Busje komt zo
Ajax reisde deze week met de trein naar hun Europacupwedstrijd. Of de Amsterdammers dit nu hebben gedaan om het milieu minder te belasten weet ik niet, maar ik vond het wel een mooi idee.
Veel voetbalclubs, ook amateurverenigingen, hebben een eigen bus ter beschikking. Als sportverslaggever maak ik regelmatig van de mogelijkheid gebruik om mee te reizen. In mijn sportcolumn van vorige week vertelde ik al over die lange busreis naar Vlissingen. Zo’n busreis heeft voordelen. Je kunt een praatje maken met de spelers of een boek lezen. Leuk vind ik ook dat de bus, na een winstpartij uiteraard, op de terugreis de rotondes twee keer neemt. Ik heb dit trouwens de laatste tijd niet meer meegemaakt ondanks de toename van het aantal rotondes.
Een ‘nadeel’ van zo’n busreis is wel dat je de tijd niet in de hand hebt. Ik herinner me nog een lange busreis naar Nijverdal toen de dames van DONK de waterpolofinale moesten spelen. En als de bus dan pech heeft en de Goudse dames ook nog verliezen dan is zo’n busreis minder leuk. Ik hou ook niet echt van die verschrikkelijke ‘muziek’ die de voetballes soms draaien. Maar dat is mijn probleem, dus neem ik dat op de koop toe. Ik ben tenslotte gast aan boord.
GSV doet het ook met de bus, maar op een speciale manier. Zij nemen gewoon de lijnbus naar Haastrecht. En zaterdag gingen sommige spelers zelfs op de fiets, de voetbaltas onder de snelbinders, naar Stolwijk. A.s. zaterdag speelt GSV tegen Gouderak en het zou mij niet verbazen als ze dan gewoon weer de lijnbus nemen. Ook Bergambacht, Cabauw, Ammerstol, Polsbroek en Moordrecht zijn goed te doen met Arriva. Het schoolreisje is terug!
Verre reizen
Sporten op hoog niveau heeft voor- en nadelen. Het grote voordeel is het sportieve aanzien. Je ontstijgt de lokale bekendheid en trekt ook belangstelling uit het hele land en zelfs uit het buitenland. Enkele recente voorbeelden zijn de wereldtitels jiu jitsu van Aafke van Leeuwen en Liam Rietbroek afgelopen week. Begin deze maand veroverde para-atleet Ronald Hertog de wereldtitel op de 200 meter tijdens het WK in Dubai. Maar het sporten op hoog niveau heeft ook zijn nadelen. Je moet als topsporter goede sponsoren hebben, want voor niets gaat de zon op.
Bij de teamsporten spelen deze voor- en nadelen ook. De mannen van vrouwen van GZC DONK spelen al jaren in de top van het Nederlandse waterpolo. In de competitie worden vele kilometers gemaakt en bij het spelen van Europese wedstrijden spelen de pecunia soms een doorslaggevende rol. De dammers van Damlust spelen ook op het hoogste niveau in Nederland en reizen ook kris kras door Nederland. En zo zijn er nog meer voorbeelden.
Ook bij het amateurvoetbal in Gouda zijn er voor- en nadelen. Voor het lagere voetbal valt het nog wel mee, want in de 4e klasse C heeft GSV voor de gehele competitie genoeg aan een volle tank benzine. Maar de spelersbus van hoofdklasser Jodan Boys heeft een kilometerstand waar je u tegen zegt.
De gevolgen van de terugloop van het prestatievoetbal op de zondag in West 2 zijn ook duidelijk merkbaar. Zo reisde ik zondag met de spelersbus van Olympia mee naar Vlissingen, in totaal toch zo’n 300 kilometer. Een nadeel is ook dat de supporters ver moeten reizen, maar ik heb gemerkt dat dat voor de diehard supporters toch geen probleem is. Bovendien kom je nog eens ergens.
OVVO
Ik las vorige week een leuk interview met Corrie Ursum en Willem Dekker over voetbal voor 55+ vrouwen. Corrie had een Deense documentaire gezien over oudere vrouwen die lekker buiten trainen en een balletje trappen. Dat vond zij wel wat en zocht contact met Willem Dekker die ook enthousiast was.
Nieuwsgierig geworden ging ik vrijdagmorgen naar het ONA-terrein waar om 10.00 uur de eerste training zou zijn. Het was koud en er stond een gure wind, maar dat weerhield acht dappere vrouwen er niet van om het trainingsveld te betreden. Trainer Willem Dekker (‘ik heb geen tijd om van mijn pensioen te genieten’), ging aan de slag om de dames de eerste kneepjes van het voetbalspel bij te brengen.
Kou en wind deerden de dames niet en na vijf kwartier ging men moe maar voldaan naar de kantine. Op naar de koffie (voor een wijntje was het nog te vroeg). Ideeën, telefoonnummers en e-mailadressen werden uitgewisseld en er moest een Facebookpagina komen. Willem Dekker ging met ‘zijn’ vrouwen op de foto.
De dames hadden ook al een logo ontworpen. Een variatie op het bekende tegen kernwapens schoppende vrouwtje van tekenaar Opland met daaronder de letters OVVO. Nu denk ik bij die letters aan de bekende Amsterdamse honk- en softbalvereniging. Maar de letters op dit logo betekenen niet Op Volharding Volgt Overwinning, maar Oudere Vrouwen Voetballen Ook.
Is OVVO een nieuwe loot aan de Goudse sportboom? Aan het enthousiasme van die vrijdagmorgen te zien zou dat zo maar kunnen. Bondscoach Sarina Wiegman zal niet komen kijken want het plezier staat voorop, hoewel ik iemand al hoorde dromen over een wedstrijd in Denemarken. Het gezegde ‘Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst’ heeft bij OVVO een andere invulling gekregen. 
William Webb Ellis
Bij het noemen van de naam William Webb Ellis zal er bij veel mensen niet direct een lampje gaan branden. Deze in 1806 in Salford geboren Britse geestelijke wordt beschouwd als de uitvinder van rugby. Hoewel de geleerden het er niet over eens zijn of hij werkelijk de uitvinder is, heeft Ellis toch een belangrijke plaats in de geschiedenis en de tradities van de rugbysport. Het mooiste eerbetoon is de Webb Ellis Cup, de beker voor de wereldkampioen rugby.
Het WK rugby werd dit jaar in Japan gespeeld en de Zuid-Afrikaanse Springbokken veroverden de Webb Ellis Cup door in de finale Engeland te verslaan. Miljoenen rugbyliefhebbers over de gehele wereld hebben wekenlang genoten van de wedstrijden. Ook bij RFC Gouda was men uiteraard in de ban van het WK. De finale op zaterdagmorgen 2 november jl. werd door ruim 60 rugbyliefhebbers, terwijl men zich te goed deed aan een echt English breakfast, bekeken op een groot scherm in het clubhuis.
Ik was zondagmiddag bij de Goudse rugbytrots om verslag te doen van hun wedstrijd tegen WRC Hornets. De bal was die middag duidelijk niet rond voor de Haagse studenten want ze werden afgedroogd met maar liefst 80-0! Na afloop werd uiteraard gezamenlijk de beroemde 3e helft gevierd.
RFC Gouda bestaat volgend jaar 40 jaar. De vereniging bloeit als nooit tevoren. Het 1e team is de trotse koploper in de 3e klasse. Samen met Dordrecht en Eilanders uit Middelharnis is een 2e team opgetuigd onder de naam “Batavieren”. Drie (oud) jeugdspelers zijn inmiddels jeugdinternationaal.
RFC Gouda, een mooie club voor jong en oud. Van de kleinste guppen tot de senioren van Gouda’s Glorie en de moeders die het damesteam vormen.
Mister Excelsior
‘Goede middag sportluisteraars’. Deze zin was jaren geleden wekelijks te horen bij Gouwestad Sport. Exact om kwart over twee was het tijd voor wielrennen. Onze vaste wielercorrespondent deed dan uitgebreid verslag van de wielerwedstrijd die ‘s-morgens was verreden. De winnaar kreeg alle lof, maar ook de renners die een mindere dag hadden werden niet vergeten. Ook tijdens de zomerstop van Gouwestad Sport was hij te horen. ‘Kun je niet regelen dat ik gewoon even inbreek bij de muziekprogramma’s’. Verzoek gehonoreerd!
Onze correspondent hield ook alles nauwkeurig bij. Hij meldde me eens dat hij op een zondag voor de 250e keer zijn wielerpraatje zou houden. Ik heb hem in de studio getrakteerd op een bos bloemen. Ook tijdens een live uitzending van de sportverkiezingen van Gouwestad was hij eens te gast en alle aanwezigen konden zien hoe hij zijn wielerverslag deed. Verbazing alom, want hij had wel wat aantekeningen en hij maakte er als het ware een toespraak van.
Afgelopen donderdag overleed de heer G.W. Oussoren. Niet alleen onze voormalige wielercorrespondent, maar hij was ook 24 jaar voorzitter van GRTC Excelsior. Een legendarische voorzitter! Een man die bijna letterlijk voor zijn cluppie vocht. Mijn eerste kennismaking met hem was begin jaren ’80. Ik werkte bij de Sportstichting en de heer Oussoren kwam elke maandagmorgen naar ons kantoor aan de Sportlaan om te vragen hoe het stond met zijn subsidieaanvraag voor een nieuwe clubaccommodatie. De aanhouder won uiteraard want hij heeft de nodige centen losgepeuterd.
GRTC Excelsior heeft inmiddels een prachtig parcours en clubhuis aan het Kale Jonkerpad. Op het clubhuis pronkt trots in grote letters de naam van G.W. Oussoren. De man die heel veel betekend heeft voor de wielersport en zeker voor zijn GRTC Excelsior. Een icoon is heengegaan.
Allemaal meningen
‘Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven’. Het is niet helemaal duidelijk wie deze uitdrukking voor het eerst heeft gebruikt. De naam Kees Jansma valt vaak. Maar ook die van Herman Kuiphof, de legendarische sportjournalist die afgelopen zondag precies 100 jaar geleden werd geboren.
Ik vraag me wel eens af hoe Kuiphof zou hebben gereageerd op de absurde aandacht voor voetbal. En dan bedoel ik niet de sport op zich, maar het geouwehoer er om heen. Sla een willekeurige krant open. Ze weten soms van gekkigheid niet wat ze moeten schrijven. En aan randzaken, obligate feitjes en vooral aan veelal ongebreidelde meningen helemaal geen gebrek.
Op radio en vooral op tv neemt de diarree aan zogenaamde ‘talkshows’ over voetbal hand in hand toe. Iedere zichzelf respecterende omroep of zender heeft zijn eigen ‘meningencircus’. ‘Veronica Inside’. ‘Bij Kees aan tafel’. ‘Rondo’. ‘Studio voetbal’. En zo kan nog wel even doorgaan.
Op FOX Sports is het helemaal een kakafonie aan meningen. Ik zat afgelopen week te wachten op de samenvattingen van de wedstrijden in de Europa League. Maar eerst moest het meningencircus over ons worden uitgestrooid om daarna snel nog een paar wedstrijdbeelden te laten zien. Gelukkig sneuvelt er ook wel eens een programma want na 1 seizoen werd VTBL van Humberto Tan van de buis gehaald. Zelfs de meest verstokte voetbalfans vonden dit programma blijkbaar ook te erg.
Ik geef toe dat ik ook regelmatig langs de nodige ‘talkshows’ zap. Soms zit ik een hele uitzending van ‘Veronica Inside’ of ‘Studio Voetbal’ uit. Hopend op een informatieve avond. Maar bijna altijd is er na afloop teleurstelling en dan moet ik aan de beroemde uitspraak van Herman Kuiphof denken: “Zijn we er tóch ingetuind”.
Geen doelpunten
Net als het publiek wil de voetbalcommentator doelpunten zien. En als het aan mij ligt zo veel mogelijk. Liefst zo veel dat je na 90 minuten je stem kwijt bent en geruime tijd bij moet komen van de doelpuntenregen. En het summum is uiteraard dat je een doelpunt ‘live’ hebt. Daar kan ik op kicken.
Maar het feit dat er veel doelpunten vallen in een wedstrijd hoeft niet automatisch te betekenen dat er sprake is van een spannende pot voetbal. Bij een stand van 4-4, 5-4 of 5-5 gieren de zenuwen ongetwijfeld door de keel. Maar ik deed zondag verslag van TAC ’90 – Olympia en daar ebde de spanning na 3-0 snel weg en was de uitslag 7-1 zeker voor de Olympianen niet leuk. Ik heb ook wedstrijden gezien met uitslagen van 15-1 en zelfs 17-3. Nou daar is de lol heel snel van af en krijgt medelijden met de verliezer de overhand.
Maar alles beter dan een bloedeloze 0-0 wedstrijd, met de nadruk op bloedeloze. Maar dat een 0-0 wedstrijd ook heel aantrekkelijk en spannend kan zijn heb ik zaterdag ervaren. In de wedstrijd Gouda – Aarlanderveen werd niet gescoord. De legendarische Frits van Turenhout zat in gedachten de hele wedstrijd zenuwachtig naast me. Zou er toch nog een verdwaalde goal vallen waardoor hij met zijn karakteristieke stem niet de einduitslag null null door de ether kon laten klinken?
Een doelpuntloze wedstrijd hoeft dus niet altijd saai te zijn. Een taart zonder slagroom smaakt soms ook voortreffelijk. De wedstrijd van zaterdag verdiende terecht geen verliezer. Eigenlijk hadden er twee winnaars moeten zijn. Maar daar voorzien de regels helaas (nog) niet in.
Na afloop gaf ik in gedachten ‘mister nul nul’ een schouderklopje. Bedankt meneer van Turenhout!
Meneer Vos
Op 30 maart 1932 wordt de voetbalclub Achilles Veen opgericht. Bekende namen uit die tijd zijn Jan Vos (poes), Giel Vos (de kreek), Piet Verbeek (de plaaier), Bertus Vos (de potluis), Cor van der Pol (de dofkool) en Hen Roeland (de kakkau). Namen die weggelopen lijken uit de roman Bint van Bordewijk. Het toenmalige voetbalveld ligt aan de Groenesteeg. Om tijdens de wedstrijden inkijk te belemmeren zijn draden gespannen en wordt een gordijn van jute langs de straat getrokken. In een keet kunnen de spelers zich omkleden. Sanitaire voorzieningen zijn er niet.
Nadat er een aantal jaren niet was gevoetbald besluiten Jan Vos (den berm), Joost Sonneveld (den hakker) en Gerrit Vos (de fangelo) om Achilles Veen op 7 juni 1944 nieuw leven in te blazen.
Ik was zaterdagmiddag in Veen. Het knollenveld met de keet van Jan Fop had plaatsgemaakt voor een schitterend complex met de welluidende naam ‘De Hanen Weide’.
Na afloop van de wedstrijd tegen Jodan Boys raakte ik in het fraaie sponsorhome in gesprek met een supporter van Achilles. “Herman Vos is de naam”, antwoordde hij. “Ik ben 87 jaar en ken deze omgeving heel goed. Het was pure armoede in die tijd meneer. Dat is nu anders” Hij vertelde me ook dat hij onlangs zijn sleutelbeen had gebroken. Gestruikeld over een gevallen portie kibbeling die hij net had gekocht. Verbluft flapte ik er uit “dan is de vis duur betaald meneer Vos”.
Op de terugreis naar Gouda moest ik aan Herman Vos denken. Hij kwam uit een gezin van 15 kinderen. Die mannen van het eerste uur met de naam Vos zouden broers of in ieder geval familie geweest kunnen zijn. Had ik misschien moeten vragen en ook of hijzelf een bijnaam heeft.
Damlust
De afgelopen weken vond in Ivoorkust het WK dammen plaats. Een bizar WK heb ik begrepen. Elke dag moest maar weer worden afgewacht of de wedstrijden gespeeld konden worden omdat de hoteldirectie telkens met verrassingen kwam. Bondscoach Rob Clerc nam geen blad voor zijn mond en had het over corruptie, maffia, het ‘Wilde Westen’ en matchfixing. En op de dag van hun vertrek werd het Nederlandse team gegijzeld door een hoteldirectie die geld wilde zien.
Op dat WK deed ook Martijn van IJzendoorn mee. Deze 23-jarige dammer heeft de afgelopen jaren grote prestaties verricht. Een kleine greep: 7 keer Nederlands jeugdkampioen, 4 keer Europees jeugdkampioen, 1 keer jeugdwereldkampioen. En met Damlust promoveerde hij enkele jaren geleden naar de ereklasse, het Walhalla van het Nederlandse dammen.
Ik heb vaker de loftrompet gestoken over Damlust, de kleine sympathieke Goudse damvereniging. De club van de enthousiaste secretaris Gerard van der Wouden. De club van voorzitter, internationaal grootmeester en voormalig wereldkampioen blindsimultaan Erno Prosman.
Ook dit jaar komt Damlust weer verenigingen tegen die klinkende namen in hun gelederen hebben. Grote namen als Alexander Baliakin, Guntis Valneris, Roel Boomsma, Auke Scholma, Harm Wiersma en Anatoli Gantwarg. En die spelen echt niet voor een paar extra consumptiebonnen. En tussen dat geweld houdt Damlust zich al jaren staande.
Damlust begon de nieuwe damcompetitie zaterdag met een verrassende overwinning op WSDV uit Wageningen. Met kopman Erno Prosman, maar zonder het vertrouwde gezicht van Martijn van IJzendoorn. Hij speelt dit seizoen voor Constant Charlois Rotterdam. Waarom weet ik niet, maar ik heb zo mijn vermoedens. Maar wie ben ik om daar over te oordelen. Feit is dat hij met zijn nieuwe club meteen een nederlaag leed. Wie weet zien we hem toch weer een keer terugkeren in Gouda.
Ambities
Niets is zo veranderlijk als het weer. Dit spreekwoord werd het afgelopen weekend duidelijk in praktijk gebracht. Vorige week deed ik in zomertenue verslag van voetbalwedstrijden van GSV en Olympia, maar dit weekend had mijn korte broek plaatsgemaakt voor een zuidwester.
De herfst had zaterdag aan de Sportlaan zijn intrede gedaan en Pluvius strooide royaal met zijn regenbuien. En zondag was het op Kaagjesland in Reeuwijk helemaal bar en boos. De hoge bomen maakten diepe buigingen, paraplu’s sneuvelden en de bal was moeilijk onder controle te krijgen.
Zaterdag deed ik verslag van Jodan Boys – DUNO. DUNO is een kleine voetbalvereniging uit het Gelderse dorpje Doorwerth, een club met grote ambities. De club versterkte zich met negen spelers, afkomstig van eredivisieclubs, beloftenteams en topamateurverenigingen. De doelstelling is om dit jaar kampioen te worden van de Hoofdklasse A. En als ze de komende wedstrijden net zoveel geluk hebben als zaterdag tegen Jodan Boys, dan zouden ze best een heel eind kunnen komen. De bestuursleden van DUNO waren trouwens vol lof over de prachtige accommodatie van Jodan Boys. “Als u bij ons komt dan waant u zich in de jaren ’50 meneer”. Op Sportpark ‘De Waayenberg’ waart de geest van Gerard ‘toen was geluk heel gewoon’ Cox blijkbaar nog rond.
Maar DUNO heeft een eigen complex en dat is voor die andere ambitieuze Gelderse hoofdklasser Achilles ’29 niet zeker meer. Door interne twisten binnen de familie Derks dreigt de Groesbeekse club van haar vertrouwde terrein te worden verbannen. Sportief is het ook al een drama.
Jodan Boys heeft in ieder geval zijn wedstrijd nog kunnen spelen op Sportpark De Heijkamp. Ik was daar niet bij, maar ik ben van plan om volgend jaar wel naar ‘De Waayenberg’ te gaan.







