Je hebt wel eens van die dagen
Vorige week donderdag was ik in Rotterdam in Museum Boymans van Beuningen en bekeek de prachtige tentoonstelling Van Bosch tot Bruegel, de ontdekking van het dagelijks leven in de 16e eeuw. Schilderijen en prenten van oplichters, dronkenlappen en zotten in allerlei gedaanten. De keurig werkende burger is in geen velden of wegen te bekennen.
Ik vroeg me af of Jheronimus Bosch, als hij nu had geleefd, van zijn beroemde schilderij De Hooiwagen een voetballuik had kunnen maken. Munitie genoeg. Een borreltafel waar de grootst mogelijke onzin wordt uitgekraamd en ongein wordt uitgehaald. Als Neanderthalers uitgedoste zogenaamde supporters. Voetballers die elkaar binnen de lijnen als vandalen naar het leven staan. Een speciaal hoekje waarin ellebogen worden uitgedeeld. Een optocht van vogelvrij verklaarde scheidsrechters.
Ik moet u bekennen dat ik wel eens van die dagen heb waarop ik denk “laat die hele voetbalwereld de rambam maar krijgen”. Van muggen worden olifanten gemaakt. Bestuurders worden van alles beticht en voor alles en nog wat uitgemaakt. Ze krijgen mailtjes in de mailbox waar de intelligentie niet altijd van afdruipt. Emotie, sentimenten en realisme strijden om voorrang. Argumenten spelen vaak een ondergeschikte rol. En bij het opmaken van de balans blijken er vaak alleen maar verliezers te zijn. Maar ondanks alles blijft voetbal toch een verrekt leuk spelletje.
Wij gaan naar Rio
De Nederlandse turnmeiden zorgden zaterdag voor een enorme verrassing. Directe plaatsing voor de Olympische Spelen. Geen verdere kwalificatierondes. “Rio door de voordeur” aldus bondscoach Wiersma.
Op veel fronten zijn sporters bezig zich te kwalificeren voor Rio de Janeiro. Begin volgend jaar kunnen de Nederlandse waterpolovrouwen zich in het Groenhovenbad in Gouda kwalificeren. En wie weet haalt Reeuwijker en Oud Donkiaan Robin van Galen het sterke staaltje uit om zich ook met het mannenteam te plaatsen. Dat zou wel een sensatie zijn, maar als sportgek heeft hij vast gekeken naar de turnmeiden.
Voor de Paralympics in Rio heeft zich in ieder geval al een Gouwenaar geplaatst. Ronald Hertog, die vier jaar geleden in Londen bij het speerwerpen een bronzen medaille haalde, gaat volgend jaar proberen eremetaal te halen bij het verspringen. Dat hij in vorm is bewees hij vrijdag bij het WK in Doha (Quatar). Zijn afstand van 7.26 meter was goed voor zilver.
Ronald Hertog is al zeker van Rio, maar er zijn nog meer Gouwenaars bezig om zich te plaatsen voor de Paralympics. Stephen de Vries, de visueel handicapte wielrenner van GRTC Excelsior, die in maart wereldkampioen achtervolging werd, is volop in training. En ook Tim van Duuren, de talentvolle zwemmer van GZCDONK gaat voor een Olympisch startbewijs. Het worden spannende tijden als ze dat al niet zijn.
De lof der zotheid
Als je zaterdag in de Goudse binnenstad was kwam je ze overal tegen. Pestdokters, narren, fantasierijke adellijke dames en de moeder van de hoofdfiguur om wie alles draaide, Desiderius Erasmus, de grote humanist die streed voor vrijheid, vrede, naastenliefde en verdraagzaamheid. In De Lof der Zotheid beschrijft hij misstanden zoals inhaligheid, leeghoofdigheid en corruptie, hoewel dat laatste woord denk ik toen nog niet bestond.
Hoe zou Erasmus hebben gereageerd als hij nu had geleefd? Hij zou waarschijnlijk een vlammend pamflet hebben geschreven over de misstanden bij de FIFA. Sepp Blatter zou als een middeleeuwse bisschop zijn neergesabeld. De voetballers van Oranje hadden een steek onder water gekregen. Niet presteren maar wel heel veel geld opstrijken. Weg met al die inhaligheid. Vrede en naastenliefde waren de laatste weken ook niet aanwezig op de sportvelden. Voetballers en hockeyers die scheidsrechters te lijf gaan. Erasmus zou zich als Rotterdammer/Gouwenaar hebben geschaamd tijdens de wedstrijd NOC Kralingen – DONK.
Zaterdag zag ik Jodan Boys - Noordwijk. Het was Zotte Zaterdag, dus je kon van alles verwachten. En het werd een zotte zaterdag. Schitterende doelpunten, vooral die omhaal a la Marco van Basten. Maar de zotheid zat in de slotfase. Ook hier sloegen bij een speler weer de stoppen door. Ik vind dat die zondaren als bijkomende straf ook snel de Lof der Zotheid moeten gaan lezen.
The special one
Jürgen Klopp is de nieuwe trainer van voetbalclub Liverpool. Hij maakte zich in Engeland meteen populair door zijn opmerking dat hij “the normal one” is. Een sneer naar collega José Mourinho, die zich zonder gêne “the special one” noemt.
Voetbaltrainers proberen vaak op allerlei manieren de aandacht te trekken. Neem Louis van Gaal die na een verloren wedstrijd doodleuk beweert dat zijn team uitstekend heeft gespeeld. Of Aad de Mos, ook wel Aadje Afkoopsom genoemd. “Ik ben een garantie voor succes” was zijn motto, maar hij kon Sparta niet voor degradatie behoeden. “Magic”Dick Advocaat, die constant op zijn vingers fluitend probeert zijn voetballers op te zwepen. “Don” Leo Beenhakker. “Ach Jack ik word daar zo moe van” en hij strijkt nog eens door zijn grijze haardos. Guus “Geluk “Hiddink had veel succes, maar zijn laatste kunstje als bondscoach was een drama.
Vrijdag had ik een interview met Robin van Galen, de waterpolocoach die eeuwige roem vergaarde tijdens de Olympische Spelen in Beijing. Een heel aardige en een realistische coach. Geen roeptoeter die verkondigt dat hij het allemaal wel even zal fiksen. En zijn hart zit ook op de juiste plaats. De organisatie van het NK jeugdwielrennen volgend jaar in Reeuwijk verdient een felicitatie omdat zij deze “special one” heeft kunnen strikken om als “uithangbord” op te treden.
Klaar voor de start
In een zonovergoten Groenhovenpark werd zaterdag de nieuwe atletiekbaan van AV Gouda feestelijk geopend. Een trotse voorzitter Rob Oostdam glunderde van oor tot oor. En terecht, de Goudse atletiekvereniging mag trots zijn op deze prachtige accommodatie met betere mogelijkheden voor speerwerpers, kogelstoters, sprinters, midden- en langeafstandlopers. En met een heuse steeplebak.
De oude atletiekbaan stond de afgelopen jaren aan de basis van heel veel successen van Goudse atleten. Roland van Zuilen gooide er zijn eerste discus, sprong voor het eerst hoog en zette er zijn eerste hinkstapsprong. Sprintster Laura Molenaar heeft er ontelbare hordes genomen. De succesvolle meerkampers Pim Jehee en Tim Dekker waren er kind aan huis. Kogelstoter Rutger Smith heeft er nog een paar jaar zijn domicilie gehad. Wereldkampioene halve marathon Anne van Dijk liep zaterdag nog beduusd over haar titel rond. De komeetachtige carrière van polstokhoogspringster Femke Pluim is in het Groenhovenpark gestart. En niet te vergeten Pascal van Norden, die vorige maand Nederlands kampioen op de 100 km (!) is geworden.
De nieuwe baan als nieuwe uitdaging voor de vele talenten. Telkens slaagt AV Gouda er in toppers af te leveren. Zonder de anderen tekort te doen wil ik er eentje uitlichten, Shaquille Haverkamp. Terecht dat de VGSO hem in hun Topsportfonds heeft opgenomen. Een topsprinter in de dop. Usain Bolt is gewaarschuwd!
Monsterscores in het voetbal
Stel je bent een argeloze supporter die zich heeft verslapen en je kijkt afgelopen zaterdagmiddag even over vier op het scorebord, dan geloof je je ogen niet. Met nog minder dan tien minuten te spelen staat er 0-1 op het scorebord. Gouda achter tegen WVC, het team dat stijf onderaan staat en louter dikke nederlagen heeft geleden? Drie minuten voor tijd stond er 1-1. Maar voetbalscoreborden kennen geen dubbele cijfers, want Gouda won met 11-1, een monsterscore tegen een team dat wel wilde maar niet kon.
Monsterscores, je komt ze regelmatig tegen in het voetbal. ONA won onlangs met maar liefst 13-0 en ik dacht terug aan die beruchte wedstrijd uit 2013. In een winters Reeuwijk werd de wedstrijd RVC’33 – Aeolus gespeeld. Het sneeuwde enorm en de lijnen op het kunstgrasveld waren nauwelijks zichtbaar. Na een ruststand van 8-0 werd het uiteindelijk 17-3 voor de Reeuwijkers, gezien het aantal kansen nog een bescheiden uitslag.
Monsterscores, ze zijn leuk, maar de waarde van zo’n wedstrijd is eigenlijk nul komma nul. Aan de andere kant is het wel mooi dat deze uitslagen voorkomen, al was het alleen maar voor de trouwe supporters. En hoewel een 0-0 wedstrijd wel degelijk aantrekkelijk kan zijn, zijn doelpunten toch de slagroom op de taart. Het spijt me voor Mister null-null Frits van Turenhout.
1500!!!
Ik wil u graag even ruim 30 jaar mee terug nemen in de tijd naar 1984. Het jaar dat de Olympische Spelen voor het eerst in een Oostblokland worden gehouden. In Sarajevo in het toenmalige Joegoslavië. Jacques Hanegraaf wint de Amstel Gold Race. De beroemde sportcommentator Theo Koomen komt door een verkeersongeval om het leven. Het Nederlands dameshockeyelftal verslaat de Sovjet Unie met 2-0 en wordt Europees kampioen. De voetballers van Frankrijk verslaan Spanje in de finale met 2-0 en worden Europees kampioen. De Amerikaanse president Ronald Reagan vergat even dat de microfoon nog open stond en grapte dat hij zojuist de VS opdracht had gegeven de Sovjet Unie te bombarderen. Danny de Munck scoort met Ik voel me zo verdomd alleen een grote hit in Nederland. In de bioscoop is de film Ghostbusters een kaskraker. Het geboortejaar van judoka Dex Elmont, van voetballer Arjen Robben, van voetballer Wesley Sneijder, van zwemster Hinkelien Schreuder, van de Italiaanse wielrenner Mauro Santambrogio, van darter Jelle Klaasen en van de Goudse zangeres Hind. Het verongelukken van de Nederlandse motorcoureur Jumping Jack Middelburg op het stratencircuit van Tolbert. Het overlijden van oud keeper doelman Piet Kraak. Het verongelukken van de Portugese wielrenner Joaquim Agostinho. Zomaar een greep uit mooie, merkwaardige, minder leuke en zonder meer trieste onderwerpen uit 1984.
Maar 1984 was ook het jaar waarin de eerste editie van Gouwestad Sport werd uitgezonden. Begonnen met een kwartiertje sportberichten op de zaterdagmiddag, maar vervolgens werd de zendtijd al snel uitgebreid en in september 1985 was Gouwestad Sport ook op de zondag-middag te beluis-teren. Ik wist dat niet precies meer, maar ik zag gisteren het plakboek van Ron Spoor en toen ging het hele verleden weer leven. Foto’s met allemaal jonge koppies. Pionierstijden! De huiskamer van oprichter Wim Metselaar werd bijna helemaal in beslag genomen door clubbladen. Op een oude typemachine rammelde hij het wekelijkse draaiboek in elkaar. Oer presentator Ron Spoor, die altijd vijf minuten voor het begin van de uit-zending hijgend binnen kwam zeilen. Hilarische redactievergaderingen van de sportredactie waarin de nooit om een woord verlegen zittende nestor Piet van Lint de lachspieren teisterde. Een andere legendarische presentator, Aad de Joode, die alles van voetbal wist maar grote moeite had met het uitspre-ken van de Engelse titels van de platen die gedraaid werd en dus zo verstandig was dat aan zijn mede presentatrice Christien van Denderen over te laten. Presentatoren Jan Spijkerboer en Henk Kauffman die op hun eigen wijze het sportprogramma presenteerden. Ik herinner me nog de 100e uitzending. We hadden toen het stoute plan opgevat om 100 donateurs te werven. En dat is gelukt.
Mooie tijden. Kampioenschappen van ONA, DONK, Olympia, Gouda, GSV en Jodan Boys. Tegenwoordig hebben we bij de meeste sportverenigingen uitstekende faciliteiten, maar in het begin was het voor alle partijen even wennen. Ik heb nog eens een kampioenswedstrijden van ONA verslagen vanuit een slaapkamer aan de Walvisstraat. Raam wijd open en je kon alles zien. Na een gewonnen voetbalwedstrijd op de terugreis met de bus elke rotonde die we tegenkwamen twee of drie keer nemen. Het opnieuw in het leven roepen van de verkiezing van sportman, sportvrouw, sportploeg en het talent van Gouda. Dammer Erno Prosman die in de eerste editie in 1990 als talent zou worden gekozen kon helaas niet aanwezig zijn omdat hij plotseling als invaller naar het jeugd WK mocht. En laat hij nu uitgerekend die zondag wereldkampioen worden! En snel daarna werd hij topdammer! Edith van Dijk, de lange afstand zwemster van DONK die drie jaar achtereen gekozen werd tot sportvrouw van het jaar. Later werd het een wereldtopper.
Landskampioenschappen van de waterpoloheren en -dames van GZC DONK. Nederlandse biljartkampioenschappen. Vriendschappelijke voetbalwed-strijden van ONA tegen Feyenoord en Ajax. De Dick van Dijk Memorial op het ONA veld, waarbij de verslaggevers van Gouwestad Sport notoire mannen als Frits Barend en Henk van Dorp het nakijken gaven omdat zij als enige overal bij mochten komen. Topvolleybalwedstrijden van het roemruchte Radius in de nu afgebroken sporthal De Springers.
Rugby, schaken, dammen, atletiek, hockey, korfbal, zaalvoetbal, zwemmen, cricket, honkbal, wielrennen, ja zelfs jeu de boules. Waar was Gouwestad Sport niet bij. Ik heb me zelfs in die oertijd bij laten spijkeren over het wel en wee van de duivensport.
En nu zit de 1500e uitzending er al weer op. De tijd vliegt.
Namens Jørgen Veldman, Piet Akerboom, Peter Kool, Onno Hungerink, Arjan Vink, Hans Slooter en alle andere medewerkers aan Gouwestad Sport dank ik u voor het luisteren. Als het aan ons ligt gaan we nog heel lang door.
William Webb Ellis
Hoewel er twijfels zijn of hij echt de uitvinder is van het rugbyspel is zijn naam verbonden aan het WK rugby dat in Engeland en Wales wordt gespeeld. Eind oktober mag de winnaar de 38 cm grote en verguld zilveren Webb Ellis Cup trots omhoog houden. Of iedere rugbyfan de naam van de Britse 19e eeuwse geestelijke kent betwijfel ik. Maar dat is niet belangrijk.
Rugby, een prachtige sport. Ik hoor wel eens beweren dat rugby een sport is voor woestelingen die op hun vrije dag graag de barbaar uithangen. En dat zeggen dan mensen die in het weekend langs het voetbalveld staan. Nee voetbal is een geciviliseerde sport met al die randverschijnselen! Rugbyfans vernielen geen Romeinse fonteinen en slopen geen complete interieurs. Voor aanvang van de wedstrijd zie ik spelers van Fiji, Tonga en Samoa hun volkslied met volle brede borst zingen. Een verademing bij het laffe enigszins mee neuriënde geplayback van de spelers van het Nederlands Elftal.
Voetballers hebben altijd kleine pijntjes, maar rugbyspelers moeten minstens een gebroken been hebben willen ze niet spelen. En als de scheidsrechter fluit dan accepteren de rugbyers het oordeel van de scheids. Vergelijk die voetballers die dan mekkeren waar een geit de hik van krijgt. Zelfs als een blinde kan zien dat ze een overtreding hebben begaan maken vragen de zondaars zich af hoe de scheids in vredesnaam kan fluiten.
Bij de RFC Gouda hebben ze ongetwijfeld een groot scherm. Willem jullie een plaatsje voor vrij houden mannen op 31 oktober?
De verslaving Gouwestad Sport
Je hebt hobby’s en je hebt verslavingen. Ik heb een verslavende hobby. Ruim 30 jaar geleden las ik in een Gouds huis-aan-huis blad dat de lokale omroep Gouwestad medewerkers zocht voor een wekelijks sportprogramma. Ik trok de stoute (sport) schoenen aan en meldde mij bij Wim Metselaar, de Olympiaan die aan de basis stond van Gouwestad Sport. Eind december 1984 maakte ik mijn eerste reportage, een interview met iemand van de Langlaufvereniging. De eerste jaren van Gouwestad Sport waren pioniersjaren. Als echte amateurs klooiden we maar wat aan om het oneerbiedig te zeggen. Hilarisch waren de redactievergaderingen waarbij onze nestor Piet van Lint grossierde in sterke verhalen.
In de loop van de jaren heb ik mooie sportmomenten beleefd. Kampioenschappen van alle Goudse voetbalclubs. Landskampioenschappen van de waterpoloheren en – vrouwen van GZC DONK. Vriendschappelijk voetbalwedstrijden van ONA tegen Feyenoord en oud Ajax. Landelijke biljartkampioenschappen. Topvolleybalwedstrijden van Radius in de oude sporthal De Springers. Ik ben zelfs een keer ingewijd in de geheimen van de duivensport. Ik kan nog uren doorgaan maar de ruimte ontbreekt me hier.
Ik durf te beweren dat Gouwestad Sport kind aan huis is bij de Goudse sportverenigingen. Zondag hopen we onze 1500e uitzending te maken. En als het aan de huidige enthousiaste medewerkers ligt gaan we nog jaren door. Lang leve deze verslaving!
Frankrijk is ineens wel heel ver weg
“Ja Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg” zong drs. P in De Dodenrit. De kwalificatiereeks van het Nederlands Elftal is ook een soort dodenrit. En aan het eind blijkt dat het EK in Frankrijk net iets te ver weg is voor Oranje. Gebrek aan alles maar vooral aan beleving. Wat miste ik een voortrekker als Dirk Kuyt.
Over Dirk Kuyt gesproken, ik was zaterdag in Katwijk bij de wedstrijd Quick Boys – Jodan Boys. De geest van Dirk hangt daar overduidelijk rond. Het voetbal viel helaas tegen. Vanaf de prachtige Dirk Kuyt tribune zag ik Jodan Boys, in het oranje uittenue, verliezen. Een oranje shirt op het veld van Quick Boys is natuurlijk vragen om moeilijkheden.
Zondag was ik op Sportpark Faas Wilkes, het complex van Xerxes DZB. De Rotterdamse voetbalclub zwelgt in nostalgie. Grote foto’s van o.a. Willem van Hanegem, Coen Moulijn, Eddy Treytel, Faas Wilkes, Wim Lagendaal en Nol Heijerman, allemaal droegen ze ooit het blauw witte shirt van Xerxes. Ook trainers Leo Beenhakker, Rob Jacobs en Joop Brand. Gezeten op de nieuwe tribune, weliswaar kleiner dan die in Katwijk, zag ik Gouda enigszins gelukkig maar verdiend met 1-0 winnen. Erevoorzitter Fred Meeuwissen van Xerxes DZB sprak na afloop van een nederlaag met perspectief. Gold dat ook maar voor Oranje.