Gerritschinkel.nl Columns & meer

23mei/160

Hi-Lo-Fi – Dylan Wickens & The Grand Naturals

Dylan Wickens is een Canadese singer-songwriter, bluesgitarist en voorman van Dylan Wickens & The Grand Naturals, een powertrio dat muziek maakt die geworteld is in de psychedelische bluesrock van de jaren 60 van de vorige eeuw en met duidelijke invloeden van Jimi Hendrix, Cream, The Black Keys, Doyle Bramhall II en Gary Clark jr.

Het eerste album van de band Tattoo black, verscheen in 2010. Wickens was twee keer de winnaar van Toronto’s Blues Society’s National Talent Search en werd genomineerd voor een Maple Blues Award. De band bestaat naast zanger gitarist Dylan Wickens uit drummer Al Webster en bassist Dennis Pinhorn.

Deze maand verscheen Hi Lo-Fi, het nieuwe album van het Canadese bluesrock trio, een album met negen niet al te lange zeer krachtige heavy songs. In het openingsnummer Foolish heart wordt dat meteen al duidelijk. Het trio gaat daarna helemaal los in Love & lust, met de indringende gitaarsolo’s van Wickens over de zeer strakke ritmesectie heen. Het Gary Clark jr. achtige Run sister begint met een harde klap op de drums, waarna de heavy fuzzy bas en de zeer felle gitaarsolo’s losbarsten. In het hoekige Calamity Jane komt even een hammond om de hoek kijken en dat geeft een extra touch. In nummers als Fall apart en She’s back in town is duidelijk te horen dat Dylan Wickens ongetwijfeld beïnvloed  is door Jimi Hendrix, met de (wah wah) gitaarsolo’s. In Your own man en Rock bottom is weer die zeer hechte en heavy ritmesectie prominent aanwezig en ook de keiharde soms vlammende gitaarsolo’s. De tamelijk rauwe stem van Wickens past daar weer precies bij. Het laatste nummer is een liveregistratie van In my time of dying. In vergelijking met de andere songs op dit album is er geen enkel verschil merkbaar. Ook live, en misschien wel juist live, spelen Dylan Wickens & The Grand Naturals de planken uit de bühne.

Conclusie: Hi Lo-Fi is een album met zeer energieke bluesrock. Rauw, echt, traditioneel en modern. Liefhebbers van dit genre worden door Dylan Wickens & The Grand Naturals op hun wenken bediend.

Tracks:

  1. Foolish heart
  2. Love & lust
  3. Run sister
  4. Calamity Jane
  5. Fall apart
  6. She’s back in town
  7. Your own man
  8. Rock bottom
  9. In my time of dying (live)
20mei/160

The kings of rhythm – jump jive & wail – Bill Wyman’s Rhythm Kings

Bill Wyman verliet in 1993 na 30 jaar The Rolling Stones. Hij wilde zich zo verklaarde hij destijds bij de BBC dat hij zich wilde gaan concentreren op “de belangrijke dingen in het leven”. Maar de op 24 oktober 1936 geboren “stille Stone”, hij hoopt dit jaar 80(!) jaar te worden, ging niet op zijn lauweren rusten. De eigenaar van het Londense restaurant Sticky Fingers, die toen hij nog deel uitmaakte van The Stones al een aantal soloalbums had uitgebracht, bleef na 1993 actief in de muziek en hij richtte een eigen band op, Bill Wyman’s Rhythm Kings. In die band speelden (en spelen nog steeds), net als op zijn eerdere soloalbums, een keur aan topmuzikanten mee. B.v.  zanger-pianist Georgie Fame (Georgie Fame & The Blue Flames, zanger-organist Gary Brooker (Procol Harum), gitarist Albert Lee (Heads Hand & Feet, Emmylou Harris, Eric Clapton), gitarist Andy Fairweather Low (Amen Corner), jazzgitarist Martin Taylor, sessiedrummer Graham Broad en pianist-accordeonist Geraint Watkins (Nick Lowe, Dave Edmunds, Van Morrison). Musici die hun sporen ruim hebben verdiend in de Britse muziekscene. De band ging in diverse samenstellingen toeren en maakte ook een serie albums. Vorig jaar bracht Bill Wyman na 33 jaar weer een soloalbum uit, het niet onaardige Back to basics.

Bill Wyman staat ook bekend als archivaris (hij heeft heel wat van The Rolling Stones vastgelegd) en daarom is het ook niet vreemd dat ook hij nu oud werk van The Rhythm Kings (opnieuw) gaat uitbrengen. Niet alleen reguliere albums, maar ook albums die als officiële bootlegs al eens via bepaalde (eigen) kanalen verkrijgbaar waren. Maart jl. kwam de box Jump jive & wail, The Kings of Rhythm vol.1 uit, een box met vier albums.

Cd 1, Struttin’ our stuff stamt uit 1997 en was het eerste album van The Rhythm Kings. De twaalf nummers op dit album zijn een mix van covers en eigen composities. Covers als Green river (John Fogerty) met voortreffelijk gitaarwerk van Terry Taylor, en Melody (The Stones) met Eric Clapton op leadgitaar, Gary Brooker op orgel en de blazers o.l.v. Nick Payn, die in Stuff een knetterende saxsolo loslaat. Bill Wyman is een uitstekende bassist en zingt ook op een paar nummers. Maar dat kan hij beter overlaten aan Beverley Skeete, die vocaal uitstekend op dreef is in nummers als Walking on my own, en Bad to the bone. In de bluesklassiekers I’m mad (Willie Mabon) en Down in the bottom (Willie Dixon) is organist Geraint Watkins de leadzanger met Dave Hartley op piano. Gitarist Albert Lee is goed op dreef in Motorvatin’ mama, Jitterburg boogie (Mike Sanchez zang) en Going crazy overnight met mooie backvocals. Hole in my shoe is mooie soul met een hoofdrol voor Georgie Fame op orgel en zijn stem doet de tijden van Georgie Fame & The Blue Flames herleven. Het slotnummer is Tobacco road, een opwindende versie van het bekende nummer van J.D. Loudermilk, met Paul Carrack als zanger en Peter Frampton op gitaar.

Cd 2, Bootleg kings, “live in Europe” is een live album met negen rhythm & bluesnummers die zijn opgenomen tijdens de Europese Tour van Bill Wyman’s Rhythm Kings in 1998. Het schetterende koper van de blazers opent Let the good times roll, waarna Beverley Skeete, Gary Brooker en Georgie Fame om beurten de vocalen voor hun rekening nemen. In Stagger Lee blaast Nick Payn een spetterende saxsolo. Mystery train davert als een trein door het woestijnlandschap met zanger Georgie Fame op hammond en Nick Payne die op mondharmonica de stoomfluit imiteert. Rockin’ pneumonia and the boogiewoogie flu van Huey “Piano”Smith, behoeft geen nadere duiding. Hit the road Jack, met een vleugje Fever, duurt bijna een kwartier, met Georgie Fame weer in een hoofdrol als zanger en met zijn hammondsolo’s, de jazzy gitaar en de saxsolo. Prachtig is de vertolking van Georgia on my mind, met een fenomenaal zingende Fame en de jazzy gitaar van Martin Taylor. De gashendel gaat weer open in het rockende Land of 1000 dances/Tequila, waarin drummer Graham Broad van de bandleden de credits krijgt, en de boogie Good golly miss Molly. Het album eindigt met de rocker Tear it up, met leadzanger Albert Lee die felle gitaarduels uitvecht met Martin Taylor.

Cd 3, Anyway the wind blows, oorspronkelijk uit 1999, is een album met veertien songs en twee bonustracks, met wederom een groot aantal covers en een aantal eigen composities van Bill Wyman en gitarist Terry Taylor. Het titelnummer van J.J. Cale is een lekkere laidback binnenkomer met Peter Frampton op gitaar. Beverley Skeete geeft haar visitekaartje af in Spooky. Walking one & only is swingende jazz met Wyman op bas, Dave Hartley op piano en Georgie Fame vocals en orgel en Albert Lee leadgitaar. Lee neemt ook de leadgitaar ter hand in J.B. Lenoir’s Mojo boogie met de blazers Frank Mead en Nick Payn. Paul Carrack is gastvocalist in Willie Dixon’s blues Too late met Jerry Portnoy op mondharmonica. Every sixty seconds krijgt een andere jazzy uitvoering dan op Wymans soloalbum Stone alone, met Chris Rea op slide en een formidabele Beverley Skeete. Ring my bell is ook een jazzy nummer. In de slowblues Days like this (Mose Allison) zijn weer de hammondsolo’s van Brooker te horen en speelt Dave Hartley piano. Martin Taylor is leadgitarist in het swingende jazzy He’s a real gone guy. Twee beroemde gitaristen vervullen gastrollen in A true romance (Mick Taylor op slide) en in de slowblues Gee baby, ain’t it good to you (Eric Clapton). Swingende soul- en pianoblues wordt ons weer voorgeschoteld in When Hollywood goes black & tan, Crazy he calls me, met Beverley Skeete als een echte nachtclubzangeres, en in Struttin’ our stuff, met zang van Mike Sanchez en een stoïcijns bassende Wyman. De twee bonustracks zijn stampende bluesnummers. Geoff Grange is de leadzanger en harmonicaspeler in Sugar babe, Andy Fairweather Low op leadgitaar, Nicky Hopkins op piano en een strak drummende Chris Johnson. In dezelfde bezetting wordt het album afgesloten met een fel rockende versie van de J. Geils Band klassieker Gonna find me a new love.

Cd 4, Bootleg Kings “Ride again” bevat negen liveopnamen geregistreerd tijdens de UK Tour 2000. Albert Lee bijt het spits af op vocals in I’m ready met Gary Brooker op piano. Brooker is daarna weer volop aan de beurt in zijn eigen compositie Lead me to the water, een heel mooie reggaeachtige gospelsoulblues met Georgie Fame op orgel en de voortreffelijke blazers Nick Payn en Frank Mead. Zangeres Beverley Skeete zingt Jacky Wilson’s Baby workout naar grote hoogten, waarna Albert Lee weer het voortouw neemt in Louis Prima’s swingende jumpblues Jump jive and wail, met een heerlijk “lopende” bas van Bill Wyman. Mystery train is een vast gegeven in de optredens van The Rhythm Kings en het nummer van Junior Parker krijgt ook hier een stomende uitvoering. I’ll be satisfied is een mooie soulblues met een scheurende sax. In Hello little boy van Duke Ellington is Janice Hoyte de leadzangeres en is Bill Wyman nadrukkelijk aanwezig op bas. Baby you got what it takes is heerlijke soulblues met piano, orgel, blazers, duozang en droog drumwerk van Graham Broad. De absolute uitsmijter is de schitterende versie van Hoagy Carmichael’s Georgia on my mind, met de formidabele improviserende zang van Georgie Fame.

Conclusie: De 4 cd box Jump jive & wail geeft een goed beeld van de muziek van Bill Wyman’s Rhythm Kings. De kracht van Wyman is dat hij uitstekende musici om zich heen weet te verzamelen die op de plaat, maar vooral tijdens concerten, voortreffelijke muziek maken. Liefhebbers van blues, R&B, jazz, swing, boogie en ragtime komen volledig aan hun trekken. Bovendien is de box mooi verzorgd en goed gedocumenteerd.

Tracks cd 1: Rhythm kings ‘struttin’ our stuff

  1. Green river
  2. Walking on my own
  3. Melody
  4. Stuff (can’t get enough)
  5. Bad to be alone
  6. I’m mad
  7. Down in the bottom
  8. Motorvatin’ mama
  9. Jitterbug boogie
  10. Going crazy overnight
  11. Hole in my soul
  12. Tobacco road

Tracks cd 2: Bootleg Kings ‘Live in Europe’

  1. Let the good times roll (Vega Club Kopenhagen, Denemarken, 21 oktober 1998)
  2. Stagger Lee (Vega Club Kopenhagen, Denemarken, 21 oktober 1998)
  3. Mystery train (Le Bataclan Parijs, 12 oktober 1998)
  4. Rockin’ pneumonia & the boogie woogie flu (Music Hall Keulen, Duitsland, 15 oktober 1998)
  5. Hit the road Jack/Fever (Vega Club Kopenhagen, Denemarken, 21 oktober 1998)
  6. Georgia on my mind (Concert Hall Oslo, Noorwegen, 24 oktober 1998)
  7. Land of 1000 dances/Tequila (Vega Club Kopenhagen, Denemarken, 21 oktober 1998)
  8. Good golly Miss Molly (Train Club, Kopenhagen, Denemarken, 20 oktober 1998)
  9. Tear it up (Vega Club Kopenhagen, Denemarken, 21 oktober 1998)

Tracks cd 3: Rhythm Kings ‘anyway the wind blows’

  1. Anyway the wind blows
  2. Spooky
  3. Walking one & only
  4. Mojo boogie
  5. Too late
  6. Every sixty seconds
  7. Ring my bell
  8. Days like this
  9. He’s a real good guy
  10. A true romance
  11. Gee baby ain’t good to you
  12. When Hollywood goes black and tan
  13. Crazy he calls me
  14. Struttin’ our stuff

Bonustracks:

  1. Sugar babe
  2. Gonne find a new love

Tracks cd 4: Bootleg Kings ‘Ride again’

  1. I’m ready (De Montfort Hall, Leicester, 27 juni 2000)
  2. Lead me to the water (Marlowe Theatre, Canterbury, 28 juni 2000)
  3. Baby workout (Derngate, Northampton, 7 juni 2000)
  4. Jump, jive & wail (De Montfort Hall, Leicester, 27 juni 2000)
  5. Mystery train (Corn Exchange, Cambridge, 25 juni 2000)
  6. I’ll be satisfied (Derngate, Northampton, 7 juni 2000)
  7. Hello little boy (Rotheshall, Glenrothes, Schotland, 21 juni 2000)
  8. Baby, you got what it takes (Marlowe Theatre, Canterbury, 28 juni 2000)
  9. Georgia on my mind (Marlow Theatre, Canterbury, 28 juni 2000)

 

18mei/160

Live in Sweden 1987 – Johnny Winter & Dr. John

Johnny Winter werd geboren op 23 februari 1944 in Beaumont Texas. Hij begon al heel jong met muziek maken. Eerst op de klarinet, later koos hij voor de ukelele en op aandringen van zijn vader ging hij uiteindelijk over op de gitaar. Toen hij elf jaar was begon hij een duo samen met zijn broer Edgar. Vanaf 1959 speelde Johnny in verschillende bandjes totdat hij in 1968 doorbrak. In datzelfde jaar verscheen zijn eerste album The progressive blues experiment. Daarna volgden nog meerdere succesvolle albums. In 1977 ging hij samenwerken met Muddy Waters. In de jaren 80 maakte hij een aantal bluesrock albums. O.a. door zijn drugs- en drankgebruik, of volgens sommigen vanwege het feit dat hij een albino was, ging zijn gezondheid vanaf de jaren 90 achteruit. Hij bleef wel optreden en bracht ook nog regelmatig albums uit. Johnny Winter overleed op 16 juli 2014 in Zurich, vier dagen nadat hij had opgetreden op het Lovely Days Festival in Wiesen (Zwitserland). Hij werd 70 jaar.

Vorige maand verscheen Live in Sweden 1987, de registratie van een optreden van de band van Johnny Winter en Dr. John, in januari 1987 in de beroemde Sonet Sudios in Stockholm. De zeven nummers op de cd schotelen de luisteraar een klein uur energieke bluesrock voor. Op de dvd staat nog een bonustrack, Prodigal son.

Het album opent met de jachtige bluesrocker Sound the bell met de bekende gierende gitaarsolo’s van Johnny Winter, zijn schorre grommende zang, een bonkende drummer en een pompende bas. De verschroeiende gitaarsolo’s zetten zich voort in de Lonnie Brooks compositie Don’t take advantage of me, met de soms schreeuwerige stem van Winter en de voortdenderende ritmesectie. J.B. Lenoir’s Mojo boogie is een uptempo Elmore James achtige bluesrocker met Winter op slide en een jankende mondharmonica. In You lie too much neemt Dr. John het heft in handen met mooie pianosolo’s en voortreffelijke zang. Door de duidelijke inbreng van Dr. John komt er meteen meer variatie in het concert. In de Muddy Waters klassieker Sugar sweet is de tinkelende piano van Dr. John belangrijk en wisselen Winter en Dr. John elkaar als leadvocalist telkens af. De huilende mondharmoncia drukt ook een stempel op dit nummer. In Love life & money, van het album Third degree uit 1986, een album waar Dr. John ook piano op speelde, houdt Winter zich zowaar iets in als Dr. John op zijn piano een lekkere solo tevoorschijn tovert, maar als snel daarna vlamt de gitaar als nooit tevoren. En over vlammen gesproken, het slotakkoord mag er wezen. Een ruim tien minuten durende uitvoering van de Stones klassieker Jumpin’ Jack Flash. Na een aanloop barst de bekende Richards riff los. Winter geselt zijn gitaar, de piano van Dr. John rammelt lekker en de ritmesectie dendert over alles heen. Een spetterend slotakkoord van een show die met een schreeuw ‘It’s a gas gas” wordt besloten.

Conclusie: Live in Sweden 1987 is een album waar de energie van af spat. De bluesrock van Johnny Winter komt live heel goed tot zijn recht. En de fraaie bijdragen van Dr. John geven net even dat beetje variatie.

Tracks:

  1. Sound the bell
  2. Don’t take advantage of me
  3. Mojo boogie
  4. You lie too much
  5. Sugar sweet
  6. Love life & money
  7. Jumpin’ Jack Flash

Line up:

  • Johnny Winter – gitaar, zang
  • John Paris – bas en harmonica
  • Tom Compton – drums
  • Dr. John – piano, vocals

 

11mei/160

Wilder side – Carter Sampson

Ik word de laatste tijd regelmatig verrast door muziek uit Oklahoma. Recente albums van Wink Burcham, The Paul Benjaman Band en Jacob Tovar and the Saddle Tramps, om er maar een paar te noemen, waren voor mij prettige verrassingen. De muziekscene in Oklahoma bruist als nooit tevoren.

Ook singer-songwriter Carter Sampson komt uit Oklahoma City. Zij komt uit een muzikale familie en leerde op haar 15e van haar vader gitaar spelen. Ze is de oprichter en leider van Oklahoma City’s Rock ‘n‘ Roll Camp for Girls, een organisatie die zich samen met andere non profit organisaties inspant om meisjes en vrouwen via de muziek hoger op te helpen. Carter Sampson, die gemiddeld 200 concerten per jaar geeft, heeft al de nodige prijzen in de wacht gesleept. Vorig jaar won ze b.v. de 4e prijs in de Telluride Troubadour Contest op het Telluride Bluegrass Festival in Colorado en behoorde ze tot de 10 top finalisten in The Rocky Mountain Folks Festival’s 2015 Songwriters Showcase in Lyons, Colorado. Carter Sampson wordt “The Queen of Oklahoma” genoemd.

Onlangs verscheen Wilder side, haar nieuwe (4e) album, met tien nieuwe eigen composities. Net als haar vorige album wordt dit nieuwe album weer uitstekend geproduceerd door Travis Linville en wordt Sampson begeleid door vrienden muzikanten uit Oklahoma.

Het titelnummer is een lekker uptempo nummer met een mooie pedal steel. Highway rider is een mooie ballad. Voortreffelijke zang van Sampson, die me doet denken aan Eileen Jewell, de backing vocals van John Moreland en het orgel van Ryan Jones. In Run away vallen de dobro en de sprankelend tokkelende gitaren op. Alle musici zijn voortreffelijk op dreef in het stevigere Holy mother, met wederom de prachtige stem van Carter Sampson, waarbij ik hier associaties krijg met Dar Williams. Een werkelijk prachtige song is Everything you need. Uitmuntende zang, het alom aanwezige orgel en de dobro. Countryfolk van de bovenste plank. Medicine River is een mooie ode aan Medicine Park in The Wichita Mountains met Carter Sampson als een jonge Dolly Parton en de subtiele begeleiding. Take me home with you is weer een mooie ballad in de stijl van Tift Merrit, met “tovenaar” en producer Travis Linville op dobro. Sampson zingt vervolgens, ondersteund door de backing vocals, in de door het orgel van Jones gedragen ballad Wild bird de sterren van de hemel. Het prijsnummer van het album. Alleen een beetje jammer dat het nummer iets te abrupt eindigt. De geest van Hank Williams zweeft boven het uptempo Tomorrow’s light. Het album eindigt autobiografisch met See the devil run, waarin Sampson verhaalt over haar bezoek aan Al Green’s Full Gospel Tabernacle in Memphis. ‘Let the tambourine ring and let the organ hum, gather ‘round good people, you gonna see the devil run’. Schitterend!.

Conclusie: Wilder side is een parel in het genre countryfolk. Wat een prachtig album heeft The Queen of Oklahoma met haar uitstekende begeleidingsband afgeleverd.

Tracks:

  1. Wilder side
  2. Highway rider
  3. Run away
  4. Holy mother
  5. Everything you need
  6. Medicine river
  7. Take me home with you
  8. Wild bird
  9. Tomorrow’s light
  10. See the devil run

Line up:

  • Carter Sampson – zang, akoestische gitaar
  • John Moreland – backing vocals
  • Ali Harter – backing vocals
  • Ryan Jones – orgel, piano
  • Joe Mack – akoestische gitaar
  • Gabriel Mor – elektrische gitaar
  • Travis Linville – gitaar, dobro, bas, drums, percussie, banjo, pedal steel, backing vocals

 

4mei/160

Pan Alley Fever – Hidden Agenda Deluxe

Het zijn drukke baasjes die hun sporen in de muziek al lang hebben verdiend. BJ Baartmans (singer songwriter, producer en begeleider van o.a. Ian Matthews, David Corley, Shannon  Lyon), Eric DeVries (The Big Easy, Songwriters United), Sjoerd van Bommel (Van Deven & Van Bommel, Jango Edwards, David Corley, Frederique Spigt), Gerald van Beuningen (Nancy Works On Payday, JW Roy en Rob Geboers (The Revolvers, Brainbox, Mick Taylor).

Deze gelegenheidsformatie heeft onder de naam Hidden Agenda Deluxe een eerste album uitgebracht, Pan Alley Fever. Dit album, met twaalf eigen composities en een cover voert je als luisteraar rechtstreeks terug naar de seventies.

Het album begint meteen vrolijk met Shine, dat sterk doet denken aan Ramblin’ man van The Allman Brothers. Lekker speels gitaarwerk. Invloeden van Little Feat zijn er in het gospelachtige Don’t give up hope. Tulsa shining is een regelrecht verlangen naar Tulsa Oklahoma. Een lekkere uptempo countryrocker. Mind of her own is een soulful funky nummer in de traditie van Dr. John. Een mooie gitaarsolo en een lekkere bas. De midtempo countryrocker I don’t even need you is een song met een fantastische hammond  en Poco-achtige samenzang. De invloeden van The Band zijn volop aanwezig in de prachtige slowblues Don’t forget to leave, alsof ze Garth Hudson hebben ingehuurd, maar Sjoerd Geboers doet hier nauwelijks voor hem onder. De enige cover is Long time gone, dat oorspronkelijk verscheen op het debuutalbum van Crosby Stills & Nash uit 1969. Prachtig, bijna zes minuten genieten. Na het mooie Jericho walls komt het cajunachtige Sweet Joanna’s kiss, waarvan het begin me herinnert aan Eric Clapton’s Tulsa time. Een van de hoogtepunten van het album is de ballad Goodbye eternal youth, met CS&N achtige harmonies en ik bespeur ook invloeden van The Nits. En wat te denken van de gitaarsolo a la Roger McGuinn. Het Dough Sam achtige orgeltje is aanwezig in Good one liners en wordt gevolgd door de midtempo funky rocker Whole 7 days. Het album eindigt met So blue, een subtiele vaudeville jazzy blues waar Leon Redbone het patent op heeft.

Conclusie: Pan Alley Fever voert je zoals gezegd terug naar de countryachtige muziek van de 70’er jaren van de vorige eeuw. Niks geen poespas, niks geen vernieuwing, gewoon een lekker americana album van rasartiesten die weten waar ze de mosterd moeten halen.

Tracks:

  1. Shine
  2. Don’t give up hope
  3. Tulsa shining
  4. Mind of her own
  5. I don’t even need you
  6. Don’t forget to leave
  7. Long time gone
  8. Jericho walls
  9. Sweet Joanna’s kiss
  10. Goodbye eternal youth
  11. Good one liners
  12. Whole 7 days
  13. So blue

Line up:

  • BJ Baartmans – gitaar, zang
  • Eric DeVries – gitaar, zang
  • Sjoerd van Bommel – drums, zang
  • Gerald van Beuningen – bas
  • Rob Geboers – hammond
4mei/160

Eternity’s descent – Studebaker John & The Hawks

De Amerikaanse bluesgitarist en mondharmonicaspeler “Studebaker” John Grimaldi werd geboren op 5 november 1952 in Chicago, Illinois. De naam Studebaker verwijst naar het bekende automerk Studebaker Hawk. John rijdt vandaag de dag trouwens nog in zo’n auto. Zijn vader was een muzikant die in zijn jeugd in de bekende Maxwell Street speelde, een locatie waar ook legendarische bluesmannen als Hound Dog Taylor, Big Walter Horton, Big John Wrencher, John Littlejohn en J.B. Hutto vaak waren te vinden. Hij leerde mondharmonica spelen toen hij 7 jaar was en hij werd door Hound Dog Taylor geïnspireerd om de slidegitaar ter hand te nemen. “Ouwe jongens” als Walter Horton drukten hem volgens zeggen op het hart vooral een eigen stijl te ontwikkelen. In de jaren 70 van de vorige eeuw formeerde hij zijn band The Hawks. De naam The Hawks is, behalve de verwijzing naar het automerk ook een eerbetoon aan zijn vriend J.B. Hutto wiens band The Hawks heette. Het eerste album van Studebaker John & The Hawks, Straight no chaser, verscheen in 1979 gevolgd in 1985 door Rockin’ the blues. Vanaf de jaren 90 brengen Studebaker John & The Hawks met enige regelmatig albums uit.

Deze maand verscheen het nieuwste album, Eternity’s descent. Het eerste nummer hakt er meteen stevig in. Same as mine is een melodieuze uptempo rocker met snerpende gitaarsolo’s en een heavy ritmesectie. Up and down the line again is een stevige voortdenderende boogie met een felle mondharmonicasolo. Het tempo gaat daarna iets terug in de midtempo blues Not to be like you (lyrische gitaarsolo’s) en Hold me down met gitaarwerk a la Albert Collins en een loeiende mondharmonicasolo. Uitstekend harmonicaspel is ook te horen in de stevige bluesballad My life, met gitaarsolo’s over beukende drums en een pompende bas. Ready to rock is een enigszins monotone voortdenderende rockerrocker met zang van Studebaker John die me in de verte doet denken aan John Hiatt. Alleen is de stem van Studebaker wat vlakker. In het jachtige I feel like rockin’ scheurt John zijn gitaar bijkans aan flarden met zijn felle solo’s. I still won is een “springerige” bluesballad met mondharmonciasolo ’s, een zoemende bas en een drumsolo aan het eind. De ritmesectie dendert vervolgens ook weer door in de uptempo gitaarrocker Search this life. Mondharmonicasolo’s bepalen de bluesballad Passed and gone. De gitaarsolo’s en de meppende drums overheersen weer in Rock and roll before I die. De bluesballad Humanity is een (relatief) rustpunt op het album met de ingetogen zang en de huilende harmonica. Het album eindigt mooi met de instrumentale slowblues Eternity’s descent.

Conclusie: Studebaker John is een heel goede gitarist en hij speelt uitstekend mondharmonica en The Hawks weten ook van wanten. Eternity’s descent is geen uitschieter in zijn genre maar na een paar keer beluisteren gewoon een goed bluesrockalbum.

Tracks:

  1. Same as mine
  2. Up and down the line again
  3. Not to be like you
  4. Hold me down
  5. My life
  6. Ready to rock
  7. I feel like rockin’
  8. I still won
  9. Search this life
  10. Passed and gone
  11. Rock and roll before I die
  12. Humanity
  13. Eternity’s descent
3mei/160

Long nights – Lucky Peterson

Judge Kenneth Peterson, beter bekend als Lucky Peterson, werd geboren op 13 december 1954 in Buffalo (New York). Zijn vader was blueszanger en –gitarist James Peterson, die in Buffalo de nachtclub The Govenor’s Inn runde, waar o.a. Willie Dixon regelmatig optrad. Lucky Peterson speelde op school op de ‘French horn’, maar hij leerde al snel gitaar en piano spelen en hij werd begeleider van Etta James, Little Milton en Bobby ‘Blue’ Bland. Vanaf 1989 begon hij albums op te nemen bij Alligator Records en Verve Records en hij ‘versleet’ daarna nog een aantal labels zoals Blue Thump Records, Dreyfus Records en JSP Records. In 2014 verscheen zijn album The son of a bluesman op Jazz Village, maar met zijn nieuwste album Long nights is hij weer terug bij JSP Records.

De opener It’s me is een funky blues met piano en slide en wordt vervolgd door een lekkere no nonsens midtempo blues. Het titelnummer Long nights is een indringend gezongen prachtige slowblues met uitstekend gitaarspel en een tinkelende piano. Be your man is pure countryblues, met fantastisch slidespel en Wasting my time is een ouderwetse shuffle met gitaar, piano en een solide ritmesectie die ook in Mad as a man can be goed aanwezig zijn. Never coming back is een klassieke Elmore James achtige bluesstamper en de krachtige zang en de piano toveren Repo man om in een heerlijke pianoblues. Een pareltje is de subtiele akoestische bluesballad Six o’clock blues, waarin ook de in 2009 overleden Amerikaanse tv-persoonlijkheid Walter Cronkite nog even langs komt. Met Erline verzeilen we rechtstreeks in de Blues delta. Schitterend gitaarspel. Feeling they call the blues is een lekkere afsluiter met een solerende Peterson op piano.

Conclusie: Lucky Peterson wilde met zijn nieuwe album terug gaan naar zijn roots, de blues, en daar is hij heel goed in geslaagd. Lucky Peterson predikt met Long nights niet de revolutie, maar dat is geen enkel probleem. In tegendeel, hij heeft een uitstekend bluesalbum afgeleverd dat ik regelmatig zal draaien.

Tracks:

  1. Is it me
  2. Waiting on you
  3. Long nights
  4. Be your man
  5. Wasting my time
  6. Mad as a man can be
  7. Never coming back
  8. Repo man
  9. Six o’clock blues
  10. Erline
  11. Feeling they call the blues

Line up:

  • Lucky Peterson – gitaar, dobro, piano, vocals
  • Jonathan Fisher – akoestische bas
  • Jamil Byrum – drums
  • Kelyn Crapp – backing gitaar
26apr/160

This path tonight – Graham Nash

Graham Nash is al meer dan 60(!) jaar actief in de muziek. Hij begon in 1955 zijn muzikale carrière als duo met zijn schoolvriend Allan Clarke met wie hij samen in 1962 The Hollies oprichtte. Met deze Britse band uit Manchester had hij een aantal grote hits zoals Busstop, Carrie Ann, I’m alive en Dear Eloise. Tijdens een tournee van The Hollies in de VS groeiden Nash en de andere leden van The Hollies uit elkaar en verliet hij de band in 1968. Eind jaren ’60 vormde Graham Nash met Stephen Stills en David Crosby het beroemde trio Crosby Stills & Nash. Later voegde Neil Young zich regelmatig bij het supertrio. Wat er daarna gebeurde is natuurlijk bij iedere muziekliefhebber bekend. Albums als Déjà vu (1970), CSN (1977), American dream (1988) en Looking foreward (1999), om er maar een paar te noemen, staan in veel platenkasten. Nash’ composities als Marrakesh Express en Our house zijn juweeltjes. En dan heb ik het nog niet eens over de albums die Nash samen met David Crosby maakte. In 1971 bracht Graham Nash zijn eerste soloalbum uit, Songs for beginners, waarop o.a. de hit Chicago stond.

Vorig jaar traden Crosby, Stills & Nash nog op in Amsterdam tijdens hun najaarstournee. Maar dat zou wel eens de laatste tournee van het beroemde trio geweest kunnen zijn, want inmiddels zijn de verhoudingen danig verziekt. In menig interview heeft Graham Nash gezegd dat met name de verstandhouding met David Crosby helemaal ver te zoeken is. Ik heb zelfs ergens het woord verraad gelezen. Jammer, maar gelukkig hebben we de muziek nog.

Deze maand verscheen This path tonight, het nieuwe soloalbum van Graham Nash. Op dit 6e soloalbum staan tien nieuwe songs over de ingrijpende wendingen die zijn leven de laatste tijd heeft genomen, zoals de scheiding van zijn vrouw Susan Sennett, met wie hij met dan 30 jaar was getrouwd. Het titelnummer This path tonight is een melodieus begin van het album en wordt gevolgd door Myself at last, dat hij specifiek voor zijn nieuwe vriendin Amy heeft geschreven. Akoestische gitaar, mooi gezongen en een fraaie mondharmonciasolo. Cracks in the city is een mooi ballad met harmoniezang en een schitterend kort akoestisch einde. Dan volgen er twee wat fellere songs, Beneath the waves met uitstekend drumwerk en het soms bombastische Fire down below. Another broken heart is een typisch Graham Nash nummer. Voortreffelijk gezongen met zijn “jonge” stem voor een 74-jarige zanger. Uitstekende begeleiding. Target had zo op het CSNY album Looking foreward kunnen staan. Prachtige akoestisch gitaarspel, hammond en een ingetogen mondharmonica. In de soms orkestrale ballad Golden days kijkt Nash terug op zijn verleden, o.a. op zijn tijd bij The Hollies. In Back home komt meerdere keren de zin ‘May the circle be unbroken as the band plays on and on’ terug. Het nummer is opgedragen aan Levon Helm, de in 2012 overleden drummer van The Band. Het slotnummer Encore is weer een ballad met een uitstekend zingende Nash, het hammondorgel van Todd Caldwell en een akoestische gitaar aan het eind.

Conclusie: Graham Nash mag dan een nieuwe fase in zijn leven zijn ingegaan, zijn muziek is hetzelfde gebleven. Klasse, niets op aan te merken. This path tonight is een album dat er mag wezen.

Tracks:

  1. This path tonight
  2. Myself at last
  3. Cracks in the city
  4. Beneath the waves
  5. Fire down below
  6. Another broken heart
  7. Target
  8. Golden days
  9. Back home
  10. Encore

Line up:

  • Graham Nash – lead vocals, akoestische gitaar
  • Shane Fontayne – gitaar, backing vocals
  • Jennifer Condos – bas
  • Todd Caldwell – hammond orgel
  • Patrick Warren – piano
  • Jay Bellerose – drums, percussie

 

21apr/160

Santana IV – Santana

Carlos Santana richtte in 1966 samen met bassist David Brown en toetsenist Gregg Rolie de Santana Blues Band op. In 1968 maakte de groep zijn debuut in The Fillmore. De grote doorbraak kwam in 1969 toen Santana optrad op het bekende Woodstock Festival. In datzelfde jaar verscheen ook het eerste album Santana. In 1973 volgende hun tweede album Abraxas met de hits Black magic woman en Oye como va. Een jaar later bracht de band het album Santana III uit. Maar al snel kwamen er flinke rimpels in de Santanavijver. Drank, drugs en muzikale meningsverschillen waren er de oorzaak van dat er flink wat mutaties in de samenstelling van de band ontstonden. Menig lid vertrok en Carlos Santana ging ook een iets andere muzikale richting op.

Maar als een grote verrassing is Santana nu weer helemaal terug. Met een spiksplinternieuw album. Alsof er in de tijd tussen 1971 en 2016 niets is gebeurd verscheen deze maand het album Santana IV,  met vrijwel de originele bezetting uit 1971. Dus met gitarist Carlos Santana, gitarist Neal Schon, leadzanger en toetsenist Gregg Rolie, drummer Michael Shrieve en congaspeler Michael Carabello. Alleen bassist David Brown en percussionist José “Chepito” Areas ontbreken.

En de band stelt niet teleur met deze sprong terug in de tijd. De herkenbaarheid straalt er vanaf. Meteen al bij de eerste klanken van Yambu is de vertrouwde sound van de oer Santana hoorbaar. De vlammende gitaarduels die Carlos Santana en Neil Schon uitvechten in snelle rockers als Shake it, Freedom in your mind, Caminando en Echizo. Gregg Rolie met zijn formidabele orgelsolo’s  in Anywhere you want to go, Choo choo, All aboard en Leave me alone. De uitstekende ritmesectie die je helemaal terugbrengt in de bekende latin sferen. Gastzanger Ronald Isley neemt de leadzang voor zijn rekening in Love makes the world go round en Freedom in your mind. Zijn stem doet me denken aan Jack Bruce en aan Curtis Mayfield. Naast snelle latinrockers staan er ook een aantal min of meer psychedelische nummers op het album, zoals Fillmore East, dat in feite een grote jamsessie is, en het instrumentale orkestrale You and I. Een van de hoogtepunten is Sueños. Prachtige akoestische gitaarklanken afgewisseld met lyrische gitaarsolo’s tegen de achtergrond van het orgel van Rolie. Blues magic is een prachtige slowblues in de stijl van de oude Fleetwood Mac met slepende gitaarsolo’s in een bad van orgeltonen. De stem van leadzanger Gregg Rolie doet met hier ook sterk denken aan Peter Green. De geest van Jingo, hun eerste single uit 1969, is weer helemaal terug in het feestelijke tropische en swingende Come as you are. Wie bij dit nummer stil kan blijven zitten moet snel naar de dokter want die mankeert dan echt wat aan zijn oren. Het album wordt psychedelisch afgesloten met Forgiveness. Zweverig bezwerende zang op een bed van gitaarsolo’s.         

Conclusie: Santana IV laat oude tijden herleven. Na 45 jaar is er eindelijk een opvolger van Santana III.  Ruim 75 minuten genieten.

Tracks:

  1. Yambu
  2. Shake it
  3. Anywhere you want to go
  4. Fillmore East
  5. Love makes the world go round
  6. Freedom in your mind
  7. Choo choo
  8. All aboard
  9. Sueños
  10. Caminando
  11. Blues magic
  12. Echizo
  13. Leave me alone
  14. You and I
  15. Come as you are
  16. Forgiveness

Line up:

  • Carlos Santana – gitaar, vocals
  • Neal Schon – gitaar, vocals
  • Gregg Rolie – hammond B3, keys, lead vocals
  • Michael Carabello – congas, percussie, background vocals
  • Michael Shrieve – drums
  • Benny Rietveld – bas
  • Karl Perazzo – timbales, percussie, vocals
  • Ronald Isley – lead vocals (track 5 en 6)

 

18apr/160

Call it what it is – Ben Harper & The Innocent Criminals

De Amerikaanse singer-songwriter Benjamin Chase (Ben) Harper werd geboren op 28 oktober 1969 in Claremont (California). Zijn specialiteit is de akoestische slide gitaar. In 1992 verschijnt het album Pleasure and pain van Ben Harper en Tom Freund. Harper brengt in 1994 zijn eerste soloalbum, Welcome to the cruel world, uit. Er verschijnen daarna regelmatig albums van hem waaronder There will be a light, dat hij samen met The Blind Boys of Alabama opneemt. In 2008 werkt de maatschappelijk geëngageerde Harper met andere artiesten mee aan het album Songs for Tibet. Zijn voorlaatste album Get it up kwam uit in 2013. Dit album, waarop hij samenwerkte met Charlie Musselwhite, kreeg in 2014 een Grammy Award voor het beste bluesalbum.

Begin deze maand verscheen Call it what it is. Op dit nieuwe album wordt Ben Harper weer bijgestaan door zijn vaste begeleidingsgroep The Innocent Criminals. Harper en de zijnen knallen er meteen keihard in met het broeierige zompige When sex was dirty. Een dreunende ritmesectie, een koebel, een flard hammond en een loeiende gitaar. Deeper and deeper is een folkrocker met een aantal subtiele gedeelten met ingetogen zang, maar verder weer de dominerende ritmesectie. Het titelnummer Call it what it is is een politiek geladen blues over de door blanke politieagenten doodgeschoten zwarte Amerikanen Trayvon Martin, Ezell Ford en Michael Brown. Drums, percussie, rollende baslijnen en een swingende hammond maken van How dark is gone een fantastische Latin rocker. In het funky Shine zit weer een lekkere gitaarsolo en verder prima pianospel van Jason Yates. Daarna maakt Ben Harper in zijn eentje met zang en een prachtige slide van All that has grown een puur rootsnummer. Na dit relatief rustige nummer krijgen we de korte indierocker Pink balloon met een felle gitaarsolo. Finding our way is reggae met de pompende baslijnen van Juan Nelson en de hammond van Yates. Harper is vocaal goed op dreef in de soulblues Bones, waarin verder drums en bas ook weer prominent aanwezig zijn en die ritmesectie is ook weer lekker bezig in de ballad Dance like fire. Het slotnummer Goodbye to you begint met bastonen en keys maar is verder een ingetogen enigszins voortkabbelende ballad.

Conclusie: Ben Harper stelt mij eigenlijk nooit teleur en ook dit nieuwe album is, mede dank zij de voortreffelijke Innocent Criminals, heel goed te pruimen.

Tracks:

  1. When sex was dirty
  2. Deeper and deeper
  3. Call it what it is
  4. How dark is gone
  5. Shine
  6. All that has grown
  7. Pink balloon
  8. Finding our way
  9. Bones
  10. Dance like fire
  11. Goodbye to you

Line up:

  • Ben Harper – slide gitaar, vocals
  • Juan Nelson – bas
  • Leon Mobley – percussie
  • Oliver Charles – drums
  • Jason Yates – keys
  • Michael Ward – gitaar