Fernando Neris Blues Trio – Triptyko
Fernando Neris is een authentieke Spaanse bluesartiest die sinds 2000 in België (Luik) woont. Hij is een erkend specialist in fingerpicking en lapsteelgitaar en heeft een diepgaande kennis van het oude akoestische repertoire van voor de Tweede Wereldoorlog, waarbij hij evenveel waarde hecht aan de muziek als aan de teksten. Neris treedt sinds 2009 bij voorkeur solo, op. Zijn repertoire is een eerbetoon aan grote klassieke bluesartiesten zoals Robert Johnson, Skip James, Blind Willie Johnson en Muddy Waters. Zijn solodebuut Full frontal blues kwam in 2017 uit.
Vorige maand verscheen Triptyko, een album dat Neris opnam met het Fernando Neris Blues Trio, dat naast Neris bestaat uit contrabassist Nicolas Puma en drummer Eric Mingelbier, twee muzikanten uit de Luikse blues- en jazzscene. De elf nummers van het album zijn composities van Neris en de arrangementen zijn door het trio gezamenlijk uitgewerkt.
In het funky jazzy en bluesy openingsnummer Gimme stew zijn duidelijk de invloeden van Neris’ favoriete bluesgitaristen BB King en T-Bone Walker en jazzgitarist Kenny Burrell te horen. De schitterende jazzy slowblues Friends like these is opnieuw opgenomen en gearrangeerd. Dit nummer stond in 2020 op het album The tiny crowd. Ook het midtempo jazzy I know much better, is opnieuw opgenomen en gearrangeerd en stamt ook oorspronkelijk uit 2020. In Crisis blues is intens bluesy gitaarwerk te horen. Ook dit nummer is opnieuw opgenomen en is oorspronkelijk afkomstig van het album Resounds uit 2025. Her and you is een mooie relaxte slowblues met een groot T-Bone Walker gehalte. Geweldig is het gitaarwerk, naast de uitstekende ritmesectie, in het funky People like you. In Three eleven geeft Neris met zijn bluesy gitaarsolo opnieuw zijn gitaristische visitekaartje af. Volop wordt er door het trio vervolgens geïmproviseerd in Someday woman. In Hometown gaat het tempo omlaag en ook hier is T-Bone Walker weer niet ver weg. De fraaie contrabas mag zeker niet onvermeld blijven. Het album sluit af met de swingende jazzy instrumentals B-flat while you can en G-minor thang, waarin weer volop wordt geïmproviseerd.
Conclusie: Triptyko is een heerlijk relaxed en sfeervol album waar de liefde voor de (klassieke) blues en jazz vanaf druipt.
Tracks:
- Gimme stew
- Friends like these
- I know much better
- Crisis blues
- Her and you
- People like you
- Three eleven
- Someday woman
- Hometown
- B-flat while you can
- G-minor thang
Line up:
- Fernando Neris – zang, gitaar
- Nicolas Puma – contrabas
- Eric Mingelbier – drums
HET CLUBBLAD
Laat ik deze column beginnen met het uitdelen van een compliment. Een compliment aan mijn krantenbezorger die ook vanmorgen weer voor dag en dauw de twee dagbladen waarop ik geabonneerd ben weer in mijn brievenbus liet glijden. Heerlijk om ’s-morgens bij het ontbijt je papieren krant te lezen. Het komt heel af en toe wel eens voor dat de kranten, om welke reden dan ook, niet komen en dan is het net of mijn dag niet goed begint. Ik zweer nog steeds bij de papieren krant. Je moet de krant voelen en je moet hem ruiken, net als een boek.
En zolang het nog kan, de afkalving van de gedrukte media gaat maar door, koester ik de klassieke papieren bladen waarop ik geabonneerd ben.
Afgelopen week viel het clubblad van GRTC Excelsior bij mij in de bus. De nieuwe editie stond weer vol met mooie verhalen over het Nederlands Club Kampioenschap, de opening van het cross-seizoen met de “Cees Slingerland” Bokaal, de 2e editie van Borderline 700, de monsterrit Gouda-Roubaix-Gouda, een verhaal over de hongerklop, een impressie van een fietsvakantie langs de Rijn naar De Bodensee en een juichend verhaal over de ontvangst van jeugdrenners van GRTC Excelsior door team Visma Lease a Bike. Het novembernummer was weer het lezen waard.
De Goudse wielervereniging is zo’n beetje de laatste der Mohikanen, de laatste Goudse sportvereniging, voorzover ik weet, die nog een papieren clubblad uitbrengt. Ik herinner me nog de tijden dat de sportredactie van RTV Gouwestad werd overstroomd met Goudse sportclubbladen. Legendarische bladen als De Donkiaan, De Pang, De Jodan Boy, Officieel Orgaan SV Gouda, De Olympiaan, De Sprint, Op gladde ijzers, de DES-koerier, De Spetter, De Tweeling en De Smash, om er maar een paar te noemen, verschijnen niet meer in hun traditionele papieren versie. De digitale wereld heeft de macht overgenomen en de clubleden zijn nu aangewezen op de clubwebsite, nieuwsbrieven en op de diverse social media.
Misschien behoor ik zo langzamerhand ook tot de lezerscategorie ‘de laatste der Mohikanen’. Ik beschouw dit maar als een geuzennaam.
GOUDA SPORTSTAD
De gemeente Gouda telt volgens een onderzoek uit 2024 zo’n 16.500 vrijwilligers, een bovengemiddeld aantal. Gouda is dan ook terecht trots op haar vele vrijwilligers die goud zijn voor onze stad.
Ook de Goudse sportwereld telt heel veel vrijwilligers. Bij iedere sportvereniging zijn ze een onmisbare schakel. ‘Zonder vrijwilligers geen sport’ durf ik men droge ogen te beweren. Daarom is het ook prima dat de gemeente Gouda, vorig jaar uitgeroepen tot sportgemeente van Nederland, de vele vrijwilligers ondersteunt en in het zonnetje zet. Op maandag 30 november organiseert de gemeente een vrijwilligersavond in de Goudse Schouwburg. Prima!
Behalve kracht is het vrijwilligerswerk ook kwetsbaar. Mooie initiatieven en activiteiten verdwijnen door diverse oorzaken. Een voorbeeld van een initiatief in de Goudse sportwereld dat helaas ter ziele is gegaan is dat de werkgroep Gouda Sportstad helaas heeft besloten de website www.GoudaSportstad.nl uit de lucht te halen. De belangrijkste aanleiding is een gepeperde rekening van John de Mol voor het gebruik van vier oude fotootjes uit de portefeuille van het ANP. Uit vrees dat er nog meer claims komen heeft de werkgroep besloten er mee te stoppen. Bovendien waren de leden van de werkgroep ook niet meer de jongsten.
Zonde dat zo’n mooi initiatief is gesneuveld. Het begon in 2009 met het aanhaken bij Goudanet als Goudanet.Sport, een samenwerkingsverband tussen Museum GoudA, Archief en Bibliotheek. Toen Goudanet.Sport stopte werd de werkgroep Gouda Sportstad opgericht.
De website van Gouda Sportstad, www.goudasportstad.nl werd in 2019 officieel geopend door wereldkampioene jiujitsu Aafke van Leeuwen. Deze website legde de rijke sporthistorie van Gouda vast in talloze interviews en filmopnamen. Jubilea van ONA, Olympia, Bouncers, ISV Gouda, Vriendenschaar, Watergras, Vires et Celeritas, Schaatsclub Gouda, GMHC, Gemini, DES, etc. etc. Historische stamtafelgesprekken met bekende Goudse (oud) sporters en (oud) sportjournalisten. Oral history zolang het nog kan.
Jammer dat een niet commercieel vrijwilligersinitiatief helaas ter ziele is gegaan en uiteindelijk zo de nek is omgedraaid. De rijke website is gelukkig na afspraak nog wel te bekijken via het Streekarchief Midden Holland, waar het is opgeslagen in het nieuwe E-depot.
EIGEN KEUS
Johan Derksen is niet iemand die schroomt om opmerkelijke uitspraken te doen. Daar is in principe niks mis mee, maar ik vraag me wel af of hij die uitspraken uit overtuiging doet of om te provoceren. Zo had hij enige tijd geleden kritiek op de keuze van in Nederland opgeleide voetballers om niet te kiezen voor het Nederlands Elftal. Hij sprak zelfs van ‘stank voor dank’ en ‘belediging’.
De voorbeelden van voetballers met een Nederlands paspoort die kiezen om voor een interlandcarrière van een ander land te kiezen zijn talrijk. Los van familiebanden proberen deze spelers gewoon het
Ook in andere sporten speelt deze kwestie. Succesvolle Antilliaanse atleten als Churandy Martina en Liemarvin Bonevacia kozen om voor Nederland uit te komen. Logische keuze.
Je wil het hoogste bereiken. Kom je niet zo snel in aanmerking voor Oranje, dan is de keuze niet zo moeilijk.
Een ander voorbeeld zijn Nederlandse schaatsers die vanwege zware concurrentie meer kansen zien als ze voor een ander land uitkomen. Het bekendste voorbeeld is ‘schaatsbelg’ Bart Veldkamp, die na een conflict, zijn geluk in België ging beproeven. Met succes.
Ook Ted-Jan Bloemen, die zijn schaatscarrière startte bij SC Gouda, en waarvan hij nog steeds lid is, maakte de overstap naar een ander land. TJ Flowers schaatst nog steeds op niveau, maar nu als Canadees.
Het meest recente voorbeeld van een Goudse sporter die de keuze heeft gemaakt om voor een ander land uit te komen is Stephen de Vries. Deze visueel gehandicapte wielrenner van GRTC Excelsior werd in 2015 samen met piloot Patrick Bos wereldkampioen achtervolging. Zijn carrière stond de laatste jaren op een lager pitje en hij was maar wat blij dat de Ierse wielerbond contact met hem op nam. Omdat hij een Ierse moeder heeft mag hij voor moederland Ierland uitkomen. Van 29 oktober tot en met 1 november komt hij met zijn nieuwe piloot Harvey Barnes in actie tijdens het WK Parabaanwielrennen in Apeldoorn.
Ik wens je veel succes Stephen en wat zou het mooi zijn als het Ierse volkslied te horen is.