Gerritschinkel.nl Columns & meer

15jun/160

Spacedust & ocean views – Anders Osborne

 

De Amerikaanse singer-songwriter Anders Osborne is op 4 mei 1966 geboren in Uddevalla (Zweden). Als tiener begon hij gitaar te spelen en luisterde naar platen van Neil Young, Bob Dylan, Jackson Browne en Joni Mitchell. Zijn favoriete zangers waren Van Morrison, Ray Charles en Lowell George. En toen hij Robert Johnson ontdekte viel hij helemaal voor de blues. Osborne ging het huis uit toen hij 16 was en vertrok liftend en muziek makend door Europa, Noord Afrika, het Midden Oosten, Azië en de VS. In 1985 streek hij neer in New Orleans. In 1989 verscheen zijn eerste album Doin’ fine. In de jaren daarna verschenen er regelmatig albums op verschillende labels. Van 2010 tot 2013 werden drie albums en een ep uitgebracht op Alligator Records.

Onlangs verscheen Spacedust & ocean views, het nieuwe album van Anders Osborne. Een album met twaalf door Osborne zelf en soms met anderen geschreven songs. Het album begint heel rustig met het mooie laid back luisterliedje Pontchartrain. Subtiele begeleiding en mooi gezongen, herinneringen oproepend aan Bon Iver en Jackson Browne. Ook Life don’t last that long is een mooi liedje met ingetogen gitaarsolo’s en fijne backing vocals. Lafayette is steviger, lekker uptempo, fellere gitaarsolo’s en uitbundige zang. Dan is het tijd voor de ruim zes minuten durende ballad Cape Cod, met keys en vooral de strijkers. Wind is weer stevig, funky, met strakke drums, zoemende bas, orgel en een mooie gitaarsolo. All there is to know is weer een ballad, met indringende zang van Osborne. Ook Can’t you still hear me is een ballad met orgel, strijkers en een korte bluesy gitaarsolo. De geest van The Holmes Brothers hangt boven de broeierige gospelblues Move back to Mississippi, met een spetterende gitaarsolo van Osborne. Het orgel van John ‘Papa’ Gros is prachtig in de bluesballad Burning up slowly, met weer die gedreven zang van Anders Osborne. Het vrolijke Tchoupitoulas street parade is weer heel iets anders met de blazerssectie en de fluitsolo’s van Rex Gregory. Big talk begint melodieus rockend en eindigt in een ballad met keys. Het nummer doet me in de verte een beetje denken aan Layla van Derek & The Domino’s. De titel van het slotnummer From space dekt de lading helemaal. Soms jazzy gitaarklanken en de gesproken woorden van Anders Osborne en van Ricky Lee Jones.

Conclusie: Ik ben wel gecharmeerd van het album Spacedust & ocean views. Anders Osborne is vooral een goede zanger en met behulp van een aantal voortreffelijke muzikanten is zijn nieuwste album een gevarieerd product geworden, dat zijn weg naar de liefhebbers zeker zal vinden.

Tracks:

  1. Pontchartrain
  2. Life don’t last that long
  3. Lafayette
  4. Cape Cod
  5. Wind
  6. All there is to know
  7. Can’t you still hear me
  8. Move back to Mississippi
  9. Burning up slowly
  10. Tchoupitoulas street parade
  11. Big talk
  12. From space

Line up:

  • Anders Osborne – zang, gitaar, keyboard
  • Carl DuFrene – bas
  • James Singleton – upright bas
  • Brady Blade en Johnny Vidacovic – drums
  • Tony Leone – drums, percussie
  • Scott Medzger en Phil Frank – gitaar
  • Ivan Neville – keyboard, backing vocal
  • John ‘Papa’ Gros – piano, wurlitzer, hammond
  • Rex Gregory – saxofoon, fluit
  • Stevie Blacke – strings
  • Mark McGrain – trombone, flugelhorn
  • Tiffany Lamson – backing vocals
14jun/160

Trilogy – Ana Popovic

Ana Popovic is geboren op 13 mei 1976 in Belgrado, in het voormalige Joegoslavisch en de hoofdstad van het huidige Servië. Muziek speelde een grote rol in de familie Popovic en Ana speelt al vanaf haar 15e gitaar. In 1995 vormt zij de band Hush waarmee ze in haar thuisland succes had. In 1998 traden ze zo’n 100 keer op en was de band ook regelmatig op de Joegoslavische televisie te zien. Hush ging uit elkaar toen Ana in 1998 naar Nederland kwam om aan het conservatorium in Utrecht te gaan studeren. Maar een jaar later stopte ze al met haar studie en ondertekende een platencontract. In 2002 verscheen haar eerste soloalbum Hush. Sinds 2012 woont Ana Popovic in Memphis.

Ana Popovic is inmiddels een gevestigde naam in de blues- en jazzwereld. Ze toert het hele jaar door met haar uitstekende band. Zo was ze op 3 juni jl. de openingsact op het Holland International Blues Festival in Grolloo en vanaf eind juni staat er weer een tournee in de VS en Canada op stapel. Haar gitaarspel wordt door niet de eerste de beste gitaristen geprezen. ‘Ana Popovic is one helluva a guitar-player’, zei Bruce Springsteen. En volgens Billy Gibbons van ZZ Top ‘rocks Ana the blues in fine, fine fashion’. Geen slechte aanbeveling lijkt mij.

En tussen de tournees door worden er ook nog albums gemaakt. Vorige maand kwam Trilogy uit. En de titel zegt het al, een driedubbel album met in totaal 23 songs..

De eerste vier nummers op cd 1 overvallen je als een tornado. Funky bluesrock, temperamentvolle blazers, scheurende felle gitaarsolo’s, keys en een ritmesectie die herinneringen oproept aan The Meters, maar dat is ook niet zo vreemd als je bassist George Porter jr. inhuurt. In de soulbluesballad Train is Joe Bonamassa te horen met een vlammende gitaarsolo zoals we van hem gewend zijn. If tomorrow was today wordt gedragen door de blazers en het orgel van Ivan Neville. De prima ritmesectie komt weer naar voren in Long road down, met een verpletterende gitaarsolo aan het eind. In Johnny Guitar Watson’s Hook me up is Robert Randolph te gast met een indringende solo op lapsteel. Een prachtige lovesong met weer een verschroeiende gitaarsolo van Popovic. Dat Ana Popovic niet alleen een uitstekende gitariste maar ook een heel goede zangeres is bewijst ze in het afsluitende Too late.

 Cd 2 opent weer overdonderend met vlijmscherpe gitaarsolo’s in de bluesrocker You got the love, waarna het tempo sterk terugloopt in het jazzy Johnny Ray met mooi pianospel. Orgel, spetterend gitaarwerk en de indringende zang zijn in Woman to love te horen en Let’s do it again is een soulvol duet van Popovic en Alphonzo Bailey, beter bekend als de rapper Al Kapone. Vlammende gitaarsolo’s, beukende drums en een rollende bas domineren het uptempo instrumentele Who’s yo’ mama? Wasted is een soulbues met lyrisch gitaarwerk van Popovic. Cd 2 eindigt met het indringend gezongen Crying for me.

 Cd 3 is totaal iets anders. Jazzliefhebbers komen op dit schijfje goed aan hun trekken. New coat of paint is pure jazz met blazers, een mooie pianosolo van Kyle Roussell en heldere zang van Popovic. Waiting on you heeft een Dave Brubeck achtig begin, met weer de uitstekende zang en een vloeiende jazzy gitaarsolo van Popovic. In a sentimental mood, de jazzklassieker van Duke Ellington uit 1935 is een juweeltje. Schitterende zang, weer een mooie jazzy gitaarsolo en een ingetogen blazerssectie. Het vervolg is swingend met drie songs waarin de zuivere en soepele zangstem van Ana Popovic weer een hoofdrol speelt. Het slotnummer You don’t know what love is, brengt je rechtstreeks naar de nachtclubs van New Orleans. Een heerlijk nummer met puik pianospel en een zwoel zingende Popovic.

Conclusie:  Ana Popovic maakt haar faam weer waar. Trilogy is een uitstekend, gevarieerd album, waarop Ana Popovic met verve de diverse muzikale wegen bewandelt.

Tracks cd 1:

  1. Love you tonight
  2. She was a doorman
  3. Show you how strong you are
  4. Fencewalk
  5. Train
  6. If tomorrow was today
  7. Long road down
  8. Hook me up
  9. Too late

Line up:

  • Ana Popovic – (slide)gitaar, zang
  • Ivan Neville en Jason Clark – keys
  • Derwin Perkins en Harold Smith – rhythm gitaar
  • Mark Mullins – trombone
  • Bobby Campo – trompet
  • Jason Mingledorff – tenor sax
  • George Porter jr. Jacky Clark en Tommy Sims – bas
  • Raymond Weber en Peewee Jackson – drums
  • Angie Primm, Anjelika Josepth en Erica Falls – backing vocals

Tracks cd 2:

  1. You got the love
  2. Johnnie Ray
  3. Woman to love
  4. Let’s do it again
  5. Who’s yo’ mama?
  6. Wasted
  7. Crying for me

Line up:

  • Ana Popovic – (slide) gitaar en zang
  • Michele Papadia en Jason Clark – keys
  • Jacky Clark en Mark van Meurs – bas
  • Tommy Sims – bas, rhythm gitaar
  • Cody Dickinson – drums en keys
  • Stephane Avellaneda  en Edward Cleveland– drums
  • Angie Primm – backing vocal

Tracks cd 3:

  1. New coat of paint
  2. Waiting on you
  3. In a sentimental mood
  4. Old country
  5. Waiting on you (double time swing)
  6. Heaven’s crying Aka song for the next generation
  7. You don’t know what love is

Line up:

  • Ana Popovic – zang en gitaren
  • Delfeayo Marsalis – trombone en horn arraangements
  • Khari Allen Lee – alt sax
  • Roderick Paulin – tenor sax
  • Scott Johnson – bariton sax
  • Kyle Rousell – piano
  • David Pulphus en Barry Stephenson – akoestische bas
  • Herlin Riley en Bernard Purdie – drums
13jun/160

Live At Blues Baltica – John F. Klaver Band

John F. Klaver is al lang geen onbekende meer in de Nederlandse blueswereld. Hij begon al op zijn 7e met gitaar spelen. Zijn inspiratiebronnen waren o.a. Gary Moore, Robben Ford en Jimi Hendrix. Hij ging op een gegeven moment in de VS studeren en nam privé gitaarlessen en studeerde daar ook muziektheorie. Terug in Nederland kreeg hij aan het Amsterdamse conservatorium lessen van Jesse van Ruller, Martijn van Iterson en Eef Albers. In 2007 startte hij zijn eigen band, The John F. Klaver Trio, later omgedoopt in The John F. Klaver Band. Hun debuutalbum Jetpepper verscheen in 2008. In 2011 en in 2013 won de band The Dutch Blues Challenge. The John F. Klaver Band speelde op veel grote festivals zoals Moulin Blues, IBC Memphis, EBC Berlijn, Big Rivers and Jazz in Juketown en de band stond in het voorprogramma van o.a. Johnny Winter, Dana Fuchs en Matt Schofield.

Op 15 juni vorig jaar trad de John F. Klaver Band op tijdens Blues Baltica in het Noord-Duitse Eutin, een van de grotere bluesfestivals in Duitsland. Het optreden werd opgenomen door Deutschlandfunk en hiervan is vorige maand het livealbum “Live At Blues Baltica” verschenen, een album met zeven eigen nummers en een cover. De opener Just for kicks is een swingende blues met heerlijke gitaarrifs, een strakke ritmesectie en een swingende hammondsolo. In het funky Make it so zijn weer die hechte ritmesectie, de “zwevende” orgeltonen en de lekkere gitaarsolo’s te horen. Heartful of blues is een bijna negen minuten durende slowblues met Stevie Ray Vaughan achtige gitaarsolo’s naast die heerlijke groove van de hammond en de vloeiend pompende bas. De enige cover is 32-20 van Robert Johnson, waar bijna acht minuten de energie van af spat met die wah wah gitaarsolo’s en (weer) die Pascal Lanslots, die met zijn hammond toveren kan. Peace of mind is weer een slowblues, gedreven enigszins hese zang en melodieuze gitaarlicks van Klaver, de drums en de bas en de hammond die soms als een kerkorgel klinkt. Prachtig. Het tempo wordt weer opgevoerd in het funky Wrong or right met ruig (wah wah) gitaarwerk. Devil woman is een swingende shuffle, uitstekende (soms felle) gitaarsolo’s, wederom de hechte ritmesectie en verpletterende hammondsolo’s. Het concert (en het album) eindigt met Dynamite, een psychedelische bluesrocker waarin de band weer helemaal los gaat.

Conclusie: “We really enjoyed it playing here” besluit John F. Klaver het concert en ik weet haast zeker dat het publiek in Blues Baltica ook heeft genoten van het optreden van deze Nederlandse topband. Het livealbum Live at the Blues Baltica bevat heerlijke stevige melodieuze bluesrock van de bovenste plank.

Tracks:

  1. Just for kicks
  2. Make it so
  3. Heartful of blues
  4. 32-20 Blues
  5. Peace of mind
  6. Wrong over right
  7. Devil woman
  8. Dynamite

Line up:

  • John F. Klaver – gitaar, zang
  • Iris Sigtermans – bas
  • Pascal Lanslots – hammond
  • Robert-Jan van Schoonacker – drums
11jun/160

Infected with the blues – Spencer MacKenzie

Spencer MacKenzie is pas 16 jaar, maar deze jonge zanger-gitarist is zeker in zijn thuisland Canada een blues sensatie en iedereen voorspelt hem een gouden toekomst. Hij won in 2013 de Niagara Music Rising Award en dit jaar mag hij optreden op The International Blues Challenge in Memphis. Bovendien heeft hij een studiebeurs ontvangen van The Blues Foundation en kan hij naar het Fernando Jones Blues Camp in Chicago.

Vorige maand kwam het album Infected with the blues uit. Op dit debuutalbum, opgenomen in de Phase One Recording Studio in Toronto, staan drie eigen composities van MacKenzie en vijf covers van bluesoriginals. In de opener, de titelsong Infected with the blues, laat de jonge Canadees meteen horen dat hij een zeer belovende gitarist is. Een swingende bluesrocker met een tinkelende pianosolo van David ‘Groove doctor’ McMorrow. De door Ahmed Ertegun geschreven eerste hit van Ray Charles begint met het typische piano intro dat we van Ray Charles kennen en samen met de blazers en de saxsolo krijgt Mess around ook hier een swingende uitvoering. Devil under her skin is een rauwe countryblues met slide, mondharmonica en backingvocals. In dit uitstekende nummer is wel goed te horen dat MacKenzie nog erg jong is. Met een meer doorleefde stem zou dit nummer een topper zijn. In Kissing in the dark, de klassieker van Memphis Minnie, laat MacKenzie weer een felle gitaarsolo horen. Dat BB King een van de idolen is van Spencer MacKenzie blijkt uit Goodbye Lucille, een prachtige bluesballad met uitstekend gitaarwerk, met piano en hammond. MacKenzie schreef dit nummer na de dood van BB King als een ode aan de grote gitaarmeester. Jumpin’ from six to six, een cover van de Canadese singer-songwriter-gitarist Colin James is een opwindende jumpblues met blazers, een saxofoonsolo en swingend pianospel. Het tempo gaat weer omlaag in de soulballad Sinner’s prayer van Lowel Fulson, waarin MacKenzie een slepende gitaarsolo tevoorschijn tovert. Het laatste nummer is ook een cover, het door Bob Dylan geschreven, maar vooral van Jimi Hendrix bekende All along the watchtower. De versie van Hendrix wordt hier niet geëvenaard (ik vraag me af wie dat ooit zou kunnen, laat staan verbeteren, maar dat terzijde), maar MacKenzie komt met zijn virtuoze gitaarsolo’s een heel eind in de goede richting. De backingvocals en de hammond geven een extra dimensie aan deze klassieker.

Conclusie: Blues is muziek voor en door ouwe mannen wordt mij wel eens toegeroepen. Maar gelukkig is lang niet iedereen die mening toegedaan en staat de jeugd klaar om het tegendeel te beweren. Spencer MacKenzie is daar een goed voorbeeld van. Zijn debuutalbum belooft in ieder geval heel wat. De titel van het album dekt zeker de lading.

Tracks:

  1. Infected with the blues
  2. Mess around
  3. Devil under her skin
  4. Kissing in the dark
  5. Goodbye Lucille
  6. Jumpin’ from six to six
  7. Sinner’s prayer
  8. All along the watchtower

Line up:

  • Spencer MacKenzie – gitaar, zang
  • David ‘Groove Doctor’ McMorrow – toetsen
  • Brant Parker – gitaar, zang
  • Alan Duffy – bas
  • Sean O’Grady – drums
  • Ryan Baker – trompet
  • Mike Polci - trombone
  • Bill Holinaty – saxofoon
  • Max Hiller – mondharmonica
  • Sharon Riley, Rochelle Harrison, Camille Harrsion, Dean Malton – backing vocals

 

 

10jun/160

From the root to the fruit – The Nick Moss Band

Nick Moss (geboren 15 december 1969 Chicago, Illinois) is begonnen als bassist en speelde twee jaar in de band van Buddy Scott. Daarna speelde hij bas in de band van Jimmy Dawkins en in 1993 bij The Legendary Blues Band. Willy “Big eyes” Smith van The Legendary Blues Band adviseerde Moss om van de bas over te schakelen naar de gitaar en dat gebeurde en hij deed dat enkele jaren later ook in de band van Jimmy Rogers. Na drie jaar bij Jimmy Rogers te hebben gespeeld begon Moss aan een solocarrière. In 2003 kwam zijn eerste album First offence uit, onder de naam Nick Moss & The Flip Tops. In 2009 veranderde hij de naam in The Nick Moss Band (NMB). De band onderging nogal wat mutaties, en bestaat nu uit Nick Moss (gitaar, harmonica, zang), Michael Ledbetter (zang, gitaar, ritmegitaar), Patrick Seals (drums), Nick Fane (bas, backup vocals) en Taylor Streiff (piano, orgel). De band sleepte de laatste jaren de nodige prijzen in de wacht. Hun album Here I am werd in 2013 genomineerd in de categorie Rock Blues Album en hun voorlaatste studioalbum Time ain’t free werd in 2014 door Guitar World Magazine gekozen in de Top 50 Albums van 2014.

Vorige maand kwam From the root to the fruit, het 12e album van The Nick Moss Band uit. Een dubbelalbum met in totaal 27 nummers. Het album heeft twee verschillende gezichten. Cd 1 is lekkere Texas-, Chicago-, jumpblues, variërend  van uptempo, midtempo, slow- en soulblues. Nick Moss’ gitaarspel, dat bij mij soms associaties oproept aan Albert King en Buddy Guy, is de ene keer relaxed (Make way for me), dan lyrisch (Lost and found) en hij kan fel te keer gaan in nummers als Dead man’s hand, I dig, en de instrumentale songs Haymarket hop, Rump rash en Cold sore. Een uitstekende gitarist en het is niet voor niets dat iemand als Ronnie Earl hem tot een van zijn favoriete gitaristen rekent.  Het aandeel van Taylor Streiff is niet te versmaden met zijn heerlijke orgelsolo’s, zijn prachtige pianosolo in het titelnummer From the root to the fruit en zijn swingende piano in Love me. Michael Ledbetter, ritmegitaar op cd 1 en gitaar op cd 2 is tevens een uitstekende zanger zoals in songs als  Symone, Love me en Walk away goed is te horen. Zijn zang doet me soms denken aan Otis Rush. Drummer Patrick Seals en bassist Nick Fane vormen steeds de solide ritmesectie. Gastharmonicaspeler Jason Ricci is lekker op dreef in The woman I love en de gastbijdragen van Gordon Beadle ( “Sax Gordon”) op zijn scheurende sax in vooral Dead man’s hand kunnen mij ook bekoren.   

De muziek op cd 2 verschilt nogal van hetgeen de band ons op cd 1 voorschotelt. Hier is funky, wat meer experimentele en soms enigszins psychedelische muziek te horen. Meer lange nummers met wah wah gitaar, zoals de ruim negen minuten durende bluesballad Serves me right en Speak up. Heavy gitaarsolo’s in Breakdown en een twanggy gitaar in de popachtige rocksong Stuck. De psychedelische sfeer komt naar voren in Catch me I’m falling en Free will (met een gastbijdrage van David Hidalgo van Los Lobos die de 2e gitaarsolo speelt). De orgelsolo’s van Taylor Streiff in Serves me right en, Ta ta for tay tay, zijn weer verrukkelijk. Breathe easy is een van de hoogtepunten van cd 2. Een mooie soulballad van ruim 7 minuten met goede zang, backvocals van Tina Crawley en Lara Jenkins, orgel en ingetogen gitaarsolo’s. Een ander hoogtepunt is de psychedelische slowblues Stand by met zijn gitaarsolo’s. In het slotnummer, het instrumentale Heavy water, mag ieder bandlid zich uitleven.    

Conclusie: The Nick Moss Band laat op het nieuwe dubbelalbum From the root to the fruit zien dat ze van meerdere bluesmarkten thuis is. Liefhebbers van rechttoe rechtaan meer traditionele blues(rock) komen op cd 1 volledig aan hun trekken. Op cd 2 treedt de band meer buiten de geijkte bluespaden maar het resultaat mag er zijn. Al met al meer dan ruim twee uur luisterplezier.

Tracks cd 1:

  1. Before the night Is through
  2. Make way for me
  3. Dead man’s hand
  4. From the root to the fruit
  5. Haymarket hop
  6. Symone
  7. Love me
  8. Lost and found
  9. I dig
  10. Rump rash
  11. Long tall woman
  12. The woman I love
  13. Walk away
  14. Cold sore

Tracks cd 2:

1 Catch me I’m falling
2. Jupiter Florida
3. Breakdown
4. Serves me right (space jam)
5. Ta ta for tay tay
6. Breathe easy
7. Free will
8. Grateful
9. Shade tree
10. Stuck
11. Stand by
12. Speak up
13. Heavy water

 

4jun/160

Live at Bluesnow! – Big Pete

 

Bij het noemen van de naam Pieter van der Pluijm zullen niet veel belletjes gaan rinkelen, maar wanneer je Big Pete zegt, verschijnt er op de gezichten van vooral veel bluesliefhebbers een grote glimlach. De Nederlandse blueszanger en mondharmonicaspeler Big Pete is bekend van o.a. The Strikes, The Backbones, M.O.C.T. (Men Of Considerable Taste) en The Lester Butler Tribute Band, waarmee hij de afgelopen jaren op talloze podia heeft gestaan. Big Pete’s eerste soloalbum Choice cuts uit 2011 werd lovend ontvangen en werd genomineerd voor een Blues Music Award in de VS.

In de zomer van 2014 trad Big Pete met zijn band op tijdens het eerste BluesNow! Festival in Basel, Zwitserland. De onversneden registratie van dit optreden is nu uitgebracht op cd onder de titel Live at Bluesnow! Na de korte aankondiging “Wir wünschen Ihnen viel Spass, Big Pete’s Bluesband” en een klaterend applaus blaast Big Pete op zijn scheurende harmonica in Mean de aftrap voor een spetterend optreden. Sander Kooiman speelt een voortreffelijke gitaarsolo en bassist Erkan Özdemir en drummer Wuff Maes vormen de strakke ritmesectie. Born to die is een midtempo bluesrocker met weer die huilende mondharmoncia. Junior Wells krijgt een ode in diens compositie Come on in this house, waarin Big Pete de stijl van Wells angstvallig dicht benadert. Niet alleen met zijn harmonica maar ook de stem van de grote bluesman. In This time no lies, een nummer van Boyd Small, vriend van Pete en zanger en drummer van The Terraplanes, valt wederom de strakke ritmesectie op. Na de introductie van de band verwelkomt Big Pete “Monster” Mike Welch die in 0.28125 een verschroeiend felle gitaarsolo op het enthousiaste publiek los laat. De volgende special guest is pianist Anthony Geraci die door zijn inbreng van I’ve got my eyes on you een feest maakt. Het hoogtepunt van het album is Ball and chain, een slowblues met wederom een hoofdrol voor Geraci met zijn schitterende lange hammondsolo. Vervolgens weer felle harmonicasolo’s achter een onverstoorbare ritmesectie in Just to be with you. In de Geraci compositie Only time will tell, met vrolijk pianospel van Geraci, bewijst Big Pete behalve een formidabele mondharmonicaspeler, ook een uitstekende zanger te zijn. De volgende special guest is Kid Ramos die in Howlin’ Wolf’s Rockin’ daddy een aantal striemende solo’s uit zijn gitaar tovert. De huilende harmonica, de hamerende piano en de ritmesectie vullen elkaar allemaal prachtig aan in deze vurige versie. De bonustrack op het album is My backscratcher van Frank Frost. Big Pete’s Bluesband weer in grote vorm.

Conclusie: Wat was ik graag op het Bluesnow! Festival geweest bij het optreden van Big Pete’s Bluesband. Wat een heerlijk bluesconcert heeft hij gegeven. Prachtig. En wat een zegen dat het nu is uitgebracht en voor iedereen te beluisteren is.

Tracks:

  1. Mean
    2. Born to die
    3. Come on in this house
    4. This time no lies
    5. 0.28125
    6. I’ve got my eyes on you
    7. Ball and chain
    8. Just to be with you
    9. Only time will tell
    10. Rockin’ daddy
    11. My backscratcher (bonustrack)

Line up:

  • Big Pete-  zang, harmonica
  • Sander Kooiman -  gitaar
  • Wuff Maes -  drums
  • Erkan Özdemir -  bas

Special guests:

  • “Monster” Mike Welch -  gitaar
  • Anthony Geraci -  keyboards
  • Kid Ramos - gitaar

 

27mei/160

I still do – Eric Clapton

Het gezegde ‘de oudjes doen het nog best’ gaat de laatste tijd meer op dan ooit. De deze maand 75 jaar geworden Bob Dylan heeft een nieuw album uitgebracht. Carlos Santana beleeft met zijn oerband een sterke revival. De Rolling Stones hebben hun tournee door Latijns Amerika nauwelijks beëindigd of er circuleren al weer geruchten over nieuwe optredens. Bovendien zit er van deze legendarische Britse band weer nieuw plaatwerk aan te komen. En Paul McCartney is volgende maand Top of the Bill in Landgraaf tijdens Pinkpop.

Ook Eric Clapton heeft nog niet de behoefte om zijn gitaar aan de wilgen te hangen. Deze maand verscheen er een nieuw album van de 71-jarige Britse gitaarheld. I still do is het 23e soloalbum van Slowhand. Een album met eigen nummers en covers. Clapton heeft bij zijn nieuwste creatie weer een beroep gedaan op de legendarische producer Glyn Johns, bekend van o.a. The Rolling Stones, The Who, The Beatles, Led Zeppelin en Eagles. En Clapton heeft weer een aantal gerenommeerde musici weten te strikken zoals Chris Stainton, Andy Fairweather Low, Paul Carrack en Henri Spinetti.

Het openingsnummer Alabama woman blues van Leroy Carr is een lekker slepende slowblues, met de kenmerkende gitaar van Clapton, accordeon en piano. Can’t let you do it, een van de twee covers van JJ Cale, is een typisch Cale laidback achtig nummer met een vleugje accordeon. Op I will be there, een mooi subtiel liedje dat o.a. ook door Mary Black op de plaat is gezet, is Angelo Mysterioso te horen op akoestische gitaar en als vocalist. Wie deze Angelo Mysterioso is in nevelen gehuld. Er wordt beweerd dat achter dit synoniem George Harrison schuil gaat. Deze Beatle had inderdaad deze schuilnaam maar volgens Clapton horen we op zijn nieuwe album niet de in 2001 overleden gitarist. Spiral is een mooie slowblues en op Catch the blues belanden we in lome latin achtige sferen met prima gitaarwerk en mooie backing vocals van Michelle John en Sharon White. Skip James’ Cypress grove is een rudimentaire blues, met Clapton op slide en weer de accordeon van Dick Powell. Na het mooi gezongen subtiele Little man, you’ve had a busy day, brandt Clapton weer los op slide in de Robert Johnson klassieker Stones in my passway. De grote verrassing is I dreamed I saw St. Augustine. Dit nummer van Bob Dylan uit 1967 (John Wesley Harding) wordt werkelijk schitterend vertolkt. Mooie piano, heerlijk gitaarwerk, een accordeon die je in de cajun sferen brengt, de soulvolle zang van Clapton en de fraaie backing vocals. Een ander hoogtepunt is de traditional I’ll be alright die “ontaard” in een prachtige slepende gospel. Somebody’s knockin’ is de tweede cover van JJ Cale, met een typische jankende Clapton gitaarsolo, een mooie pianosolo en een excellerende Paul Carrack op hammond. Het album eindigt in nachtclubsferen met I’ll be seeing you, Clapton zingt dit nummer uit de Broadway musical Right this way uit 1938, subtiel muzikaal ondersteund, naar grote hoogten.

 

Conclusie:

Eric Clapton gaf zijn album de titel I still do mee en hij slaat daarmee de spijker op de kop. De tijden van Derek & The Dominos zullen waarschijnlijk niet terugkeren, maar Slowhand is nog springlevend. Hij doet er echt nog toe. I still do verveelt geen seconde en is een lust voor het oor. Een schitterend album.

Tracks:

  1. Alabama woman blues
  2. Can’t let you do it
  3. I will be there
  4. Spiral
  5. Catch the blues
  6. Cypress grove
  7. Little man, you’ve had a busy day
  8. Stones in my passway
  9. I dreamed I saw St. Augustine
  10. I’ll be alright
  11. Somebody’s knockin’
  12. I’ll be seeing you

Line up:

  • Eric Clapton – gitaren, tamboerijn, vocals
  • Henry Spinetti – drums, percussie
  • Dave Bronze – bas
  • Andy Fairweather Low – gitaren, backing vocals
  • Paul Carrack – hammond, backing vocals
  • Chris Stainton – keyboards
  • Simon Climie – keyboards, elektrische gitaar
  • Dick Powell – accordeon, mandoline, backing vocals
  • Walt Richmond – keyboards
  • Ethan Johns – percussie
  • Michelle John – background vocals
  • Sharon White – background vocals
  • Angelo Mysterioso – akoestische gitaar en vocals op track 3

 

26mei/160

Fallen angels – Bob Dylan

Ik schrijf deze recensie op 24 mei, de verjaardag van Bob Dylan, door velen beschouwd als de grootste Amerikaanse singer-songwriter van de 20e eeuw. Dylan is al weer 75 jaar. Waar blijft de tijd. Desondanks, of misschien wel dankzij deze mijlpaal, staat hij momenteel weer volop in de belangstelling. Het is dit jaar precies 50 jaar geleden dat zijn wereldberoemde album Blonde on blonde uit kwam. Vorige maand verscheen ook de 5-delige boxset Dylan revisited, met bijna 6 ½ uur  onvergetelijke songs (87) van de meester. En Dylan gaat, ondanks het feit dat hij de pensioengerechtigde leeftijd al lang heeft bereikt, niet op zijn lauweren rusten, want nadat hij net een tournee door Japan achter de rug heeft, gaat hij in juni en juli ook weer toeren in de VS.

En als klap op de vuurpijl verscheen er deze week Fallen angels, een nieuw album van Dylan. Net als het vorig jaar verschenen album Shadows in the night, bevat Fallen angels ook coverversies van liedjes die, met uitzondering van Skylark, ooit door Frank Sinatra zijn vertolkt. De twaalf songs vinden hun oorsprong voornamelijk in de jaren 30, 40 en 50 van de vorige eeuw. Dylan toont zich weer een ware crooner, en ik vind hem zelfs beter zingen dan op Shadows in the night, zoals in All the way, en All or nothing at all. Hij heeft zich net als op zijn vorige album weer weten te omringen met een aantal uitstekende musici, met een hoofdrol voor Donnie Herron op pedal steel, zoals in Young at heart, Nevertheless en Polka dots and moonbeams. De gitaar in dat laatste nummer roept herinneringen op aan Django Reinhardt. Mooi zijn ook de arrangementen van James Harper in songs als Maybe you’ll be there, de popstandard Skylark van Hoagy Carmichael en Johnny Mercer uit 1941 (western swing) en de overbekende jazzstandard Come rain or come shine uit de Broadway musical St. Louis woman uit 1946. On a little street in Singapore, de bekende jazzsong uit de jaren 30, behalve door Sinatra ook vertolkt door Dave Brubeck, Glenn Miller en The Manhattan Transfer, krijgt hier door Dylan en de zijnen ook een mooie uitvoering. Subtiel gitaarwerk is te horen in It had to be you, het door Gus Kahn geschreven populaire lied uit 1924 en in Melancholy mood, oorspronkelijk de b-kant van de eerste single van Frank Sinatra uit 1939. Het enige uptempo nummer is That old black magic een shuffle, als eerste door Glenn Miller in 1942 en in 1947 door Sinatra op de plaat gezet.

Conclusie: Fallen angels is een mooi album en zeker gecombineerd met een boek en een goed glas wijn kun je hiervan zeker genieten. Frank Sinatra heeft een immens repertoire, dus als Dylan wil kan hij voorlopig nog vooruit met het uitbrengen van albums met covers van The Voice. Daar heb ik eigenlijk niets op tegen, maar misschien moet hij de volgende keer weer eens een lekker ouderwets album als Blonde on blonde maken.

Tracks:

  1. Young at heart
  2. Maybe you’ll be there
  3. Polka dots and moonbeams
  4. All the way
  5. Skylark
  6. Nevertheless
  7. All or nothing at all
  8. On a little street in Singapore
  9. It had to be you
  10. Melancholy mood
  11. That old black magic
  12. Come rain or come shine

Line up:

  • Bob Dylan – zang
  • Charlie Sexton – gitaar
  • Stu Kimball – gitaar
  • Dean Parks – gitaar
  • Donnie Herron – pedal steel, viola
  • Tony Garnier – bas
  • George Recile – drums

 

25mei/160

Not quite legal – Chase Walker Band

De in Riverside, Californië geboren Chase Walker is pas 17 jaar en hem wordt nu al een grote toekomst voorspeld. De superlatieven zijn niet van de lucht. “Stevie Ray Vaughan, Kenny Wayne Sheppard en nu Chase Walker”, het zal je maar gezegd worden. Zijn fans vergelijken hem met Gary Moore. In 2009 kreeg hij met Kerstmis zijn eerste gitaar. Hij zegt muzikaal beïnvloed te zijn door o.a. Stevie Ray Vaughan, The Black Crowes en The Black Keys.

In 2012 startte hij de Chase Walker Band met twee andere jonge musici, Matt Fyke, een 17-jarige drummer uit Anaheim, Californië en een andere tiener, bassist Randon Davitt. Fyke’s favoriete drummers zijn Ian Paice, John Bonham, Mitch Mitchell en Keith Moon. Randon Davitt was er ook heel vroeg bij want zijn muzikale opvoeding begon toen hij pas vijf jaar was en was gek op vroege rock ‘n ‘ roll en blues, maar ook jazz, klassieke muziek, punk en metal trokken zijn aandacht.

The Chase Walker Band heeft zo’n 150 optredens per jaar. Ze traden o.a. op in The House of Blues en stonden in het voorprogramma van Kenny Loggins, B.B. King, Tab Benoit, Devon Allman en Cyril Neville.

Hun nieuwe album Not quite legal kwam vorige maand uit, als opvolger van hun debuutalbum Unleased uit 2014. Op het nieuwe album staan elf eigen nummers en twee covers. De opener Done loving you knalt er lekker stevig in en daarin laat Walker meteen horen dat hij een uitstekende gitarist is. Dat laat hij daarna zeker horen in de prachtige rudimentaire slowblues Red house van Jimi Hendrix, waarin ook de ritmesectie prominent aanwezig is. The walk begint met een cowbell, doet me denken aan Honky tonk woman van The Rolling Stones en explodeert in een heavy rocker. New state of mind is een prachtige bluesballad en I warned you en Cold hearted zijn weer (hoekige) bluesrock met korte felle gitaarsolo’s, strak drumwerk en backupvocals. Backupvocals die ook weer horen in de stevige bluesballad Don’t fit up. De tweede cover op het album, 54-46 van Toots & The Maytals, krijgt uiteraard een reggae uitvoering met een verschroeiende gitaarsolo van Walker, een korte basssolo van Davitt en de backupvocals van Davitt en Fyke. Bassist Randon Davitt neemt de leadvocalen voor zijn rekening in de uptempo rocker Changed, waarbij Matt Fyke duidelijk laat horen wie zijn favoriete drummers zijn. In de bluesballad It’ ll pass laat Walker weer zijn niet geringe gitaristische kwaliteiten horen met een felle gitaarsolo over een muur van orgeltonen. Honey jar en Living on thin ice zijn gitaarrockers en het album eindigt met de hidden track Yabba dabba, een song met een Ramones achtige titel, duistere zang, lopende bas, een gierende gitaarsolo en beukend drumwerk.    

Conclusie: Chase Walker maakt de superlatieven die hem van diverse kanten zijn toegezwaaid helemaal waar. Een uitstekende gitarist met een voorkeur voor korte felle gitaarsolo’s, die zich omringd weet door prima medebandleden. Met Not quite legal heeft de Chase Walker Band een heel goed melodieus bluesrock album gemaakt. Dit powertrio weet van wanten. Ik moest alleen even wennen aan de zang van Walker, maar ja op je 17e heb je natuurlijk nog geen doorrookte bluesstem. Van deze band van teenagers gaan we ongetwijfeld nog veel horen.

Tracks:

  1. Done loving you
  2. Red house
  3. The walk
  4. New state of mind
  5. I warned you
  6. Cold hearted
  7. Don’t fit up
  8. 54-46
  9. Changed
  10. It’ ll pass
  11. Honey jar
  12. Living on thin ice
  13. Yabba dabba (hidden track)

Line up:

  • Chase Walker – gitaar, leadvocals, backupvocals
  • Randon Davitt – bas, leadvocals (track 9), backupvocals
  • Matt Fyke – drums, backupvocals
  • Jade Bennet-Mateo – backupvocals (tracks 1,4,5 en 10)
  • April Stephenson – backupvocals (tracks 3,6,7,9,11 en 12)
  • Drake Munkihaid Shining – keyboards (tracks 1,4,5 en 10)
24mei/160

Blue skies – Matty T. Wall

Matty T. Wall is een Australische bluesgitarist. Hij groeide op met het spelen van songs van AC/DC en Metallica en de energie die hij opdeed met het spelen hiervan probeert hij volgens hem nu in zijn bluessongs te stoppen. Zijn liefde voor de blues ontstond in zijn vroege tienerjaren toen hij gefascineerd raakte door het gitaarspel van Eric Clapton.

Vorige maand verscheen Blue skies, het debuutalbum van Matty T. Wall. Het album werd opgenomen in New York en in Perth. De cd begint met de ronkend startende motor van een auto en enkele seconden later barst het geweld los in Burnin’ up burnin’ down, een stevige bluesrocker met elementen die me doen denken aan J.D. Loudermilk’s Tobacco road. De stampende ritmesectie bestaande uit drummer Jasper Miller en bassist Stephen Walker dendert voort in de bluesstomper Am I wrong. Love gone away is een prachtige slowblues met vlammende en lyrische gitaarsolo’s. Matt T. Wall haalt vervolgens in Scorcher alles uit de kast, van vingervlug gitaarwerk a la Alvin Lee tot Stevie Ray Vaughan achtige gierende gitaarsolo’s, begeleid door jachtige drums en een ronkende bas. In het titelnummer Blue skies worden lyrische gitaarsolo’s afgewisseld door handclapping en gospelachtige vocalen. This is real is een ruim zeven minuten durende soulblues met Wall’s subtiele gitaarwerk dat hij halverwege afwisselt met een Carlos Santana en Joe Bonamassa achtige solo. Subtiele harmonievocalen, het strakke drumwerk en het orgel van Gordon Cant maken van dit nummer verder een van de hoogtepunten van het album. De Jimi Hendrix klassieker Voodoo chile krijgt een ruim elf minuten durende zeer opwindende uitvoering, met schitterende orgelpartijen, een onverstoorbare ritmesectie, een psychedelisch intermezzo waarin drummer Miller alle ruimte krijgt en uiteraard de indringende gitaarsolo’s. In Broken heart tattoo verhaalt Wall over de “lopende” bastonen van Walker over pistoolschoten en een duel met dodelijke afloop over een meisje met een aparte tattoo. Een rustpunt is het instrumentale Smile, met schitterend soms ingetogen jazzy gitaarspel. Het album wordt afgesloten met een andere grote bluesklassieker, Hellhound on my trail van Robert Johnson. Het nummer begint en eindigt met donder en hagelbuien en krijgt hier een zeer aparte intense uitvoering met indringende zang en sterke percussie.

Conclusie: Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van Matty T. Wall had gehoord, maar na het beluisteren van zijn debuutalbum ga ik van de daken schreeuwen dat ik een formidabele bluesgitarist heb ontdekt. Met zijn band heeft hij met Blue skies een spetterend bluesrockalbum gemaakt.

Tracks:

  1. Burnin’ up burnin’ down
  2. Am I wrong
  3. Love gone away
  4. Scorcher
  5. Blue skies
  6. This is real
  7. Voodoo chile
  8. Broken heart tattoo
  9. Smile
  10. Hellhound on my trail

Line up:

  • Matt T. Wall – gitaar, zang
  • Stephen Walker – bas
  • Jasper Miller – drums
  • Gordon Cant - hammond