Sherman Holmes – One step ahead of the blues
Zanger-bassist Sherman Holmes is geboren op 29 september 1939 in Plainfield, New Jersey en groeit op in Virginia. In 1979 richt hij samen met zijn broer zanger-gitarist-pianist Wendell en drummer-zanger Willy ‘Popsy’ Dixon The Holmes Brothers op, de Amerikaanse band die blues, gospel, soul, R&B, rock ‘n ‘ roll en country in hun muziek verenigt. Hoewel zij al jaren optreden worden ze pas eind jaren ’80 bekend en vanaf 1992, als ze een platencontract krijgen bij Real World Records, gaat het snel met hun carrière. Ze treden op met o.a. Bob Dylan, Van Morrison, Bruce Springsteen, Patti Smith, Willie Nelson en veel anderen. In 2015 overlijden Wendell Holmes en Popsy Dixon, waardoor er een einde komt aan de oorspronkelijke bezetting van The Holmes Brothers en valt de band uiteen. Sherman blijft echter muziek maken en begint met The Sherman Holmes Project een nieuw hoofdstuk. In 2017 leidt dat tot het album The Richmond Sessions.
Deze maand verscheen er weer een nieuw album van de 87-jarige Sherman Holmes, One step ahead of the blues, een album met elf songs met soul, blues en gospel. Op dit door Andreas Werner geproduceerde album zijn verschillende gastmusici te horen zoals The Blind Boys of Alabama en
The Honorary Holmes Sisters.
Het album opent heerlijk swingend met het titelnummer One step ahead of the blues met de fameuze Muscle Shoals Horns. Fraaie orgeltonen zijn te horen in de prachtige gospel You’re livin’ does your preachin’ met The Blind Boys of Alabama in de backing vocals. Strak is het drumwerk van Lynn Williams in het funky Voices in the hall, een van de drie composities van Sherman Holmes. Lekkere bluesy gitaarlicks zijn er naast de vitale bariton in het vlotte Strike when the iron is hot. The Funky Chester Rhythm Section, met een pompende bas van Paul Ossola, is sterk in de intens gezongen blues The blues done got my soul. In de gospelballad Oh America (still standing) horen we voor de eerste keer de hemelse backing vocals van The Honorary Holmes Sisters die daarna in het opwindende One more go ‘round naast de flonkerende piano van Harvey Thompson jr. opnieuw de harmonieen verzorgen. Genieten is het daarna weer van de blazers in Prophet in another land. Soul van grote klasse! Fair to Midland is een heerlijke akoestische blues met een fijne gitaarsolo van Andreas Werner. I’m so lonely is een oorspronkelijk nummer van The Holmes Brothers. De versie op dit album is een ingetogen soulbluesballad met een jazzy pianosolo en de ‘smachtende’ zang van Sherman Holmes. Het formidabele slotakkoord is de akoestische gospelblues Change my heart met voor de tweede keer vocale klasse van The Blind Boys of Alabama.
Conclusie: Herinneringen aan The Holmes Brothers komen bij mij boven. One step ahead of the blues is een album van een vitale 80-er om volop van te genieten.
Tracks:
- One step ahead of the blues
- Your livin’ does your preachin’
- Voices in the hall
- Strike while the iron is hot
- The blues done got my soul
- Oh America (still standing)
- One more go ‘round
- Prophet in another land
- Fair to Midland
- I’m so lonely
- Change my heart
Line up:
- Sherman Holmes – zang
- The Funky Chester Rhythm Section
- Paul Ossola - bas
- Lynn Williams – drums
- Harvey Thompson jr. – keyboards
- Andreas Werner – gitaar
- The Blind Boys of Alabama - zang
- The Music Shoals Horns - blazers
- Honorary Holmes Sisters - zang
- Catherine Russell
- Joan Osborne
- Amy Helm
- Ada Dyer
Oudjes
Ik moet de laatste tijd regelmatig denken aan de bekende Nederlandse uitdrukking ‘de oudjes doen het nog best’. De term oudjes kan op veel etiketten worden geplakt, van een klassieke auto uit de jaren ’60 tot een cabaretier die nog 50 jaar nog relevant is. Een rockgroep die al meer dan 60 jaar aan de weg timmert en die dit jaar opnieuw bewijst dat ze nog steeds fans en recensenten enthousiast kunnen maken. Oud-politici en voormalige andere zwaargewichten, die als mastodonten blijkbaar nog steeds invloedrijk zijn en te pas, maar vooral vaak te onpas, in talkshows verschijnen om hun visie tentoon te spreiden.
En dan zijn er natuurlijk de oudjes in de sport. Zo is daar wielrenster Marianne Vos die afgelopen weekend op 39-jarige leeftijd haar 15e wereldtitel pakte. Ze denkt nog niet aan stoppen begreep ik. Bauke Mollema vond zaterdag wel dat hij op zijn 39e met wielerpensioen kon gaan. Hij nam bescheiden afscheid zoals een nuchtere Groninger betaamd. De Kroatische voetbalinternational Luka Modric (41) gaat ook nog even door als het aan hem ligt. Lionel Messi hield het vorige week op zijn 39e ook voor gezien. Hij blijft wel voetballen, maar de bondscoach van Argentinië hoeft hem niet meer op te roepen. Het afscheid van deze grote voetballer vond ik enigszins lachwekkend en het ontbrak er nog maar aan dat in zijn vaderland een 14-daagse periode van nationale rouw werd afgekondigd.
Maar het kan nog gekker. De Portugees Christiano Ronaldo (41) denkt nog steeds dat hij onze lieve heer is, want hij eist gewoon dat de bondscoach van Portugal hem altijd opstelt. Het gekke is dat zelfs de politiek zich er mee bemoeit. Ik was nooit zo’n fan van Ronaldo en na zijn recente escapades heeft hij zijn mini restje sympathie bij mij helemaal verspeeld.
Maar over het algemeen heb ik een zwak voor de oudjes in de sport. Dat had ik ook voor de ‘diesel van Havelte’, oud-marathonschaatser Jan Roelof Kruithof, die vorige week op 89-jarige leeftijd overleed.
U mist de ‘oude’ Goudse sporters. Daarover een volgende keer.