deze week fietsend Briek achterna.
Voetbal in België
De Tour de France 2019 zit er weer op. Colombia is in feeststemming en Nederland heeft weer een renner op het eindpodium. De renners melden zich nu voor de criteriums, het beroemde rondje om de kerk. Ik was een aantal jaren getuige van het wielerfeest bij het Dernycriterium van Lombardsijde. Organisator, oud topsprinter Freddy Maertens, presteerde het om jaarlijks grote namen als Tom Boonen, Wout van Aert, Sven Nijs en Thomas de Gendt naar zijn geboortedorp te halen. Maar dit jaar gaat dit spektakel helaas niet door. Jammer.
Nu de Tour, de Gentse Feesten en Tomorrowland zijn afgelopen verlegt de sportminnende Vlaming zijn interesse naar het voetbal. Afgelopen vrijdag begon de nieuwe voetbalcompetitie in België. Maar terwijl de Rode Duivels de FIFA- wereldranglijst aanvoeren, is het clubvoetbal in België een merkwaardig vehikel. Neem alleen al die verschillende play-offs aan het eind van het seizoen. En die heisa rondom al dan niet vermeende match-fixing. De soap rondom KV Mechelen neemt te veel plaats in beslag om alles hier uit te leggen. De 1e klasser wordt door velen nu als een paria beschouwd. Vincent Kompany, Prince Vince, is door Anderlecht als verlosser binnengehaald, maar ging in de eerste wedstrijd zondag al meteen onderuit tegen KVO, de Koninklijke Voetbalclub Oostende, waar ik om de een of andere reden fan van ben. De nieuwe spelers komen hier niet zoals bij Feyenoord uit een helikopter maar presenteren zich in trapfietsen op de boulevard. En net als bij Feyenoord is er bij KVO sprake van een mogelijk buitenlandse investeerder. Een Japanse zakenman wil miljoenen in de club steken, alleen weigert de Belgische ambassade in Tokio al maandenlang de honden, die door de ambassade waren ontvreemd, aan de eigenaar terug te geven. Geen hond, geen yen!
21 juli
Zondag 21 juli 2019. Nationale feestdag in België. Ook in De Panne, mijn huidige vakantiestek, waar Leopold Van Saksen-Coburg op 17 juli 1831 per koets aankwam om op 21 juli 1831 in Brussel de grondwettelijke eed af te leggen en de eerste koning der Belgen werd. Het grote standbeeld van Leopold I op de boulevard van De Panne is nog steeds een blikvanger.
Op zondagavond keek ik op de Vlaamse televisie naar de documentaire ‘De zomer van ‘69’. Centraal stond 21 juli 1969, de dag dat de eerste mens voet zette op de maan en de dag waarop Eddy Merckx zijn eerste Tour de France won. Uitgebreid werd met hoofdrolspelers uit die tijd en met fraaie filmbeelden teruggeblikt op deze twee belangrijke gebeurtenissen. Voor veel Belgen was de overwinning van Merckx zelfs belangrijker dan de landing van de Apollo 11 op de maan hoorde ik beweren.
België is momenteel in de ban van de prestaties van hun renners in de Tour de France van 2019. Wout van Aert, Thomas de Gendt, Tiesj Benoot, Laurens de Plus, Greg van Avermaat, Jasper Stuyven, Dylan Teuns, Xandro Meurisse en Tim Wellens krijgen terecht de handjes op elkaar en zijn de helden van vandaag. Maar ze hebben nog een lange weg te gaan voor ze zo legendarisch zullen worden als Eddy Merckx, de kannibaal, de tamburlaine van de pedalen, de Beethoven van de ronde, de zwarte van Tervuren, de beul van de fiets.
Deze week zijn in België alle sportieve ogen nog volop gericht op het wielrennen, maar a.s. vrijdag begint bij onze zuiderburen de nieuwe voetbalcompetitie. Dit is een merkwaardig vehikel, waar voordat de eerste bal heeft gerold al heel veel is te doen. Maar daar kom ik in mijn volgende column op terug.
Vive le velo
De zee ligt zilvergrijs te glinsteren. Joggers lopen hun dagelijkse rondjes op het strand. De soepkar van Johan Blankaert uit Veurne heeft zijn vroege dagelijkse rondje al gereden en zijn vaste klanten weer blij gemaakt. De zeilwagens worden in gereedheid gebracht om de zeilen te laten bollen. Meeuwen scheren laag over het water en ook vissers hebben hun hengels gegooid om een visje te verschalken. Vakantie in De Panne.
Ik ben neergestreken aan de kust in het wielergekke Vlaanderen. En dat ze wielergek zijn heb ik meteen gemerkt. Nauwelijks was de overwinning van Dylan Teuns verwerkt of men prees Wout van Aert de wielerhemel in want zonder zijn beulswerk had Dylan Groenenwegen natuurlijk niet gewonnen. Maar de klap op de vuurpijl was de ritwinst van Thomas De Gendt. Op radio en tv kwam men superlatieven te kort. De ontsnappingskoning had met een onwaarschijnlijk kabinetsstuk iedereen naar de vaantjes gereden. “Ongelooflijke Thomas” luidde de chocoladelettergrote kop in de zondagskrant. Zondag dreigde het nog gekker te worden toen er zelfs drie Belgen in de in de kopgroep zaten. Chauvinisme in optima forma, vooral toen Wout van Aert maandag voor de 4e overwinning van Team Jumbo-Visma zorgde. Maar kijk je naar de Nederlandse televisie dan viert dit ook bij ons hoogtij.
Hoewel ik Gouda even achter me heb gelaten probeer ik de Goudse sport natuurlijk wel en beetje te volgen. Zo las ik vanmorgen dat definitieve indelingen van het zaterdag- en zondagvoetbal voor het nieuwe seizoen bekend zijn. In de 2e klasse D op zondag zijn de (streek) derby’s niet van de lucht. En met al die nieuwe zaterdagteams wordt de 4e klasse C een feest van herkenning. De supporters kunnen bijna alle wedstrijden per fiets af. De aloude afdeling Gouda lijkt zijn comeback te vieren. Amai, alleen jammer dat Bodegraven en Rohda ’76 elders zijn ingedeeld.
Sportzomer
De Oranje Leeuwinnen hebben het niet gered. De VS bleken uiteindelijk toch een maatje te groot. Jammer, maar helaas. Toch hebben de vrouwen de afgelopen weken veel aandacht naar zich toegetrokken. Iedereen had uiteraard een mening. Nederland kende weer zo’n 17 miljoen bondscoaches en notoire azijnzeikers kropen uit hun duistere holen om het vrouwenvoetbal tot de grond toe af te breken. Niet iedereen houdt van vrouwenvoetbal, dat is ieders goed recht, maar de abjecte, respectloze en soms ronduit discriminerende tweets die ik voorbij zag komen hebben mij verbijsterd. De afzenders verlangen weer naar het ‘echte’ voetbal waar ze van gekkigheid niet weten hoe ze elkaar moeten aftroeven met absurde transferbedragen. Om over andere uitwassen nog maar te zwijgen.
De sportkaternen van de maandagochtendkranten pakten groots uit met paginagrote artikelen over de Oranje Leeuwinnen. Ook op radio en tv was men nog niet uitgepraat en werd voor de zoveelste keer nog maar weer eens de mening gevraagd van ‘kenners’. Alsof we daar de afgelopen weken al niet mee waren doodgegooid.
Dat de maandagochtendkranten aandacht besteden een de Oranje Leeuwinnen is meer dan terecht, maar het gaat wel ten koste van andere sporten. Het Nederlands vrouwenteam, met de Goudse Julia van der Sprong, werd zondag in Rotterdam Europees kampioen rolstoelbasketbal. Deze topprestatie werd afgedaan met welgeteld 20 woorden in een achterafje. Maar misschien wordt dit in de loop van de week nog goedgemaakt.
We zitten midden in de sportzomer van 2019. Alle ogen zijn nu gericht op de Tour de France, waarin de Nederlandse renners flitsend zijn gestart. Eind deze week hoop ik op mijn vakantieadres in Vlaanderen te zitten. België, een land waar de komende weken alles om wielrennen draait. Ik verheug me er op.
Hoezo komkommertijd
Nu de vakantietijd met rasse schreden nadert zou je denken dat het in de Goudse sportwereld komkommertijd is. Maar dat valt eigenlijk reuze mee.
Om met de sportieve successen te beginnen. Jochem Ribberink veroverde tijdens het NK Junioren afgelopen weekend twee titels. Zowel op de 400 meter als op de 400 meter horden werd deze jonge Goudse atleet Nederlands kampioen. Een groot compliment ook voor de jeugdopleiding van AV Gouda. Helaas heeft Ed Vergeer het succes van Ribberink niet meer mee mogen maken. Ed, jarenlang enthousiast trainer van pupillen en junioren, overleed afgelopen week plotseling tijdens een trainingsrondje. De verslagenheid is groot. Ik herinner me Ed als een zeer aimabel mens. R.I.P. Ed!
Het was ook weer feest in huize Stubbe. Joy Stubbe maakt momenteel met haar partner Marleen van Iersel furore tijdens haar debuut op het WK Beachvolleybal in Hamburg. En alsof dat nog niet genoeg is haalde Puk Stubbe, de jongste volleybaltelg, voor het eerst in haar carrière de finale van de Dela Eredivisie Beach Volleybal. Vader John was helemaal in de wolken. En terecht!
En de Goudse sportogen zijn deze week natuurlijk gericht op het EK Rolstoelbasketbal. Het Nederlandse damesteam, met ‘onze’ Goudse Julia van der Sprong in de gelederen, hoopt a.s. zondag in Rotterdam na de wereldtitel in 2018 nu ook de Europese titel te pakken. En en passant een ticket voor de Olympische Spelen van 2020 in Japan.
Hoewel voor velen de vakantieperiode is aangebroken is dit bij de bouwvakkers niet het geval. En dat is dagelijks te merken. Zo groeien de contouren van de nieuwe (tijdelijke) sporthal naast het Groenhovenbad dagelijks als kool. De nieuwe loot in het Goudse sportaccommodatiebestand hoopt begin 2020 de deuren feestelijk te openen. Hoezo komkommertijd!
Volkshelden
‘Wat een held’. Deze kwalificatie hoorde je de afgelopen dagen veel en was bedoeld voor Maarten van der Weijden, de stoere zwemmer die in deze tropische dagen door Friesland zwom. Vorig jaar strandde zijn poging om Leeuwarden te bereiken, maar dit jaar is zijn exercitie geslaagd. Om 19.30 uur bereikte hij maandag lachend de finish. Dionne Stax hoefde hem niet eens over de streep te sleuren. De helletocht van 195 kilometer was volbracht. Nederland, maar vooral Friesland juichte. Geen ijs en toch een Elfstedentocht.
Ik heb bewondering voor het lef van Maarten van der Weijden. En vooral voor het doel van zijn tocht, geld ophalen voor kankeronderzoek. Dit doel heiligt alle middelen. Maar ergens moet er toch wel een steekje los zitten aan Maarten want je maakt mij niet wijs dat het gezond is om je lichaam zo af te beulen.
Ik noem Maarten dan ook geen held in de officiële betekenis van het woord, maar een volksheld. Helden hebben, uitzonderingen daargelaten, eeuwigheidswaarde en bij volkshelden is er vaak sprake van dagkoersen. De Oranjeleeuwinnen worden opgehemeld als de nieuwe voetbalsterren. Maar als ze geen wereldkampioen worden zullen hun sterren snel minder gaan stralen. De volksheldenstatus van Tom Dumoulin staat op een laag pitje. En de Feyenoorders die twee jaar geleden landskampioen werden kunnen nu geen goed meer doen.
Ik ben niet iemand die zich snel ‘verliest’ in een aanbidding maar heb toch sympathie voor volkshelden als Maarten van der Weijden. Een voor al die deelnemers aan de Roparun, de Alpe d’HuZes en de SamenLoop voor Hoop Groene Hart. Deze deelnemers vinden zich wellicht zelf geen volkshelden, maar hun hart zit op de juiste plek. En dan ben je voor mij een volksheld.
foto Marianka PetersDe zomerstop
Na de laatste stuiptrekkingen in het afgelopen weekend zit het amateurvoetbalseizoen 2018-2019 er op. De verlies- en winstrekeningen kunnen worden opgemaakt. Kampioenschappen en promoties zijn feestelijk gevierd en degradaties zijn teleurgesteld en met gebogen hoofd aanvaard. Van trainers en spelers is afscheid genomen. Volgend seizoen beter. Nieuwe ronde nieuwe kansen.
Het jaarlijkse circus van de overschrijvingen in het amateurvoetbal sloot haar loket afgelopen zondagavond om 23.59 uur. Elk jaar wordt weer met spanning naar dit tijdstip uitgekeken. Jaarlijks zie ik weer complete volksverhuizingen. Zo las ik dat het Rotterdamse Swift Boys maar liefst 28 nieuwe spelers ziet komen. En sommige teams lopen bijna leeg. Clubs zullen er mee moeten leven.
In het Goudse voetbal bleef het vrij rustig op het transferfront. En dan bedoel ik dat er weinig ‘grote vissen’, de onmisbare sterkhouders, van club wisselen. Het 47-jarige fenomeen Marco Bouwmeester laat ik hier buiten beschouwing. Verder stoppen ook nu weer spelers die lange tijd in de hoofdmacht hebben gespeeld, of gaan lager spelen. Een club waar wel heel veel gaat veranderen is GSV. Al maanden zoemden namen rond die in het nieuwe seizoen naar de club, die deze week zijn 106e verjaardag viert, zouden komen. En het blijkt inderdaad een lange lijst te zijn. Uit alle Goudse windstreken strijken er spelers neer aan de Sportlaan. Vooral spelers met veel routine. Ook opmerkelijke namen. Ik ben benieuwd.
Het nieuwe seizoen begint in september. Ondanks de leegloop op zondag kan vooral de 2e klasse leuk worden met ONA, DONK, RVC ’33 en ESTO. Mooie stads- en streekderby’s. En in de 4e klasse zaterdag kan met één tank benzine de hele competitie worden gedaan. Tenzij de KNVB daar anders over denkt en dat zou zo maar kunnen.
Wall of fame
In oktober 2006 werd de Canon van de Nederlandse Geschiedenis gepresenteerd. Een overzicht van de 50 belangrijkste personen en gebeurtenissen. En zoals altijd leidde dit uiteraard weer tot discussie. Na bijna dertien jaar is deze canon aan vernieuwing toe en is er een commissie ingesteld die de canon van 2006 moet evalueren en vernieuwen.
De presentatie van de Canon van de Nederlandse Geschiedenis inspireerde mij om in 2006 de Canon van de Goudse Sportwereld op te stellen. Een lijst van 50 sporters die volgens mij een grote rol hebben gespeeld in de Goudse sportwereld. Teruglezend zie ik namen die veel Goudse sportliefhebbers waarschijnlijk helaas minder zeggen. Ik noem b.v. Pieter Britsemmer, Gerda Groenewoud, Walter Donk, Cees van der Tooren, Cor Verkaik, Ria Boot, Ennie Krom en Adrie Kasbergen. Maar er stonden ook namen in die vandaag de dag nog bekend in de oren klinken. Mario den Edel, Cees Brem, Walter de Mooij, Piet van Mullem, Ingrid Veenhuis-Scholten en Remco Raghunath.
In dertien jaar is ook in de Goudse sportwereld veel veranderd. Veel Goudse sporters werden Nederlands kampioen, Europees kampioen, wereldkampioen en Olympisch kampioen. Op de Wall of Fame in sporthal de Mammoet staan de namen van deze sporters op een plaquette. Afgelopen vrijdag kregen ook Chabeli Arenberg Peeters, Ecco van der Veer, Tom Olde Heuvelt, Frank Strooker, Mario den Edel, Julia van der Sprong en Boy Vogelzang een ereplaats op deze fameuze wand, die almaar voller wordt. En als ik me niet vergis mis ik zelfs nog namen.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn sportcanon van de Goudse sport na dertien jaar ook aan herziening toe is. Ik ga aan de slag. Voor tips hou ik me aanbevolen.
Waterloo
Op 18 juni 1815 leed Napoleon een verpletterende nederlaag bij Waterloo, ruim drie maanden nadat hij een onwaarschijnlijke comeback gemaakt. Maar het optreden van de Franse keizer was van korte duur en hij werd verbannen naar Sint- Helena. Einde carrière.
Ruim 200 jaar na de nederlaag van Napoleon wordt het gezegde ‘zijn Waterloo vinden’ nog veelvuldig gebruikt. Ik moest daar afgelopen zaterdag aan denken toen ik verslag deed van de voetbalwedstrijd Sparta Nijkerk – Jodan Boys. Met veel Goudse supporters hoopte ik op een wonder, het wonder van De Ebbenhorst. Maar het werd helaas geen herhaling van het wonder dat op 25 oktober 2016 in De Adelaarshorst in Deventer gebeurde. Jodan Boys vond zijn Waterloo in Nijkerk. Absoluut geen schande en er is dan ook geen enkele reden om scheidend trainer Dennis van den IJssel naar een ver al dan niet onbewoond eiland te verbannen. Zowel van den IJssel als Jodan Boys zullen ongetwijfeld ooit hun comeback vieren.
Vrijdagavond was ik bij het 133-jarige Olympia en keek naar een wedstrijd tussen Olympia 1 en de oude garde van Olympia. De oudjes zijn wat breder en grijzer geworden, het voetballen zijn ze niet verleerd. Eén naam zal ik er uit lichten, die van Marco Bouwmeester. Op hem schijnt de tijd geen enkel vat te krijgen, want wat hij op 47-jarige leeftijd nog presteert is bewonderenswaardig. Hij scoorde drie keer. En scoren deed hij ook in de laatste competitiewedstrijd van Olympia 1, tot ongeloof van tegenstander Den Hoorn. Of hier sprake is van een comeback betwijfel ik, maar waar Bouwmeester ooit zijn Waterloo moet vinden weet ik ook niet. ‘Van Bouwie komen we nooit af’ was het antwoord van trainer Tom Rietberg. Hij zou best eens gelijk kunnen hebben.
