Skydog – The Duane Allman Retrospective 2016 – Duane Allman
De naam Duane Allman behoeft voor de bluesliefhebber geen nadere introductie. De begenadigde gitarist van The Allman Brothers Band, geboren op 20 november 1946 in Nashville Tennessee, kwam op 20 oktober 1971 bij een motorongeluk om het leven. Hij werd slechts 24 jaar. Maar in zijn korte leven heeft Duane Allman ons heel veel prachtige muziek nagelaten.
Afgelopen maand verscheen er een box set met 14 lp’s op 180-gram vinyl, getiteld Skydog – The Duane Allman Retrospective 2016, een box set met 129 tracks, in een gelimiteerde oplage van 1000 exemplaren. De box is een heruitgave van de box set van 9 cd’s die in 2013 verscheen. Bij deze heruitgave zit een 56 pagina’s tellend boekwerk met zeldzame (familie)foto’s en essays van journalist Scott Schindler en van Duane’s dochter Galadrielle Allman.
De 129 tracks zijn opnamen uit de vroegste periode van Duane Allman, uiteraard zijn tijd bij The Allman Brothers Band en een hele rij opnamen van artiesten waarop Duane Allman gitaar speelt.
Op de eerste twee lp’s staan tracks van The Escorts, van The Allman Joys en The Hour Glass, groepen waarin ook broer Greg zat. Soul, blues en een mooie instrumentale versie Norwegian wood van The Beatles. Verder twee tracks van 31st of February, een psychedelische folkrockband uit Jackson Florida, waaronder Melissa, een nummer dat The Allman Brothers later zelf ook op de plaat zetten. The Bleus was een blue-eyed soul combo uit Gadsden Alabama. Op de drie tracks van deze groep uit de midjaren 60 spelen zowel Duane als Greg mee.
Op lp 3 en 4 horen we de prachtige gitaarbijdragen van Duane op opnamen van soulzangers uit de jaren 60 als Clarence Carter, Wilson Pickett (Hey Jude en Born to be wild blijven klassiekers) en Arthur Conley met een opwindende versie van Ob-da-di ob-la-da. Heerlijk om ook weer eens die prachtige gospels terug te horen van Laura Lee en Spencer Wiggins. Van The weight van The Band zijn twee versies opgenomen, een gloedvolle opname van Aretha Franklin en versie van King Curtis met Duane op slide.
Op lp 5, 6 en 7 duiken we de blues in met o.a. lekkere gitaarsolo’s in de slowblues Goin’ down slow en de boogie Happily married man. De gitaarduels met Otis Rush en de slide op Hand jive. Werkelijk schitterend zijn de bijdragen van Duane op dobro en (slide) gitaar op vier tracks van Boz Scaggs’ soloalbum uit 1969, met als hoogtepunt de ruim 13 minuten durende slowblues Loan me a dime. Het debuutalbum van The Allman Brothers Band uit 1969 is in zijn geheel op deze box terecht gekomen en van het album Ronnie Hawkins van Ronnie Hawkins uit 1970 vijf tracks waarin Duane excelleert op dobro, slide en elektrische gitaar.
Vier tracks van het album New routes van de Britse zangeres Lulu uit 1969 zijn ook opgenomen, waaronder Jerry Jeff Walker’s klassieker Mr. Bojangles. Op lp 8 verder vier tracks van het album Ton-Ton Macoute van Johnny Jenkins, waaronder het opwindende I walked on guilded splinters van Dr. John en vier tracks van John Hammond.
Lp 9 is grotendeels gevuld met (live) opnamen van The Allman Brothers Band, waaronder de ruim 9 minuten durende slowblues I’m gonna move to the outskirts of town. Lp 10 staat voor een groot deel in het teken van het onvolprezen album Layla and other assorted love songs, het meesterwerk van Derek & The Dominos uit 1970.
Lp 11 begint met drie opnamen van Sam Samudio (Sam the Sham & The Pharaohs). Vooral het slidespel van Duane op Kris Kristofferson’s Me and Bobby McGee is prachtig. De slide is ook prachtig op het fraaie Odessa, een van de drie nummers van Ronnie Hawkins op deze plaat en in Sing my way home van Delaney & Bonnie & Friends van hun album Motel shot uit 1971.
Na de aankondiging ‘we’ve got Duane Allman over here’ begint Sugar magnolia van The Grateful Dead, een ruim 7 minuten durende live jamsessie. Een groot aandeel op lp 12 is weggelegd voor het album Push push uit 1971 van jazzfluitist Herbie Mann. Meer dan 20 minuten jazz met gitaarsolo’s van Duane Allman.
Lp 13 begint met drie live nummers van Delaney Bonnie & Friends, (gospel) blues met een hoog Robert Johnson gehalte en van grote klasse. Prachtig is de slide van Duane op Please be with me van de country-southern rockgroep Cowboy. De plaat eindigt met het ruim 19 minuten durende You don’t love me/Soul serenade van het livealbum At Fillmore East van The Allman Brothers uit 1971.
De laatste lp van de box is helemaal gevuld met opnamen van The Allman Brothers Band, waaronder twee zeer lange live opnamen, Blue sky (ruim 11 minuten) en Dreams (18 minuten).
Conclusie: Deze vinyl box is een schitterende staalkaart van het fenomeen Duane Allman. Box set van het jaar!
Tracks lp 1:
- Turn on your love light – The Escorts
- No name (instrumental) – The Escorts
- What’d I say – The Escorts
- Spoonful – The Allman Joys
- Gotta get away – The Allman Joys
- Shapes of things – The Allman Joys
- Crossroads – The Allman Joys
- Mister, you’re a better man than I – The Allman Joys
- Lost woman – The Allman Joys
- Cast off all my fears – The Hour Glass
- I’ve been trying – The Hour Glass
- Nothing but tears – The Hour Glass
Tracks lp 2:
- Power of love – The Hour Glass
- Down in Texas – The Hour Glass
- Norwegian wood (this bird has flown) – The Hour Glass
- B. King medley – The Hour Glass
- Sweet little angel
- It’s my own fault
- How blue can you get?
- Been gone too long – The Hour Glass
- Ain’t no good to cry – The Hour Glass
- Morning dew – 31st of February
- Melissa – 31st of February
- Milk and honey – The Bleus
- Leavin’ Lisa – The Bleus
- Julianna’s gone – The Bleus
Tracks lp 3:
- The road of love – Clarence Carter
- Light my fire – Clarence Carter
- Hey Jude – Wilson Pickett
- Toe hold – Wilson Pickett
- My own style of loving – Wilson Pickett
- Born to be wild – Wilson Pickett
- It’s how you make it good – Laura Lee
- It ain’t what you do (but how you do it) – Laura Lee
- I never loved a woman (the way I love you) – Spencer Wiggins
- Ob-la-di, ob-la-da – Arthur Conley
- Stuff you gotta watch – Arthur Conley
- Speak her name – Arthur Conley
- That can’t be my baby – Arthur Conley
Tracks lp 4:
- A lucky loser – Willie Walker
- I’m coming today – The Lovelles
- Pretending dear – The Lovelles
- The weight – Aretha Franklin
- It ain’t fair – Aretha Franklin
- Darkness – Soul Survivors
- Tell daddy – Soul Survivors
- Got down on Saturday – Soul Survivors
- Hey Joe – King Curtis
- Foot pattin’ – King Curtis
- Games people play – King Curtis
- The weight – King Curtis
- Get a little order – The Sweet Inspirations
Tracks lp 5:
- Twice a man – The Barry Goldberg Blues Band
- Goin’ down slow – Duane Allman
- No money down – Duane Allman
- Happily married man – Duane Allman
- Me – Otis Rush
- Reap what you sow – Otis Rush
- It takes time – Otis Rush
- Going up the country – The Duck & the Bear
- Hand jive – The Duck & the Bear
- Finding her – Boz Scaggs
Tracks lp 6:
- Look what I’ve got – Boz Scaggs
- Waiting for a train – Boz Scaggs
- Loan me a dime – Boz Scaggs
- Don’t want you no more – The Allman Brothers Band
- It’s not my cross to bear – The Allman Brothers Band
- Black hearted woman – The Allman Brothers Band
- Trouble no more – The Allman Brothers Band
Tracks lp 7:
- Every hungry woman – The Allman Brothers Band
- Dreams – The Allman Brothers Band
- Whipping post – The Allman Brothers Band
- One more night – Ronnie Hawkins
- Will the circle be unbroken – Ronnie Hawkins
- Matchbox – Ronnie Hawkins
- Down in the alley – Ronny Hawkins
- Who do you love – Ronny Hawkins
- Marley purt drive – Lulu
- Dirty old man – Lulu
Tracks lp 8:
- Bojangles – Lulu
- Sweep around your own back door – Lulu
- I walk on guilded splinters – Johnny Jenkins
- Rollin’ stone – Johnny Jenkins
- Down along the cove – Johnny Jenkins
- Voodoo in you – Johnny Jenkins
- Shake for me – John Hammond
- Cryin’ for my baby – John Hammond
- I’m leavin’ you – John Hammond
- You’ll be mine – John Hammond
- Ghost of myself – Doris Duke
Tracks lp 9:
- Comin’ down (demo) – Eric Quincy Tate
- Hoochie coochie man (live) – The Allman Brothers Band
- Midnight rider – The Allman Brothers Band
- Dimples (live) – The Allman Brothers Band
- I’m gonna move to the outskirts of town (live) The Allman Brothers Band
- Soul shake – Delaney & Bonnie & Friends
- Beads of sweat – Laura Nyro
- Don’t keep me wondering – The Allman Brothers Band
- Living on the open road – Delaney & Bonnie & Friends
Tracks lp 10:
- A woman left lonely – Ella Brown
- Touch me – Ella Brown
- More than enough rain – Bobby Lance
- I am yours – Derek & the Dominos
- Why does love got to be so sad? – Derek & the Dominos
- Have you ever loved a woman – Derek & the Dominos
- Layla – Derek & the Dominos
- Mean old world – Eric Clapton & Duane Allman
Tracks lp 11:
- Me and Bobby McGee – Sam Samudio
- Relativity – Sam Samudio
- Goin’ upstairs – Sam Samudio
- Don’t tell me your troubles – Ronnie Hawkins
- Sick and tired – Ronnie Hawkins
- Odessa – Ronnie Hawkins
- Gift of love – Delaney & Bonnie & Friends
- Sing my way home – Delaney & Bonnie & Friends
- In memory of Elizabeth Reed (live) – The Allman Brothers Band
Tracks lp 12:
- Statesboro blues (live) The Allman Brothers Band
- Sugar magnolia – Grateful Dead
- One way out (live) The Allman Brothers Band
- Push push – Herbie Mann
- Spirit in the dark – Herbie Mann
- What’d I say – Herbie Mann
Tracks lp 13:
- Come on in my kitchen (live) – Delaney & Bonnie & Friends
- Going down the road feeling bad (live) – Delaney & Bonnie & Friends
- Poor Elijah – Tribute to Johnson (live) – Delaney & Bonnie & Friends
- Please be with me – Cowboy
- Stand back – The Allman Brothers Band
- You don’t love me – Soul serenade (live) – The Allman Brothers Band
Tracks lp 14:
- Blue sky – The Allman Brothers Band
- Blue sky (live) – The Allman Brothers Band
- Dreams (live) – The Allman Brothers Band
- Little Martha – The Allman Brothers Band
The calling – The Imperial Crowns
The Imperial Crowns is een bluesrock groep uit Los Angeles. De band wordt in de jaren 90 van de vorig eeuw opgericht door de in Houston opgegroeide zanger en acteur Jimmie ‘the dynamic’ Wood, gitarist J.J. Holiday, drummer Michael Barsimanto en bassist Keith ‘Foxxe’ Karman. The Imperial Crowns is nu al jaren een trio dat naast zanger Jimmie Wood, gitarist J.J. Holiday wordt gevormd door drummer Billy Sullivan. De leden van The Imperial Crowns zijn door de muzikale wol geverfd want ze speelden samen met o.a. Charlie Musselwhite, Bruce Springsteen, Greg Allman, Bob Dylan, Taj Mahal, Billy Preston, The Blind Boys, Cheap Trick, Jean Luc Ponty, The Blues Brothers, Beck, Otis Clay, Lightnin’ Hopkins, Robert Jr. Lockwood, Johnny ‘Guitar’ Watson en Freddie King. Ik bedoel maar. Hun debuutalbum Imperial Crowns verschijnt in 1997. In de jaren daarna brengen ze nog drie albums uit, Hymn book (2004), het livealbum Preachin’ the blues (2005), opgenomen in het Duitse Rockpalast, en Star of the west (2007). Daarna is het op platengebied lange tijd heel stil. Maar optreden doen ze wel en hebben in de loop der jaren ook in Europa een grote schare fans opgebouwd. Vorig jaar was de band nog te bewonderen in Ospel tijdens Moulin Blues als begeleiders van Kent Burnside, de kleinzoon van de legendarische R.L. Burnside.
Vorige maand verscheen er na 10 jaar weer een nieuw album van The Imperial Crowns, The calling, een album met 12 songs. Met een felle gitaarriff in de opener I gotta right horen we meteen wat voor vlees we in de kuip hebben. Hevig rockende blues met fel gitaarwerk, scheurende mondharmonica en een forse ritmesectie, zoals ook te horen in het titelnummer. Grace under pressure is een zeer stevige bluesballad en in Wasn’t love at first sight zijn de echo’s van The Rolling Stones en The J. Geils Band te horen. In de boogie Love ’n the devil komen de blazers er bij. Jimmie Wood blaast een ‘luie’ mondharmonica in de ballad Something of value, waarin J.J. Holiday lekker op dreef is op slide. Dat de band ook melodieus uit de hoek kan komen wordt bewezen in The mark of Cain met de backing vocals van Rachel C. Wood, de blazers en de piano van Benmont Tench. De hamerende piano van Tench is ook te horen in de uptempo Stones achtige bluesrocker Miz Aphrodite. Heerlijk nummer. Liberate is weer een bluesballad met de blazers, de uitbundige zang van Wood en de backing vocals. Het is weer volop rocken in Third world war en in het funky Papa lawd is Holiday ook te horen op tiple en Sullivan op djembe. Het slotnummer Question mark is weer een bluesrocker in de stijl van J. Geils en The Stones, met een zeer energiek zingende Wood.
Conclusie: The Calling is een (h)eerlijk bluesrockalbum van een zeer energieke band. Jammer dat ik de optredens van The Imperial Crowns in Nederland deze maand heb gemist. Net te laat. Jammer. Dan de cd maar keihard draaien. Hulde trouwens voor het fraaie boekwerkje bij de cd met alle teksten en mooie foto’s van David Palmer.
Tracks:
- I gotta right
- The calling
- Grace under pressure
- Wasn’t love at first sight
- Love ’n the devil
- Something of value
- The mark of Cain
- Miz Aphrodite
- Liberate
- Third world war
- Papa lawd
- Question mark
Line up:
- Jimmie Wood – zang, gitaar, harmonica
- J.J. Holiday – (slide) gitaar, tiple, zang
- Billy ‘Champagne’ Sullivan – drums, percussie, keyboard, djembe
- Andre Berry – bas
- Bob Glaub – bas
- Benmont Tench – piano
- Rachel C. Wood – backing vocals
- Mike Rocha – trompet
- Ryan Dragon – trombone
- Peter Slocombe – tenor- en baritonsaxofoon
Tracks – Hundred Seventy Split
De bluesrockband Hundred Seventy Split (HSS) wordt in 2010 opgericht door zanger-gitarist Joe Gooch en bassist Leo Lyons. Gooch en Lyons zijn voormalige leden van Ten Years After. Leo Lyons is een van de oprichters van Ten Years After in 1966 en maakt vele hoogtepunten van TYA mee zoals het optreden op het befaamde Woodstock festival in 1969. Joe Gooch studeert eerst klassieke gitaar, maar al snel is hij meer geïnteresseerd in de jazz en de blues en wordt geïnspireerd door Jimi Hendrix, Eric Clapton, Led Zeppelin, The Beatles en Frank Zappa. Gooch vervangt zanger-gitarist Alvin Lee in Ten Years After in 2003. HSS bestaat verder uit drummer Damon Sawyer, die drumlessen geeft en heeft samengespeeld met o.a. Jimmy Dawkins, Dave Spector, Sonny Black’s Bluesband, Mojo Bufford, Paul Rodgers, Sam Moore en Bill Wyman’s Rhythm Kings.
Omdat Gooch en Lyons, terwijl ze nog deel uitmaken van Ten Years After, op een gegeven moment een andere muziekstijl willen spelen, ontstaat de idee om een nieuwe band op te richten. De naam Hundred Seventy Split is een suggestie van Lyons' zoon Harry. Hundred Seventy Split is de naam van een kruispunt (road junction) in Nashville Tennessee. Lyons en Gooch verlaten Ten Years After definitief eind 2013.
Het eerste album van HSS The world won’t stop komt in 2010 uit, gevolgd door Hundred Seventy Split in 2014 en The road live in 2015. Vorige maand verscheen Tracks, het nieuwe album van HSS. Het openingsnummer van het album, de uptempo bluesrocker It’s coming back around begint met een krachtige gitaarriff die me aan de oude Fleetwood Mac doet denken. Veel felle gitaarsolo’s en een straffe ritmesectie. Het visitekaartje van het trio is afgegeven. The game, If you make it to the top en Grew up on Muddy Waters zijn (bluesrock) ballads met slepende en lyrische gitaarsolo’s. Gooch bewijst in het funky Lonely en Gravedigger een uitstekend gitarist te zijn die alle stijlen aan kan, van bluesrock, hardrock, jazz tot funk. Drummer Damon Sawyer is zeer prominent aanwezig in de bluesrocker Looking for a sign. Na de uptempo rocker She’s got the mojo is het de hoogste tijd voor een (relatief) rustpunt met de prachtige ballad Tali lights. Lyrisch gitaarwerk en heerlijk orgelspel van Billy Livsey. Daarna weer veel gitaargeweld in de bonkige bluesrocker The final curtain. De afsluiter, de bluesrockballad You can’t drink it roept herinneringen op aan The Free en Bad Company, waarbij de zang van Gooch, hoewel zijn stem minder krachtig is, me doet denken aan Paul Rodgers.
Conclusie: Het album Tracks van Hundred Seventy Split is een zeer energiek rockbluesalbum van een drietal uitstekende muzikanten. HSS lijkt me trouwens ook een typische live band. Vanaf 11 november toert de band de hele maand door Duitsland dus wellicht een mogelijkheid om hen te gaan bezoeken.
Tracks:
- It’s coming back around
- The game
- If you make it to the top
- Grew up on Muddy Waters
- Lonely
- Gravedigger
- Looking for a sign
- She’s got the mojo
- Tali lights
- The final curtain
- You can’t drink it
Line up:
- Leo Lyons – bas en double bas
- Joe Gooch – zang en gitaar
- Damon Sawyer – ddrums
- Billy Livsey – orgel (tracks 2,3 en 9)
Even the devil gets the blues – CeDell Davis
De Amerikaanse bluesgitarist en –zanger CeDell Davis is geboren op 9 juni 1926 in Helena, Arkansas. Zijn familie werkt op de lokale katoenplantage. CeDell leert gitaar spelen op zijn 10e . Hij krijgt dan ook polio waardoor hij weinig controle krijgt over zijn linkerhand. Het begin van zijn typische stijl van gitaarspelen, een aangepaste vorm van slide met een tafelmes in zijn linkerhand. Zodra hij die stijl van spelen een beetje onder de knie heeft begint Davis op te treden in diverse nachtclubs in de Mississippi delta. Van 1953 tot 1963 speelt hij met blues grootheden als Robert Nighthawk, Big Joe Willams en Charlie Jordan. Tijdens een cluboptreden in 1957 is er een opstootje waarbij de politie ingrijpt en in de chaos die dan ontstaat breekt Davis zijn beide benen, waardoor hij voortaan in een rolstoel door het leven moet. Voor een bluesman dag genoeg om over te schrijven natuurlijk. In de jaren 90 tekent hij een platencontract bij het label Fat Possum. Bluesjournalist en criticus Robert Palmer, die Davis als de grootste hardcore blueszanger van zijn generatie beschouwt, produceert in 1994 zijn debuutalbum bij Fat Possum Feel like doin’ something wrong. Na de release van zijn album It all followed in 1998 stopt hij een paar jaar met het opnemen van platen en legt zich toe op het schrijven en optreden. Vanaf 2002 verschijnen er weer platen van Davis.
Deze maand verscheen er een nieuw album van de 90(!) jarige zanger-gitarist onder de fraaie titel Even the devil gets the blues, de opvolger van het goed ontvangen Last man standing uit 2015. Davis heeft zich op zijn nieuwe album weten te omringen door een aantal gerenommeerde musici, die door Barrett Martin, drummer van o.a. The Screeming Trees en de grungeband uit Seattle Mad Season.
De opener Play with your poodle is een doordenderende boogie met saxofoon en trompet. Met krakende stem vertelt Davis verder in aantal korte nummers over gebeurtenissen in zijn leven, zoals het kopen van zijn eerste gitaar (een $ 2,50 kostende Silvertone van Sears Roebuck). En het verhaal van Craphouse Bea, de vrouw die destijds volgens de overlevering degene was die Robert Johnson vergiftigde en die ook getuige was van het eerste optreden van Davis in Helena. In het funky Love blues en het broeierige Got to be movin’ on krijgt Davis vocale assistentie van de uit Seattle afkomstige zangeres Annie Jantzer en van gitarist Mike McCready van Pearl Jam, die een paar lekkere solo’s uit zijn gitaar tovert. In de slowblues She’s got the devil in her en in de bluesklassieker Catfish blues zingt Davis duetten met Ayron Jones, de gitarist uit Seattle die ook felle gitaarsolo’s laat horen. Over bluesklassiekers toch niet te klagen. De deltablues borrelt naar boven in Muddy Water’s Can’t be satisfied, John Lee Hooker’s Cold chills, Elmore James’ boogie Dust my broom en een ‘down and dirty’ versie met scheurende saxsolo’s van Kansas City van Leiber & Stoller. People of the mountain, met een huilende mondharmonica, is een sompige bluesrocker met scheurende gitaren. Scott McCaughey, bekend van o.a. R.E.M. is gastgitarist en zingt tevens een duet met Davis in het hilarische Grandma grandpa. De afsluiter van het album is Rollin’ and tumblin’. Deze Muddy Waters hit krijgt een stomende uitvoering, met gitaarsolo’s van de drie gastgitaristen achter een beukende drummer.
Conclusie: De zang van de 90 jarige is niet meer je van het, kraakt en ‘vliegt soms een beetje uit de bocht’, maar met zijn uitstekende musici heeft hij een lekker klinkend bluesalbum gemaakt.
Tracks:
- Play with your poodle
- The silvertone
- Love blues
- Crap house Bea
- She’s got the devil in her
- Can’t be satisfied
- Kansas City
- Got to be movin’ on
- People of the mountain
- Dust my broom
- Cold chills
- Catfish blues
- Grandma grandpa
- Ain’t plannin’ on dyin’
- Rollin’ and tumblin’
Line-up:
- CeDell Davis, zang, gitaar en mondharmonica
- Annie Jantzer – zang
- Mike McCready – zang en gitaar
- Ayron Jones – zang en gitaar
- Scott McCaughey – zang en gitaar
- Van Conner – bas
- Greg Zakk Binns – gitaar
- Johnny Stephens – gitaar
- Skerik – saxofoon
- Dave Carter – trompet
- Evan Flory-Barnes – staande bas
- Deandre Enrico – bas
- Barrett Martin – drums
Memphis rock and soul – Melissa Etheridge
Rockzangeres Melissa Etheridge wordt geboren op 29 mei 1961 in Leavenworth, Kansas. Zij is sinds 1988 actief in de muziekscene en in dat jaar komt ook haar eerste album Melissa Etheridge uit. In Nederland heeft zij in 1988 een hit met haar debuutsingle Bring me some water en in 1989 met haar 2e single Like the way I do. Dit laatste nummer wordt in 2007 bekroond met een Oscar voor originele song in de film ‘An inconvenient truth’. In 2001 krijgt Etheridge een ster op de beroemde Hollywood Walk of Fame. Behalve muzikante is Melissa Etheridge ook een bekende voorvechtster voor homorechten.
Enkele weken geleden verscheen Memphis rock and soul, het nieuwe album van Melissa Etheridge. Een album met 12 covers van soulstandaards die allemaal afkomstig zijn uit de enorm rijke catalogus van het beroemde Stax label. Melissa Etheridge wordt begeleid door The Hodges Brothers en andere doorgewinterde studiomusici uit Memphis zoals gitarist Michael Toles, de man die o.a. met de befaamde Bar-Kays heeft gespeeld en de wah-wah riff in ‘Shaft’ van Isaac Hayes voor zijn rekening nam en keyboardspeler Archie ‘Hubbie’ Turner. Het album is opgenomen in de befaamde Willie Mitchell’s Royal Studios, waar ook o.a. Al Green en Ann Peebles hun platen opnemen.
Memphis rock and soul gaat meteen lekker swingend van start met Memphis train van Rufus Thomas, Blazers, de strakke ritmesectie van drummer James ‘JRob’ Robertson (bekend van o.a. Bobby Bland, Little Milton en ZZ Hill) en bassist Leroy Hodges, de gedreven zang van Melissa Etheridge en de ‘stoomfluitharmonica’. In Respect yourself zijn samples te horen van The Staple Singers en Melissa Etheridge heeft in dit nummer ook nieuwe teksten gemaakt. De funky (heavy) soul gaat verder in Johnny Taylor’s Who’s making love en in Hold on I’m coming, de soulklassieker van Sam & Dave. Het prijsnummer is de verpletterend mooie vertolking van Otis Redding’s I’ve been loving you (too long). Hartstochtelijk mooie zang van Melissa en prachtig orgelspel van Charles Hodges, de man die ook op alle grote platen van Al Green speelt. Het orgel is ook weer mooi in William Bell’s Any other way, met een korte gitaarsolo, weer die uitstekende ritmesectie en de backingvocals. In I’m a lover van Lowell Fulson heeft Etheridge ook weer nieuwe teksten toegevoegd en ook hier zijn samples te horen, nu van ‘Tramp’ van Otis Redding en Carla Thomas. John Mayer is gastgitarist in B.B. King’s Rock me baby. Ook in deze slowblues is Melissa Etheridge vocaal op dreef. Na de soulblues I forgot to be your lover van William Bell en Booker T. Jones gaat het tempo flink omhoog in het rockende, oorspronkelijk door Barbara Stephens gezongen Wait a minute. John Mayer maakt weer zijn opwachting met krachtige gitaarlicks in Albert King’s klassieker Born under a bad sign. Het album eindigt hemeltergend mooi met Otis Redding’s I’ve got dreams to remember. Schitterende zang, de blazers, de meanderende orgeltonen en de backingvocals.
Conclusie: Ik kan heel kort zijn. Memphis rock and soul is een uitstekend soulalbum. Melissa Etheridge en haar uitstekende begeleiders brengen een prachtige ode aan de groten uit de Stax stal.
Tracks:
- Memphis train
- Respect yourself (people stand up)
- Who’s making love
- Hold on, I’m coming
- I’ve been loving you too long (to stop now)
- Any other way
- Í’m a lover
- Rock me baby
- I forgot to be your lover
- Wait a minute
- Born under a bad sign
- I’ve got dreams to remember
The Rolling Stones in mono – The Rolling Stones
Het zijn dure tijden voor fans van The Rolling Stones. Mick Jagger en de zijnen hebben hun archieven geopend en dat resulteerde de laatste tijd in mooi verzorgde albums als Live at the Tokyo Dome, L.A. Friday, Hampton Coliseum, Live at Leeds en het schitterende Totally Stripped. Kapitaalkrachtige fans mochten hun dikke portemonnee opentrekken voor de concerten Desert trip en in Las Vegas. En binnenkort verschijnt Havana moon, de registratie van het concert dat The Rolling Stones in maart van dit jaar in Havana gaven. Ook weer in diverse/luxe edities. En niet te vergeten het aangekondigde nieuwe album met louter blues covers. Maar dat is nog niets vergeleken bij het uitbrengen van The Rolling Stones in mono, een boxset van 15 cd’s of 16 lp’s van hun oude sixties werk. Van hun eerste album The Rolling Stones uit 1964 tot en met Let it bleed uit 1969 en als extra Stray cats, een nieuw verzamelalbum. In totaal 174 songs.
Zoals de titel al zegt is alles in mono. Tot pakweg 1968 was de meeste popmuziek in mono en als er sprake was van stereo dan was dit vaak een soort surrogaat stereo. De sixties albums van The Rolling Stones zijn nu helemaal opnieuw geremasterd. En vooral de albums uit 1964 en 1965 zijn in deze mono versies meer dan het beluisteren waard. Van The Rolling Stones, hun debuutalbum, knalt Route 66 als een kanonschot uit de speakers. Andere ‘strakke’ voorbeelden zijn b.v. Bo Diddley’s Mona, Empty heart, de droge sound van Everybody needs somebody to love, Pain in my heart, I can’t be satisfied, en het doordenderende Off the hook en Surprise surprise. Bij That’s how strong my love is zoemt de bas van Bill Wyman de speakers bijna aan flarden. The under assistant west coast promotion man en ook Get off of my cloud zijn in deze monoversies ook een feest om naar te luisteren met die fantastische ritmesectie van Charlie Watts en Bill Wyman. De muziek klinkt dreigender. Van de albums die in 1966, 1967, 1968 en 1969 verschenen was ik eigenlijk alleen bekend met de stereoversies. Maar de mono versies klinken heel lekker, zoals Under my thumb, Paint it black en Out of time van Aftermath. Ride on baby van Flowers is een openbaring. Their satanic majesties request is nooit mijn favoriete Stones album geweest. Te ‘zweverig’,maar mijn waardering voor dit album uit hun flowerpowerperiode klinkt in mono veel beter. Het is meer echte Stones muziek om het zo te zeggen. Van de albums Beggar’s banquet en Let it bleed prefereer ik toch de stereoversies, hoewel de mono versies van b.v. Street fighting man, Salt of the earth en Let it bleed voortreffelijk zijn. Het bonusalbum Stray cats bevat 24 songs die alleen op single, op ep’s of op verzamelalbums zijn verschenen, zoals hun grote hits Jumpin’ Jack Flash, Honky tonk women en 19th Nervous breakdown. Vooral nummers uit hun beginperiode, zoals Come on, I wanna be your man, Fortune teller en Poison ivy, en het b-kantje Who’s driving your plane, klinken ook hier voortreffelijk.
Conclusie: Het zijn mooie tijden voor de fans van The Rolling Stones. Je moet bij deze mono boxset wel weer diep in de buidel tasten, maar dan heb je ook wat. Heel mooie box.
Albums in de box::
- Cd 1 The Rolling Stones (U.K. 1964)jumping
- Cd 2 12 x 5 (1964)
- Cd 3 The Rolling Stones nr. 2 (U.K. 1965)
- Cd 4 The Rolling Stones Now! (1965)
- Cd 5 Out of our heads (U.S. 1965)
- Cd 6 Out of our heads (U.K. 1965)
- Cd 7 December’s children (and everybody’s) (1965)
- Cd 8 Aftermath (U.K. 1966)
- Cd 9 Aftermath (U.S. 1966)
- Cd 10 Between the buttons (U.K. 1967)
- Cd 11 Flowers (1967)
- Cd 12 Their satanic majesties request (1967)
- Cd 13 Beggar’s banquet (1968)
- Cd 14 Let it bleed (1969)
- Cd 15 Stray cats (2016)
Jack White Acoustic Recordings 1998-2016 – Jack White
Bij het horen van de naam John Anthony Gillis zal er bij de doorsnee popliefhebber niet direct een belletje gaan rinkelen denk ik. Maar zijn artiestennaam Jack White zal ongetwijfeld een soort a-ha erlebnis teweegbrengen. Oh ja, is dat niet die zanger-gitarist van The White Stripes? Inderdaad dat is hem, de op 9 juni 1975 in Detroit geboren Amerikaan die in 1997 The White Stripes opricht, de tweekoppige rockband met Meg White op drums. Omdat beiden dezelfde achternaam hebben, denken velen dat ze broer en zus zijn. In interviews etc. laten zowel Jack als Meg dit ook weten. Maar Jack en Meg zijn een echtpaar en na hun scheiding in 2000 neemt Jack de achternaam van zijn ex aan. The White Stripes brengen in totaal acht albums uit. In 2011 valt de band uiteen. Ondanks het feit dat hij in The White Stripes speelt richt Jack White in 2006 The Raconteurs op. Deze band bestaat naast Jack White uit gitarist-keyboardspeler Brendan Benson, drummer Patrick Keeler en bassist Jack Lawrence. The Raconteurs maken tot nu toe twee albums. Jack White begeeft zich intussen ook op het solopad en tot nu toe heeft hij drie albums uitgebracht.
Begin september verscheen het dubbelalbum Jack White Acoustic Recordings 1998-2016. Een album met 26 (akoestische) uitvoeringen van albumtracks, b-kantjes, alternatieve mixen en onuitgebracht materiaal van The White Stripes, The Raconteurs en van Jack’s solocarrière. En alles is netjes in chronologische tijdsvolgorde gezet, van het kloppen in Sugar never tasted so good (The White Stripes) uit 1999 tot de kakelende kippen op Want and able (Lazaretto) uit 2014. Uitstekend gitaarwerk, zoals in het Beatlelesque Apple blossom, is te horen in de twee nummers van De Stijl, het 2e album van The White Stripes uit 2000. Van White blood cells uit 2001 stammen het catchy uptempo Hotel Yorba, met lekker drumwerk van Meg en het onschuldige mooi gezongen liedje We’re going to be friends. Het 4e album van The White Stripes Elephant verscheen in 2003. Op deze compilatie horen van dat album twee akoestische versies, waaronder het mooie liefdesliedje Well it’s true that we love one another, een geestig en ontroerend duet met Holy Golightly. Na Jack’s akoestische Never far away uit 2003, drie iets stevigere nummers uit 2005 (Get behind me satan).City lights is een nummer van The White Stripes dat nooit eerder is uitgebracht. Mooi gitaarwerk en een omfloerste drum. Cd 1 eindigt met Honey, we can’t afford to look this cheap (Conquest 2007) met de indringende zang van White en het opwindende, felle en strak gedrumde Effect and cause, ook uit 2007 (Icky thump).
Cd 2 begint met een akoestische mix van de coca cola commercial Love is the truth. Van The Raconteurs zijn er twee nummers opgenomen (Consoles of the lonely 2008). Een bezielde bluegrass versie van Top yourself, en het mooie orkestrale Carolina drama. Werkelijk een schitterende akoestische mix! Die twee opnamen van The Raconteurs zijn wat mij betreft de pareltjes van deze verzameling. Van White’s soloalbum Blunderbuss zijn maar liefst 6 nummers te horen. Veel piano, orgel, fiddle, pedal steel en mandoline. Machine gun silhouette, (een b-kantje en alleen als bonustrack op de Japanse versie van Blunderbuss) is hier in een mooie akoestische mix te horen, met orgel, piano en fiddle. Cd 2 eindigt met drie nummers uit 2014 (Lazeretto), het meest recente soloalbum van Jack White, waaronder een mooie akoestische versie van Just one drink.
Conclusie: Ik moet bekennen dat ik Jack White pas echt heb ‘ontdekt’ in 2012 met zijn soloalbum Blunderbuss. Maar na het beluisteren van deze prachtige compilatie ga ik met terugwerkende kracht zijn hele repertoire goed beluisteren. Met The Acoustic Recordings heeft Jack White mijn hart muzikaal gestolen.
Tracks cd 1:
- Sugar never tasted so good
- Apple blossom (remixed)
- I’m bound to pack it up (remixed)
- Hotel Yorba
- We’re going to be friends
- You’ve got her in your pocket
- Well it’s true that we love one another
- Never far away
- Forever for her (is over for me)
- White moon
- As ugly as I seem
- City lights (previously unreleased)
- Honey, we can’t afford to look this cheap
- Effect, and cause
Tracks cd 2:
- Love is the truth (acoustic mix)
- Top yourself (bluesgrass version)
- Carolina drama (acoustic mix)
- Love interruption
- On and on and on
- Machine gun silhouette (acoustic mix)
- Blunderbuss
- Hip (eponymous) poor boy (alternate mix)
- I guess I should go to sleep (alternate mix)
- Just one drink (acoustic mix)
- Entitlement
- Want and able
Chapter and verse – Bruce Springsteen
Het zal de muziekliefhebber niet zijn ontgaan dat vorige maand de autobiografie van Bruce Springsteen is verschenen. Het idee voor een autobiografie ontstond in 2009 na een optreden van Springsteen met de E Street Band tijdens de Amerikaanse Super Bowl. In Born to run schrijft Springsteen openhartig over zijn jeugd in New Jersey en zijn grote wens om muzikant te worden.
Tegelijkertijd verscheen het album Chapter and verse, een compilatiealbum met 18 tracks. Van die 18 songs zijn er vijf nooit eerder uitgebracht, zoals de twee nummers van The Castiles, het eerste bandje van Springsteen. The Castiles bestonden naast zanger-gitarist-mondharmonicaspeler Bruce Springsteen uit gitarist-zanger George Theiss, bassist Curt Fluhr, drummer Vinnie Manneillo en zanger Paul Popkin. Baby I is het eerste door Springsteen geschreven nummer uit mei 1966. Een zeer kort garagerock nummer van nog geen twee minuten. Willie Dixon’s You can’t judge a book by the cover uit september 1967 is ook een lekker rammelde bluesrocker in de stijl van The Pretty Things. Na The Castiles speelt Springsteen van 1969 tot 1971 in Steel Mill. Deze band bestond naast zanger-gitarist Bruce Springsteen uit drummer Vini Lopez, bassist Vinnie Roslin en organist-pianist Danny Frederici, later een prominent lid van The E Street Band. Van Steel Mill is He’s guilty (the judge song) uit februari 1970 te horen. De invloed van Frederici is meteen te horen in vette orgelklanken naast de felle gitaar van Springsteen. In The ballad of Jesse James van The Bruce Springsteen Band uit 1972 zijn de contouren van de latere sound van Bruce Springsteen al duidelijk te horen. Niet zo gek ook want naast Springsteen bestond The Bruce Springsteen Band uit twee leden van de latere E Street Band, gitarist Steve Van Zandt en bassist Gary Tallent. Vini Lopez was de drummer en David Sancious de pianist. Het 5e nooit eerder op plaat verschenen nummer is Henry boy uit 1972, een akoestische countryblues van Bruce Springsteen. Uit 1972 stamt ook het akoestische Growin’ up. Deze demoversie verscheen in 1998 op het album Tracks. Later kwam het nummer terecht op Greetings from Asbury Park, N.J. het eerste album van Bruce Springsteen uit 1973.
De overige nummers op Chapter and verse zijn afkomstig van albums van Springsteen uit de periode 1973 tot 2012. Van The wild, the innocent & the E street shuffle de prachtige ballad 4th of July, Asbury Park (Sandy), dat later nog een enorme hit werd van The Hollies. Van het doorbraakalbum Born to run uit 1975 is het titelnnumer opgenomen, waarin de E Street Band in volle glorie is te horen met de scheurende saxofoon van Clarence Clemons, pianist Roy Bittan en de beukende drums van Ernest ‘Boom’ Carter. Van Darkness of the edge of town uit 1978, Badlands en van het dubbelalbum The River uit 1980 het titelnummer, een van de mooiste ballads van Bruce Springsteen.
My father’s house is van Springsteen’s soloalbum Nebraska uit 1982. En mooi ingetogen akoestisch nummer. De drums van Max Weinberg kondigen de grote hit Born in the USA aan, van het meest succesvolle album van Bruce Springsteen tot nu toe. Van Tunnel of love uit 1987, met voor het eerst gitarist Nils Lofgren in de gelederen, de typische 80-er jaren rocker Brilliant disguise. In 1992 verschijnt Lucky town, het 10e album van Springsteen, waarop hij m.u.v. de drums, alle instrumenten zelf bespeelt. Van dit album is de rocker Living proof opgenomen met de beukende drums van Gary Mallaber. De rust keert terug in de mooie ballad The ghost of Tom Joad van het gelijknamige album uit 1995. In The rising uit 2002, van het eerste album dat Bruce Springsteen sinds 18 jaar met The E Street Band opnam, bezingt Springsteen de reflecties na de aanslagen van 11 september 2001. Van het album Devils & dust uit 2005 is Long time comin’ opgenomen en van 2012 Wrecking ball, het nummer waarop ook nog de in 2011 overleden saxofonist Clarence Clemons is te horen.
Conclusie: Een mooi verzamelalbum van The Boss.
Tracks:
- Baby I (The Castiles) (previously unreleased)
- You can’t judge a book by the cover (The Castiles)
- He’s guilty (The judge song) (Steel Mill) (previously unreleased)
- The ballad of Jesse James (The Bruce Springsteen Band) (previously unreleased)
- Henry boy (previously unreleased)
- Growin’up
- 4th of July, Ashbury Park (Sandy)
- Born to run
- Badlands
- The river
- My father’s house
- Born in the U.S.A.
- Brilliant disguise
- Living proof
- The ghost of Tom Joad
- The rising
- Long time comin’
- Wrecking ball
For the good times – A tribute to Ray Price – Willie Nelson
De Texaanse singer-songwriter Willie Nelson is ruim 83 jaar maar hij weet niet van ophouden. Hij treedt nog regelmatig op en maakt albums aan de lopende band. Begin dit jaar verscheen het album Summertime, waarop hij een ode brengt aan George & Ira Gershwin. En nu brengt hij een muzikale ode aan de Amerikaanse countryzanger Ray Price.
De Texaanse countryzanger Ray Price werd geboren op 12 januari 1926 en overleed op 16 december 2013. Price nam zijn eerste platen op in het begin van de jaren vijftig. In 1953 formeerde hij zijn band de Price Cherokee Cowboys, met o.a. bassist Willie Nelson, Johnny Paycheck en Roger Miller. Na optredens in het televisieprogramma ‘The Big D Jamboree’ tekende hij een platencontract bij Columbia Records. Price verhuisde naar Nashville Tennessee en scoorde in 1956 zijn eerste hit met Crazy arms. In 1968 ging hij weer terug naar Texas. Hij bleef platen met traditionele countrymuziek maken maar vanaf de jaren 70 kreeg zijn muziek een meer gepolijst karakter. Zijn populariteit nam in de jaren 70 af. In 1980 kreeg hij weer succes met zijn album San Antonio Rose waarop ook Willie Nelson meespeelde. Price tekende een platencontract bij Dimension en scoorde weer hits. In de 2e helft van de jaren 80 en in de jaren 90 trad hij regelmatig op in zijn eigen theater in Branson, Missouri. Ray Price werd in 1996 opgenomen in de Country Music Hall of Fame in Nashville en in 2001 in de Texas Country Music Hall of Fame. Price overleed op 16 december 2013 op 87 jarige leeftijd.
Op het in september jl. verschenen album For the good times brengt Willie Nelson in 12 songs een ode aan zijn vakbroeder Ray Price. Twaalf songs die allemaal door Ray Price op de plaat zijn gezet en waarvan de meeste ook door Nelson zelf al eens zijn opgenomen. De eerste twee songs Heartaches by the number en I’be there (if you ever want me) zijn lekkere uptempo nummers. Pure country met uitstekende begeleiding van het western swing ensemble The Time Jumpers, die in totaal op 6 nummers zijn te horen. Bob Wills’ Faded love is een fraaie ballad met strijkers en pedal steel. De ballad It always will be is een van de drie songs die door Willie Nelson zijn geschreven. City lights, een nummer 1 hit van Price in 1958, is weer uptempo met The Time Jumpers. In de ballad Don’t you ever get tired of hurting me, is een vleugje mondharmonica te horen. Dit nummer werd in 1980 ook al eens door Ray Price en Willie Nelson als duet gezongen. Hank Cochcran’s Make the world go away is een regelrechte tearjerker met een akoestisch gitaarintro, piano en een koortje. I’m still not over you is orkestraal met een heel mooi strijkersintro. Willie Nelson’s door velen gecoverde Night life is blues met een ingetogen saxsolo van Jim Horn. The Time Jumpers zijn goed op dreef in de honky tonker Crazy arms en de blues keert weer terug in Invitation to the blues van Roger Miller met de typische Nelson zang. Het album wordt plechtig afgesloten met het titelnummer For the good times, de prachtige ballad van Kris Kristofferson, door Price in 1970 opgenomen en waarvoor hij een Grammy Award kreeg.
Conclusie: Met For the good times brengt Willie Nelson een heel mooie ode aan Ray Price.
Tracks:
- Heartaches by the number
- I’ll be there (if you ever want me)
- Faded love
- It always will be
- City lights
- Don’t you ever get tired of hurting me
- Make the world go away
- I’m still not over you
- Night life
- Crazy arms
- Invitation to the blues
- For the good times
For better or worse – John Prine
De Amerikaanse folk- en country-singer-songwriter en gitarist John Prine wordt op 10 oktober 1946 geboren in Maywood Illinois. Zijn muzikale carrière begint eind jaren 60. Kris Kristofferson bezorgt hem een platencontract bij Atlantic Records. In 1971 komt zijn eerste album John Prine uit, met daarop o.a. Sam Stone en het later door Bonnie Raitt bekend geworden Angel from Montgomery. Ondanks de goede kritieken zijn Prine’s eerste albums geen commercieel succes. Als John Prine in 1980 naar Nashville verhuist begint hij zijn eigen platenlabel Oh Boy Records. In 1991 krijgt hij voor zijn album The missing years, met gastbijdragen van Bruce Springsteen, Bonnie Raitt en Tom Petty, een Grammy Award voor ‘best contemporary folk album’. Als Prine in 1999 hersteld is van keelkanker brengt hij In spite of ourselves uit, een album met duetten met bekende countryzangeressen als Lucinda Williams, Trisha Yearwood, Patty Loveless, Emmylou Harris en Iris DeMent.
Vorige maand verscheen er een nieuw album van John Prine. Dit album bevat net als het album The missing years weer duetten met bekende en minder bekende countryzangeressen. En net als op het album uit 1999 zijn de 15 songs op For better or worse niet door John Prine zelf geschreven. Het album begint lekker uptempo met het van Ernest Tubb en Loretta Lynn bekende Who’s gonna take your garbage out. John Prine wordt hier bijgestaan door Iris DeMent. Iris DeMent’s mooie stem is ook te horen in Mr. & Mrs. used to be. Lee Ann Womack is ook in twee duetten te horen, de door Jessi Colter geschreven prachtige countryballad Storms never last en Fifteen years ago. Alison Krauss staat Prine bij in de tranentrekkende 30er jaren wals Falling in love again. Susan Tedeschi brengt de blues er in met George Jones’ Colour of the blues. Mooie ballads zijn Remember me en Dreaming my dreams, heerlijke duetten met Kathy Mattea. In de ballad Look at us van Vince Gill zet Morgane Stapleton haar beste vocale beentje voor. Dim lights, thick smoke is uptempo honky tonk met Amanda Shires als steun en toeverlaat van John Prine en de jonge Texaanse Kacey Musgraves is dat in Buck Owens’ Mental cruelty. Pure country is I’m telling you, met Holly Williams, de kleindochter van Hank Williams. Ontroerend is de ballad My happiness, een duet met zijn echtgenote Fiona. Dat de muziek van Hank Williams een grote rol speelt in het leven van John Prine lijkt me duidelijk, want hij heeft twee covers van deze grootheid opgenomen, Cold cold heart, met een schitterende Miranda Lambert en Just waitin’, het slotnummer van het album. Dit laatste is het enige nummer waarin John Prine geen vocale assistentie krijgt. Enigszins mompelend zingend brengt Prine hier een ode aan de countrymuziek in het algemeen en de muziek van Hank Williams in het bijzonder.
Conclusie: De af en toe krakende stem van John Prine doet er nog degelijk toe. En met die uitstekende zangeressen aan zijn zijde, (en de uitstekende begeleidingsband), heeft John Prine met For better or worse een heel mooi album afgeleverd. Liefhebbers van eerlijke, soms pure countrymuziek worden door deze 70-jarige op hun wenken bediend.
Tracks:
- Who’s gonna take your garbage out (ft. Iris DeMent)
- Storms never last (ft. Lee Ann Womack)
- Falling in love again (ft. Alison Krauss)
- Colour of the blues (ft. Susan Tedeschi)
- I’m telling you (ft. Holly Williams)
- Remember me (ft. Kathy Mattea)
- Look at us (ft. Morgane Stapleton)
- Dim lights, thick smoke (ft. Amanda Shires)
- Fifteen years ago (ft. Lee Ann Womack)
- Cold cold heart (ft. Miranda Lambert)
- Dreaming my dreams (ft. Kathy Mattea)
- Mental cruelty (ft. Kacey Musgraves)
- & Mrs. used to be (ft. Iris DeMent)
- My happiness (ft. Fiona Prine)
- Just waitin’