Gerritschinkel.nl Columns & meer

Bob Corritore & Friends – You shocked me

Bob Corritore (27 september 1956, Chicago, Illinois) is een Amerikaans bluesharmonicaspeler, producer, radiopresentator en eigenaar van The Rhythm Room, een muziekcentrum in Phoenix, Arizona. Als hij op 12-jarige leeftijd Muddy Waters op de radio hoort is zijn liefde voor de blues geboren. Van zijn jongere broer krijgt hij kort daarna zijn eerste mondharmonica. Bob gaat bluesconcerten bijwonen en op Maxwell Street ziet hij o.a. de bekende bluesharmonicaspelers Big Walter Horton en Big John Wrencher optreden en komt hij ook in aanraking met Junior Wells. In 1981 verhuist hij naar Phoenix, Arizona waar hij optreedt met o.a. Louisiana Red. In 1984 begint hij met zijn blues radioshow en in 1991 opende The Rhythm Room, de bekende blues- en roots concertclub. Zijn debuutalbum All-star blues sessions komt in 1999 uit.

Vorige maand verscheen You shocked me, het nieuwe album van Bob Corritore& Friends. Dit album werd gedurende 12 sessies tussen 2018 en 2022 opgenomen met een all-star band in Tempest Recording in Tempe, Arizona.

Het openingsnummer Hiding place is een lekkere binnenkomer. Een huilende mondharp, een tinkelende piano van Anthony Geraci en zang en gitaar van John Primer die dit nummer ook schreef. Alabama Mike is de uitbundige vocalist in het rauwe Squeeze me baby van Eddie Burns, met een gruizige gitaar van Bob Margolin. Intens is de zang van Diunna Greenleaf in Tiny Topsy’s You shocked me. De gitaristen Margolin en L.A. Jones gaan er fors tegenaan. In de soulblues The world’s in a bad situation is Johnny Rawls de leadvocalist en in de slowblues Somebody stole my love from me is Alabama Mike weer de zanger. In de uptempo Jimmy Dawkins song Blinded is Jimi ‘Primetime’ Smith op gitaar en zang te horen. Kid Ramos en Johnny Main zijn de gitaristen op Josephine met zang van Sugaray Rayford. Fenomenaal is bovendien weer de geweldige mondharp van Corritore. In de slowblues Blue blue water van Jimmy Reed is Oscar Wilson de gastvocalist met zijn soulvolle zang en in het uptempo Train fare van Little Walter neemt Bob Stroger de vocalen voor zijn rekening. Opwindend is daarna de zang van Francine Reed in het door Corritore geschreven Don’t need your permission. Kid Ramos en Johnny Main gaan er gitaristisch weer tegenaan samen met de strakke ritmesectie en de huilende mondharp van Corritore. Willie Buck is de leadvocalist in de vette Chicago bluesballad That ain’t enough. Jimi Smith is de zanger en gitarist in de uptempo bluesrocker Soul food, met backing vocals van Celia King en een spetterende saxsolo van Doug James. Back to the crossroads van Howlin’ Wolf is een bluesballad met zang en gitaar van Bill Perry. Alabama Mike draaft vocaal weer op in de jumpblues Work to be done. Explosief is de zang van Diunna Greenleaf in de shuffle Sunny day friends met een verpletterende mondharp en een hamerende piano van Fred Kaplan. Het slotnummer Blues for hippies, een song van pianist Otis Spann, is een feest met de doordringende zang van Alabama Mike, de tinkelende piano van Kaplan en uiteraard de scheurende mondharp van Bob Corritore.       

Conclusie: Op You shocked me is het ruim een uur volop genieten. Bob Corritore & Friends leveren een staaltje Chicago blues van de bovenste plank.

Tracks cd:

1. Hiding place
2. Squeeze me baby
3. You shocked me
4. The world’s in a bad situation
5. Somebody stole my love from me
6. Blinded
7. Josephine
8. Blue blue water
9. Train fare
10. Don’t need your permission
11. That ain’t enough
12. Soul food
13. Back to the crossroads
14. Work to be done
15. Sunny day friends
16. Blues for hippies

Line-up

• Bob Corritore – mondharmonica
• Alabama Mike – zang (track 2,5,14,16)
• John Primer – zang, gitaar (track 1)
• Diunna Greenleaf – zang (track 3,15)
• Johnny Rawls – zang, gitaar (track 4)
• Sugaray Rayford – zang (track 7)
• Willie Buck – zang (track 11)
• Oscar Wilson – zang (track 8)
• Francine Reed – zang (track 10)
• Bill Perry – zang, gitaar (track 13)
• Bob Stroger – zang (track 9), bas (track 1,5,9,11,14,16)
• Bob Margolin – gitaar (track 2,3,5,9,11,14)
• Jimi ‘Primetime’ Smith – zang (track 6,12), gitaar (track 1,4,5,6,8,9,11,12,14,15,16)
• Kid Ramos – gitaar (track 7,10)
• Johnny Main – gitaar (track 7,10)
• L.A. Jones – gitaar (track 3)
• Patrick Skug – ritme gitaar (track 6,8)
• Johnny Rapp – gitaar (track 12,16), lap steel (track 15)
• Doug James – saxofoon (track 4,12,14)
• Fred Kaplan – piano (track 5,14,15,16)
• Ben Levin – piano (track 3,9,11)
• Anthony Geraci – piano (track 1)
• Shea Marshall – orgel (track 4,6,12)
• Tony Tomlinson – bas (track 6,8)
• Yahni Riley – bas (track 4,12)
• Adrianna Maria – bas (track 3)
• Mike Hightower – bas (track 16)
• Blake Watson – bas (track 7)
• Shy Perrry – keyboard , bas (track 13)
• Wes Starr – drums (track 1,2,3,5,9,11,14)
• Allan West -  drums (track 6,8,)
• Marty Dodson – drums (track 7)
• Brian Fahey – drums (track 4,10,12,13,16)
• Andrew Guterman – drums (track 15)
• Celia King – backing vocals (track 4,12)
• Eboni McDonald – backing vocals (track 4,12)

Steve Earle & The Dukes – Jerry Jeff

In 2009 betoonde singer-songwriter Steve Earle (17 januari 1955, Fort Monroe, Hampton) een muzikale eer aan Townes van Zandt (1944 – 1997) en in 2019 aan Guy Clark (1941 – 2016). Twee overleden Amerikaanse singer-songwriters die Earle als zijn muzikale vaders beschouwt. Zijn derde muzikale vader was Jerry Jeff Walker.

Jerry Jeff Walker, geboren als Ronald Clyde Crosby op 16 maart 1942 in Oneonta, New York, begon zijn muzikale carrière in 1967. Hij is vooral bekend geworden door de in 1968 geschreven klassieker Mr. Bojangles, een song die door veel artiesten op de plaat is gezet, zoals b.v. The Nitty Gritty Dirt Band (die er in 1970 een wereldhit mee scoorde), Sammy Davis jr., Frank Sinatra, Bob Dylan, Harry Nilsson, Tom T. Hall, Robbie Williams, JJ. Cale en Nina Simone. Begin jaren ‘70 verhuisde Walker naar Austin, waar hij in aanraking kwam met het outlaw-circuit en met artiesten als Willie Nelson, Guy Clark, Waylon Jennings en Townes Van Zandt. Walker bracht meer dan 35 albums uit. Jerry Jeff Walker overleed op 23 oktober 2020 op 78-jarige leeftijd. 

Eind augustus verscheen het album Jerry Jeff waarop Steve Earle & The Dukes een ode brengen aan Jerry Jeff Walker.

Het album opent krachtig met de uptempo countryrocker Gettin’ by met fiddle, pedal steel en harmoniezang in het refrein. Het tempo blijft er in het vrolijke Gypsy woman met fiddle en accordeon in. Little bird is een meeslepende ballad met fraaie harmonieen naast de gruizige stem van Earle. Onstuimig gaat het er daarna weer met fiddle, dobro en mandoline aan toe in I makes money (money don’t make me). The Dukes schitteren in de fraaie soulvolle versie van de klassieker Mr. Bojangles. Een pluim is er voor de strakke ritmesectie in het stevige Hill county rain. Charlie Dunn is midtempo outlaw country en in de mooie (semi) akoestische countryballad My old man zijn The Dukes weer voortreffelijk op dreef. Na de intense ballad Wheel wordt het album afgesloten met Old road. Slechts acapella zang afgewisseld met scheurende bluesharpsolo’s.   

Conclusie: Jerry Jeff is een prachtig eerbetoon aan de outlaw countryman Jerry Jeff Walker.

Tracks cd:

1. Gettin’ by
2. Gypsy songman
3. Little bird
4. I makes money (money don’t make me)
5. Mr. Bojangles
6. Hill county rain
7. Charlie Dunn
8. My old man
9. Wheel
10. Old road

Line-up

• Steve Earle – zang, gitaar, mandoline, harmonica
• Chris Masterson – gitaar, mandoline, zang
• Eleanor Whitmore – fiddle, strings, mandoline, zang
• Ricky Ray Jackson – pedal steel, dobro, zang
• Jeff Hill – akoestische en elektrische bas, cello, zang
• Brad Pemberton – drums, percussie, zang
• Tony Leone – drums, zang

www.steveearle.com/news

Merel van de Keer – Ghost in the storm

Merel van de Keer is een singer-songwriter en gitariste uit het Brabantse Raamsdonksveer. Haar stijl is een mengeling van (delta)blues, roots en americana. Gaandeweg heeft ze een heel eigen sound ontwikkeld die een combinatie is van deze genres. Zij begeleidt zichzelf op een resonatorgitaar en een basdrum. Haar inspiratiebronnen zijn o.a. Rory Gallagher, Brother Dege, Rory Block en Sheryl Crow. Haar stem wordt door sommigen vergeleken met die van Janis Joplin en Sue Foley.

Van 2016 tot 2019 was Merel solo-gitariste bij de band VUIG. In 2019 kiest zij voor een solocarrière.   Ze stond o.a. op het Bergs Bluesfestival in Bergen op Zoom (2021), de Asser Bluesdagen (2022) en Parkfeest Oosterhout (2022). In 2021 deed zij mee met de ‘Escape From The Studio’ wedstrijd van Poppodium Volt in Sittard met haar zelf geschreven nummer Ghost in the Storm. Daarmee won ze een plek als support act voor de Grammy-genomineerde Brother Dege (USA).

Dit jaar heeft Merel nieuwe nummers geschreven en ze had het gevoel dat het nu het juiste moment was om die nummers op te nemen. Ze benaderde Jan van Bijnen en Joost Verbraak omdat ze dacht dat die haar daarbij zouden kunnen helpen. De opnames vonden (in één dag) plaats in haar eigen hal, een oud gebouw met een geweldige akoestiek. Het resultaat verscheen op 23 september jl. op haar debuut ep Ghost in the storm.

Het openings- en titelnummer Ghost in the storm, met een indrukwekkend gitaarintro, intense en rauwe zang is een rudimentaire blues die je in de sferen van de Mississippi Delta brengt. Buffalo brengt lekker meanderend gitaarspel van Merel naast haar uitbundige zang en de subtiele begeleiding van Verbraak en van Bijnen. De meeslepende blues Bending rules wordt gedomineerd door een fraaie slide. Mooi en lyrisch is het gitaarspel in Western plain, met wederom heerlijk ingetogen begeleiding van Verbraak en van Bijnen. Merel’s gitaarspel is geweldig in de instrumenal Phoenix, waarin duidelijk is te horen dat Rory Gallagher een van haar inspiratiebronnen is. Uitbundig en rauw is de zang weer in het slotnummer Will you still love me.

Conclusie: Ghost in the storm is pure, eerlijke en ongepolijste blues. Een fraai debuut.

Tracks cd:

1. Ghost in the storm
2. Buffalo
3. Bending rules
4. Western plain
5. Phoenix
6. Will you still love me

Line-up

• Merel van de Keer – zang, resonator gitaar, slide, basdrum
• Joost Verbraak – piano, wurlitzer, soundscapes
• Jan van Bijnen – bas

Lara Taubman – Ol’ Kentucky light

De in New York woonachtige Lara Taubman groeit op in het zuiden van Virginia. Taubman wordt auteur en curator van visuele kunsten in New York City. Een aantal jaren geleden ontdekt ze dat ze ook talenten heeft om muziek te schrijven en te zingen. Ze trekt naar Canada, naar  Wolfe Island, een eiland in de buurt van Kingston, Ontario en daar neemt ze in 2020 haar debuutalbum Revelation op. Ze wordt bij het schrijven van liedjes geïnspireerd door de zgn. Old Time music, muziek waarmee ze in haar jeugd in Virginia opgroeide.

Deze maand verschijnt Ol’ Kentucky light, haar 2^e album. Het idee voor dit album ontstond volgens Taubman op een warme dag in juli 2021 in Manhattan. Op haar koptelefoon speelt het door Mahalia Jackson gezongen gospelnummer If I can help somebody. Later ontmoet ze producer en drummer Steven Williams. Ze heeft al een paar songs geschreven en realiseert zich dat Williams de juiste man is die haar bij het maken van het nieuwe album kan helpen.

Het album opent met de ballad Darkness before the dawn met Etienne Lytle op Hammond-3, Rhodes en grand piano. Het titelnummer Ol’ Kentucky light, tevens op single uitgebracht, is ook een ballad met de ingetogen af en toe vibrerende zang van Taubman en een uitstekende begeleidingsband. Silver linings is fraaie americana met een droge ritmesectie, pedal steel en een lekkere wurlitzer solo. Ook dit nummer is op single uitgebracht. In de ballad Come to me moet ik even wennen aan de hoge stem van Taubman. Uitbundig is de zang soms in Other side of the river. In de gospel Mercy is Etienne Lytle nadrukkelijk aanwezig op Hammond, Rhodes en grand piano. In Lamb to the slaughter vallen het fraaie basspel van Paul Frazier en weer de grand piano van Lytle op. Taubman en Parks nemen beide de leadvocals voor hun rekening in The water, naast de lekkere pianolicks van Lytle. In Bird with a broken wing is Parks weer in vorm met zijn fraaie gitaarwerk en lap steel. In het afsluitende nummer Grace doet de zang van Taubman, met soms lange uithalen, me in de verte denken aan Joni Mitchell.       

Conclusie: Mijn eerste kennismaking met Lara Taubman is mij wel bevallen. Zeker na het album een paar keer beluisterd te hebben durf ik het etiket ‘mooi album’ op Ol’ Kentucky light te plakken.

Tracks cd:

1. Darkness before the dawn
2. Ol’ Kentucky light
3. Silver linings
4. Come to me
5. Other side of the river
6. Mercy
7. Lamb to the slaughter
8. The water
9. Bird with a broken wing
10. Grace

Line-up

• Lara Taubman – zang
• Steven Williams – drums, percussie
• Paul T. Frazier – bas, backing vocals, mellotron (track 5)
• Walter Parks – gitaren, lap steel, banjo, zang
• Etienne Lytle – hammond B-3, piano, accordeon
• Gregory James Elroy McMullen – pedal steel (track 3,7)
• Yvette Rovira – backing vocals (track 7)

Jeffrey Halford and the Healers – Soul crusade

De in Dallas, Texas, geboren singer-songwriter Jeffrey Halford groeit op met de muziek van countryartiesten als Johnny Cash en Roger Miller. In 1963 verhuist het gezin naar California. Na zijn middelbare school speelt hij gitaar in een streetband liedjes van o.a. Jerry Lee Lewis, Chuck Berry, Robert Johnson en The Ventures. Hij treedt dan ook op in clubs in Oakland waar hij speelt met bluesmuzikanten als Mississippi Johnny Waters en J.J. Malone. Later vormt hij de rockabillyband The Snappers die o.a. optreden met Chris Isaak, The Blasters en The Beat Farmers.

In 1991 verschijnt Halford’s titelloze debuutalbum. Sinds 1999 maakt hij platen met zijn band Jeffrey Halford & The Healers en delen zij het podium met o.a. Etta James, Taj Mahal, Los Lobos, Jimmy Cliff, John Hammond, Guy Clark, Greg Allman en Chuck Prophet. De band opereert vanuit San Francisco.

Deze maand verschijnt Soul crusade, het nieuwe album van Jeffrey Halford and the Healers. Een album met elf songs waarbij Halford is geïnspireerd door gospel, folk, soul en blues.

Het openingsnummer Another skyline is een lome maar opwindende soulblues met fraaie backing vocals. Take it slow is uptempo americana in de sfeer van J.J. Cale en in Pie eyed poet’s plea zitten duidelijk invloeden van New Orleans. Heerlijk is de slepende pedal steel van Tom Heyman in het laid back Wandering kind en Adam Rossi streelt daarna zijn keys in Kitchen door. Mooie midtempo gospelachtige soul. Met Sinner man duiken we de delta blues in. Hannah Halford is te horen in de backing vocals in de prachtige gospel Walk to the river. Pescadero is mooi gezongen americana met keys en ingetogen gitaarlicks. Vuig gitaarwerk is te horen in het stevige Devil, met Hannah Halford en Kira Kessel in de backing vocals. De ballad Picture in my mind is een song waarin de doorleefde stem van Jeffrey Halford helemaal tot zijn recht komt. De pedal steel van Bruce Kaphan mag er ook zijn. Het album eindigt met Sad sinking feeling soulvol en met een vleugje folk.  

Conclusie: Op Soul crusade worden soul, blues, gospel en americana tot een zeer smakelijk geheel gesmeed.

Tracks cd:

1. Another skyline
2. Take it slow
3. Pie eyed poet’s plea
4. Wandering kind
5. Kitchen door
6. Sinner man
7. Walk to the river
8. Pescadero
9. Devil
10. Picture in my mind
11. Sad sinking feeling

Line-up

• Jeffrey Halford – gitaar, zang
• Adam Rossi – keys, drums, zang, bas
• Mike Anderson – bas
• Aaron Halford – gitaar, bas en zang (track 3,4)
• Hannah Halford – zang (7,9)
• Kira Kessel – zang (track 9)
• Tom Heyman – pedal steel (track 4)
• Bruce Kaphan – pedal steel (track 10)
• Bill MacBeath – bas, zang (track 1,6,9,10)
• Preacher Boy – gitaar (track 2)
• Vicky Randle – zang (track 10)
• Kevin White – bas (track 2,5)
• Rob Hooper – drums (track 1,9,10)

Heather Nova – Other shores

Heather Nova (6 juli 1967) is een singer-songwriter uit Bermuda, dochter van een moeder uit Nova Scotia (Canada) en een vader uit Bermuda. Ze begint op jonge leeftijd met gitaar en viool spelen en ze schrijft haar eerste liedje als ze pas 12 jaar is. In 1989 studeert ze af aan de Rhode Island School of Design. Ze volgt ook poëzielessen, maar songwriting blijft haar passie. Nova breekt in 1994 door met het album Oyster. Ze treedt regelmatig op bij festivals. In Nederland is Heather Nova ook geen onbekende want ze treedt in 1994, 1995, 1998, 2000 en 2005 op Lowlands op, in 1995, 1999 en 2000 op Pinkpop, in 2010 op Bospop en in 2011 op Crossing Border.

Vorige maand verscheen Other shores, het nieuwe album van Heather Nova. Een album met dertien covers. Een bonte verzameling van songs die je niet direct van haar zou verwachten.  

Het openingsnummer Waiting for a girl like you, een song van Foreigner uit 1981, heeft mooie pianoklanken, maar ik moet even wennen aan de stem van Nova als ze in het refrein ‘omhoog’ gaat. In John Lennon’s Imagine is het vooral ook genieten van de mooie bijdrage van Midori Jaeger op cello. Stayin’ alive is in de oorspronkelijke versie van The Bee Gees heel uitbundig, maar Nova doet het wat rustiger aan. Ingetogen is Fireproof , een song van The National, met mooie akoestische gitaarlicks. Uitbundiger is de zang in Never gonna give you up, de grote hit van Rick Astley uit 1987. De rust keert daarna weer terug in Don’t stop believin van Journey, waarna het tempo in het Pixies nummer Here comes your man weer omhoog gaat. Nova is mooi op dreef in Fragile, de ballad van Sting uit 1987. In Like a hurricane van Neil Young is de cello van Midori Jaeger weer zeer fraai naast de ingetogen zang van Heather Nova. Vincent Lions brengt mooie gitaarlicks in het met vibrerende stem gezongen Cold little heart van Michael Kiwanuka uit 2016. Het Buzzcock’s nummer Ever fallen in love uit 1978 heeft weer meer uptempo en de percussie van Felix Tod en Emeline Lavender maken het allemaal wat pittiger. Apart is Message personnel, een chanson van Francoise Hardy en Michel Berger (1947-1992) uit 1973. Mooie baslijnen en gitaarlicks van Lions met zang in het Engels en Frans. In het volledig acapella gezongen slotnummer Sailing, oorspronkelijk van The Sutherland Brothers uit 1972 maar vooral bekend van Rod Stewart die er in 1975 een grote hit mee scoorde, bewijst Heather Nova haar grote vocale kwaliteiten.      

Conclusie: Ik kan hier met plezier naar luisteren.

Tracks cd:

1. Waiting for a girl like you
2. Jealous guy
3. Stayin’ alive
4. Fireproof
5. Never gonna give you up
6. Don’t stop believin
7. Here comes your man
8. Fragile
9. Like a hurricane
10. Cold little heart
11. Ever fallen in love
12. Message personnel
13. Sailing

Line-up:

• Heather Nova – zang, piano, akoestische gitaar
• Felix Tod – bas(track 3), percussie (track 3,11)
• Midori Jaeger – cello (track 2,5,9)
• Vincent Lions – bas (track 4,12), gitaar (track 4,10,12)
• Emeline Lavender – percussie (track 11)

Tedeschi Trucks Band – I am the moon IV: Farewell

De in 2010 door gitarist Derek Trucks en zangeres-gitariste Susan Tedeschi opgerichte Amerikaanse rock- en bluesband Tedeschi Trucks Band is bezig met een ambitieus project, nl. een vierdelige albumreeks I am the moon,  24 originele songs met in totaal meer dan twee uur muziek. Bij het schrijven van de liedjes werden Tedeschi en Trucks geïnspireerd door het gedicht Layla & Mainun van de 12^e eeuwse Perzische dichter Nezami Ganjavi.

Op 3 juni 2022 verscheen I am the moon: I cresent en op 1 juli jl. is I am the moon II Ascension  verschenen. Het derde deel I am the moon: III The fall is eind juli uitgebracht. En nu is het vierde en laatste deel verschenen: I am the moon: IV Farewell. Met een speelduur van bijna een half uur is dit het kortste album.

Het openingsnummer Last night in the rain is een prachtig gearrangeerde song waarin alle 12 bandleden hun beste muzikale beentje voorzetten. In Soul sweet song is een hoofdrol voor het bijtende gitaarwerk van Derek Trucks, de piano van Gabe Dixon en de fraaie backing vocals. Het is een mooie song met herinneringen aan Kofi Burbridge, de op 15 februari 2019 overleden toetsenist en fluitist van The Derek Trucks Band en later van Tedeschi Trucks Band. Schitterend is de zang van Susan Tedeschi in D’Gary. Vermeldenswaard is hier ook de (te korte) jazzy saxsolo van Kebbi Williams. Maar het nummer wordt gedragen door de zeer fraaie lange gitaarsolo met Afrikaanse invoelden van Trucks. Die Afrikaanse invloeden heeft hij van D’Gary, (pseudoniem van Ernest Randrianasolo), een singer-songwriter-gitarist uit Madagaskar. Mike Mattison neemt de leadvocals voor zijn rekening in de schitterende meerstemmig gezongen gospelachtige ballad Where are my friends. In de laatste twee songs is Susan vocaal weer in absolute topvorm met haar uitbundige zang, naast de akoestische gitaar van Trucks, in I can feel you smiling, en in het slotnummer Another day, waarin de band ook fantastisch op dreef is.

Conclusie: Net als deel I, II en III is ook deel IV om je vingers bij af te likken. Het ambitieuze project I am the moon is meer dan geslaagd. Wat mij betreft een muzikaal hoogtepunt tot nu toe in de carrière van Tedeschi Trucks Band.

Tracks cd:

1. Last night in the rain
2. Soul sweet song
3. D’Gary
4. Where are my friends
5. I can feel you smiling
6. Another day

Line-up

• Susan Tedeschi – zang, gitaar
• Derek Trucks – lead gitaar, akoestische gitaar
• Mike Mattison – gitaar, zang
• Gabe Dixon – keys, zang
• Brandon Boone – bas
• Tyler Greenwell en Isaac Eady – drums, percussie
• Alecia Chakour en Mark Rivers – zang, percussie
• Kebbi Williams – saxofoon
• Ephraim Owens – trompet
• Elizabeth Lea – trombone

Kirk Fletcher – Heartache by the pound

Als de 8 jarige Kirk Fletcher (23 december 1975, Belflower, California).zijn broer Walter gitaar ziet spelen in de kerk van zijn vader weet Kirk wat hij ook wil, gitaarspelen. Niet lang daarna speelt hij samen met zijn broer in de kerk van zijn vader. Als tiener ontmoet Kirk Jeff Rivera, de gitaartechnicus van Robben Ford. Midden jaren ’90 leert hij nog meer bluesmuzikanten kennen en leert veel van hen. In 1999 verschijnt zijn debuutalbum I’m here & I’m gone. In 2004 is Fletcher medeoprichter van de bluesband The Mannish Boys. Tussen 2005 en 2008 is Fletcher gitarist bij The Fabulous Thunderbirds. Hij speelt ook met Eros Ramazotti, Charly Musselwhite en Joe Bonamassa tijdens hun tournees.

Eind juli verscheen Heartache by the pound, het 7^e studioalbum van Kirk Fletcher. De nieuwe nummers voor het album schreef hij, in samenwerking met bassist Richard Cousins (Robert Cray Band), tijdens de COVID-19 pandemie in Zwitserland. Het album is geproduceerd door Fletcher in de legendarische FAME Studios in Muscle Shoals, Alabama. Fletcher weet zich omringd door een uitstekende all-star begeleidingsband.

Het openingsnummer Shine a light on love is ontspannen soulblues met blazers, lekker gitaarwerk en krijgt door de backing vocals een gospelachtig karakter. Ook in Afraid to die, too scared to live, druipt, mede dankzij de blazers, de soul van af. Invloeden van Albert King zijn duidelijk aanwezig. Het titelnummer Heartache by the pund is ook weer door de blazers en de backing vocals een feest van het oor. I’ve made nights by myself, de cover van Albert King (1923-1992) wordt gekenmerkt door de droge ritmesectie en het fameuze gitaarwerk van Fletcher. Passievol is de zang in The night’s calling for you. Sfeervol zijn de ARP strings en fraai de gitaarlicks. Wrapped up, tangled up in the blues is blues in de stijl van Robert Cray, met strak drukwerk. Het door Dennis Walker geschreven Wrong kind of love opent met drums, gevolgd door een funky gitaar en een fraaie bas en eindigt met een vette gitaarsolo. In de ook door Dennis Walker geschreven ballad I can’t find no love valt het orgelspel op. Wildcat tamer, een song van singer-songwriter Tarheel Slim (1923-1977), is een uptempo rocker met een tinkelende piano en een strakke gitaarsolo. Het mooiste wordt voor het laatst bewaard, want de prachtige passievol gezongen ballad Hope for us is vooral door de magische en explosieve gitaarsolo van Fletcher een uitstekend slotakkoord.

Conclusie: Heartache by the pound is een mooi passievol album.

Tracks cd:

1. Shine a light on love
2. Afraid to die, too scared to live
3. Heartache by the pound
4. I’ve made nights by myself
5. The night’s calling for you
6. Wrapped up, tangled up in the blues
7. Wrong kind of love
8. I can’t find no love
9. Wildcat tamer
10. Hope for us

Line-up

• Kirk Fletcher – gitaar, zang
• Reese Wynans – orgel, piano, Wurlitzer,
• Randy Bermudes – bas
• Terence F. Clark – drums, percussie
• Travis Carlton – bas
• Lemar Carter – drums, percussie
• Alan Hertz – drums
• Josh Smith – gitaar, pedal
• Alberto Marsico – orgel, bas,
• Alessandro Minetto – drums
• Jeff Babko – ARP strings (track 5,7)
• Scott Kinsey – piano, orgel (track 10)
• Joe Sublett – saxofoon
• Mark Pender – trompet
• Jade MacRae – backing vocals
• Michael Landau – gitaar (track 5), zang

Tedeschi Trucks Band – I am the moon III: The fall

De in 2010 door gitarist Derek Trucks en zangeres-gitariste Susan Tedeschi opgerichte Amerikaanse rock- en bluesband Tedeschi Trucks Band is bezig met een ambitieus project, nl. een vierdelige albumreeks I am the moon,  24 originele songs met in totaal meer dan twee uur muziek. Bij het schrijven van de liedjes werden Tedeschi en Trucks geïnspireerd door het gedicht Layla & Mainun van de 12^e eeuwse Perzische dichter Nezami Ganjavi.

Op 3 juni 2022 verscheen I am the moon: I cresent en op 1 juli jl. is I am the moon II Ascension  verschenen. Het derde deel I am the moon: III The fall is eind juli uitgebracht.

Het openingsnummer Somehow is lekker rockende R&B met geweldige soulvolle zang van Tedeschi en doordringend bluesy (slide) gitaarwerk van Trucks. In het mooi gezongen None above wordt Tedeschi vocaal ondersteund door Alecia Chakour. Explosief is Tedeschi ’s zang in Yes we will, met Alecia Chakour, Mark Rivers en Gabe Dixon in de backing vocals. Naast de strakke ritmesectie gooit Trucks er een aantal fameuze bluesy (wah wah) gitaarsolo’s uit. Gravity begint met een mooi piano-intro van Dixon, die hier ook de leadvocals voor zijn rekening neemt. Daarna is het funk wat de klok slaat met de blazerssectie, hier aangevuld met de sousafoon van Adrian Jackson, en het vette gitaarwerk. De jazzy piano geeft je tevens het New Orleans gevoel. Mike Mattison is de leadzanger in de schitterende ballad Emmaline. Fraai is ook weer het pianospel van Dixon. Geweldig is de zang van Tedeschi in de fraaie ontroerende gospelachtige ballad Take me as I am. Mark Rivers is ook leadvocalist en de backing vocals doen de rest. Derek Trucks kan niet achterblijven en trakteert op een lyrische gitaarsolo. Al met al een hartverscheurend mooi slotakkoord.  

Conclusie: Het is (weer) puur genieten. Grote klasse. Op naar de climax van deel IV Farewell dat op 26 augustus verschijnt

Tracks cd:

1. Somehow
2. None above
3. Yes we will
4. Gravity
5. Emmaline
6. Take me as I am

Line-up

• Susan Tedeschi – zang, gitaar
• Derek Trucks – lead gitaar, akoestische gitaar
• Mike Mattison – gitaar, zang
• Gabe Dixon – keys, zang
• Brandon Boone – bas
• Tyler Greenwell en Isaac Eady – drums, percussie
• Alecia Chakour en Mark Rivers – zang, percussie
• Kebbi Williams – saxofoon
• Ephraim Owens – trompet
• Elizabeth Lea – trombone
• Marc Quinones – congas, percussie
• Adrian Jackson – sousafoon

Marina Rocks – Austin to Houston

De in Austin, Texas, geboren Marina ‘Rocks’ Jenkins kreeg al heel jong van haar moeder haar eerste gitaar. Van 2005 tot 2016 is zij de frontvrouw van het powertrio The Guppies uit Houston. De band deelt de podia met o.a. Aerosmith, Jethro Tull, Kansas, Deep Purple, Joe Satriani en America.

Als soloartiest staat ze in het voorprogramma van Terri Hendrix, Lloyd Maines, Joe Ely, Hayes Carll, Shake Russell en Jesse Dayton. Haar soloalbums Believe in love (2010) en The Comeback Kid (2013) worden in de pers goed ontvangen. Rocks krijgt ook meerdere onderscheidingen, zoals de 1^e prijs in de Winner Ëddie’s Attic Songwriting Competition, een prijs door eerder door o.a. John Mayer werd gewonnen.  

In de COVID-19 pandemie zit Marin, zoals veel artiesten, zonder werk. In die tijd leert ze zichzelf in haar huisstudio Two-Fisted Pixie in Houston audio- en video-opnamen maken.

Deze maand verschijnt haar nieuwe album Austin to Houston.

De vrolijkheid komt je tegemoet in het openingsnummer Joy. Handclapping, lekker ontspannen gitaarwerk, mooie baslijnen en ik denk dat Marina goed geluisterd heeft naar Graceland van Paul Simon. Cray cray is melodieuze americana. Gitaar en zang zijn heel mooi in het ingetogen akoestische Sleepy hollow. In het uitbundige Shine is de pedal steel van Lloyd Maines een streling voor het oor. Prachtig is daarna Marina’s zang in het country getinte Last goodbye. Het hoogtepunt van dit album is wat mij betreft het meeslepende Nothin’, een song van Townes van Zandt van diens album Delta Momma Blues uit 1970. Comeback Kid2 is weer heerlijke melodieuze americana met ontspannen gitaarwerk. Zeer fraai is het gitaarwerk tenslotte ook in het slotnummer, waarbij we met het instrumentale Sleepy hollow in de deltablues verzeild raken.      

Conclusie: De tot nu toe voor mij onbekende Marina Rocks heeft mij blij gemaakt met het zeer prettig in het gehoor liggende Austin to Houston.

Tracks cd:

1. Joy ride
2. Cray cray
3. Sleepy hollow
4. Shine
5. Last goodbye
6. Nothin’
7. Comeback Kid2
8. Sleepy hollow (revisited)

Line-up

• Marina Rocks – zang, gitaren
• Lloyd Maines – pedal steel (track 4)
• Alex Rodriguez – bas (track 1)
• Aden Bubeck – bas (track 2,4,5,7)
• Pat Menske – percussie (track 1,2,7)