Talk about that – John Mayall
De oude meester John Mayall weet van geen ophouden. De aartsvader van de Britse blues is inmiddels 83 jaar en vindt de tijd nog niet aangebroken om op zijn lauweren te gaan rusten. In tegendeel zelfs, want ondanks zijn respectabele leeftijd blijft hij gewoon met zijn band op tournee gaan. Vanaf februari staat er weer een Europese tournee gepland, waarbij gelukkig ook Nederland (31 maart in Haarlem en 1 april in Uden) weer wordt aangedaan. En tussen de bedrijven door verschijnen er ook nog steeds regelmatig nieuwe platen. Bijna jaarlijks verschijnt er na zijn debuut in 1965, John Mayall plays John Mayall, een nieuw album. Na zijn in 2015 lovend ontvangen studioalbum Find a way to care en het vorig jaar uitgebrachte album Live in 1967 vol. 2, verschijnt 27 januari a.s. de nieuwe langspeler van John Mayall, Talk about that.
Talk about that, geproduceerd door John Mayall en Eric Corne (president van Forty Below Records), is opgenomen in The House of Blues Studio in Encino, California en bevat 11 nummers, waaronder een aantal covers. Mayall wordt op dit album begeleid door zijn vertrouwde bandleden van de laatste jaren en een blazerssectie. Op twee nummers speelt Eagles gitarist Joe Walsh een gastrol. Joe Walsh was hier zeer mee vereerd want het was zijn grote wens om ooit eens met John Mayall te spelen. Het stond op zijn bucketlist.
Na het funky openings- en titelnummer Talk about you komt de puike blazerssectie tot volle bloei in It’s hard going up, een compositie van soullegende Bettye Crutcher uit Memphis. Een prachtige soulblues met een strakke ritmesectie, piano en een uitstekend zingende Mayall. Het lijkt wel of zijn stem niet ouder is geworden in de pakweg laatste 40 jaar. De lyrische gitaarsolo’s van Joe Walsh en het hammondorgel van John Mayall toveren The devil must be laughing om in een fantastische slowblues. Bij Gimme some of that gumbo belanden we midden in de feestelijke sferen van New Orleans. Heerlijke blazers, een mooie pianosolo en een gitaarsolo van Rocky Anthas. Anthas die na de opnamen van het album aangaf voor een solocarrière te gaan. Mayall besloot daarop met een trio verder op tournee te gaan. Maar mocht hij daar later weer spijt van krijgen, dan is het volgens mij een fluitje van een cent om een nieuwe gitarist te strikken. De Jimmy Rogers klassieker Goin’ away baby is een uptempo Chicago blues met het typische mondharmonicaspel van John Mayall. Op het stevige Cards on the table draaft Joe Walsh weer op met een gloedvolle solo. Na I didn’t mean to hurt you met een pianosolo komen de blazers weer volop aan bod in Don’t deny me, een cover van de Texaanse singer-songwriter Jerry Lynn Williams. Prachtig die vette gitaarsolo van Athas die ook in het funky Blue midnight laat horen een uitstekende gitarist te zijn. Across the country line is weer een typisch Mayall nummer. De mondharmonica trapt af, de blazers vallen in, daarna gitaar en piano en de mondharmonica doet de deur weer dicht. Het album wordt jazzy besloten met You never know, pianosolo’s, een zoemende bas en een ingetogen drummer.
Conclusie: Ik vraag me af of John Mayall ooit wel eens een slecht album heeft afgeleverd. Met Talk about that is zijn enorme catalogus in ieder geval weer uitgebreid met een flonkerend exemplaar.
Tracks:
- Talk about that
- It’s hard going up
- The devil must be laughing
- Gimme some of that gumbo
- Goin’ away baby
- Cards on the table
- I didn’t mean to hurt you
- Don’t deny me
- Blue midnight
- Across the country line
- You never know
Line up:
- John Mayall – zang, hammond, piano, keyboards, mondharmonica, gitaar
- Rocky Athas – solo- en ritmegitaar
- Greg Rzab – bas en percussie
- Jay Davenport – drums en percussie
- Joe Walsh – gitaar (tracks 3 en 6)
- Nick Lane – trombone
- Mark Pender – trompet
- Ron Dziubla – saxofoon
Little dots – Frank Zappa
Frank Zappa mag dan al ruim 23 jaar niet meer onder ons zijn, van de op 4 december 1993 overleden Amerikaanse muzikant worden nog regelmatig albums uitgebracht. En het einde is nog niet in zicht denk ik, want het oeuvre waar uit geput kan worden lijkt eindeloos.
In november 2016 verscheen Little dots, een album met live opnamen van een tour uit november en december 1972. Veel van de nummers waren nieuw en werden tijdens die concerten voor het eerst gespeeld. Frank Zappa trad op met een 10-koppige band met veel blazers. Frank Zappa heeft deze nummers zelf gemixt en zoon Ahmet en Joe Travers hebben Little dots geproduceerd.
Little dots opent met Cosmik debris, een vroege versie van het nummer dat in 1974 zou verschijnen op Zappa’s album Apostrophe (‘). De opname komt van het concert van 11 november 1972 in Washington D.C. Van het concert van 4 november 1972 in Charlotte, North Carolina, twee zeer lang uitgesponnen versies van het titelnummer Little dots, een nummer dat ook nooit was gespeeld. Na een aankondiging van Zappa barst het koper los en zijn er glansrollen weggelegd voor Dave Parlato met een fabuleuze bassolo en de (steel) drums van Jim Gordon. Aan het eind gaat Zappa zelf los op gitaar. Pt. 2 van Little dots begint met een snoeiharde gitaar achter de beukende drums van Jim Gordon. Tony Duran soleert hier op slide. Spetterend is de trombonesolo van Bruce Fowler over de onverstoorbaar voortrazende drums. De ruim 13 minuten durende stomende boogie wordt door schetterend koper van de blazers als een ware big band afgesloten. Prachtig nummer! Rollo werd gespeeld op 2 december 1972 in Kansas City. Typische Zappa zang, veel improvisaties door de blazers, snoeiharde gitaarsolo’s en een strakke ritmesectie. Jazzrock van de bovenste plank. Kansas City Shuffle is een zeer stevige blues met tetterende trompetten en verschroeiende gitaarsolo’s. Columbia S.C. pt. 1, ook van het concert van 2 december 1972 in Kansas City, Missouri, is alleen al indrukwekkend door die fantastische trombonesolo. Drummer hier is Maury Baker, oorspronkelijk drummer van o.a. The Cozmic Blues Band van Janis Joplin en tijdens de tour van Zappa was hij drummer van supportact Tim Buckley. Omdat Jim Gordon was gearresteerd zat Zappa ineens zonder drummer en vroeg hij Baker om in te vallen. Het slotnummer Columbia S.C. pt. 2 is het ruim 16 ½ minuut durende hoogtepunt van het album. Ook hier is Maury Baker weer de drummer. Zappa imponeert op gitaar. En de blazerssectie! Magnifiek! Terecht applaus van het publiek op 5 november 1972 in Columbia, South Carolina.
Conclusie: Little dots is een uitstekend album. Ruim 71 minuten jazz, rock en fusion muziek gespeeld door een grote band waar het speelplezier van af spat.
Tracks:
- Cosmik debris
- Little dots pt. 1
- Little dots pt. 2
- Rollo
- Kansas City shuffle
- Columbia S.C. pt. 1
- Columbia S.C. pt. 2
Line up:
- Frank Zappa – gitaar, zang
- Dave Parlato - bas
- Jim Gordon – drums, steeldrums
- Maury Baker – (steel)drums (track 6 en 7)
- Tony Duran – slide gitaar
- Bruce Fowler – trombone
- Glenn Ferris – trombone
- Gary Barone – trompet
- Malcolm McNab – trompet
- Tom Malone – tuba, saxofoon, trompet, piccolo trompet
- Earl Dumler – woodwinds
Peace trail – Neil Young
Hij werd in november jl. 71 jaar, maar stoppen ho maar. Het lijkt wel of Neil Young een grondige hekel heeft aan niks doen. Zijn eerste soloalbum Neil Young verscheen in 1968 en sindsdien verschijnen er met grote regelmaat albums van de Canadese singer-songwriter. En dan heb ik het nog niet eens over de vele albums die hij maakte met Crosby Stills Nash & Young of met The Stills Young Band. De afgelopen maand verscheen er weer een nieuw soloalbum, zijn 37e, als opvolger van het eerder dit jaar verschenen live dubbelalbum Earth. Op zijn nieuwe langspeler Peace trail maakt hij geen gebruik van zijn huidige begeleidingsgroep Promise of the Real, maar werkt hij samen met sessiedrummer Jim Keltner en de van oorsprong Ierse sessiebassist Paul Bushnell. Peace trail is opgenomen in de Shangri-la Studios van Rick Rubin en bevat tien semi-akoestische nummers.
Het album begint veelbelovend met het titelnummer Peace trail. Een akoestisch begin, omfloerste drums, keys, en de typische zang van Neil Young die ook de 2e stem voor zijn rekening neemt. Vervolgens horen we voor de eerste keer een overstuurde mondharmoncia in Can’t stop working. Dat Neil Young nog steeds maatschappelijk zeer betrokken is blijkt o.a. in Indian givers, een protestsong over het verzet van indianen tegen de aanleg van een oliepijplijn in hun woongebied in North Dakota, met sober drumwerk van Jim Keltner. Show me wordt gekenmerkt door de mooie basloopjes van Bushnell. In Texas rangers en Terrorist suicide hangliders is weer die overstuurde mondharmonica te horen en ook in het ‘praat gezongen’ John Oakes. In My pledge ‘praat zingt’ Young ook en zijn 2e zangstem komt er telkens door heen. Glass incident is een mooi nummer met een elektrisch gitaarintro, een typische mondharmonciasolo van Neil en het sobere drumwerk van meesterdrummer Keltner. Het laatste nummer My new robot is een merkwaardig slotakkoord. Het begint met lekker mondharmonciaspel, er zijn mooie zinnen als ‘the carpenters bring ladders, I bring love’ maar het nummer eindigt bizar en zeer abrupt.
Conclusie: Peace trail is volgens welingelichte kringen in vier dagen opgenomen. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn want The Rolling Stones hebben hun recente bluesalbum Blue and lonesome ook in vier dagen opgenomen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er hier bij Neil Young sprake is van een haastklus dan wel een tussendoortje. Peace trail is geen slecht album, maar er staan helaas te weinig uitschieters op. Neil Young hoeft wat mij betreft zijn gitaar nog niet aan de wilgen te hangen, maar ik hoop dat zijn volgende album weer boven de middelmaat uitstijgt en een echte Neil Young knaller wordt.
Tracks:
- Peace trail
- Can’t stop working
- Indian givers
- Show me
- Texas rangers
- Terrorist suicide hangliders
- John Oakes
- My pledge
- Glass accident
- My new robot
My generation – 50th Anniversary – The Who
Mijn ‘muzikale leven’ begint pas echt in 1965. De popmuziek begint in dat jaar aan een grote opmars. In de VS brengt Bob Dylan Like a rolling stone uit en protesteert Barry McGuire tegen de oorlog in Vietnam met Eve of destruction, In Nederland beheerst Dave Berry wekenlang de top 40 met This strange effect. The British Invasion verovert de wereld. The Beatles bestormen de hitlijsten met Eight days a week, Help, I feel fine, Ticket to ride en We can work it out. The Rolling Stones blijven niet achter met The last time, Get off of my cloud en Satisfaction. En net voordat 1965 het stokje overgeeft aan 1966 verschijnt in december My Generation, het debuutalbum van The Who.
Vorige maand verscheen My generation – 50th Anniversary super-de luxe edition, een 5-delige boxset. Een set met het originele album uit 1965 in mono, nieuwe stereo mixes, mono- en stereomixes van een groot aantal bonustracks en een cd met demo’s. En dat allemaal vergezeld van een prachtig boekwerk en reproducties van historische posters en andere vooral voor de fan leuke dingen.
Cd 1 bevat de mono-mixes van het originele album uit 1965, die in 2016 geremasterd zijn. Met een onheilspellend gitaarintro en de schreeuw ‘out’ van Roger Daltrey, gaat The Who meteen los in Out in the street, gevolgd door de James Brown cover I don’t mind. In deze slowblues valt de nog jonge stem van zanger Daltrey op en dat geldt weer in die andere Brown cover Please please please. Met het titelnummer My generation vestigde The Who hun rebelse imago. Een stotterende Roger Daltrey, een molenwiekende gitarist Pete Townsend, een geweldige bassist John Entwistle en een maniakale drummer Keith Moon. Mooi en melodieus gitaarwerk is te horen in nummers als The good’s gone en A legal matter, nog steeds een van mijn favoriete Who songs. Pianist Nicky Hopkins is zeer prettig aanwezig in La-la-la lies, Much to much en in Bo Diddley’s I’m a man, met Townsend’s verscheurende gitaar en de bas van Entwistle. The kids are alright blijft een typische Who song. Met het instrumentale The Ox, sluit de band onder aanvoering van de woest roffelende Moon stevig af.
Cd 2 bevat de nieuwe stereo mixes van het originele album. Deze stereoversies werden eerder in 2014 op iTunes uitgebracht, maar verschijnen nu voor het eerst op cd. De band (Townsend en Daltrey) hebben deze in 2014 opnieuw gemixt. Daar waar overdubs ontbraken heeft Townsend dezelfde gitaren gebruikt als op het originele album en Daltrey heeft hetzelfde type microfoon gebruikt als in 1965.
Op cd 3 staan 23 bonustracks. De eerste 12 (mono)tracks verschenen eerder in 1965 en 1966 en zijn in 2002 ook uitgebracht, zoals I can’t explain, de eerste single van The Who, met op de flipside Bald headed woman. Op deze nummers speelt Jimmy Page resp. ritme- en leadgitaar en zijn The Ivy League in de backingvocals te horen. Anyway, anyhow, anywhere met de gitaarfeedback blijft fascinerend. Track 13 t/m 23 zijn nooit eerder uitgebracht. Het zijn alternatieve versies, alternatieve takes en alternatieve mixes. Al deze tracks zijn in 2016 geremasterd.
Op cd 4 staan 21 bonustracks in een stereomix. Tracks 1 t/m 17 zijn in 2014 op iTunes verschenen, maar tot nu toe nooit op cd of vinyl uitgebracht. De versies van Circles, Otis Blackwell’s Daddy rolling stone, Out in the street en Bo Diddley’s I’m a man worden nu voor het eerst uitgebracht. Ook al deze bonustracks zijn in 2016 geremasterd.
Cd 5 is voor de echte Who liefhebbers en bevat 11 demo’s die destijds door Pete Townsend in zijn huis zijn opgenomen, waaronder twee versies van My generation. Van deze demo’s zijn drie songs nooit uitgebracht, The girls I could’ve had, As children we grew en My own love. De geboorte van The Who in een notendop.
Conclusie: Deze box hoort thuis in de muzikale eredivisie. Een prachtbox. Voor de doorsneepopliefhebber is het misschien iets te veel van het goede, maar de echte Who liefhebber likt er zijn vingers bij af. De vinylliefhebbes moeten nog even wachten want op 10 februari 2017 verschijnt er een 3 lp set.
Tracks cd 1:
- Out in the street
- I don’t mind
- The good’s gone
- La-la-la lies
- Much too much
- My generation
- The kids are alright
- Please, please, please
- It’s not true
- I’m a man
- A legal matter
- The ox
Tracks cd 2:
- Out in the street
- I don’t mind
- The good’s gone
- La-la-la lies
- Much too much
- My generation
- The kids are alright
- Please, please, please
- It’s not true
- I’m a man
- A legal matter
- The ox
Tracks cd 3:
- I can’t explain
- Bald headed woman
- Daddy rolling stone
- Leaving here
- Lubie, come back home
- Shout and shimmy
- (Love is like a) heatwave
- Motoring
- Anytime you want me
- Anyway, anyhow, anywhere
- Instant party mixture
- Circles
- Anyway, anyhow, anywhere (Frech ep mix)
- Out in the street (alt guitar break)
- Out in the street (alt early vocal)
- I don’t mind (full length)
- The good’s gone (full length)
- My generation (alt version)
- I’m a man (v2 – early vocal)
- Daddy rolling stone (alt take)
- Lubie (alt mix)
- Shout and shimmy (alt mix)
- Circles (alt mix)
Tracks cd 4:
- Out in the street (alt take 1)
- I don’t mind (full length version)
- The good’s gone (full length version)
- My generation (instrumental version)
- The kids are alright (alt take 1)
- I can’t explain
- Bald headed woman
- Daddy rolling stone
- Daddy rolling stone (alt version)
- Leaving home
- Lubie, come back home
- Shout and shimmy
- (Love is like a) heatwave
- Motoring
- Anytime yhou want me
- Instant party mixture
- Anyway, anyhow, anywhere
- Circles (nex mix)
- Daddy rolling stone (alt take B – nex mix)
- Out in the street (alt take 2)
- I’m a man (alt – new mix)
Tracks cd 5:
- My generation (v 3)
- My generation (v 2 – fragment)
- The girls I could’ve had
- It’s not true
- As childre we grew
- Legal matter
- Sunrise (v 1)
- Much to much
- My own love
- La-la-la lies
- The good’s gone
The singles collection 1951 – 1962 – Bobby Bland
Bobby ‘Blue’ Bland wordt als Robert Calvin Brooks geboren op 27 januari 1930 in Rosemark, Tennessee. Zijn vader verlaat het gezin niet lang na de geboorte van Bobby. Wanneer Bobby’s moeder later hertrouwt met Leroy Bland neemt Bobby de achternaam van zijn stiefvader aan. Als Bobby 12 jaar is treedt hij op in een plaatselijke winkel en maakt muziek met mondharp en een gitaar die van een perzikenblik is gemaakt. Het gezin Bland verhuist in 1947 naar Memphis Tennessee en Bobby begint dan te zingen bij lokale gospelgroepjes zoals The Miniatures. Op Beale Street ontmoet hij o.a. B.B. King, Roscoe Gordon, Junior Parker en Johnny Ace en met deze aankomende artiesten vormt Bland The Beale Streeters.
Begin jaren 50 neemt Bland een aantal singles op voor Modern Records en Chess Records, die echter geen succes hebben. Pas als hij in 1954 door Don Robey naar Duke Records wordt gehaald krijgt Bobby Bland meer succes. In 1957 scoort hij een nummer 1 hit in de R&B chart in de VS met Farther up the road. Daarna heeft hij tot 1963 nog meerdere R&B hits. In de meer mainstream muziek wil het minder vlotten. Bland blijft wel regelmatig platen uitbrengen bij Dunhill, ABC en MCA Records. In 1985 tekent hij een platencontract bij Malaco Records en gaat toeren met o.a. B.B. King. In Nederland wordt Bobby ‘Blue’ Bland pas in 1989 bekend met het nummer Member’s only, dat zelfs de top 30 haalt. Bobby Bland wordt in 1981 opgenomen in de Blues Hall of Fame, in 1992 in de Rock and Roll Hall of Fame en in 1997 ontvangt hij een Grammy Lifetime Achievement Award. Bobby Bland blijft tot vlak voor zijn dood op 23 juni 2013 optreden. Hij is 83 jaar geworden.
Vorige maand verscheen er een dubbelalbum met in totaal maar liefst zesenvijftig nummers uit de vroege periode van Bobby ‘Blue’ Bland. Opnamen van 1951 – 1962. De eerste cd begint met zes opnamen van Bland uit 1951 met het orkest van Roscoe Gordon. Mooie slowblues met saxofoon en uptempo met een hamerende piano achter de gedreven zang van Bland. De ruis en de tikken in sommige nummers neem ik graag voor lief. Uit 1952 en 1953 vier opnamen waaronder het swingende No blow, no show, met een heerlijke saxofoonsolo. Veel blazers en lekkere gitaarsolo’s in de 12 opnamen van Bland met het orkest van Bill Harvey uit de jaren 1955, 1956 en 1957. Prachtige (slow) blues in de stijl van B.B. King met Bobby Bland vocaal in grote vorm, o.a. in zijn nr. 1 hit Farther on up the road. De eerste cd wordt afgesloten met vijf, soms swingende opnamen uit 1958, waaronder het indringend gezongen Little boy blue.
De 29 nummers op cd 2 zijn een mooi overzicht van de uitstekende vocale kwaliteiten van Bobby ‘Blue’ Bland uit de jaren 1958 – 1962. Mooie slowblues in nummers als Last night, I lost sight of the world, I’m not ashamed, I’ll take care of you en Your friends. Pure soulblues in Wishing well, That’s why, en Lead me on. I’ve been wrong so long doet me denken aan Otis Rush. De geest van Sam Cooke waart rond in Hold me tenderly, You’re the one that I need en That’s the way love is. Nummers als I pity the fool, Don’;t cry no more, Ain’t that loving you en Turn on your love light swingen met de blazers de pan uit. En dan heb ik het nog niet eens over bluesklassiekers als Saint James Infirmary en Stormy Monday blues en de jazz invloeden op Blue moon en Yield not to temptation. Bland’s karakteristieke gegrom is te horen in Cry cry cry en Who will the next fool be.
Conclusie: Met dit dubbelalbum haalt men een prachtig overzicht van de mooie vocale kwaliteiten van de vroege Bobby ‘Blue’ Bland in huis.
Tracks cd 1:
- Love you till the day I die (Bobby Bland with Roscoe Gordon)
- Crying all night long (Robert Bland with Roscoe Gordon & his Orchestra)
- Dry up baby (Robert Bland with Roscoe Gordon & his Orchestra)
- Good lovin’ (Robert Bland with Roscoe Gordon & his Orchestra)
- Letter from a trench in Korea (Robert Bland with Roscoe Gordon & his Orchestra)
- Crying (Robert Bland with Roscoe Gordon & his Orchestra)
- O.U. Blues
- Lovin’ blues
- Army blues
- No blow, no show
- Time out (Bobby ‘Blue’ Bland with the Bill Harvey Orchestra)
- It’s my life (Bobby ‘Blue’ Bland with the Bill Harvey Orchestra)
- Woke up screaming (Bobby ‘Blue’ Bland with the Bill Harvey Orchestra)
- You or none (Bobby ‘Blue’ Bland with the Bill Harvey Orchestra)
- You’ve got bad intentions (Bobby ‘Blue’ Bland with Bill Harvey’s Band)
- I can’t put you down baby (Bobby ‘Blue’ Bland with Bill Harvey’s Band)
- I learned my leasson (Bobby ‘Blue’ Bland with Bill Harvey’s Band)
- I don’t believe (Bobby ‘Blue’ Bland with Bill Harvey’s Band)
- Don’t want no woman (Bobby ‘Blue’ Bland with the Bill Harvey Orchestra)
- I smell trouble (Bobby ‘Blue’ Bland with the Bill Harvey Orchestra)
- Farther up the road (Bobby ‘Blue’ Bland with the Bill Harvey Orchestra)
- Sometime tomorrow (Bobby ‘Blue’ Bland with the Bill Harvey Orchestra and the Joe Scott Singers)
- Teach me (how to love you)
- Bobby’s blues
- You got me where you want me
- Loan a helping hand
- Little boy blue
Tracks cd 2:
- Last night
- You did me wrong (Bobby ‘Blue’ Bland and his Band)
- I lost sight of the world (Bobby ‘Blue’ Bland and his Band)
- Wishing well
- I’m not ashamed (Bobby ‘Blue’ Bland and his Band)
- Is it real (Bobby ‘Blue’ Bland and his Band)
- Someday (Bobby ‘Blue’ Bland and his Band)
- I’ll take care of you
- That’s why
- Lead me on
- Hold me tenderly
- Cry cry cry
- I’ve been wrong so long
- I pity the fool
- Close to you
- Don’t cry no more
- How does a cheating woman feel
- Ain’t that loving you
- Jelly Jelly Jelly
- Saint James infirmary
- Turn on your love light
- You’re the one (that I need)
- Who will the next fool be
- Blue moon
- Yield not to temptation
- Stormy Monday blues
- Your friends
- That’s the way love is
- Call on me
The rough guide to Delta blues – reborn and remasterd – Various artists
World music heeft onder de noemer ‘rough guide’ de laatste jaren heel wat mooie bluesalbums uitgebracht. Albums met aandacht voor genres als country blues, bottleneck blues, gospel blues, East coast blues en albums waarop specifieke bluesartiest als Robert Johnson, Leadbelly en Blind Blake in het zonnetje worden gezet. Deze albums bevatten een schat aan authentieke oude opnamen en zijn als het ware een plezierige muzikale tocht door de geschiedenis van de blues. Muziek van bekende(re) artiesten, maar ook vaak van onbekende en obscure blueszangers- en gitaristen.
Vorige maand is er weer zo’n schijf met ‘geschiedenis’ uitgebracht, die nu in het teken staat van de delta blues, muziek uit de Mississippi Delta en daarom ook wel Mississippi blues genoemd. Zeg je Mississippi, dan denk je meteen aan Robert Johnson, een van de meest legendarische bluesgitaristen uit de geschiedenis die talloze gitaristen heeft beïnvloed. Het album over de delta blues heet The rough guide to Delta blues – Reborn and remastered en werd oorspronkelijk al in 2004 uitgebracht. Maar de opnamen op de nieuwe uitgave zijn opgepoetst, vandaar de toevoeging Reborn and remastered. Robert Johnson is niet op het album terug te vinden, maar wel 25 andere bluesmannen en –vrouwen die vrijwel allemaal uit Mississippi afkomstig zijn. Opnamen uit de jaren 20 en 30 van de 20e eeuw. Bluessongs van Bukka White, ‘the singing preacher’ en neef van B.B. King. Hij bijt met Washboard Sam het spits af met Special streamline. Bekende namen zijn Ref. Robert Wilkins met zijn melodieuze gitaarspel, Son House op slide, Skip James met zijn karakteristieke hoge stem op Hard time killin’ floor blues. Uitstekende zangers als Bo Carter, J.D. Short, neef van Honeyboy Edwards en Big Joe Williams, Willie Brown met zijn bezwerende zang in het ruisende en krakende M&O blues en multi-instrumentalist Sonny Boy Nelson. De fiddlegroep Mississippi Sheiks, het mooie slidespel van Charlie McCoy, de trillende stem van Garfield Akers, de jachtige stem met hoge uithalen van The Mississippi Moaner, pseudoniem van Isaiah Nettles, in It’s cold in China blues. Zangeressen ontbreken ook niet. Mattie Delaney met haar vibrerende stem in Tallahatchie river blues, een van haar weinige opnamen. De onbekende Geeshie Wiley en natuurlijk Memphis Minnie in een duet met de mooi gitaar spelende Kansas Joe. En last but not least, Charley Patton uit Bolton Mississippi, de eerste blueszanger en –gitarist die algemene bekendheid kreeg. Hij mag het album afsluiten met het mooie Poor me.
Conclusie: Liefhebbers van authentieke delta blues zullen dit album, met over het algemeen een goede tot zeer goede geluidskwaliteit, met liefde draaien. Een mooie staalkaart van een mooi blues genre.
Tracks:
- Bukka White - Special streamline
- Tommy Johnson - Bye bye blues
- Skip James - Hard time killin’ floor blues
- Robert Wilkins - I’ll go with her
- Son House - Country farm blues
- Bo Carter - Who’s been here?
- Ishman Bracey - Trouble hearted blues (Take )
- Mississippi Sheiks - The world is going wrong
- Arthur Petties - That won’t do
- Willie Brown - M & O blues
- The Mississippi Moaner - It’s cold in China blues
- Johnnie Temple - The evil devil blues
- Mississippi Bracey - Stered gal
- Garfield Akers - Dough roller blues
- Mattie Delaney - Tallahatchie river blues
- Willie ‘Poor Boy’ Lofton - Dirty mistreater
- Kid Bailey - Rowdy blues
- Geeshie Wiley - Eagles on a half
- Joe Calicott - Traveling mama blues
- Jelly Jaw Short - Barefoot blues
- Rube Lacey Mississippi - Jailhouse groan
- Charlie McCoy - Last time blues
- Sonny Boy Nelson - Street walkin’
- Memphis Minnie & Kansas Joe - I’m talking about you
- Charley Patton - Poor me
The real Royal Albert Hall 1966 Concert – Bob Dylan
De tournee van Bob Dylan in 1966 door de VS, Europa en Australië staat te boek als mythisch en controversieel. De opnamen van deze tournee zijn onder de titel ‘The 1966 live recordings’ in een monumentale boxset van maar liefst 36 cd’s uitgebracht. Veel nummers zijn nog nooit uitgebracht. Het controversiële karakter van de tour van Dylan is gelegen in het feit dat Bob Dylan veel fans onaangenaam verrast door elektrisch te gaan spelen. Het beeld van hun folkheld wordt ingewisseld voor dat van een harde rocker. De schok is voor velen groot.
Op 26 en 27 mei 1966 treedt Dylan (hij is 2 dagen daarvoor 25 jaar geworden) op in The Royal Albert Hall in Londen. Het concert van 26 mei 1966 is naast de boxset apart uitgebracht. Opnieuw, want de opnamen waren al jaren geleden op bootlegs verkrijgbaar en in 1998 ook op dubbel cd in de Bootleg Series vol. 4 onder de titel “Bob Dylan live 1966 – The Royal Albert Hall Concert”. Het misverstand was echter heel lang dat de opnamen van dat concert waren van het optreden van Dylan op 17 mei 1966 in the Free Trade Hall in Manchester. Dat ‘onrecht’ is nu rechtgetrokken en worden als dubbelalbum met de titel “The real Royal Albert Hall 1966 Concert”, als het echte Royal Albert Hall concert uitgebracht. Het dubbelalbum is gemixt door Grammy Award winnaar Chris Shaw.
De 7 tracks op cd 1 zijn akoestisch. Dylan solo met gitaar en mondharmonica. Drie tracks zijn afkomstig van Bringing it all back home (1965), drie van het dan net verschenen dubbelalbum Blonde on blonde en één van Highway 61 Revisited (1965). Het eerste applaus klinkt en Dylan begint met She belongs to me, gevolgd door 4th time around en het indringende Visions of Johanna. Dylan zingt uitstekend en zijn mondharmonicaspel is prachtig. Mooi akoestisch gitaarwerk vervolgens in It’s all over now, baby blue. Ronduit geweldig is het ruim 12 minuten durende indringend gezongen Desolation row, met een fabuleuze mondharmoncia. Een daverend applaus is zijn deel. Terecht. Dylan speelt vervolgens weer mooi akoestische gitaar in Just like a woman en weer die slepende mondharmonicasolo’s. Na de eerste akoestische tonen en de eerste zin barst het applaus weer los bij het herkenbare Mr. Tambourine man dat een ruim 9 minuten durende uitvoering krijgt. Dylan weer in topvorm op zijn mondharmoncia met lange solo’s.
Cd 2 is totaal anders. Na het applaus worden nog even kort de instrumenten gestemd en dan barst het elektrische geweld los met een spetterende versie van Tell me momma, een nummer uit 1964 dat nog nooit eerder op plaat was verschenen. De toon voor de elektrische set is gezet. I don’t believe you van het album Another side of Bob Dylan (1964) is ook hard met een strakke ritmesectie en wervelende orgeltonen. Tussen het applaus door zijn nu ook fluittonen te horen. Baby let me follow you down van het debuutalbum Bob Dylan uit 1962 wordt omgetoverd tot een felle rocker met een hamerende piano. Wanneer het publiek wat onrustig reageert zegt Dylan “These are all protestsongs, so come on”, waarna The Hawks weer denderend inzetten met Just like Tom Thumb’s blues”. Leopard-skin pill-box hat is een stampende bluesrocker met beukende drums en gierende gitaren. In One to many mornings is de latere sound van The Band te horen met de bekende piano- en orgelklanken. Weer klinkt er protest maar ook applaus. Dylan wordt zelfs voor Judas uitgemaakt. Dylan speelt zelf piano in de ballad Ballad of a thin man. Garth Hudson’s orgelspel is prachtig. Like a rolling stone, opgedragen aan de Taj Mahal, is een spetterend slotakkoord.
Conclusie: Wat mij betreft is de ‘revolutie’ van Bob Dylan in 1966 geslaagd. De akoestische Dylan was een fenomeen maar een ‘elektrische’ Bob is ook niet te versmaden. Hij zal fans van het eerste uur zijn kwijt geraakt maar er ook nieuwe bij hebben gekregen. Ik hou van beide kanten van Bob Dylan.
Tracks cd 1:
- She belongs to me
- Fourth time around
- Visions of Johanna
- It’s all over now, baby blue
- Desolation row
- Just like a woman
- Tambourine man
Tracks cd 2:
- Tell me, momma
- I don’t believe you (She acts like we never have met)
- Baby, let me follow you down
- Just like Tom Thumb’s blues
- Leopard-skin pill-box hat
- One too many mornings
- Ballad of a thin man
- Like a rolling stone
Line up
- Bob Dylan – zang, gitaar, harmonica en piano op “Ballad of a thin man”
- Robbie Robertson – gitaar
- Rick Danko – bas, achtergrondvocalen op “One too many mornings”
- Garth Hudson – orgel
- Richard Manuel – piano
- Mickey Jones – drums
Havana moon – The Rolling Stones
We schrijven 25 maart 2016. Goede vrijdag. Een historische dag voor zowel The Rolling Stones als voor de rock ‘n’ roll geschiedenis van Cuba. Voor het eerst in de geschiedenis van het Caraïbische eiland geeft een rockband een (gratis) openluchtconcert. Daar waar in 1961 de invasie in de Varkensbaai mislukt, zorgen de Britse rockers ruim 55 jaar later voor een geslaagde invasie van ruim een miljoen fans in de Cubaanse hoofdstad Havana.
Dit historische concert is vastgelegd onder de titel “Havana moon”. Op vrijdag 23 september jl. was de première van dit concert ‘one night only’ wereldwijd te zien in meer dan 1000 bioscopen in Europa, Australië, Rusland, Japan en Latijns Amerika. Als rechtgeaarde Stones fan kon ik deze lekkernij natuurlijk niet voorbij laten gaan en bevond ik me in de Cinema Gouda in een groot gezelschap gelijkgestemden die ondergedompeld werden in een oase van fantastisch geluid en perfecte beelden.
Mooie beelden van een land waarbij je je in de jaren vijftig waant en de nostalgie dus hoogtij viert. Mick Jagger die zegt ‘Think that, finally, the times are changing’. Keith Richards blijft niet achter met zijn ‘Havana, Cuba, and the Rolling Stones, this is amazing, it’s great te be here’. En hij constateert grijnzend dat president Barack Obama, die Cuba ook bezoekt, maar mooi in het voorprogramma van The Stones staat. ‘The audience helps us immensely, they keep bands like us together’ aldus drummer Charlie Watts die bewonderend naar al die oude gebouwen kijkt en zich verlekkert aan al die oude auto’s. En dan te bedenken dat de 75-jarige veteraan niet eens een rijbewijs heeft.
Na Mick Jagger’s openingszin ‘Finally the times are changing, Cuba we are so happy to be here’ barstte het concert los met Keith Richard’s beroemde riff van Jumpin’ Jack Flash. Een golf van herkenning ging door het massaal foto’s schietende publiek. The Stones rockten verder met de bekende seventies hits It’s only rock ‘n’ roll en Tumblin’ dice. Een grote verrassing is Out of control, dat een schitterende uitvoering krijgt. Tussen de songs door vraagt Mick Jagger meermaals ‘Are you feeling good”. Vragen naar de bekende weg uiteraard en de Spaanse zinnen van de zanger kunnen ook op instemming rekenen. Ron Wood is in All down the line weer lekker op dreef op slide. Angie is en blijft een mooi nummer met een geïnspireerd akoestisch spelende Keith Richard met Wood aan zijn zij met een elektrische solo en mooi pianospel van Chuck Leavell. Drummer Charlie Watts steelt de harten met zijn strakke klappen in Paint it black. De koebel van pianist Chuck Leavell kondigt de volgende klassieker aan, Honky tonk women. Ook de blazers komen weer in actie. Daarna is het de beurt aan ‘compadre’ Keith Richards. Nu eens een keer niet met het overbekende Happy, maar een prachtige versie van You got the silver op akoestische gitaar en Wood op slide. Daarna Before you make me run waarna Richards met een buiging en een ‘gracias Cuba’ terugtreedt om, nadat Jagger zijn mondharmonica heeft gepakt, aan een wervelende versie van Midnight rambler te beginnen. In het weer massaal begroette Miss you krijgt bassist Daryll Jones de gelegenheid voor een lekkere bassolo. Bij Gimme shelter zijn we de laatste jaren gewend aan een duet van Jagger met Lisa Fischer. Fischer had deze tournee echter andere verplichtingen. Maar niet getreurd want haar ‘vervangster’ Sasha Allen is weliswaar iets minder explosief dan Fischer, maar ook Allen weet het publiek op te zwepen. Na Start me up leeft Keith Richards zich onder de volle maan van Havana vervolgens helemaal uit met spetterende gitaarsolo’s in Sympathy for the devil. De volgende klassieker is Brown sugar, ook na 45 jaar nog altijd een succes tijdens de concerten van The Rolling Stones. Daar waar de scheurende tenorsax in dit nummer sinds begin jaren 70 werd gespeeld door de betreurde Texaan Bobby Keys is deze rol nu weggelegd voor Karl Denson uit San Diego. Het plaatselijke koor Coro Entrevoces beleeft zijn finest hour door a capella het spits af te mogen bijten in de ballad You can’t always get what you want. Altijd mooi ook de French horn en de fijne solo van Ron Wood. En ook in Cuba kan er maar een nummer als slotakkoord dienen en dat is natuurlijk Satisfaction. Een enthousiast slotakkoord waarin Keith Richards zich weer helemaal uit leeft.
Conclusie: The Rolling Stones zijn nog lang niet versleten al vinden sommigen dat ze nu maar eens moeten stoppen. Op Cuba heeft een geïnspireerd spelende band laten zien dat ze er nog veel plezier in hebben. Het repertoire was geen verrassing, maar Havana moon is de zoveelste parel in de alsmaar uitdijende catalogus.
Tracks cd 1:
- Jumpin’ Jack Flash
- It’s only rock ‘n’ roll (but I like it)
- Tumbling dice
- Out of control
- All down the line
- Angie
- Paint it black
- Honky tonk women
- You got the silver
- Before you make me run
- Midnight rambler
Tracks cd 2:
- Miss you
- Gimme shelter
- Start me up
- Sympathy for the devil
- Brown sugar
- You can’t always ge what you want
- (I can’t get no) Satisfaction
Line up:
- Mick Jagger – zang, gitaar, mondharmonica
- Keith Richards – gitaar, zang
- Charlie Watts – drums
- Ronnie Wood – gitaar
- Daryll Jones – bas, backing vocals
- Chuck Leavell – keyboards, musical director
- Karl Denson – sax
- Tim Ries – sax, keyboards
- Mitt Clifford – musical integrator
- Bernard Fowler – zang
- Sasha Allen – zang
- Coro Entrevoces – Havana koor
Take it on faith – Rossington
Gary Robert Rossington wordt geboren op 4 december 1951 in Jacksonville, Florida. In 1964 vormt hij met jeugdvrienden Ronnie van Zandt, Allen Collins, Larry Junstrom en Bob Burns de band My Backyard. Hun muzikale invloeden zijn The Beatles, The Free, The Yardbirds en The Allman Brothers Band. In de jaren 60 veranderden de leden hun bandnaam meerder keren. In 1970 noemen ze zich Leonard Skinnerd, naar de gymleraar van enkele leden van de band. Als de band ontdekt wordt door Al Kooper nemen ze de naam Lynyrd Skynyrd aan. In 1973 verschijnt Pronounced 'lĕh-'nérd 'skin-'nérd, het debuutalbum van de band, met daarop het legendarische gitaarnummer Free bird. In 1974 heeft de band een enorme wereldhit met Sweet home Alabama. De band is in die jaren een van de populairste southern-rockbands. Maar op 20 oktober 1977 slaat het noodlot toe als een vliegtuig met Lynyrd Skynyrd aan boord neerstort. Bij dit ongeluk komen zanger Ronnie van Zandt, gitarist Steve Gaines, zangeres Cassie Gaines en hun manager Dean Kilpatrick om het leven. Gitarist Gary Rossington is een van de overlevenden, hij breekt wel allebei zijn armen, zijn benen, zijn enkels en zijn heup. Maar na een wonderbaarlijke genezing kan hij toch gitaar blijven spelen.
In 1979 vormt Rossington samen met gitarist Allen Collins, die de vliegramp ook overleeft, The Rossington Collins Band. In deze band spelen ook twee andere overlevende leden van de vliegramp, keyboardspeler Billy Powell en bassist Leon Wilkinson. In 1982 houdt de band op te bestaan. Gary Rossington vormt daarna, met o.a. zijn vrouw Dale, The Rossington Band. In 1986 verschijnt hun eerste album Returned to the scene of the crime en in 1988 komt de opvolger Love your man uit.
Op platengebied blijft het dan heel lang stil totdat deze maand eindelijk een nieuw album van Rossington, zoals de band nu simpel heet, uit komt. Take it on faith, een album met 12 songs. De totstandkoming van dit album neemt zo’n 10 jaar in beslag. Op het album spelen een aantal gerenommeerde artiesten mee, zoals Reese Wynans, Delbert McClinton en Richie Hayward, de al in 2010 overleden drummer van Little Feat.
Het openingsnummer Highway of love begint heel rustig met een orgel, maar al snel wordt het een bluesrocker met ‘swampy’ riffs en snerpende gitaren. In de prachtige soulblues I should’ve known, met zijn vele tempowisselingen en in de ballad Take it on faith, laat Dale Rossington horen dat ze niet voor niets ‘The first lady of southern rock’ wordt genoemd. Gary Rossington’s slidespel is ook heerlijk om te horen en dat geldt zeker voor zijn slepende gitaarsolo’s in de ballad Light a candle. De mondharmonica van Delbert McClinton, de pianosolo’s en de gitaarsolo’s maken van Dance while you’re cookin en waar feest. De ‘gitaargeest’ van Lynyrd Skynyrd komt terug in Shame on me, een stevige bluesballad, en in Good side of good, een rocker die met een paar ferme drumklappen begint en waarin Reese Wynans zich op orgel uit leeft. Na de ballad Through my eyes, is Delbert McClinton weer terug op mondharmonica in het bluesy opwindende Something fisty, met een uitstekende ritmesectie. Too many rainy days is weer een bluesballad, met spetterend gitaarwerk en vooral ook jazzy pianosolo’s. Het prijsnummer op dit album is Where did love go, met indringende zang van Dale en akoestische slide van Gary. Het laatste nummer Two very different things begint als het Stones nummer Honky tonk women. De funky felle gitaren, de percussie, het orgel en de achtergrondvocalen creëren een zgn. ‘wall of sound’. Een formidabel slotakkoord.
Conclusie: We hebben er jaren op moeten wachten, maar Gary Rossington stelt met Take it on faith zijn fans niet teleur. Een uitstekend album.
Tracks:
- Highway of love
- I should’ve known
- Take it on faith
- Light a candle
- Dance while you’re cookin’
- Shame on me
- Good side of good
- Through my eyes
- Something fisty
- Too many rainy days
- Where did love go
- Two very different things
Line up:
Gary Rossington – gitaar
Dale Rossington – zang
Jack Holder – gitaar
Richie Hayward – drums
Bruce McCabe – piano, keyboards
Delbert McClinton- harmonica
Gary Nicholson – gitaar
David Smith – bas
Reese Wynans – orgel
Kenny Greenburg – gitaar overdubs
Michael Rojas – piano
Gordon Mote – piano and B3 overdubs
Shawn Camp – dobro
Bekka Bramlett & Vicki Hampton – backing vocals
The musical mojo of Dr. John – Celebrating Mac and his music
Malcolm John Rebennack jr. wordt geboren op 21 november 1940 in New Orleans. De muzikale carrière van de pianist-zanger, beter bekend onder de naam Dr. John, begint in de jaren 50. Hij begint als gitarist maar moet noodgedwongen overschakelen naar de piano als hij gewond raakt aan zijn linker ringvinger. In de jaren 60 begeleidt hij als sessiemuzikant veel artiesten. Eind jaren 60 neemt hij de naam Dr. John the Nighttripper aan. Tijdens zijn optredens draagt hij extravagante pruiken en kostuums en zijn concerten staan bol van voodoo-rituelen. Zijn debuutalbum Gris-gris verschijnt in 1968, een album met voodoo ritmes en bezwerende zang, gedrenkt in New Orleans blues. In de jaren 70 blijven er met grote regelmaat van de klok albums verschijnen van Dr. John. Hij is ook actief als sessiemuzikant bij o.a. The Rolling Stones, Van Morrison, Willy deVille, Carly Simon en James Taylor. Na zijn succesperiode in de jaren 70 verdwijnt Dr. John daarna uit het zicht van de gemiddelde popliefhebber, maar hij behoudt een schare echte fans. Er blijven ook steeds albums van hem verschijnen. En hij blijft optreden.
Op 3 mei 2014 werd er in ‘Saenger Theatre’ in New Orleans een concert gegeven door een groot aantal muzikanten die een ode brachten aan Dr. John. Een All Star tribute aan de meester, die tijdens dit concert ook aanwezig is. De All Star House Band bestond naast musical director en bassist Don Was uit de pianisten Chuck Leavell (Rolling Stones) en John ‘Papa’Gros (NOLA), gitarist Brian Stoltz (Funky Meters), drummer Kenny Aronoff (Journeyman) en tomboniste Sarah Morrow. Opnamen van dit concert verschenen vorige maand op cd/dvd onder de titel The musical mojo of dr. John - Celebrating Mac and his music.
Het gaat op cd 1 meteen los met het bekende Right place wrong time met Bruce Springsteen, waarna Jason Isbell een indringende lome versie zingt en speelt van Huey ‘Piano’ Smith’ Blow wind blow. Indian red, de vroeger door de Mardi Grass Indians in New Orleans gezongen traditional wordt hier fabuleus vertolkt door Cyril Neville. Na de typische New Orleans r&b song Somebody changed the lock door singer songwriter Anders Osborne en drummer/percussionist Bill Kreutzmann (o.a. Grateful Dead) komen Aaron en Charles Neville aan de beurt met de prachtige bluesballad Please send me someone to love van Percey Mayfield. Heel mooi gezongen en een zwoele sax van Charles Neville. De ritmesectie van The Meters maakt samen met de blazers het bekende Junko partner tot een regelrecht New Orleans feest. Irma Thomas zingt Buddy Johnson’s bluesballad Since I fell for you achter de tinkelende piano van Chuck Leavell naar grote hoogten. De oude folksing Stack-a-lee krijgt een uptempo uitvoering van gitarist Tab Benoit. Allan Toussaint is de vertolker van de New Orleans r&b en zijn Life is daar weer een sprankelend voorbeeld van. Shannon McNally vertolkt Street people, naast een ode aan Dr. John ook een ode aan Bobby Charles. Zanger-gitarist Dave Malone (The Radiators) tovert de folk standard Goodnight Irene om in een ‘swampy’ typische New Orleans song. Cd 1 wordt besloten met Big chief, swingende New Orleans funk, door de in volle glorie uitgedoste Joseph Piere ‘Monk’ Boudreaux, Big Chief of the Golden Eagles.
De 2e cd wordt geopend door de rockband Widespread Panic uit Athens Georgia en The Dirty Dozen Brass Band. Bijna 10 minuten vette soulblues met orgel, gitaar en blazers. In You lie speelt Warren Haynes, voorman van Gov’t Mule vette gitaarsolo’s achter rollende orgeltonen. Chuck Leavell is op dreef in Travelling mood en de jonge singer songwriter Ryan Bingham speelt een spetterende versie van Back by the river. De opwinding wordt voortgezet door de krachtige zang van jazz zanger John Boutté in Let’s make a better world van Earl King. Pure gospel kun je aan Mavis Staples overlaten en John Fogerty weet het publiek tot community singing te verleiden. In de laatste drie nummers is de spotlight helemaal gericht op Dr. John himself. Het jazzy Rain, met een fantastische trompetsolo van Terence Blanchard, een lange versie van zijn hit I walk on guilded splinters, met Sarah Morrow op trombone en het formidabele slotakkoord Such a night.
Conclusie: Het was feest op 3 mei 2014. Wat een fantastisch concert. Prachtige muziek. Schitterend album.
Tracks cd 1:
- Right place wrong time – Dr. John & Bruce Springsteen
- Blow wind blow – Jason Isbell
- My indian red – Cyril Neville
- Somebody changed the lock – Anders Osborne & Bill Kreutzmann
- Please send me someone to love – Dr. John, Aaron Neville & Charles Neville
- Junko partner – George Porter jr. & Zigaboo Modeliste
- Since I fell for you – Irma Thomas
- Stack-a-lee – Tab Benoit
- Life – Allen Toussaint
- Street people – Shannon McNally
- Goodnight Irene – Dave Malone
- Big chief – Big Chief Monk Boudreaux
Tracks cd 2:
- Familiar reality – Widespread Panic & Dirty Dozen Brass Band
- You lie – Warren Haynes
- Traveling mood – Chuck Leavell
- Back by the river – Ryan Bingham
- Let’s make a better world – John Boutté
- Lay my burden down – Mavis Staples
- New Orleans – John Fogerty
- Rain – Dr. John & Terence Blanchard
- I walk on guilded splinters – Dr. John & Sarah Morrow
- Such a night – Dr. John & Sarah Morrow