De gekte neemt toe
Hoewel het nog ruim een maand duurt voordat Jodan Boys in Arnhem tegen Vitesse speelt, neemt de gekte rondom deze bekerwedstrijd al groteske vormen aan. Deze week werd bekend dat Jodan Boys in totaal 1900 supporters mee mag nemen naar de Gelredome. 1500 Kaarten voor het uitvak voor supporters en dan nog 400 kaarten voor sponsoren en genodigden. Busmaatschappijen wrijven zich nu al in de handen, want er is op woensdag 14 december werk aan de winkel. Alle verloven van buschauffeurs zijn ingetrokken. Ook voor de Goudse middenstand zijn het wonderlijke maar fijne dagen. Jodan Boys tompouces en Jodan Boys chocoladeletters vliegen over de toonbank. Radio 2 dj Gerard Ekdom maakt overuren met zijn hilarische filmpjes.
De Goudse gemeenteraad overweegt zelfs om de geplande raadsvergadering van woensdag 14 december te verschuiven. Het moet niet gekker worden natuurlijk. Ineens is iedereen voetballiefhebber, ook zij die mogelijk nog nooit een wedstrijd van de Jodan Boys hebben bijgewoond. Maar het gaat er om om gezien te worden. Niets menselijks is ook politici vreemd. Maar er is in ieder geval belangstelling! En ach, de stad heeft wekenlang zonder bestuur gezeten, dus kan die ene dag er ook nog wel bij. En Gouda promotie is natuurlijk nooit weg. En je weet nooit waar het goed voor is.
Ik deed gisteren verslag van de wedstrijd Ter Leede – Jodan Boys. Het was steenkoud langs de lijn op de ‘Roodemolen’ in Sassenheim. De Goudse supporters waren weer massaal naar de Bollenstreek getrokken en dan komen die prachtige speciale Jodan Boys sjaals van de legendarische wedstrijd tegen Go Ahead Eagles geweldig van pas. Alleen moet Jodan Boys in Arnhem wel beter spelen dan gisteren, want anders wordt het een droeve afloop. Ik weiger in ieder geval een voorspelling te doen, hoewel ik nergens meer van sta te kijken.
Lang leve de onvoorspelbaarheid
Een van de mooiste dingen in de sport is het onvoorspelbare. Een mooi voorbeeld is Leicester City dat vorig seizoen uit het niets kampioen van Engeland werd. Om dichter bij huis te blijven is Jodan Boys het grote voorbeeld. Winnen in de Adelaarshorst, iets waar Feyenoord na dit weekend alleen nog maar van kan dromen.
Wat de oorzaken zijn van die onvoorspelbaarheid in de sport is een groot raadsel. Er kunnen zoveel factoren een rol spelen. De magie tussen de groep spelers van een team of de vorm van de dag. Het al dan niet in vorm zijn vind ik helemaal een fascinerend fenomeen. Blessures spelen ook een rol. Valt een spelbepalende speler uit dan komt het vaak voor dat het verband zoek is. En onderschat de geluksfactor niet. Ik zag zondag Haastrecht in de streekderby aan de Walvisstraat een serie grote kansen missen waardoor ONA nog heel lang enige hoop op een resultaat mocht koesteren. En wat te denken van de supporters die een team tot grote hoogte op kunnen zwepen. De rol van de scheidsrechters vergeet ik voor het gemak.
Lang leve de onvoorspelbaarheid, want anders kunnen we alle wedstrijden net zo goed schriftelijk af doen. En waar moet ik dan op mijn zaterdag- en zondagmiddag heen. Naar de woonboulevard? Ik moet er niet aan denken.
Het was me het sportweekje wel
Mijn glazen bol was vorige week duidelijk beslagen waardoor ik de uitslag van de bekerwedstrijd Go Ahead Eagles – Jodan Boys niet goed kon voorspellen. Het wonder van Deventer heeft zich voltrokken en de Goudse voetbaltrots kreeg van alle kanten lof toegezwaaid. Het Goudse sprookje krijgt een vervolg in Arnhem. De wens van matchwinner Roald Heerkens is vervuld, hij krijgt weer een wedstrijd in een stadion. En nog wel eentje met een dak erop. Een simpel rekensommetje leert dat Jodan Boys nog 270 minuten verwijderd is van De Kuip en nog 360 minuten van rechtstreekse plaatsing voor Europees voetbal. In mijn glazen bol zie ik Hertog II, de Noord Amerikaanse zeearend in het Gelredome van angst bibberen. Het clubsymbool van Vitesse heeft duidelijk bange voorgevoelens.
Genoeg gedroomd. Er was meer dan voetbal de afgelopen week. De nieuwe Goudse wethouder van sportzaken viel met zijn neus in de boter. Eerst met de bus naar Deventer en vrijdag de huldiging van de Goudse paralympische medaillewinnaars. Beter laat dan nooit, maar dat kun je Jan Willem van Gelder niet aanrekenen. En zaterdagnacht was diezelfde wethouder een prominent zwemmer bij de actie ‘Spieren voor Spieren’. Het voelde een beetje vreemd aan, in het holst van de nacht zwemmen in het Groenhovenbad en ik beloof hierbij volgend jaar mee te zwemmen.
Cupfighters
Ik heb het even snel voor u uitgerekend. Jodan Boys is nog 270 minuten verwijderd van De Kuip. Of om nog verder te dromen, Jodan Boys is nog 360 minuten verwijderd van Europees voetbal. Directe plaatsing voor de poulewedstrijden in de Euroleague. Jodan Boys op Old Trafford? Jodan Boys in Parc des Princes? Jodan Boys naar Istanbul? Of Jodan Boys naar Sevilla? Of soms Schalke ’04? Misschien naar Oostende? Oostende, lekker dichtbij natuurlijk. Kan ik er meteen een lang weekend in deze mooie Vlaamse kuststad aan vastknopen.
U zult nu wel denken, die Gerrit Schinkel heeft of cocaïne gesnoven of hij is totaal ladderzat en slaat de grootste onzin uit. Maar ik kan u geruststellen, ik ben zo nuchter als een kalf. En of ik onzin uitkraam dat is nog maar de vraag omdat ik na afgelopen weken helemaal nergens meer van sta te kijken. Was de onwaarschijnlijke inhaalslag tegen Sliedrecht in het begin van de competitie een wonder, vorige week zaterdag deed Jodan Boys dat nog even dunnetjes over. Uit totaal geslagen positie een 4-1 achterstand ombuigen in een 4-4 eindstand zou zelfs boeienkoning Houdini niet hebben kunnen voorspellen. Maar als klap op de vuurpijl was daar het wonder van Deventer. In een door 1000 Goudse fans bevolkte kolkende Adelaarshorst werd eredivisieploeg Go Ahead Eagles uit de KNVB beker gekegeld. De Deventer adelaar viel keihard te pletter en de gevolgen daarvan waren nog uren na afloop van de match in de omgeving van de Vetkampstraat te horen. En dat er een horde Overijsselse eencelligen zo nodig de randdebiel moest uithangen nemen we maar glimlachend voor kennisgeving aan. Gelukkig waren er in Deventer ook heel aardige mensen die de welgemeende felicitaties richting Gouda stuurden. De speciale supporter sjaals oogsten trouwens heel veel bewondering in Deventer. Maar het was na afloop wel een beetje onheilspellend. Oerdriften zijn blijkbaar niet altijd te beteugelen. Dat de terugreis heel prettig was hoef ik u uiteraard niet te vertellen.
Jodan Boys heeft geschiedenis geschreven. Het Goudse voetbal staat in heel Nederland op de kaart. Matchwinner Roald Heerkens beleefde zijn finest hour. Ik had graag gezien dat Jodan Boys een uitwedstrijd tegen Sparta had geloot. Weer met zijn allen in bussen naar het Kasteel. Maar het wordt Vitesse uit. De Gouwenaars zijn al bezig met allerlei ludieke acties en die bussen zullen ongetwijfeld snel volraken.
De Gelredome wordt in december een Gouds territorium. ‘Voor het eerst een uitverkocht stadion in Arnhem’ hoorde ik optimisten al hardop roepen. En onder een dicht dak voetballen lijkt mij voor de spelers van Jodan Boys ook een unicum. Voor mij ook trouwens.
Zal na de Deventer adelaar ook de Noord-Amerikaanse zeearend Hertog 2 uit Arnhem sneuvelen. De Partij voor de Dieren en de Dierenbescherming zullen hierover ongetwijfeld een klacht indienen.
En nu stop ik met dromen. A.s. dinsdag wacht ONA aan de Walvisstraat en a.s. zaterdag ‘gewoon’ Zwaluwen uit Vlaardingen.
In de ban van de KNVB beker
Het is maandagmorgen! Het begint al een beetje licht te worden wanneer ik me achter de computer nestel om mijn wekelijkse column te schrijven. Het weekend zit er weer op. Feyenoord en Ajax fans voeren met gemengde gevoelens vanmorgen de gesprekken bij de koffieautomaat. Er was het afgelopen weekend weinig sport in het Goudse. GOUDA en ONA zijn nu ook uitgebekerd en gaan op strafschoppen oefenen. Alleen Jodan Boys gaat na een absurd verlopen wedstrijd in Den Haag weer naar de volgende ronde van de districtsbeker.
Het is dinsdagmorgen! Aan de Sportlaan zijn mensen al druk bezig om de laatste voorbereidingen te treffen voor de Grote Dag. De invasie naar Deventer staat voor de deur. Zo’n 1000 trouwe feestelijk uitgedoste voetbalfans maken zich op om s-middags met bussen naar de Adelaarshorst af te reizen.
Het is woensdagmorgen! Nu moet ik helemaal in mijn glazen bol kijken, want op het moment dat ik dit schrijf is nog niet bekend hoe het dinsdagavond is afgelopen. Het kan zijn dat de supporters zich slaperig en met een kater naar hun werk begeven, nog niet beseffend dat de Goudse voetballers weer voor een stunt hebben gezorgd. Maar realistischer is dat er nog dagen gepraat wordt over een prachtige belevenis die je als amateurvoetballer niet zo vaak meemaakt.
Het Spaardersbad
Het Kasteel bestaat 100 jaar en zaterdagavond werd dit feestelijk gevierd. Een mooi versierd voetbalstation van Sparta midden in de Rotterdamse volkswijk Spangen. Terwijl tientallen sportaccommodaties worden afgebroken of verplaatst naar soms desolate omgevingen blijft Het Kasteel, waar Jane Mansfield eens de mannelijke hormonen op hol deed slaan, fier overeind. Een baken in een snel veranderende wereld.
Ook in Gouda zijn er de laatste tientallen jaren nogal wat sportaccommodaties verdwenen. Over het voormalige terrein van SV DONK rijden nu auto’s. Aan de Nieuwe Vaart was het vroeger zeer druk, nu is er geen sporter meer te bekennen. Daar waar eens sporthal De Springers stond verrijst nu de Leo Vroman toren. Het clubhuis van ILAC brandde jaren geleden af en daarmee verdween tevens de hele tafeltennisclub.
En dan de zwembaden. Het legendarische Torenbad is al jaren geleden van het toneel verdwenen en ook de Trefkuil is gesloopt. We moeten het met de herinneringen doen. Dat laatste geldt ook voor het Spaardersbad. In dit monumentale bad werd al niet meer gezwommen en de gemeente Gouda gaat het nu verkopen. Hopelijk krijgt het een mooie bestemming. De woorden van Bob Dylan ‘then you better start swimmin’ or you’ll sink like stone’ zullen niet meer klinken in het Spaardersbad. De kersverse Nobelprijswinnaar had het in 1964 al goed gezien, ‘the times they are-a-changin’.
Afscheid van een icoon
Vrijdagmiddag werd afscheid genomen van een icoon van de Goudse voetbalwereld. Erelid en Donkiaan in hart en nieren Ben Frieling overleed de vorige week zaterdag op 80-jarige leeftijd. Ik heb Ben zelf nooit zien voetballen, maar hij scheen een aardig balletje te hebben kunnen trappen. En als je 17 jaar in het eerste elftal hebt gespeeld, dan ben je natuurlijk ook geen koekenbakker. Ik ken Ben Frieling vooral als trainer van de pupillen. Ontelbaar veel jonge Donkiaantjes hebben bij Ben de eerste beginselen van het edele voetbalspel geleerd. Ben was ook een belangrijke pion bij het organiseren van het schoolvoetbal. Tijdens de bijeenkomst in de kantine van DONK heb ik daar mooie verhalen over gehoord.
Ik ken Ben Frieling ook van de jubilea van SV DONK. Ben liep dan altijd trots te filmen en te fotograferen. ‘Kijk daar heb je Ben de Mol ook’ riep ik dan. Ben glimlachte dan breed en klopte me vriendelijk op mijn schouder.
Het was ontzettend druk in de aula van de IJsselhof afgelopen vrijdagmiddag. Het was zelfs zo druk dat mensen in de gang op schermen de uitvaartdienst moesten volgen. Na de tonen van Sailing home van Piet Veerman werd ‘Ome Ben’, zoals hij door velen liefkozend werd genoemd, langs twee lange hagen van supporters, ik ben zo vrij de belangstellenden zo te noemen, naar zijn laatste rustplaats gebracht.
Na de plechtigheid op de IJsselhof was er gelegenheid tot condoleren bij SV DONK. Dit was de wens van Ben. De kantine was mudvol. Om in voetbaltermen te spreken, het was volle bak. Totaal uitverkocht. Letterlijk van heinde en ver was men naar de kantine van SV DONK gekomen. Oud trainer Jan Schomaker, die mooie verhalen vertelde over de tijd dat hij samen met Ben de jeugd trainde, was zelfs even op en neer gekomen vanuit Noordoost Groningen. De afstand Bourtange – Gouda is toch ruim 250 kilometer. Vijfhonderd kilometer rijden dus om eer te bewijzen aan Ben. En zo waren er nog veel meer. Onder het genot van koffie en cake en daarna een biertje of een wijntje en hapjes werden vele verhalen opgehaald.
Het was een indrukwekkend afscheid van een voetbaldier in hart en nieren. Ik denk dat Ben vanuit de hogere sferen goedkeurend geknikt zal hebben.
‘Ome Ben’ bedankt
Bij SV DONK werd afgelopen zaterdag gewoon gevoetbald. Daar waar sommige voetbalclubs het voetballen op kunstgras (voorlopig) hebben verboden, heeft het bestuur van SV DONK in een brief aan de leden een goede afweging gemaakt n.a.v. de paniek die er afgelopen week in de voetbalwereld is ontstaan na een uitzending van Zembla. Het lijkt mij ook verstandig om het onderzoek van de Europese Commissie af te wachten. En mocht dan blijken dat er sprake is van onacceptabele gezondheidsrisico’s dan moet er worden ingegrepen.
Afgelopen zondag werden alle wedstrijden van SV DONK afgelast vanwege het overlijden van erelid Ben Frieling. Ben Frieling een parel van het jeugdvoetbal. Welke Donkiaan heeft er bij hem niet de eerste voetballessen gekregen. Je ziet wat er van Sven van Beek is geworden! Ben Frieling, een van de aardigste mensen in de Goudse voetbalwereld die ik heb gekend. Bij jubilea van SV DONK liep hij vaak met zijn camera rond. Bij zulke momenten noemde ik hem Ben de Mol en dan grinnikte hij. Ben zal over de heisa rondom het rubbergranulaat ongetwijfeld ook een mening hebben gehad. Misschien moest hij helemaal niets van kunstgras hebben en wilde hij net als ik het gras ruiken. Gewoon lekkere slidings maken waarbij de graspollen je desnoods om de oren vlogen. Maar dat kan ik hem helaas niet meer vragen.
Handjes schudden
Toen ik afgelopen week een artikel las over het trainersjargon in de voetbalwereld kon ik een glimlach niet onderdrukken. Je gaat nog eens extra opletten en dan komen ze weer voorbij. Uitdrukkingen als ‘valse spits’, ‘hoog druk zetten’, ‘vooruit verdedigen’, ‘knijpen’, ‘de tweede bal’ en ‘de lange bal’. Jargon waar niemand meer van op kijkt, maar de vraag is of een speler altijd begrijpt wat er precies wordt bedoeld.
Nu we toch in de voetbalwereld zijn beland, iets waar ik me al lang over verwonder is het ritueel van het handjes schudden. Als een speler wordt gewisseld krijgt hij eerst een hand c.q. schouderklopje van de trainer en de speler in kwestie gaat vervolgens de hulptrainer, de verzorger, de fysiotherapeut, de teammanager en alle wisselspelers op de bank langs om ze op een high five te trakteren. Uitzonderingen zijn de gewisselde spelers die hun frustratie over de wissel niet kunnen verkroppen en heel even een handschudbeweging maken om vervolgens een waterzak om te trappen, of gekker nog een ruit van de kleedkamer in te slaan.
Afgelopen weekend heb ik dat handen schudden weer meerdere keren gezien en vroeg me af wie dat eigenlijk heeft verzonnen. Ach, kwaad kan het niet en ik zie het liever dan die taferelen op de tribunes waar ‘supporters’ hun handjes niet kunnen thuis houden.
De lange bal en ander trainersjargon
Ik las gisteren een artikel over het trainersjargon in de voetbalwereld. Ja, dacht ik, soms moet je als voetballer toch diep achter je oren krabben om te begrijpen wat die trainers eigenlijk bedoelen. Zelfs doorgewinterde profs moeten soms met een onbegrijpelijke blik naar de kant van het voetbalveld kijken als een trainer weer zijn kreten het veld in slingert. En dan heb ik het nog niet eens over beginnende voetballertjes, want het abracadabra wordt er blijkbaar met de paplepel ingegoten.
“Je moet als een valse spits spelen” hoor ik een trainer voor de wedstrijd zijn aanvoerder toeroepen. In zijn onschuld zal deze speler denken dat hij er met gestrekt been in moet gaan. Het kan toch niet waar zijn dat een trainer doelbewust gele dan wel rode kaarten gaat uitlokken?
“We moeten hoog druk zetten”. Hoe doe je dat? “De tweede bal is altijd voor ons”. En ik maar denken dat het spel met slechts één bal wordt gespeeld. Maar ik kan wat gemist hebben want ik sprak gisteren een scheidsrechter en die verbaasde zich over die 95 spelregelwijzigingen die de KNVB dit jaar heeft doorgevoerd. Dat kan toch geen normaal mens bijhouden.
“Knijpen”, ook zo’n mooi voorbeeld van trainersjargon. Je moet dat natuurlijk dan niet te opzichtig doen, want spelbederf ligt dan op de loer.
Een van de mooiste voorbeelden van trainerstaal is de lange bal. Niks geen ronde knikker, niks geen ovaal geval, nee een exemplaar dat op een surfplank lijkt. Bij de opkomst van de spelers dragen vier en vijf spelers de lange bal voorzichtig onder de armen het veld op.
Ik chargeer natuurlijk een beetje, maar ik kan me voorstellen dat voetballers lang niet altijd meer naar hun trainer luisteren of begrijpen wat de goede man precies bedoelt.
Tenslotte iets dat me al lange tijd verbaast, het handjes geven. En dan niet het handen schudden van de tegenstander nadat de kaarten zijn gecontroleerd, maar het geven van handjes bij een wissel. Ik zie dat bij elke wedstrijd, zowel in het profvoetbal als bij de amateurs. Wordt een speler gewisseld, dan gaat hij niet alleen de trainers langs, maar geeft ook alle andere wisselspelers een handje. Hoort dit ook bij die 95 spelregelwijzigingen of zit hier iets anders achter. Wie het weet mag het zeggen. En dan is Marco van Basten nog niet eens begonnen bij de UEFA om zich bezig te houden met nieuwe spelregels. Ik hou mijn hart vast.