40 Years Stony Plain – Various artists
Holger Petersen richtte 40 jaar geleden Stony Plain Records op, nu vandaag de dag nog steeds het label voor roots, rock, folk, country en blues in Canada. Om dit heuglijke feit te vieren is er een driedubbele verzamel-cd verschenen met in totaal 47 songs. Een staalkaart van gevarieerde rootsmuziek. Oud materiaal en nieuwe muziek.
Op cd 1 komen we oude bekenden tegen. De Texaan Doug Sahm trakteert op lekkere cajun in Louis Riel en Emmylou Harris brengt een live vertolking van Where will I be, een nummer van haar album Wrecking ball uit 1995. Rodney Crowell is vertegenwoordigd met Funky and the farm-boy uit 2008 en Steve Earle waagt zich aan de reggae van The Melodians met Rivers of Babylon. De Amerikaanse zangeres Jennifer Warnes zingt de Ian Tyson compositie Blue mountains of Mexico met een werkelijk schitterende accordeon. Regelrechte folk wordt gebracht door de Canadese folkrockband Spirit of the West met hun aanstekelijke The crawl. Van recente datum (2015) is No more cheap wine van singer-songwriter en producer Colin Linden. Vrolijke bluegrass komt van Corb Lund met I wanna be in the cavalry. De gitaristen James Burton, Albert Lee, Amoss Garrett en David Wilcox storten zich op een live uitvoering van Arthur Crudup’s bluesklassieker en het vooral door Elvis Presley bekend geworden That’s all right. Het hoogtepunt op het eerste schijfje is Needed time, een prachtige gospel van Eric Bibb, die wordt bijgestaan door Taj Mahal, Ruthie Foster en The Blind Boys of Alabama.
Op cd 2 staat voornamelijk blues. Van de swing blues van Kenny Wayne (Bankrupted blues) en Jay McShann (Goin’ to Chicago), de R&B van Rosco Gordon (Sit right here) tot de Chicago blues van Billy Boy Arnold (Bad luck blues) en de lapsteel van Sonny Rohdes (Meet me at the 10th Street Inn) En Canadese bluesmannen als King Biscuit Boy (Blue light boogie) en de in Canada opgegroeide Amos Garrett (Lost love), de gitarist van de gitaarsolo op Midnight at the oasis van Maria Muldaur. Maria Muldaur is trouwens ook present met Soul of the man met een schitterende bijdrage van Taj Mahal. Gitaar blues is er van Ronnie Earl & the Broadcasters (It takes time) en een mooi akoestisch nummer van Jeff Healy (Hong Kong blues). Rory Block mag niet vergeten worden met Candy man van Mississippi John Hurt.
Cd 3 bevat een aantal zeldzame of niet eerder uitgebrachte songs. Wat bv. te denken van een fenomenale bossa nova uitvoering van Rehab van Amy Winehouse door Duke Robillard. Duke Robillard swingt ook de pan uit met Fats Domino’s Ain’t gonna do it. Eric Bibb is ook op deze schijf aanwezig met het melodieuze Shingle by shingle en een verpletterende uitvoering van de traditional Wayfaring stranger. De oude in 1983 overleden deltablues zanger-gitarist en lid van The Mississippi Sheiks Sam Chatmon is met zijn Barbecue Boys tweemaal vertegenwoordigd (I hate that train en All night long). Van de veel te vroeg overleden Bob Carpenter is vooral de mooie ballad Mister blue het vermelden waard. Gospel is er van Maria Muldaur, I belong to the band en de cd eindigt met Shakey’s Edmonton blues, pure harmonicablues van Walter ‘Shakey’ Horton.
Conclusie: Ik kan kort en krachtig zijn: dit driedubbele album is een schitterende bloemlezing van roots, rock, blues, gospel, folk en country.
Tracks cd 1:
- Colin Linden – No more cheap wine
- Spirit of the West – The crawl
- Corb Lund – I wanna be in the cavalry
- Doug Sahm – Louis Riel
- Harry Manx & Kevin Breit – Do not stand at my grave and weep
- Emmylou Harris – Where will I be
- Guitar heroes James Burton, Albert Lee, Amos Garrett, David Wilcox – That’s all right mama
- New Guitar Summit – Flying home
- Rodney Crowell – Funky and the farm-boy
- Valdy & Gary Fjellgaard - VLT
- Gone Wild – Poet’s highway
- Tim Hus – Wild rose waltz
- Ian Tyson – Cottonwood canyon
- Jennifer Warnes – Blue mountains of Mexico
- Steve Earle – Rivers of Babylon
- Eric Bibb feat. Taj Mahal, The Blind Boys of Alabama and Ruthie Foster – Needed time
Tracks cd 2:
- Kenny ‘Blues boss’ Wayne – Bankrupted blues
- Joe Louis Walker – Eyes like a cat
- Rosco Gordon – Sit right here
- Ronnie Earl & the Broadcasters – It takes time
- Maria Muldaur, feat. Taj Mahal – Soul of a man
- Long John Baldry – Midnight special
- Paul Reddick – Mourning dove
- MonkeyJunk – Mother’s crying
- Jac McShann – Goin’ to Chicago
- Jeff Healey – Hong Kong blues
- Billy Boy Arnold – Bad luck blues
- Rory Block – Candy man
- Big Dave McLean – Atlanta moan
- Ruthie Foster – Keep your big mouth closed
- Sonny Rhodes – Meet me at the 10th Street Inn
- Jim Byrnes – Wrapped up, tied up
- Amos Garrett – Lost love
- Ellen McIllwaine – All to you
- King Biscuit Boy – Blue light boogie
Tracks cd 3:
- Duke Robillard – Ain’t gonna do it
- Duke Robillard – Rehab
- Eric Bibb – Shingle by shingle
- Eric Bibb – Wayfaring stranger
- Maria Muldaur – In my girlish days
- Maria Muldaur – I belong to the band
- David Wilcox – Uptown bump
- Sam Chatmon and his Barbecue Boys, feat. Colin Linden, Doc MacLean – I hate that train
- Sam Chatmon and his Barbecue Boys, feat. Colin Linden, Doc MacLean – All night long
- Bob Carpenter – Satan’s golden chain
- Rob Carpenter – Mister blues
- Walter ‘Shakey’ Horton with Hot Cottage – Shakey’s Edmonton blues
Earth – Neil Young & Promise of the Real
De Canadese singer-songwriter Neil Young is de 70 al gepasseerd, maar weet nog van geen ophouden. Hij blijft stug doorgaan met het uitbrengen van albums en met het geven van concerten. Vorige maand trad hij nog op in de Ziggo Dome in Amsterdam als onderdeel van zijn Rebel Content Tour. Met zijn nieuwe begeleidingsband Promise of the Real, de band met twee zonen van de legendarische Willie Nelson in zijn gelederen.
In juni verscheen Earth, een nieuw dubbelalbum met opnamen van de Rebel Content Tour van 2015. De 13 tracks op het album zijn door Neil Young geschreven in de periode van 1970 tot 2015, waarvan er één nog nooit is uitgebracht. Neil Young zegt zelf over dit album: ‘Earth is een 98 minuten lange collectie van 13 nummers die ik gedurende mijn leven heb geschreven over het samenleven op onze planeet’. Aan de liveopnamen op Earth (met studio-overdubs) zijn ook geluiden van auto’s, insecten en dierengeluiden van beren, koeien, bijen, kikkers, ganzen en paarden toegevoegd.
De eerste cd begint met donderslagen, regen en vogelgeluiden, daarna de mondharmoncia, de monumentale klanken van het traporgel en de gedragen zang van Neil Young. Na de kwakende kikkers komt Seed justice, de nieuwe track, een stevige rocker, waarna een troep ganzen hun weg toeteren door de voortdenderende door gitaren gedomineerde countryrocker My country home. The Monsanto years, een vrij recent nummer van het gelijknamige album uit 2015 begint als een lome rocker met mooie samenzang en met beierende kerkklokken halverwege, maar explodeert daarna in orgie van geluid en in een reeks dierengeluiden. Na de typische dromerige Neil Young ballad Western hero is het tijd voor een nummer dat Young de laatste decennia niet vaak meer speelde, de slowblues Vampire blues met hoekige gitaarsolo’s en loeiende koeien. In Hippie dream zijn ook stevige gitaarbattles te horen en geeft de ritmesectie hem ook van katoen. After the gold rush, is altijd een feest. Prachtige soms serene zang en mooi pianowerk. Human highway is mooie countryfolkrock met Young weer op zijn mondharmonica.
De tweede cd begint met drie nummers van het album The Monsanto years uit 2015. Allereerst de stevige gitaarrocker Big box, ondersteund door een strakke ritmesectie. Het nummer eindigt weer met een orgie van lawaai met krassende vogels, loeiende koeien, een claxon en allerlei explosies. De doordenderende ritmesectie legt in People want to hear about love een stevige basis voor de gitaren. Wolf moon is weer een mooie countryballad met de typische Young mondharmoncia en samenzang en weer eindigend met een golvende zee en andere geluiden. Het album wordt besloten met Love & only love. Op het album Ragged glory uit 1990 duurt dit nummer ruim 10 minuten, maar op Earth davert het bijna een half uur door. In ruim 28 minuten jaagt de band soms als een razende door de speakerboxen, waarvan de laatste twee minuten weer voor ‘de natuur’ zijn gereserveerd.
Conclusie: Earth brengt weer het vertrouwde solide Neil Young geluid. Live is hij nog steeds een fenomeen. En met Promise of the Real heeft hij uitstekende begeleiders. Earth is een goed album en ik neem die gakkende ganzen, zoemende bijen, loeiende koeien, hinnikende paarden, kwakende kikkers, beierende klokken en autoclaxons op de koop toe.
Tracks cd 1:
- Mother earth
- Seed justice
- My country home
- The Monsanto years
- Western hero
- Vampire blues
- Hippie dream
- After the gold rush
- Human highway
Tracks cd 2:
- Big box
- People want to hear about love
- Wolf moon
- Love and only love
Line up:
- Neil Young – zang, elektrische gitaar, akoestische gitaar, traporgel, piano, harmonica
- Lukas Nelson – gitaar, piano, zang
- Micah Nelson – elektrische gitaar, elektrische chirango, zang
- Corey McCormick – bas, zang
- Anthony LoGerfo - drums
- Tato Melger – percussie
Vocale studio-overdubs:
- Charissa Nielsen
- Windy Wagner
- Christine Helferich Guter
- Suzanne Waters
- Eric Bradley
- Gerald White
- Jasper Randall
- Brian Chapman
I’ll remember you – All americana – Jacques Mees
De Brabantse singer-songwriter Jacques Mees is in 1959 geboren in Moergestel. Hij koopt zijn eerste gitaar als hij elf jaar was. Zijn eerste en grootste inspiratiebron was en is Bob Dylan. Later ontdekt hij ook de muziek van artiesten als Woody Guthrie, Hank Williams en Dave van Ronk. Sinds de jaren 80 toert hij door heel Europa en staat in het voorprogramma van o.a. Rick Danko (The Band) en Kevin Ayers. In 1996 verschijnt zijn eerste officiële album en vertrekt hij enige tijd naar Rio de Janeiro om daar met lokale artiesten op te treden. In 2011 toert hij weer door Europa om zijn Bob Dylan Tribute album Shooting star te promoten. De naam Jacques Mees wordt zelfs vermeld in het ABC Dylan Book van popjournalist Bert van de Kamp. De afgelopen twee jaren heeft Mees een album, een minialbum en een viertal singles uitgebracht. En hij is min of meer constant on the road. Kortom een druk baasje. Onlangs kwamen er maar liefst twee minialbums van Mees uit.
In april verscheen I’ll remember you, een album met zes covers, ter ere van de 75e verjaardag van Bob Dylan. Mees wordt op dit album bijgestaan door topmusici BJ Baartmans en Jos van Es. Een argeloze luisteraar zal bij het beluisteren van dit album denken dat hij naar een album van Bob Dylan zit te luisteren want vooral de stem van Mees lijkt soms heel erg op die van zijn Dylan. De zes covers zijn niet de meest bekende songs van Dylan, maar Mees kiest meer voor het onbekendere en soms obscure werk. Het vlotte openingsnummer ‘Cept you komt van een van de vele nu al legendarische Bootleg series van Dylan. In de ballad I’ll remember you (Empire burlesque 1985) zingt Mees met die typische Dylaneske stem. Met Love sick gaat Mees terug naar 1997 (Time out of mind) met multi-instrumentalist BJ Baartmans in topvorm. De Dylaneske zang is weer goed te horen in Red river shore, een nummer van de sessies van Time out of mind. Mooi mandolinespel van Baartmans! Het prijsnummer op dit minialbum is Up to me, een song van de sessies van Blood on the tracks uit 1974. Prachtig nummer met zang, mondharmonica en een gitaarsolo. Ruim zeven minuten genieten. Het laatste nummer If I was a king is een verhaal apart. Dit obscure nummer verscheen onlangs op The Cutting Edge, the bootleg series vol. 12. Maar de tekst van Dylan is vrijwel onverstaanbaar en daarom heeft Mees de tekst fonetisch geïnterpreteerd. Begeleid op zijn akoestische gitaar maakt hij er een mooie versie van.
Op 1 juni verscheen All americana, een minialbum met zes covers van muzieklegendes Guy Clark, Townes van Zandt, John Prine en Blaze Foley. Met uitzondering van John Prine allemaal muzikanten die helaas niet meer onder ons zijn. Net als op I’ll remember you, waarin Jacques Mees de stem van Bob Dylan soms angstig goed benadert, komt de zang van Mees in Come from the heart en Broken hearted people heel dicht bij die van de oorspronkelijke vertolker Guy Clark. Datzelfde kan gezegd worden van Tecumseh valley en Still lookin’ for you, twee typische Townes van Zandt songs. Can’t always cry van Blaze Foley is een pareltje, en niet alleen vanwege de alleskunner BJ Baartmans maar ook door de samenzang van Mees met Alice Vermeulen, die ook in de meeste andere songs op dit album vocaal prettig aanwezig is. Het enige uptempo nummer is Inspite of ourselves van John Prine waarin Mees en Jolanda Haanskorf om beurten de vocalen voor hun rekening nemen. De songs worden allemaal feestelijk opgesierd door BJ Baartmans op mandoline, dobro, banjo en bouzouki en de bas van Jos van Es. Jammer dat het na zes nummers afgelopen is.
Conclusie: Zowel de ode van Jacques Mees aan Bob Dylan als die aan die andere muzieklegendes zijn heel mooi. Americana van hoog niveau. Zeer aangenaam om naar te luisteren. Dit smaakt naar meer.
Tracks I’ll remember you:
- ‘Cept you
- I’ll remember you
- Love sick
- Red river shore
- Up to me
- If I was a king
Line up I’ll remember you:
- Jacques Mees – zang, gitaar, mondharmonica
- Jos van Es – elektrische bas
- BJ Baartmans – akoestische nylon/steel string gitaar, 12-snarige gitaar, elektrische gitaar, mandoline en dobro
Tracks All americana:
- Come form the heart
- Tecumseh valley
- Can’t always cry
- Broken hearted people
- Inspite of ourselves
- Still lookin’ for you
Line up All americana:
- Jacques Mees – zang en gitaar
- Jos van Es – bas
- BJ Baartmans – mandoline, dobro, banjo en bouzouki
- Johan Fransen – gitaar
- Jolanda Haanskorf – zang
- Alice Vermeulen – backing vocals
One more river to cross
De Amerikaanse blues- en boogieband Canned Heat werd in 1965 opgericht door zanger Bob ‘The Bear’ Hite en gitarist Alan ‘Blind owl’ Wilson. De band staat in de beginperiode verder uit gitarist Henry ‘The Sunflower’ Vestine, bassist Larry ‘The Mole’ Taylor en drummer Adolfo ‘Fito’ de la Parra. Canned Heat werd bekend op het Monterey Pop Festival in 1967 en scoorde toen een grote hit met On the road again. Twee jaar later in 1969 vestigde de groep helemaal haar naam met een wervelend optreden tijdens het Woodstock Pop Festival. Hun song Goin’ up the country werd de officieuze soundtrack van de film van het legendarische popfestival. Canned Heat was een echte tourband en trad in Nederland ook meerdere keren op. Op 3 september 1970 sterft Alan Wilson aan een overdosis en krijgt de band een wisselende samenstelling en wanneer op 5 april 1981 ook zanger Bob Hite overlijdt lijkt het einde van Canned Heat in zicht. Maar de band gaat verder. Op 20 oktober 1997 overlijdt ook gitarist Henry Vestine. Canned Heat, onder leiding van Adolfo de la Parra, bestaat vandaag de dag nog steeds, maar teert vooral op hun oude roem.
Canned Heat brengt in hun beginperiode talloze albums uit. Hun debuutalbum Canned Heat verschijnt in 1967 en in 1974 is de band al toe aan het 10e studioalbum One more river to cross. Dit laatste album is onlangs opnieuw, geremasterd en met bonustracks opnieuw uitgebracht. Het album werd opgenomen in de beroemde Muscle Shoals Studios in Alabama en geproduceerd door Barry Beckett en Roger Hawkins. De blazerssectie Muscle Shoals Horns is op het album alom aanwezig.
Het album begint swingend met twee uptempo rockers, het titelnummer One more river to cross en de bluesstomper L.A. Town, nummers waarin de blazers meteen van zich doen spreken. I need someone is een slowblues met een mooie slepende gitaarsolo. In de stomende boogie Bagful of boogie teistert Bob Hite zijn mondharmonica en in de typische Leiber & Stoller compositie I’m a hog for you baby valt vooral het pittige drumwerk op. De Muscle Shoals Horns en de percussie zijn weer prominent aanwezig in het funky You am what you am. In Charles Calhoun’s, vooral door Joe Turner en Bill Haley bekend geworden Shake, rattle & roll, is weer mooi gitaarwerk en pianospel te horen. In de slowblues Bright times are comin’ gloriëren de blazers en de keyboards. Na de uptempo bluesrocker Highway 401 is het de beurt aan een vijf minuten durende ode aan Fats Domino. De medley We remember Fats, waarin achtereenvolgens The fat man, I’m in love again, I’m walking, Whole lot of loving, Let the four winds blow, I’m ready en So long voorbijkomen, brengt je in de broeierige sferen van New Orleans. Het originele album bevat tien songs, maar deze heruitgave heeft twee bonustracks, het van Jimmy Cliff bekende reggaenummer The harder they come en de Lesley West achtige rocker Rock ‘n’ roll show.
Conclusie: One more river to cross is een mooi verzorgde heruitgave van een goed bluesalbum dat de tand des tijds wat mij betreft heel goed heeft doorstaan.
Tracks:
- One more river to cross
- A. Town
- I need someone
- Bagful of boogie
- I’m a hog for you baby
- You am what you am
- Shake, rattle & roll
- Bright times are comin’
- Highway 401
- We remember Fats (medley)
- The harder they come
- Rock ‘n’ roll show
Line up:
- Bob Hite – zang, mondharmonica
- Henry Vestine – lead gitaar
- Richard Hite – bas, vocals
- Adolfo de la Parra – drums en percussie
- James Shane – gitaar, zang
- Ed Beyer – piano
The Horns:
- Harrison Galloway – trompet
- Charles Rose - trombone
- Ronnie Eades – bariton sax
- Harvey Thompson – tenor sax
This is where I live – William Bell
De naam William Bell blijft voor mij voor altijd verbonden aan zijn schitterende eerste single uit 1961 You don’t miss your water (until your well runs dry) en aan Private number, zijn duet met Judy Clay.
William Bell, echte naam William Yarborough, werd op 16 juli 1939 geboren in Memphis Tennessee. Hij maakte als soulzanger en liedjesschrijver vooral furore in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw. Bekend is zijn samenwerking met Booker T. Jones, met wie hij o.a. Born under a bad sign schreef, dat door Albert King werd opgenomen en later ook een grote hit werd voor de Engelse groep Cream. In 1970 verliet hij Stax Records en tekende een contract bij Mercury Records. In 1980 richtte Bell zijn eigen platenmaatschappij Wilbe Records op. Hij schreef ook liedjes voor o.a. Rod Stewart, Eric Clapton, Billy Idol en Lou Rawls en werd ook producer. Vanaf 1992 toert hij over de hele wereld en in 1997 werd William Bell opgenomen in de Georgia Music Hall of Fame.
De laatste decennia waren de platen van William Bell geen een groot succes, maar met zijn vorige maand uitgekomen nieuwe album This is where I live maakt William Bell volgens mij een grootse comeback, mede dankzij John Leventhal, gerenommeerd producer, medeschrijver van een aantal songs en bespeler van meerdere instrumenten op dit album. Van een aantal songs is ook Marc Cohn (Walking in Memphis) mede auteur. Verder staan er twee covers op het album.
Meteen al in het openingsnummer The three of me en daarna in The house always wins laat de bijna 77-jarige William Bell horen wat voor een ongelofelijk goede zanger hij nog steeds is. Pure soul met uitstekende bijdragen van multi-instrumentalist John Leventhal en de blazerssectie. Poison in the well is uptempo gospelsoul die we b.v. van The Holmes Brothers kennen. I will take care of you is weer een prachtige soulballad, indringend gezongen, orgelflarden en achtergrondkoortjes. Het bekende Born under a bad sign krijgt een tamelijk stevige uitvoering en dat contrasteert mooi met de Jesse Winchester cover All your stories. Hemels gezongen, subtiele begeleiding en achtergrondkoortjes. De tweede cover is het door Rosanne Cash en John Leventhal geschreven Walking on a tightrope, met een orgelsolo van Leventhal en weer de achtergrondkoortjes. Dan het titelnummer This is where I live. Een ode door William Bell waarin ook een van zijn voorbeelden “I heard Sam Cooke singing a change is gonna come” langs komt. Soul van de bovenste plank. More rooms is weer Holmes Brothers achtige gospelsoul met een gitaarsolo van John Leventhal. Leventhal is weer op diverse instrumenten te horen in de soulballad All the things you can’t remember. Het tempo gaat omhoog in Mississippi-Arkansas bridge, met herinneringen aan Sonny Boy Williamson en BB King, de blazers en de backingvocals van Amy Helm. De soulballad People want to go home sluit het album waardig af.
Conclusie: Met This is where I live is William Bell op platengebied weer helemaal terug. Ik heb dit jaar nog niet zo’n goed soulalbum gehoord. Chapeau!
Tracks:
- The three of me
- The house always wins
- Poison in the well
- I will take care of you
- Born under a bad sign
- All your stories
- Walking on a tightrope
- This is where I live
- More rooms
- All the things you can’t remember
- Mississippi-Arkansas bridge
- People want to go home
Line up:
- William Bell – zang
- John Leventhal – gitaar, elektrische en akoestische bas, keyboards, percussie, drums, zang
- Shawn Pelton – drums (track 3 en 8)
- Dan Rieser – drums (track 2)
- Victor Jones – drums (track 4 en 5)
- Rick DePofi – tenor sax, bariton sax, zang
- Tony Kadlek – trompet, flugelhorn
- Dave Eggar – cello
- Entcho Todorov – viool, viola
- Laura Seaton – viool
- Amy Helm – backing vocals (track 11)
- Catherine Russel, Curtis King, Marc Cohn, D Train, Kenny Williams, Keith Fluitt - zang
It’s too late to stop now… vol. II III IV en dvd
De lp “It’s too late to stop now” uit 1974 wordt nog steeds beschouwd als een van de beste live albums aller tijden. Het dubbelalbum bevat opnamen van concerten die Van Morrison met The Caladonia Soul Orchestra in mei, juni en juli 1973 gaf in Los Angeles, Santa Monica en Londen. Vorige maand verscheen er een driedubbel album en een dvd met nooit uitgebrachte opnamen van de drie concerten uit 1973.
Op vol. II staan vijftien songs die opgenomen zijn tijdens het concert in The Troubadour, Los Angeles op 23 mei 1973. Na een korte aankondiging gaat het concert vlot van start met Come running en These dreams of you. Het elfkoppige Caladonia Orchestra is meteen in grootste vorm en Van Morrison zingt geïnspireerd. Na het uptempo begin wordt het enthousiaste publiek getrakteerd op twee prachtige jazzy ballads, The way young lovers do en Snow in San Anselmo, met blazers die af en toe mogen soleren, strijkers, de piano van Jeff Labes en wederom Van Morrison in vocale topvorm. De eerste cover is de bluesklassieker I just want to make love to you van Willie Dixon met een gitaarsolo van John Platania. Sam Cooke’s Bring it on home to me is een slowblues met een saxsolo van Jack Schroer. Purple heather is weer een subtiele ballad met uitstekend pianospel en strijkers. Hank Williams’ Hey, good lookin’ krijgt een opwindende uitvoering met een weer een saxsolo van Schroer. Na de ballad Bein’ green is het tijd voor een funky uitvoering van Van Morrison’s grote hit Brown eyed girl, met een pompende bas van David Hayes. Een tinkelende piano en de strijkers zijn prominent aanwezig in de ballad Listen to the lion en in Hard nose the highway valt vooral de uitbundige zang van Van Morrison op. Moondance is vooral mooi door de jazzy pianosolo’s. Cyprus Avenue begint als een rustige ballad, maar Van Morrison zweept tijdens dit nummer meerdere keren zijn band op. Terwijl Van Morrison alle bandleden voorstelt wordt het album besloten met een funky versie van Caravan. Piano, blazers en strijkers gaan weer helemaal los.
Vol. III bevat opnamen van het concert in The Santa Monica Civic op 29 juni 1973. De setlist van vijftien nummers is totaal anders dan die van het concert in Los Angeles. Het concert begint wederom uptempo met het funky I’ve been working met de prominente blazerssectie en de piano en de goed bij stem zijnde Van Morrison in There there child. Daarna twee schitterende ballads met een jazzy pianosolo van Jeff Labes in diens compositie No way en het orgel van dezelfde Labes en een trompetsolo in Since I fell for you, de jazzstandard van Buddy Johnson uit 1945. De hit Wild night krijgt een swingende uitvoering met een tinkelende piano en een strakke blazerssectie. Het publiek reageert enthousiast hetgeen Van Morrison aan het eind tot een kort “thank you very much” verleidt. Het publiek reageert helemaal enthousiast op de ballad I paid the price die Morrison samen met Platania schreef. Tijd voor een paar hits, het swingende Domino met het bekende gitaarintro en de lopende bas en het overbekende Gloria. Onwillekeurig ga je dit laatste nummer vergelijken met de uitvoering van Them en dan is er hier toch sprake van een enigszins kabbelende versie. In Louis Prima’s Buona sera, met blazers en bas, lijkt het alsof Van Morrison voor het donker binnen moet zijn want hij zingt nogal jachtig. Moonshine whiskey is een ballad, afwisselend subtiel met strijkers en uptempo gedeeltes waarin The Caladonia Orchestra er vol tegen aan gaat. Pure soul is Ain’t nothing you can do, met piano, een gitaarsolo van Platania en indringende zang. De blues komt helemaal tot leven in Sonny Boy Williamson’s Take your hand out of my pocket. Een slowblues met een piano intro, saxofoon en mondharmonica. Na het funky Sweet thing met een in topvorm verkerende band en de met applaus ontvangen ballad Into the mystic met uitbundige zang van Van Morrison sluit vol. III af met I believe to my soul, een cover van Ray Charles. Prachtige soul met een trompetsolo en wederom een excellerend Caladonia Orchestra.
De opnamen van vol. IV zijn van het concert in The Rainbow in Londen op 23 en 24 juli 1973. De setlist bevat veel songs die ook in Los Angeles en in Santa Monica werden gespeeld. Van de vijftien nummers op dit schijfje worden in Londen drie nummers ten gehore gebracht die niet in Los Angeles en Santa Monica te horen zijn, het vrolijke Everyone, de mooie ballad Wild children met de strijkers en een jazzy piano en de Them klassieker Here comes the night. Dat laatste nummer wordt weer jachtig gezongen en de strijkers nemen de rol van de bekende gitaarsolo’s in het origineel van Them over. “It’s too late to stop now” roept Van Morrison nadat hij zijn musici weer heeft opgezweept in het slotnummer Cyprus Avenue.
De dvd bevat negen opnamen van het concert in The Rainbow in Londen op 23 en 24 juli 1973. De bekende hits Here comes the night, Brown eyed girl en Domino. De bluesklassiekers I just want to make love to you en het niet op de cd staande Help me. De ballads Moonshine whiskey en Cyprus Avenue, het funky Caravan en het niet op de cd staande jazzy Moondance.
Conclusie: Net als bij het onlangs uitgebrachte Totally Stripped van The Rolling Stones vraag je je ook bij Van Morrison af waarom deze heerlijkheden zo lang op de plank hebben gelegen. Van Morrison was in absolute topvorm en dat kon zeker ook gezegd worden van het magistrale Caladonia Soul Orchestra.
Tracks vol. II:
- Come running
2. These dreams of you
3. The way young lovers do
4. Snow in San Anselmo
5. I just want to make love to you
6. Bring it on home to me
7. Purple heather
8. Hey, good lookin’
9. Bein’ green
10. Brown eyed girl
11. Listen to the lion
12. Hard nose the highway
13. Moondance
14. Cyprus Avenue
15. Caravan
Tracks vol. III
- I’ve been working
2. There there child
3. No way
4. Since I fell for you
5. Wild night
6. I paid the price
7. Domino
8. Gloria
9. Buona sera
10. Moonshine whiskey
11. Ain’t nothing you can do
12. Take your hand out of my pocket
13. Sweet thing. - 14. Into the mystic
- I believe to my soul
Tracks vol. IV
- Listen to the lion
2. I paid the price
3. Bein’ green
4. Since I fell for you
5. Into the mystic
6. Everyone
7. I believe to my soul
8. Sweet thing
9. I just want to make love to you
10. Wild children
11. Here comes the night
12. Buona sera
13. Domino
14. Caravan
15. Cyprus Avenue
Tracks dvd:
- Here comes the night
- I just want to make love to you
- Brown eyed girl
- Moonshine whiskey
- Moondance
- Help me
- Domino
- Caravan
- Cyprus Avenue
Line up:
- Van Morrsion - zang en mondharmonica
- Jeff Labes – piano en orgel
Dave Shaw – drums
John Platania – gitaar
David Hayes – bas
Jack Schroer – alt, tenor en baritone saxophones
Bill Atwood – trompet
Nathan Rubin, Tim Kovatch & Tom Halpin – viool
Nancy Ellis – viola
Terry Adams – cello
Little brothers – Chip Taylor

Chip Taylor werd op 21 maart 1940 geboren als James Wesley Voight in Yonkers (New York). Hij is een broer van de acteur John Voight (o.a. Midnight Cowboy) en de actrice Angelina Jolie moet oom tegen hem zeggen. ‘Chip wie?’, hoor ik vaak om mee heen als ik weer eens de loftrompet steek over deze Amerikaanse singer-songwriter. Als ik dan zeg dat Chip Taylor de schrijver is van bekende hits als Wild thing (Troggs), Angel of the morning (Merrilee Rush, PP Arnold), I can’t let go (The Hollies), Try (Janis Joplin) en Son of a rotten gambler (Ann Murray, The Hollies, Emmylou Harris), begint bij velen het bekende een belletje te rinkelen.
Vanaf 1971 begon Taylor zelf platen uit te brengen en die carrière duurt, met een onderbreking in de jaren 80 en 90 toen hij professional gokker was, tot op de dag van vandaag voort. Kendal Carson en Carrie Rodriguez, met wie hij ook regelmatig op tournee was, hebben hun carrière min of meer aan Taylor te danken. Chip Taylor werd deze maand, samen met Elvis Costello, Tom Petty, Marvin Gaye en Nile Rodgers en Bernard Edwards van Chic opgenomen in de Songwriters Hall of Fame in New York City.
Hoewel hij al 76 jaar is denkt Taylor er nog niet over om op zijn lauweren te gaan rusten en van zijn welverdiende pensioen te genieten. Hij blijft stug doorgaan met het schrijven van mooie liedjes. Als opvolger van zijn in 2014 uitgebrachte driedubbele album The little prayer’s trilogy verscheen er deze maand weer een nieuw album van Chip Taylor. Het album Little brothers is geïnspireerd op zijn jongere broers, de acteur Jon Voight en de vulkanoloog Barry Voight. Het nieuwe album is opgenomen in Halden (Noorwegen). Taylor wordt op Little brothers begeleid door John Platania (gitaar), Goran Grini (keyboards) en Bill Troiani (bas). Taylor’ s kleindochters Riley, Kate en Sammy Ennis zijn te horen in de achtergrondvocalen. Op de hoes van het album staat een jeugdfoto van Chip met zijn beide broers Jon en Barry.
Op Little brothers is weer de typische Chip Taylor te horen. Het album opent met het grotendeels gesproken Barry and the buffalo, gevolgd door Bobby I screwed up, waarin het tempo iets hoger ligt en een mooie rol is weggelegd voor keyboardspeler Goran Grini met een paar mooie solo’s. Enlighten yourself bestaat grotendeels uit gesproken tekst, maar de gedeelten die Taylor zingt zijn mooi. Het titelnummer Little brothers heeft voor Taylor een speciale betekenis en is een heel mooi liedje, met subtiel gitaarwerk en pianosolo’s. Skebo story is geheel gesproken en verhaalt over zijn tournee in augustus 2015 door Zweden met Goran Grini en is de inleiding voor Refugee children, een ontroerend liedje over vluchtelingenkinderen in Skebo. Zijn kleinkinderen zijn in de achtergrondzang te horen. Zijn kleinkinderen zijn ook te horen in St. Joan, met een mompelend en fluisterend zingende Taylor en prachtig pianospel. “Time goes by, you get older and I get older too” fluisterzingt Taylor in het prachtige Time goes by, waarin hij een ode brengt aan zijn vrouw Joan. Volgens Taylor een van de mooiste liedjes die hij ooit heeft geschreven. Grini is weer in topvorm en dat is hij met Taylor ook in Book of hope. Het slotnummer is een zeer korte maar mooie reprise van Enlighten yourself.
Conclusie: Chip Taylor heeft met Little brothers zijn fans weer verblijd met een aantal mooie songs. Een subtiel luisteralbum van de singer-songwriter met de karakteristieke zang. En een dikke pluim voor zijn begeleiders.
Tracks:
- Barry and the buffalo
- Bobby, I screwed up
- Enlighten yourself
- Little brothers
- Skebo story
- Refugee children
- Joan
- Time goes by
- Book of hope
- Enlighten yourself (reprise)
Red clay soul – Tinsley Ellis
De op 4 juni 1957 in Atlanta (Georgia) geboren Tinsley Ellis is al meer dan 40 jaar actief in de muziek. In die vier decennia heeft hij opgetreden in alle staten van de VS, Canada, Europa, Zuid Amerika en Australië. Hij heeft de podia gedeeld met o.a. Otis Rush, The Allman Brothers Band, Stevie Ray Vaughan, Willie Dixon, Son Seals, Koko Taylor, Albert Collins en Buddy Guy. In zijn jeugd luisterde hij veel naar The Yardbirds, The Animals, The Rolling Stones en Cream. Toen hij bij een concert van BB King was besloot hij bluesgitarist te worden. De eerste professionele band waar hij deel van uitmaakte was The Alley Cats en in 1981 formeerde hij The Heartfixers. Toen die band in 1988 uiteenviel tekende Tinsley Ellis een platencontract bij het befaamde Alligator Records. In 1988 verscheen zijn eerste soloalbum Georgia blue. Na een aantal omzwervingen bij verschillende platenlabels richtte Ellis in 2013 zijn eigen label Heartfixer Music op.
Begin juni verscheen Red clay soul, het nieuwe album van Tinsley Ellis. Op dit album brengt Ellis een ode aan de muzikale traditie van Georgia, de staat waar de blues soul heeft volgens Ellis. Het geluid dat men daar red clay soul noemt, van de gospel van Ray Charles, de R&B van James Brown en Otis Redding, de rock ‘n‘ roll van Little Richard tot de bluesrock van The Allman Brothers.
De openingstrack All I think about is een Freddie King achtige rocker met gitaarsolo’s en de piano en het orgel van de fabuleuze Kevin McKendree. Gitarist Oliver Wood (Wood Brothers en jaren geleden ook al eens lid van de band van Tinsley Ellis), schreef Givin’ you up samen met Ellis al jaren geleden en verschijnt hier voor het eerst op plaat. Een prachtig Allman Brothers achtig nummer met orgel en piano, mondharmonica en leadzang van Wood. Callin’ is een Al Green achtige soulballad met BB King achtig gitaarwerk van Ellis en mooie bescheiden background vocals van Wendy Moten. Dat Ellis een uitstekende gitarist en een goede zanger is bewijst hij ook in Anything but you, een soulblues met weer dat heerlijke orgel van McKendree. De slowblues Hungry woman blues heeft ook weer heel mooi gitaarwerk en in de bluesstomper Circuit rider neemt McKendree de gitaar ter hand. In dit nummer valt ook de uitstekende ritmesectie op. De uptempo rocker Don’t cut it heeft een Southside Johnny achtig begin met weer fantastische gitaarsolo’s. Een heel mooi rustpunt op het album is Party of one, een prachtige jazzy slowblues met ingetogen zang. Het tempo gaat weer omhoog in de Santana achtige latin instrumental Estero noche. In het slotnummer vraagt Ellis zich af wat het beste is, de bijbel, de fles of het geweer. Maar los van het antwoord op deze vraag is de ballad The bottle, the book or the gun een prachtige afsluiter, met uitmuntende gitaarsolo’s over de golvende orgeltonen en een strakke ritmesectie.
Conclusie: Met Red clay soul heeft Tinsley Ellis weer een mooie parel toegevoegd aan zijn indrukwekkende oeuvre. Southern soul en blues van de bovenste plank.
Tracks:
- All I think about
- Givin’ you up
- Callin’
- Anything but go
- Hungry woman blues
- Circuit rider
- Don’t cut it
- Party of one
- Estero noche
- The bottle, the book or the gun
Line up:
- Tinsley Ellis – guitaren, zang, harmonica
- Kevin McKendree – orgel, piano, gitaar (track 6)
- Oliver Wood – gitaar, zang (track 2)
- Lynn Williams – drums, percussie
- Steve Mackey – bas
- Wendy Moten – background vocals (track 3)
Totally stripped -The Rolling Stones
Ik neem u even ruim 20 jaar mee terug in de tijd. Ik liep op de Coolsingel in Rotterdam toen ik hoorde van de kaartverkoop voor twee verrassingsconcerten van The Rolling Stones in Paradiso in Amsterdam. Maar ja hoe kom je zo snel van Rotterdam naar Amsterdam voor kaartjes, dus ik heb de moeite maar niet eens genomen. De concerten van 26 en 27 mei waren uiteraard binnen een mum van tijd uitverkocht. Opnamen van hun optredens in Paradiso verschenen op bootlegs en sommige nummers ook op het in november van dat jaar uitgebrachte album Stripped.
Maar nu, 21 jaar na dato is het volledige concert dat The Rolling Stones op 26 mei 1995 in Paradiso gaven op dvd uitgebracht. Samen met de concerten die ze in juli 1995 gaven in Parijs (L ’Olympia) en in Londen (Brixton Academy), een documentaire over het “project” Totally Stripped en een cd met nummers van de drie concerten. Bij aanschaf van de luxe editie hebt je alles bij elkaar, inclusief een mooi boekwerk.
De eerste dvd neemt de kijker mee naar Amsterdam, Parijs en Londen. De documentaire bevat interviews, live opnamen, rehearsels in de studio en verhalen over deze unieke periode in de carrière van The Stones.
Dvd 2 is een weergave van het volledige concert in Paradiso op 26 mei 1995. Mick Jagger knikt, Keith Richards en Ronnie Wood slaan de eerste akkoorden op hun gitaren aan en de show begint met het oude Buddy Holly nummer Not fade away, waarin Jagger applaus oogst als hij de smoelschuif laat loeien. Terwijl Charlie Watts de drumstokjes even soepel door zijn vingers laat fladderen zet Wood It’s all over now in, waarin Richards later verder soleert en Watts onverstoorbaar aan het drummen is geslagen. De nieuwe bassist Darryl Jones pompt vervolgens de stuwende bastonen van Live with me de zaal in terwijl Jagger gedreven de tekst zijn strot uitgeschreeuwd. Good old Bobby Keys blaast vervolgens zijn bekende saxsolo. In Let it bleed gaat het er even iets rustiger aan toe. Prachtige uitvoering, met Wood op pedalsteel en heerlijke pianoklanken van Chuck Leavell. Dan is het weer de beurt aan een song uit de begintijd van hun carrière, The spider and the fly, een slowblues met een geïnspireerd solerende Richards. Wood is weer op dreef in Beast of burden en Jagger bespeelt op de zijn bekende manier het publiek. De band heeft er ook lol in want zelfs Charlie Watts lacht. “Something romantic” roept Jagger en het applaus barst los als Richards de eerste tonen van Angie laat horen. Het blijft een prachtig lied en de piano van Chuck Leavell draagt daar zeker aan bij. “I’m really enjoying this, it’s nice to be in such a small place” zegt Jagger, terwijl hij zijn jasje heeft uitgetrokken en in topvorm de ballad Wild horses zingt, met mooie backing vocals van Lisa Fischer en Bernard Fowler. Tijd voor country! Sweet Virginia met Jagger’s bekende mondharmonicasolo en Bobby Keys met de saxsolo. Een volgend hoogtepunt is de schitterende versie van Dead flowers. Jagger kondigt het volgende nummer aan en zegt dat ze dit nog niet vaak gespeeld hebben. Maar daar is niet veel van te merken, want de gospel Shine a light krijgt een indrukwekkende uitvoering. Producer Don Was, met zonnebril, schuift even aan op hammond. Het refrein van Like a rolling stone (“Bob Dylan wrote this for us”) wordt door het publiek massaal meegezongen. Dan is het de beurt aan het bekende “sologedeelte” van Keith Richards. Met een “Looking good Amsterdam” zet hij lachend Connection in. De bandleden worden vervolgens voorgesteld, waarbij Jagger tot zijn schande bemerkt dat hij Charlie Watts vergeet, maar het publiek maakt dat meer dan goed door massaal de naam van de bescheiden drummer te gaan scanderen. Richards gaat verder met het intens gezongen Slipping away en The worst. Met een “God bless you Amsterdam” bedankt hij het publiek en even later horen we het bekende intro van Gimme shelter. Dat is live altijd een feest om te horen (en te zien) want dan is het weer “Lisa Fischer time”. Wat een strot. Ze is in staat om de knopen van je overhemd en de veters uit je schoenen te laten springen. De snelheid wordt opgevoerd in All down the line (blazers en een hamerende piano) en Respectable met een gedreven Watts. Het tempo bereikt een hoogtepunt in Rip this joint met de saxsolo’s, de staande bas en een Jagger die vocal alle snelheidsgrenzen overschrijdt. Dan de onvermijdelijke toegift. Rifmaster Richards zet Street fighting man in en de band speelt geïnspireerd het concert naar een daverend einde.
Dvd 2 bevat het volledige concert in L’ Olympia in Parijs op 3 juli 1995. De setlist verschilt behoorlijk van de setlist in Amsterdam. De opener is een energieke uitvoering van Honky tonk women, met de bekende pianosolo van Chuck Leavell, waarbij Richards ook nog even een paar toetsen mag aanslaan. Na de vlijmscherpe solo’s van Wood en het schetterend koper in Tumbling dice ramt Richards, na een “bienvenue L ‘Olympia” van Jagger de eerste noten van You got me rockin’ de zaal in. De blazers blazen zich uit de naad in All down the line waarin Wood weer op slide te keer gaat. Tijdens Shattered krijgen we een blik op de imposante gestalte van de nieuwe bassist Darryl Jones. Jagger bespeelt het publiek weer in Beast of burden. Let it bleed krijgt ook in Parijs een mooie uitvoering en tijdens Angie worden de lichtjes ontstoken. Jagger is weer in topvorm in Wild horses.
Pure blues is Howling Wolf’s Down in the bottom. Na Shine a light en Like a rolling stone, die ook op de setlist in Amsterdam stonden, wordt I go wild ingezet, waarin Richards en Wood felle gitaarsolo’s uitvechten. De pompende bas van Jones kondigt Miss you aan dat op een gegeven moment een soort variété wordt wanneer Lisa Fischer als een langbenige vamp met zwarte netkousen in hoge laarzen gestoken haar verleidingskunsten los laat. Maar dan komt Bobby Keys tussenbeide met een verschroeiende saxsolo waarna de band er weer een muzikale show van maakt. Honky tonk man Keith Richards krijgt na de introductie van de band de gitaar omgehangen en speelt en zingt Connection en Slipping away. De huilende mondharmoncia kondigt Midnight rambler aan, altijd een geheid succes tijdens concerten en het Parijse publiek wordt ook nu getrakteerd op een spetterende versie. Na het supersnelle Rip this joint de bekende riff van Start me up, een andere publiekslieveling en dat laat een in het publiek meeswingende met zwarte zonnebril getooide Jack Nicholson ook merken. It’s only rock ‘n’ roll is altijd een feest en Richards trekt zijn “riffdoos” nog maar eens open en zet Brown sugar in. Een ritmesectie als een betonnen muur en uiteraard weer een hoofdrol voor Bobby Keys. Na een “au revoir” is het afgelopen, maar het publiek schreeuwt om een toegift. De toegift is een intense versie van Jumpin’ Jack Flash. Hoewel Nicholson daarna nog bis bis roept is het nu toch echt afgelopen.
Dvd 4 is een weergave van het complete concert dat The Stones in Londen (Brixton Academy) gaven op 19 juli 1995. Net als in Parijs werden 22 nummers gespeeld. De setlist komt in grote lijnen overeen met die van Parijs. De eerste drie nummers zijn exact dezelfde. I.p.v. All down the line wordt Live with me gespeeld, met het bekende basintro. Hoewel het concert dus pas vier nummers oud is loopt het zweet bij Keith Richards al van zijn gezicht, maar een hulpvaardige Mick Jagger wist dit met een handdoek behulpzaam wet. Ronnie Wood mag zijn kunsten botvieren in Black limousine en hij vertolkt een glansrol met zijn solo’s. Dan volgt een countryset met eerst een mooie versie van Dead flowers (piano en solo Wood). “I feel like a hillbilly” roept Jagger en pakt dan zijn mondharmonica voor een slepende solo in Sweet Virginia. Een prachtige versie, gedragen door de piano van Leavell. Jagger zet zich dan achter de piano en het publiek wordt vergast op een tranen trekkend mooie versie van Far away eyes met een excellerende Wood op pedal. Na de country duikt de band de blues weer in met Robert Johnson’s Love in vain, met Wood op slide en een ingetogen Richards en Down in the bottom.
De rest van de setlist is bijna identiek aan die van Parijs, alleen wordt i.p.v. It’s only rock ‘n‘ roll hier Monkey man gespeeld. Dit nummer uit 1969 (album Let it bleed) is een feest om te horen en te zien zoals het spetterende duet van Jagger en Fischer die elkaar telkens uitdagen. Jumpin’ Jack Flash is ook hier de toegift waarin Keith Richards met ontbloot bovenlijf zijn gitaar bijna aan stukken ragt en het plectrum aan het einde nog maar eens het publiek in gooit. Na een laatste ferme klap van Charlie Watts is het helaas afgelopen.
De inhoud van de cd is een beetje teleurstellend. Waarom maar 14 nummers? Dat hadden er van mij wel wat meer mogen zijn.
Conclusie: Stadionconcerten zijn leuk, aardig, goed en soms heel goed, maar er gaat toch niets boven een intiem concert. The Rolling Stones verkeerden in 1995 in topvorm en dat hebben ze met hun formidabele concerten in Amsterdam, Parijs en Londen laten zien. Fantastisch, grote klasse!
Dvd 1:
Totally stripped documentary
Tracks dvd 2 The Paradiso Amsterdam, 26 mei 1995
- Not fade away
2. It’s all over now
3. Live with me
4. Let it bleed
5. The spider and the fly
6. Beast of burden
7. Angie
8. Wild horses
9. Sweet Virginia
10. Dead flowers
11. Shine a light
12. Like a rolling stone
13. Connection
14. Slipping away
15. The worst
16. Gimme shelter
17. All down the line
18. Respectable
19. Rip this joint
20. Street fighting man
Tracks dvd 3 L ‘Olympia Paris, 3 juli 1995
- Honky tonk women
2. Tumbling dice
3. You got me rockin’
4. All down the line
5. Shattered
6. Beast of burden
7. Let it bleed
8. Angie
9. Wild horses
10. Down in the bottom
11. Shine s light
12. Like a rolling stone
13. I go wild
14. Miss you
15. Connection
16. Slipping away
17. Midnight rambler
18. Rip this joint
19. Start me up
20. It’s only rock ‘n’ roll
21. Brown sugar
22. Jumpin’ Jack Flash
Tracks dvd 4 Brixton Academy, 19 juli 1995
- Honky tonk women
2. Tumbling dice
3. You got me rockin’
4. Live with me
5. Black limousine
6. Dead flowers
7. Sweet Virginia
8. Faraway eyes
9. Love in vain
10. Down in the bottom
11. Shine a light
12. Like a rolling stone
13. Monkey man
14. I go wild
15. Miss you
16. Connection
17. Slipping away
18. Midnight rambler
19. Rip this joint
20. Start me up
21. Brown sugar
22. Jumpin’ Jack Flash
Tracks cd:
- Not fade away – Amsterdam
2. Honky tonk women – Paris
3. Dead flowers – Amsterdam
4. Faraway eyes – London
5. Shine a light – Amsterdam
6. I go wild – Paris
7. Miss you – London
8. Like a rolling stone – Amsterdam
9. Brown sugar – Paris
10. Midnight rambler – London
11. Jumpin’ Jack Flash – Paris
12. Gimme shelter – Amsterdam
13. Rip this joint – Amsterdam
14. Street fighting man – Amsterdam
Line up:
- Mick Jagger – zang, gitaar, mondharmonica
- Keith Richards – gitaar, zang
- Charlie Watts – drums
- Ronnie Wood – gitaar, backingsvocals
- Darryl Jones – bas
- Lisa Fischer – backing vocals
- Bernard Fowler – backing vocals
- Chuck Leavell – keyboards
- Bobby Keys – saxofoon
- Andy Snitzer - saxofoon
- Kent Smith – trompet
- Michael Davis – trombone
Mudcrutch 2 – Mudcrutch
In 2008 werden we verrast met een studioalbum van de Amerikaanse southern- en countryrockband Mudcrutch. Mudcrutch werd in 1970 in Gainsville, Florida, opgericht door bassist-zanger Tom Petty en gitarist Tom Leadon. De band bestond oorspronkelijk verder uit zanger Jim Lenahan, leadgitarist Mike Campbell en drummer Randall Marsh. Marsh en Leadon verlieten de band in 1972 en werd keyboardspeler Benmont Tench lid van de band. In 1975 ging de band uit elkaar. Tench en Campbell vormden een jaar later The Heartbreakers en toen Tom Petty zich bij hen aansloot was de geboorte van de succesformatie Tom Petty & The Heartbreakers een feit.
Maar 32 jaar na het uiteenvallen van Mudcruch vond er een reünie plaats en verscheen eindelijk dan toch nog hun eerste album. En vorige maand zag de opvolger, Mudcrutch 2 het licht. Mudcrutch 2 is weer een feest van herkenning en dat begint al meteen bij het openingsnummer Trailer. Een melodieuze uptempo rocker, met de typische Tom Petty zang, de twanggy gitaar van Mike Campbell en de keys van Benmont Tench. In Dreams of flying valt de pompend bassende Petty op, de lyrische gitaarsolo’s en de beukende drums. Dan is het tijd voor de prachtige ballad Beautiful blue, met weer de opvallende bas, de Pink Floyd achtige gitaarsolo en een mooie pianosolo. Pareltje! Het door drummer Randall Marsh geschreven en gezongen Beautiful word is weer een uptempo rocker met zijn roots in de jaren 70. Een rustpunt is het subtiele I forgive it all, met ingetogen zang van Petty en mooi orgelspel van Tench. Het door Tom Leadon (broer van Bernie Leadon, de voormalige gitarist van The Eagles) geschreven The other side of the mountain is een fantastische melodieuze uptempo rocker. Het tempo blijft er flink in met de psychedelische heavy stomper Hope, met scheurende gitaren en een beukende drummer. Benmont Tench heeft Welcome to hell geschreven. Hij neemt in dit rockabilly achtige nummer, dat doet denken aan The Traveling Wilburys en Nick Lowe, de vocalen voor zijn rekening. In de melodieuze uptempo rocker Save your water tovert Mike Campbell Byrds achtige klanken uit zijn gitaar die ook zo typisch zijn voor veel van de songs van Tom Petty & The Heartbreakers. Mike Campbell is ook de componist van Victim of circumstance, een opwindende instant garage rocker, waarin ieder bandlid zijn duidelijke inbreng heeft. Het album eindigt met de ruim zes minuten durende ballad Hungry no more, met een lyrische scheurende gitaarsolo.
Conclusie: Hungry no more is de titel van het slotnummer van Mudcrutch 2, maar volgens mij zijn Tom Petty en de zijnen nog zo hongerig als een wolf. Mij kun je met dit album wakker maken. Ik lust er wel pap van.
Tracks:
- Trailer
- Dreams of flying
- Beautiful blue
- Beautiful word
- I forgive it all
- The other side of the mountain
- Hope
- Welcome to hell
- Save your water
- Victim of circumstance
- Hungry no more
Line up:
- Tom Petty – bas, zang, mondharmonica
- Mike Campbell – gitaar
- Benmont Tench – keyboards
- Tom Leadon – rhythm gitaar
- Randall Marsh – drums