The complete BBC sessions – Led Zeppelin
Als de Britse band The Yardbirds in 1968 uiteen valt richt gitarist Jimmy Page Led Zeppelin op. In januari 1969 verschijnt Led Zeppelin I, hun debuutalbum en in oktober 1969 de opvolger Led Zeppelin II. De band is productief in de eerste jaren van hun bestaan want in 1970 komt hun 3e album, Led Zeppelin III uit en een jaar daarna Led Zeppelin IV, met de klassieker Stairway to heaven. Tijdens hun live optredens kan de band rauw en meedogenloos te keer gaan, zoals blijkt uit opnamen die in die tijd door de BBC radio worden opgenomen. In 1997 verschijnt een dubbel cd, getiteld de BBC sessions.
Gitarist Jimmy Page is al jaren druk bezig met het opnieuw (geremasterd) uitbrengen van de albums uit de Led Zeppelin catalogus en vorige maand verscheen The complete BBC sessions. Dit driedubbele album bevat niet alleen de BBC sessions uit 1997 maar is er nog een 3e album aan toegevoegd met opnamen die Page ‘nog ergens had liggen’.
Cd 1 bevat 14 opnamen uit 1969 van vier verschillende BBC sessies. De band speelt zowel bluescovers als eigen nummers, hoewel er al jaren vraagtekens worden gezet bij het feit dat Page en Plant wel heel vaak hun eigen naam onder diverse composities hebben gezet. Diverse rechtszaken zijn hierover al gevoerd. Maar hoe dan ook, de band vertolkt deze nummers toch op de hun geheel eigen wijze. You shook me en I can’t quit you baby zijn pure (slow)bluesnummers met felle gitaarsolo’s, een sterke ritmesectie, orgelsolo’s van John Paul Jones en een zijn longen uit zijn lijf zingende Robert Plant. Van de snelle rocker Communication breakdown staan er maar liefst drie versies op. Een topnummer is en blijft Dazed and confused, met zijn tempowisselingen, vlammende gitaarsolo’s, de strijkstok van Page en een magnifieke drummende John Bonham. Op Robert Johnson’s Travelling riverside blues speelt Page lekker slide. Whole lotta love krijgt een dampende uitvoering. Something else is een rockende boogie met een pianosolo van Jones. Met How many more times wordt de eerste cd opwindend afgesloten.
Cd 2 bevat 10 opnamen van het concert dat Led Zeppelin op 1 april 1971 gaf in Parijs. Immigrant song, Heartbreaker en Black dog zijn energieke rockers met vlammende gitaarsolo’s. Led Zeppelin in topvorm en dat bewijst de band zeker in Since I’ve been loving you, een prachtige slowblues, met gitaarsolo’s, orgel en de verscheurende zang van Plant. Het hoogtepunt is een ruim 18 minuten durende breed uitwaaierende versie van Dazed and confused, waarin John Bonham meer dan eens bewijst een formidabele drummer te zijn. Groots is Stairway to heaven en Going to California en That’s the way zijn prachtige akoestische nummers, een rustpunt in het concert alvorens de band weer los gaat in Whole lotta love, dat halverwege ‘ontaardt’ in een medley met Boogie chillun’, Fixin’to die, That’s alright mama en A mess of blues, gevolgd door een lekkere versie van Thank you.
Op cd 3 staan 9 opnamen uit 1969 en 1971die Page nog ergens heeft opgeduikeld uit zijn archief. Weer twee versies van de snelle rocker Communication breakdown en twee uitvoeringen van What is and what should never be. Verder een waanzinnige ruim 10 minuten durende versie van Dazed and confused. White summer is een akoestische instrumental met prachtig gitaarspel. Ruim 8 minuten aandachtig genieten. De Willie Dixon klassiekers I can’t quit you baby en You shook me klinken ook hier fantastisch. Gitaarsolo’s, orgelsolo’s, zoemende bas en krachtig drumwerk. Het album wordt besloten met de rammelende bluesrocker Sunshine woman, een nummer dat nog nooit officieel werd uitgebracht. De iets mindere geluidskwaliteit van dit nummer nemen we maar op de koop toe.
Conclusie: Led Zeppelin in topvorm.
Tracks cd 1:
- You Shook Me (23/3/69 Top Gear)
2. I Can’t Quit You Baby (23/3/69 Top Gear)
3. Communication Breakdown (22/6/69 Pop Sundae)
4. Dazed And Confused (23/3/69 Top Gear)
5. The Girl I Love She Got Long Black Wavy Hair (22/6/69 Pop Sundae)
6. What Is And What Should Never Be (29/6/69 Top Gear)
7. Communication Breakdown (29/6/69 Top Gear)
8. Travelling Riverside Blues (29/6/69 Top Gear)
9. Whole Lotta Love (29/6/69 Top Gear)
10. Somethin’ Else (22/6/69 Pop Sundae)
11. Communication Breakdown (10/8/69 Playhouse Theatre)
12. I Can’t Quit You Baby (10/8/69 Playhouse Theatre)
13. You Shook Me (10/8/69 Playhouse Theatre)
14. How Many More Times (10/8/69 Playhouse Theatre)
Tracks cd 2:
- Immigrant Song (1/4/71 Paris Theatre)
2. Heartbreaker (1/4/71 Paris Theatre)
3. Since I’ve Been Loving You (1/4/71 Paris Theatre)
4. Black Dog (1/4/71 Paris Theatre)
5. Dazed And Confused (1/4/71 Paris Theatre)
6. Stairway To Heaven (1/4/71 Paris Theatre)
7. Going To California (1/4/71 Paris Theatre)
8. That’s The Way (1/4/71 Paris Theatre)
9. Whole Lotta Love (Medley) [1/4/71 Paris Theatre]
10. Thank You (1/4/71 Paris Theatre)
Tracks cd 3:
- Communication Breakdown (23/3/69 Top Gear)
2. What Is And What Should Never Be (22/6/69 Pop Sundae)
3. Dazed And Confused (10/8/69 Playhouse Theatre)
4. White Summer (10/8/69 Playhouse Theatre)
5. What Is And What Should Never Be (1/4/71 Paris Theatre)
6. Communication Breakdown (1/4/71 Paris Theatre)
7. I Can’t Quit You Baby (14/4/69 Rhythm & Blues Session)
8. You Shook Me (14/4/69 Rhythm & Blues Session)
9. Sunshine Woman (14/4/69 Rhythm & Blues Session)
Line up:
- Jimmy Page – akoestische en elektrische gitaar, backing vocals
- Robert Plant – vocals, harmonica
- John Paul Jones – bas gitaar, keyboards, mandoline, backing vocals
- John Bonham – drums, percussie, backing vocals
Frank Zappa for president – Frank Zappa
Frank Zappa was van plan om in 1992 als onafhankelijk kandidaat mee te dingen naar het presidentschap van de VS. Maar daar zag hij uiteindelijk toch van af. De democraat Bill Clinton werd in 1993 gekozen tot de 43e president van de VS. Frank Zappa overleed op 4 december van datzelfde jaar aan de gevolgen van prostaatkanker. Hij werd slechts 52 jaar.
Maar bijna 23 jaar na zijn dood mengt Zappa zich postuum weer in de presidentsverkiezingen in de VS. Niks geen Hillary Clinton en al helemaal geen Donald Trump. Frank Zappa for president!
Frank Zappa for president is de titel van een van de twee albums van Zappa die in juli verschenen. Op dit album met 7 tracks wordt meerdere keren verwezen naar de presidentsverkiezingen en de politiek in zijn vaderland. Het album opent klassiek met Overture to Uncle Sam, een instrumental van ruim een kwartier met Zappa solo op een synclavier (een synthesizer, sampler en harddiscrecorder in één). Na deze klassieke opening een remix uit 1969 van Brown shoes don’t make it, dat oorspronkelijk in 1967 verscheen op het album Absolutely free van The Mothers of Invention. Violen, trompet, saxofoon, klarinet en meerdere vocalisten maken er een typisch Zappa feest van. Een knipoog naar president Lyndon Johnson die de gewoonte had om bruine schoenen te dragen onder een grijs pak. Humor is Zappa nooit vreemd geweest natuurlijk. In Amnerica is Zappa weer te horen op zijn gitaar samen met een gedragen zingende Napoleon Murphy Brock. In If I was president vertelt Zappa, begeleid op zijn synclavier, wat voor president hij zou zijn. In Medieval ensemble horen we weer een volop op zijn synclavier improviserende Frank Zappa.
Op het album staan twee live opnamen van het concert dat Zappa gaf in Nassau Coliseum in Uniondale, New York. Dit indoor sportstadion, de thuishaven van de ijshockeyers van The New York Islanders, was op 25 maart 1988 het domein van Frank Zappa en een grote band met diverse blazers. When the lie’so big, een nummer dat in oktober van dat jaar op het album Broadway the hardway zou verschijnen. En de uitsmijter, een ronduit schitterende uitvoering van America the beautiful, het vaderlandslievende lied van Amerika. Tekst van dichteres Katharine Lee Bates op muziek door componist Samual Augustus Ward. Zappa’s uitvoering is ook om in te lijsten, vooral dankzij de voortreffelijke zang van Ike Willis. Met ‘Thanks for coming to the show, see you at the bar’ neemt Zappa afscheid van zijn publiek.
Conclusie: Het fenomeen Frank Zappa heeft weer postuum toegeslagen. Prachtig album.
Tracks:
- Overture to Uncle Sam
- Brown shoes don’t make it (remix)
- Amnerica (vocal version)
- If I was president
- When the lie’s so big
- Medieval ensemble
- America the beautiful
Line up:
- Frank Zappa – gitaar, synclavier, vocals
- Roy Estrada – bas, vocals (track 2,)
- Bill Mundy – drums (track 2)
- Jim Black – drums, vocals (track 2)
- Don Preston – keyboards (track 2)
- Bunk Gardner - saxofoon (track 2)
- Ray Collins – vocals (track 2)
- Napoleon Murphy Brock – vocals (track 3)
- Scott Tunes – bas (track 5, 7)
- Chad Wackerman – drums, percussie (track 5, 7)
- Paul Carmen - alt- bariton en sopraansax (track 5, 7)
- Kurt McGenttrick – bariton en bassax en klarinet (track 5, 7)
- Bobby Martin – keyboards, vocals (track 5, 7)
- Mike Keneally – rhythm gitaar, synthesizer (track 5, 7)
- Mike Willis – lead vocals (track 5, 7)
- Albert Wing – tenor sax (track 5, 7)
- Bruce Fowler – trombone (track 5, 7)
- Walt Fowler – trompet, flugelhorn, synthesizer (track 5, 7)
- Ed Mann – vibrafoon, marimba, percussie (track 5, 7)
The crux of the biscuit – Frank Zappa
Ik heb de lp Apostrophe(’) van Frank Zappa destijds helemaal grijsgedraaid. Het album uit 1974 met dat prachtige typische Zappa portret op de hoes. Het maatschappij kritische album met o.a. mooie verhalen over de Eskimo Nanook. Op dit album werken een keur aan topartiesten mee. Ik noem slechts Ian Underwood (sax), Ruth Underwood (percussie), Jim Gordon en Aysley Dunbar (drums), Don ‘Sugarcane’ Harris en Jean-Luc Ponty (viool), George Duke (keyboards) en er is een gastrol weggelegd voor bassist Jack Bruce.
Uit het onuitputtelijke archief van Frank Zappa verschijnt, meer dan 20 jaar na zijn dood, nog regelmatig ‘nieuw’ materiaal. Onlangs verscheen het album The crux of the biscuit, een album met studio-outtakes, basic tracks, alternatieve versies en nummers die uiteindelijk niet op het originele album Aposthrophe(‘) terecht kwamen. De opnamen stammen uit 1972 en 1973.
De eerste twee nummers van The crux of the biscuit zijn op enkele kleine onderdelen na vrijwel identiek aan de versies zoals die op Apostrophe(’) staan. Cosmik debris met al die tempowisselingen en het piano-intro van George Duke op Uncle Remus blijven tijdloos mooi. En wat te denken van de backingvocals van The Ikettes. Down in the dew is een jamsessie van Zappa op gitaar en Jim Gordon op drums. Vervolgens verschijnt Jack Bruce ten tonele met zijn superbas in Apostrophe(‘). Samen met het fenomenale gitaarspel van Zappa en het beukende drumwerk van Gordon blijft het een feest om naar deze ruim negen minuten durende instrumental te luisteren. Uit gedeelten van een Australisch interview uit juni 1973 vertelt Zappa het verhaal achter Don’t eat that yellow snow – St. Alphonso’s pancake breakfast, waarna er een spetterende bijna 20 minuten durende liveregistratie is te horen van beide nummers, opgenomen tijdens een concert op 24 juni 1973 in Hordern Pavillion in Sidney Australië. Na anderhalve minuut Excentrifugal forz krijgen we drie versies van Energie frontier voorgeschoteld. Drie studio try-outs van Zappa met bassist Jack Bruce en drummer Jim Gordon en in de eerste twee takes met fluitsolo’s van een onbekende fluitist. De 3e versie duurt ruim 8 minuten en is een oerversie van het latere Apostrophe(‘). Vervolgens basistracks van Cosmic debris en Don’t eat that yellow snow waarin Zappa maar weer eens bewijst een uitstekende gitarist te zijn. Het album wordt besloten met twee (zeer) korte outtakes van Nanook rubs it.
Conclusie: Ruim 42 jaar nadat ik kennis maakte met Apostrophe(‘) van Frank Zappa is de glans van dat geniale album nog lang niet verdwenen. En met het album The crux of the biscuit wordt die glans weer lekker opgepoetst. Zappa blijft uniek.
Tracks:
- Cosmik debris
- Uncle Remus (mix outtake)
- Down in the mew (alternate take)
- Aposthrophe’ (mix outtake)
- The story of ‘Don’t eat that yellow snow – St. Alphonzo’s pancake breakfast
- Don’t eat that yellow snow – St. Alphonzo’s pancake breakfast (live)
- Excentrifugal forz (mix outtake)
- Energie frontier (take 4)
- Energie frontier (take 6 with overdubs)
- Energie frontier (bridge)
- Cosmik debris (basic tracks take 3)
- Don’t eat that yellow snow (basic tracks – alternate take)
- Nanook rubs it (basic tracks – outtake)
- Nanook rubs it (session outtake)
- Frank’s last words
Line up:
- Frank Zappa – gitaar, leadvocals, bas (track 3)
- Tom Fowler – bas (track 1, 6, 11, 12, 13, 14)
- Dave Parlato – akoestische bas (track 8)
- George Duke – keyboards (track 1, 2, 3, 6, 7, 11, 12, 13, 14), vocals (track 6)
- Aynsly Dunbar – drums (track 1, 2)
- Jim Gordon – drums (track 3, 4, 8, 9. 10)
- Ralph Humphrey – drums (track 1, 6, 11, 12, 13, 14)
- John Guerin – drums (track 7)
- Ruth Underwood – percussie (track 1, 6, 11, 12, 13)
- Bruce Fowler – trombone (track 1, 6)
- Sal Marquez – trompet (track 1, 6), vocals (track 6)
- Alex Dmochowski – bas (track 2)
- Jack Bruce – bas (track 4, 8, 9, 10)
- Tony Duran – rhythm gitaar (track 4, 8, 9, 10)
- Ian Underwood – sax en synth (track 6)
- Jean-Luc Ponty – viool (track 6, 7)
- Debby, Lynn & Tina (The Ikettes), backingvocals track 1, 2)
Live at the Hollywood Bowl – The Beatles
The Beatles gingen in februari 1964 voor het eerst naar de Verenigde Staten voor televisieoptredens en concerten. In augustus van datzelfde jaar keerden ze terug naar de VS voor nieuwe concerten. Hun 3e concertreeks in de VS was in augustus 1965 en in augustus 1966 trad The Fab Four voor het laatst op in de VS. Deze laatste tour was commercieel een succes, maar er ontstond heel wat commotie door uitspraken die John Lennon eerder in The Evening Standard in Engeland had gedaan over het christendom. The Beatles hadden hun lol in liveoptredens toch al verloren omdat het publiek zo hard gilde dat ze zichzelf soms nauwelijks konden horen.
Tijdens hun Amerikaanse tournees van 1964 en 1965 gaven The Beatles ook concerten in The Hollywood Bowl, het befaamde amfitheater in Hollywood Californië. Van die optredens op 23 augustus 1964 en op 29 en 30 augustus 1965 werden opnamen gemaakt die in 1977 werden uitgebracht op het enige officiële livealbum dat er ooit van The Beatles verscheen. Deze elpee was jarenlang niet meer te krijgen en de opnamen zijn ook nooit op cd uitgebracht. Tot vorige maand, want toen verscheen het album opnieuw, als onderdeel van de nieuwe documentaire ‘Eight days a week – the touring years’, volledig geremasterd en met bonustracks. De nieuwe uitgave werd geproduceerd door Giles Martin, de zoon van George Martin, ‘de vader van The Beatles’.
Het opgepoetste Live at the Hollywood Bowl klinkt vele malen beter dan de versie uit 1977. De geluidskwaliteit is heel goed, hoewel Giles Martin ook niet alle gillende fans heeft doen ‘verdwijnen’ en in een aantal songs moeten The Beatles nog alle moeite doen om zichzelf te horen. De setlist van de drie concerten is echter door elkaar gegooid, waardoor je eigenlijk niet kunt spreken van een live concertregistratie, maar meer van een verzameling live tracks. Maar dat terzijde.
Met de aankondiging ‘And now here they are…The Beatles!’ begint het album met een heel korte versie van Twist and shout van het album Please please me uit 1963, gevolgd door She’s a woman en Dizzy miss Lizzy. Van Please please me wordt ook Boys gespeeld en daar heeft de band alle moeite om boven de fans uit te komen. Desondanks gooit George Harrison er een solo uit. Uit 1963 stamt ook de Chuck Berry rocker Roll over Beethoven, waarin de bas van Paul McCartney prominent aanwezig is, en All my loving. Van het album ‘A hard days night’ uit 1964 komen het titelnummer, de single Can’t buy me love en Things we said today langs. De single She loves you nodigt het publiek weer uit om zich massaal vocaal te roeren. De hit Ticket to ride en hun nieuwe single Help krijgen een strakke uitvoering waarin de drums van Ringo Starr in het laatste nummer lekker naar voren komen.
Op het album staan vier bonustracks, uitstekende uitvoeringen van You can’t do that en het met gejuich ontvangen I want to hold your hand. Het album eindigt met twee songs van het album ’Beatles for sale’ uit 1964, de door John Lennon uitbundig gezongen Carl Perkins rockabilly rocker Everybody’s trying to be my baby en de prachtige ballad Baby’s in black.
Conclusie: Het album Live at the Hollywood Bowl bewijst dat The Beatles ook als liveband hun mannetje stonden. Een mooi tijdsbeeld. En lang leve Giles Martin.
Tracks:
- Twist and shout (30 augustus 1965)
- She’s a woman (30 augustus 1965)
- Dizzy miss Lizzy (30 augustus 1965)
- Ticket to ride (29 augustus 1965)
- Can’t buy me love (30 augustus 1965)
- Things we said today (23 augustus 1964)
- Roll over Beethoven (23 augustus 1964)
- Boys (23 augustus 1964)
- A hard days night (30 augustus 1965)
- Help! (29 augustus 1965)
- All my loving (23 augustus 1964)
- She loves you (23 augustus 1964)
- Long tall Sally (23 augustus 1964)
Bonustracks:
- You can’t do that (23 augustus 1964)
- I want to hold your hand (23 augustus 1964)
- Everybody’s trying to be my baby (30 augustus 1965)
- Baby’s in black (30 augustus 1965)
Wanted dead or alive – The New Barbarians
Net als alle andere leden van The Rolling Stones brengt gitarist Ron Wood tussen de tournees en de albums van The Rolling Stones door soloalbums uit. Zijn eerste soloproduct, I’ve got my own album to do, stamt uit 1974 wanneer hij nog geen lid is van de legendarische Britse band. Op dit album spelen al wel Mick Jagger en Keith Richards mee. Wood gaat in 1975 op tournee met The Stones. Hij is dan nog lid van The Faces en wordt in 1976 officieel lid van The Rolling Stones. In april 1979 verschijnt Gimme some neck, het 3e soloalbum van Ron Wood. Om dit album te promoten richt hij The New Barbarians op. Leden van deze band zijn Wood’s Stones maatje Keith Richards, bassist Stanley Clarke, pianist Ian McLagan (The Faces), drummer Joseph Modeliste (The Meters) en saxofonist Bobby Keys.
In april en mei geven The New Barbarians twee concerten in Canada en 18 in de Verenigde Staten. Op 22 april 1979 debuteert de band, als support act van The Rolling Stones, in the Oshawa Civic Auditorium in Toronto (Ontario) voor het geven van twee liefdadigheidsconcerten. Het geven van deze concerten is een van de voorwaarden om Keith Richards wegens heroïnegebruik niet in de bak te laten belanden. Later dat jaar spelen The New Barbarians in Engeland op het Knebworth Festival in Herefordshire, als support act van Led Zeppelin.
In 2006 verschijnt het dubbelalbum Buried alive met opnamen van het concert dat The New Barbarians gaven op 5 april 1979 in The Capital Centre in Landover, Maryland. Op 7 mei 1979 treedt de band op in Madison Square Gardens In New York. Er worden tijdens dit concert 20 nummers gespeeld. Tien van deze nummers zijn terug te vinden op het album Wanted dead or alive, dat vorige maand werd uitgebracht.
Na de aankondiging ‘Ladies and gentlemen, The New Barbarians’, het applaus en ‘Hello hello, good evening’ van Ron Wood brandt de band los met Chuck Berry’s Sweet little rock ’n roller, gevolgd door Buried alive en F.U.C. her. Aardse rock & roll met rammelende gierende gitaren, een dreunende ritmesectie en een scheurende tenorsaxofoon. De zang van Wood is niet om over naar huis te schrijven en een wereldzanger zal hij nooit worden. Desondanks past zijn stem goed bij die rudimentaire bluesrocksongs. Maar zijn gitaarspel maakt heel veel goed. Na deze drie nummers van het te promoten album Gimme some neck, gaat het tempo iets omlaag in de ballad Mystifies me van Wood’s eerste soloalbum I’v got my own album to do uit 1974. De zang van Wood komt in ballads iets beter tot zijn recht en de bas van Stanley Clarke is fenomenaal. In Infekshun gaan alle remmen weer los. De tweede cover van de avond, Rock me baby van B.B. King, lijkt op het lijf geschreven van The New Barbarians. Lekkere vette gitaarsolo’s, een zeer solide ritmesectie, piano en een scheurende sax. In de ballad Breathe on me (Now look 1975) gieren de gitaren weer alle kanten op. Keith Richards neemt de vocalen voor zijn rekening in de covers Let’s go steady van Arthur Alexander en Johnny Paycheck’s Apartment no. 9. In dat laatste nummer is een hoofdrol voor Ian McLagan op keyboards. Net als Wood is Richards geen wereldzanger, maar met zijn grijzige stem geeft hij toch een speciale tint aan deze ballads. Het album wordt besloten met de slowblues, Big Maceo’s Worried life blues, met Keith Richards weer als vocalist en Wood en Richards duellerend op gitaar.
Conclusie: Liefhebbers van ongepolijste rudimentaire aardse en soms aan alle kante rammelende bluesrock zullen plezier beleven aan dit album. En ik mag het ook graag horen.
Tracks:
- Sweet litlle rock ’n roller
- Buried alive
- U.C. her
- Mystifies me
- Infekshun
- Rock me baby
- Breathe on me
- Let’s go steady
- Apartment no. 9
- Worried life blues
Line up:
- Ron Wood – gitaar, zang
- Keith Richards – gitaar, zang
- Joseph ‘Zigaboo’ Modeliste – drums
- Stanley Clarke – bas
- Ian McLagan – piano, keyboards
- Bobby Keys – tenorsax
I’m gonna tell you somethin’ that I know – David ‘Honeyboy’ Edwards
Ik neem u even mee terug in de tijd, naar 27 april 2007. In Rotterdam wordt het ‘Nothing but the real rhythm & blues’ festival georganiseerd. Op dit festival in muziekcentrum Waterfront aan de voet van de Willemsbrug treedt een aantal befaamde artiesten op waaronder The Hacienda Brothers met Chris Gaffney en Dave Gonzalez, de legendarische gitarist van de Palladins in de gelederen. Een mooi optreden, maar ik was speciaal gekomen voor het optreden van een legendarische bluesgitarist, David ‘Honeyboy’ Edwards. De kans dat je zo’n legende in levende lijve kunt aanschouwen komt tenslotte niet elke dag voor. De man die bevriend was en opgetreden heeft met Robert Johnson! Het optreden van de 91(!) jarige meester, begeleid door zijn manager/mondharmonicaspeler Michael Frank en gitarist Willem van Dullemen heeft een onuitwisbare indruk op mij gemaakt.
David ‘Honeyboy’ Edwards overleed ruim 5 jaar geleden op 29 augustus 2011 op 96-jarige leeftijd. Op 17 april van dat jaar had hij zijn laatste concert gegeven in Clarksdale Mississippi. Hij had aanvankelijk ook plannen voor een tournee door de VS en Europa, maar door zijn ziekte zag hij hier van af.
Op 4 september 2010 trad David ‘Honeyboy’ Edwards op in the G-Spot in Los Angeles (Californië). De show werd opgenomen en gefilmd. Naar nu blijkt het laatste van Honeyboy Edwards. Van dit optreden van een van de grondleggers van de Delta blues verscheen vorige maand een dvd/cd. Op de eerste drie nummers wordt ‘Honeyboy’ Edwards begeleid door gitarist Jeff Dale en zijn manager Michael Franks op mondharmonica. Zij begeleiden de meester sober en Honeyboy Edwards vormt met zijn rode Les Paul het middelpunt. Fraai is zijn slide in That’s alright en in Little boy blue soleert Edwards er vrolijk op los. De rest van het concert wordt Edwards begeleid door Jeff Dale & The South Woodlawners met Jeff Dale op gitaar, Darryl Lieberstein op bas, Clark Pardee op drums en Geoff Mohan op mondharmoncia. Edwards zingt en soleert geconcentreerd in Jimmy Rogers’ You’r the one en Goin’ down slow van James Oden. Alvorens Edwards aan Country boy van Muddy Waters neemt Jeff Dale even het woord en maakt het publiek opmerkzaam op ‘The world don’t owe me nothing’, de biografie van Honeyboy Edwards en op het feit dat Edwards in 2008 werd onderscheiden met een Grammy Liftime Achievement Award. Robert Petway’s Catfish blues komt daarna een beetje moeizaam op gang maar al gauw heeft Edwards de draad weer te pakken. Bewonderende blikken van Dale en applaus van de andere bandleden zijn zijn deel. Apron strings is een mooie eigen compositie en daarna volgt uiteraard Sweet home Chicago, het lijflied van de Chicago blues. Een staand applaus is de beloning. Als het applaus is verstomd pakt Honeyboy Edwards de microfoon en vertelt over het spelen met Robert Johnson en over de nacht waarin Robert Johnson in augustus 1938 overleed. Hij vertelt o.a. ook over de dood van Charlie Patton in 1934. In de monoloog komen verder nog meerdere bluesmannen voorbij zoals Hubert Sumlin en Big Walter Horton.
Conclusie: Ik prijs me nog steeds heel gelukkig dat ik David ‘Honeyboy’ Edwards ooit heb zien optreden. Het album I’m gonna tell you somethin’ that I know is een historisch document. Een must voor iedere bluesliefhebber.
Tracks dvd:
- Ride with me tonight
- That’s alright
- Little boy blue
- You’re the one
- Goin’down slow
- Country boy
- Catfish blues
- Apron strings
- Sweet home Chicago
- Honeyboy tells you somethin’ that he knows
Tracks cd:
- Ride with me tonight
- That’s alright
- Little boy blue
- You’re the one
- Goin’down slow
- Country boy
- Catfish blues
- Apron strings
- Sweet home Chicago
- That’s alright (bonustrack)
Live in Gifhorn – Nine Below Zero
In 1977 richten zanger-gitarist Dennis Greaves en mondharmonicaspeler Mark Feltman in Londen Stan’s Blues Band op. in 1979 verandert de band zijn naam in Nine Below Zero, naar een song van Sonny Boy Williamson. In 1980 verschijnt het eerste album van Nine Below Zero, ‘Live at the Marquee’. De band wordt een van de belangrijkste clubattracties in de Britse hoofdstad. In de loop van de jaren zijn er wisselingen in de samenstelling van de band. Zo maakt bassist Gerry McAvoy, bekend van de band van Rory Gallagher, tot 2011 deel uit van Nine Below Zero. In de jaren 90 staan ze in het voorprogramma van Sting en worden ze door Eric Clapton gevraagd voor zijn shows in The Royal Albert Hall. In 2008 openen ze voor Chuck Berry en treden ze ook als gast op in de shows van Jools Holland en Paul Jones. Intussen verschijnen er met enige regelmatig albums van Nine Below Zero. In 2012 brengt de band de cd/dvd ‘Live at the Marquee’ uit en daarna nog een verzamelalbum en twee expanded editions van oudere albums uit hun beginperiode.
In 2015 is Nine Below Zero weer op tournee (‘A to Z Tour’) en treedt o.a. op in de KultBahnhof van Gifhorn, een stad in de Duitse deelstaat Nedersaksen. Van dit optreden is nu het dubbelalbum ‘Live in Gifhorn’ verschenen.
Cd 1 begint met een drietal stevige bluesrockers, waaronder het door velen gecoverde Rockin’ Robin. Na het stomende begin gaat Mark Feltham helemaal los met zijn huilende mondharmonica in Hard going up en in de slowblues I can’t quit you baby, de bluesstandaard van Willie Dixon, waarin de felle gitaarsolo’s van Dennis Greaves soms een Jimi Hendrix achtige allure krijgen. De band gaat vervolgens terug naar 1981 met de titeltrack van hun 2e album Don’t point your finger at the guitarman, waarin het tempo weer behoorlijk wordt opgevoerd. Na het melodieuze Johnny Weekend en het funky Down in the dirt met de mooie samenzang en goed gitaarwerk wordt cd 1 besloten met een heel mooie versie van On the road again, het bekende nummer van Canned Heat. Lekkere gitaar- en mondharmonicasolo’s.
Cd 2 begint wederom opwindend met de uptempo rockers Tore down en het o.a. van Fleetwood Mac en Otis Rush bekende Can’t do my homework anymore, en waarin aan het eind ook Hit the road Jack zijn opwachting maakt. Daarna is het tijd voor een aantal klassieke bluesstandaards. Allereerst het door Muddy Waters bekend geworden I’ve got my mojo working met de mondharmonicasolo’s gevolgd door T. Bone Walker’s Stormy Monday, een slowblues met indringende gitaarsolo’s. Met de vraag ‘All aboard’ en de stoomfluit raast de band met een loeiende mondharmonica door Riding on the L&N. In It’s never too late wordt een voor een de bandleden voorgesteld die vervolgens voluit mogen soleren. Na het tamelijk ingetogen Why don’t you try me tonight wordt er een korte ode gebracht aan Peter Green met het instrumentale Albatross. Na het applaus komt de band het podium weer op om Pack, fair & square, een snelle bluesrocker van The J. Geils Band, over het enthousiaste publiek uit te storten. Apart is Wooly bully, de wereldhit van Sam The Sham & The Pharaoh’s uit 1965. Dr. Feelgood’s 20 Yards behind is een ska-achtige rocker met wederom die heerlijke mondharmonica. Het album wordt in de stijl van The Fabulous Thunderbirds, besloten met de snelle bluesrocker A little understanding.
Conclusie: Ik was Nine Below Zero uit het oog verloren, maar de band leeft als nooit tevoren. Het pubrock/-bluesvuur is nog lang niet gedoofd. Live in Gifhorn is een heerlijk album.
Tracks cd 1:
- Mechanic man
- I’m so alone
- Rockin’ Robin
- Hard going up
- I can’t quit you baby
- Don’t point your finger at the guitarman
- Johnny Weekend
- Down in the dirt
- On the road again
Tracks on cd 2:
- Tore down
- Can’t do my homework anymore
- I’ve got my mojo working
- Stormy Monday
- Riding on the L&N
- It’s never too late
- Why don’t you try me tonight
- Albatross
- Pack, fair & square
- Wooly bully
- 20 Yards behind
- A little understanding
Line up:
Dennis Greaves – gitaar en zang
Mark Feltham - mondharmonica
Ben Willis - bas
Mickey Burkey - drums
Opium kiss – Peter Nathanson & Infinite Blue
Peter Nathanson is een zanger-gitarist uit Boston, Massachusetts. Hij studeert met de blues-, rock- en jazzgitaristen Robben Ford, Steve Lukather (Toto), Randy Roos, Joe Diorio en Pat Martino en voltooit zijn studie aan The Musicians Institute van Los Angeles. Nathanson leert gitaar spelen als hij 12 jaar is. Hij is een fan van de muziek van Jimi Hendrix en Jeff Beck. Op zijn 18e ontmoet hij Steve Jacobs, die toen gitarist was in de band van Carey Bell. Door Steve Jacobs raakt Nathanson in de ban van de blues. Peter Nathanson woont tegenwoordig in Parijs.
Ik maakte onlangs voor het eerst kennis met de muziek van Peter Nathanson via zijn in juni jl. verschenen album Opium kiss. Het album is opgenomen in het Verenigd Koninkrijk en Nathanson wordt op dit album begeleid door Infinite Blue, de sessiemuzikanten (slide) gitarist Dan Anderson, drummer Chris Page, bassist Laurie Higgins en keyboardspeler Tom Hughes. Het album is geproduceerd door Geoff Haslam, een veteraan die zijn sporen o.a. heeft verdiend bij Daryl Hall & John Oates, The J. Geils Band, Jess Roden, The Velvet Underground, Delbert McClinton, Bette Midler en Jan Akkerman. Niet de eerste de beste dus.
Het album Opium kiss opent meteen met een lekkere blues riff in het uptempo The way that you dance, een song die naast de gitaar van Nathanson verder heerlijk weg rockt met het orgel en de strakke ritmesectie. In All out of time is voor het eerst een lyrische gitaarsolo van Nathanson te horen. Gitaarsolo’s domineren samen met de piano de slowblues You killed the love in me. In het stevige funky titelnummer Opium kiss valt de stuwende ritmesectie weer op. Can’t live without it is een melodieuze bluesrocker met een fijne orgelsolo. Slidegitarist Dan Anderson mag zich uitleven in de boogie 99 People, naast een swingende piano van Tom Hughes. Key to your heart is weer een stevige rocker en in Fades away zijn gitaarsolo’s te horen op een bed van orgeltonen en een strak meppende Chris Page, die ook in I want you zijn drums stevig onder handen neemt. Smokestack stomp is een van de hoogtepunten van he album, met verschroeiende gitaarsolo’s en een prachtige orgelsolo. De laatste twee nummers zijn melodieuze uptempo rockers met vette gitaarsolo’s, orgelsolo’s en de uitstekende ritmesectie.
Conclusie: Mijn eerste kennismaking met de muziek van Peter Nathanson is mij goed bevallen. Opium kiss is een zeer prettig in het gehoor liggend album. Nathanson is een uitstekende gitarist en zijn begeleiders mogen er zeker ook wezen. Lekker hard draaien.
Tracks:
- The way that you dance
- All out of time
- You killed the love in me
- Opium kiss
- Can’t live without it
- 99 People
- Key to your heart
- Fades away
- I want you
- Smokestack stomp
- Can’t find the reason
- A lot of room (deep in the heart)
Line up:
- Peter Nathanson – gitaar, zang
- Dan Anderson – (slide) gitaar
- Chris Page – drums
- Laurie Higgins – bas
- Tom Hughes – keys
Ride or die – Devon Allman
Devon Allman wordt geboren op 10 augustus 1972 en groeit op in Texas (Corpus Christi), Tennessee en Missouri (St. Louis). Hij is de zoon van Gregg Allman, gitarist, zanger en keyboarspeler van de legendarische Allman Brothers Band. In zijn jeugd groeit Devon op met de klassieke (rock)blues georiënteerde muziek van Santana, The Rolling Stones, The Doors en (uiteraard) The Allman Brothers Band. Begin jaren 90 maakt hij deel uit van The Dark Horses, een lokale band in St. Louis en in 1999 formeert hij Devon Allman’s Honeytribe, de band waarmee hij toert en twee albums maakt. Vanaf 2011 maakt Devon Allman ook deel uit van de supergroep Royal Southern Brotherhood, een bluesrockgroep met o.a. percussionist Cyril Neville, een telg uit de befaamde Neville Brothers familie. En passant maakt Devon Allman ook soloalbums. Zijn eerste soloalbum Turquoise verschijnt in 2013, in 2014, Devon Allman heeft dan Royal Southern Brotherhood inmiddels verlaten, gevolgd door Ragged & dirty.
Volgende maand verschijnt het 3e soloalbum van Devon Allman, Ride or die. Het album is opgenomen in de Nashville Sound Stage en Switchyard Studios in Nashville Tennessee. Allman produceerde het album samen met drummer Tom Hambridge. Op Ride or die staan 12 songs die volgens Allman al zijn muzikale invloeden weergeven. Soul, rock en blues.
Het album opent meteen stevig met de bluesrocker Say your prayers en de soulblues slaat toe in het Robert Cray achtige Find ourselves met Ron Holloway op sax. In het funky Galaxies strooit Kevin McKendree gul met zijn keys en op dat bed van orgeltonen gaat het gitaarwerk lekker los. Lost is een rustpunt, een prachtige ballad met een akoestisch begin en subtiele wah wah gitaarintermezzo’s. En sterke zang van Allman. In het funky Shattered times wordt de luisteraar weer getrakteerd op gitaarsolo’s en de hammond van McKendree. Vlammende en slepende gitaarsolo’s overheersen in de stevige bluesballad Watch what you say. In de ballad Vancouver mag Ron Holloway zich weer op zijn sax uitleven en laat Allman weer horen over een goede stem te beschikken. Die goede zang is ook te horen in de ballad Pleasure & pain. Hold me is een melodieus nummer met een twinkelende piano van McKendree. Een van de hoogtepunten van het album is Live from the heart, een midtempo ballad gelardeerd met golvende orgeltonen en met een mooie gitaarsolo halverwege. Maar ook de met strings versierde ballad Butterfly girl is van een grote schoonheid. Het album eindigt met A night like this, een cover van The Cure. Dit ruim 30 jaar oude nummer van de Britse new wave, gothic rock en post punkband is een rockende afsluiter met een talkbox gitaarsolo en een scheurende sax.
Conclusie: Met Ride or die levert Devon Allman weer een zeer gedegen soulful bluesrock album af.
Tracks:
- Say your prayers
- Find ourselves
- Galaxies
- Lost
- Shattered times
- Watch what you say
- Vancouver
- Pleasure & pain
- Hold me
- Live from the heart
- Butterfly girl
- A night like this
Line up:
- Devon Allman – zang, gitaar
- Tom Hambridge – drums
- Tyler Stokes – gitaar
- Steve Duerst – bas
- Kevin McKendree – keys
- Ron Holloway - saxofoon
- Bobby Yang – strings
Got a mind to give up living – Paul Butterfield Blues Band
The Paul Butterfield Blues Band is in de tweede helft van de jaren 60 een van de populairste bands in de Chicago bluesscene. De band wordt in 1963 opgericht door de dan 20-jarige zanger en mondharmonicaspeler Paul Butterfield. De band bestaat in de beginperiode naast Butterfield uit de gitaristen Elvin Bishop en Mike Bloomfield, organist Mark Naftalin en de van de band van Howlin’ Wolf afkomstige ritmesectie, bassist Jerome Arnold en drummer Sam Lay. In die samenstelling wordt in 1965 hun eerste album opgenomen en uitgebracht op het befaamde Elektra label. De band treedt op in beroemde poptempels The Fillmore West (San Francisco) en The Fillmore East (New York) en op de legendarische popfestivals van Monterey (1967) en Woodstock (1969). De groep ondergaat echter al snel veel wisselingen in de samenstelling. Paul Butterfield overlijdt op 4 mei 1987 op 44-jarige leeftijd aan een overdosis. Gitarist Mike Bloomfield is dan al dood, hij overlijdt op 15 februari 1981 en wordt slechts 37 jaar.
In 1966 treedt de Paul Butterfield Blues Band op in Unicorn Coffee House in Boston Massachusetts. De juiste datum is blijkbaar niet meer te achterhalen, maar algemeen wordt aangenomen dat dit in mei van dat jaar was. Er worden twee sets gespeeld en opnamen hiervan zijn onlangs verschenen op het album Got a mind to give up living. Na een instrumentaal intro van anderhalve minuut wordt het van Elmore James bekende Look over yonder’s wall ingezet, een snelle jachtige bluesrocker met gitaren en mondharmonica. De scheurende mondharmonica, de felle gitaarsolo’s en een stampende ritmesectie brengen de sfeer er echt in bij de Nick Gravenites bluesrocker Born in Chicago. In de van Tampa Red en Freddie King bekende slowblues Love her with a feeling worden gitaarduels uitgevochten en mag Mark Naftalin op orgel soleren, waarna een bruisende versie van Allen Toussaint’s Get out of my life, woman volgt. De traditional Never say no wordt rustig en ingetogen gebracht alvorens het bluesgeweld weer losbarst in One more heartache. In deze cover van Smokey Robinson & The Miracles trekken de gitaristen Bloomfield en Bishop weer fel van leer, blaast Butterfield zijn mondharmonica bijkans aan flarden. En dat allemaal achter een zeer hechte ritmesectie. Na de bluesrock is het de beurt aan de jazz. In Nat Adderley jazzklassieker Work song en Ben Tucker’s jazzstandaard Coming home gaan werkelijk alle remmen los. Bijna 20 minuten soleren alle bandleden er op los. Mondharmonica, gitaar, orgel, bas en drums, ieder mag zijn gang gaan. Na deze jazzjamsessie volgt een korte versie van Memory pain van Percy Mayfield. De huilende mondharmonica en de vlammende gitaarsolo’s gaan hun gang weer in de traditional I got a mind to give up living. Paul Butterfield’s loeiende mondharmonica in de Freddie King klassieker Walking by myself en de bluesstandaard Got my mojo working met excellerende ritmesectie en een felle Naftalin op orgel besluiten deze ruim een uur durende blues voorstelling.
Conclusie: Hoewel de geluidskwaliteit hier en daar te wensen overlaat is dit album toch een prachtige weergave van de virtuositeit van The Paul Butterfield Blues Band. De band op haar hoogtepunt.
Tracks:
- Instrumental intro
- Look over yonder’s wall
- Born in Chicago
- Love her with a feeling
- Get out of my life, woman
- Never say no
- One more heartache
- Work song
- Coming home baby
- Memory pain
- I got a mind to give up living
- Walking by myself
- Got my mojo working
Line up:
- Paul Butterfield – zang, mondharmonica
- Mike Bloomfield – gitaar
- Elvis Bishop – gitaar, zang
- Mark Naftalin – orgel
- Jerome Arnold – bas
- Billy Davenport – drums