Go – Jocelyn & Chris Arndt
Jocelyn Arndt vormt samen met haar broer Chris samen een heel jong retro rockduo uit Cambridge, Massachusetts. Zangeres Jocelyn en gitarist Chris, studeren aan de Harvard University, maar als ze niet studeren maken ze volop muziek. In 2016 maakten Jocelyn & Chris Arndt met hun vaste band, bestaande uit bassiste Kate Sgroi en drummer David Bourgeois, een grote tournee door eenentwintig staten van de VS. In januari 2017 verscheen het livealbum ‘30,000 Miles’ met opnamen van die tournee.
En alsof het vier maanden geleden uitgebrachte album 30.000 Miles al weer is vergeten, verscheen er onder het motto “Another year, another album” vorige maand Go, het nieuwe album van Jocelyn & Chris Arndt. Het duo wordt op dit nieuwe album begeleid door hun vaste bandleden Kate Sgroi (bas) en David Bourgeois (drums) en zijn er gastmuzikanten ingehuurd, te weten toetsenisten Danny Louis (Gov’t Mule) en Beau Sasser (Kung Fu) en zanger Bryan Barbarin (The Routine). De twaalf nieuwe nummers, waarvan elf door Jocelyn & Chris zelf geschreven, werden het afgelopen half jaar opgenomen.
Het album opent met Footprints on the moon, tevens de nieuwe single. In de nummer horen we meteen de krachtige uitbundige zang van Jocelyn. Een lekker begin met ook het fraaie orgel van gasttoetsenist Danny Louis. De gedreven zang van Jocelyn, wiens stem associaties oproept aan Grace Slick, Janis Joplin, Alanis Morrisette, Fiona Apple en Grace Potter, om er maar een paar te noemen, is ook vervolgens te horen in Ready steady go. Felle uithalen op gitaar, scheuten mondharmonica, golvende orgeltonen en de uitbundige zang toveren Home om in een stevige funky bluesrocker. Bad business is een prachtige ballad en hierna gaat het er weer steviger aan toe in het ‘huppelende’ I’m fine. In het broeierige Red stops traffic gaan bij Jocelyn weer alle remmen los met haar fenomenale vocale uithalen. De ritmesectie is prima op dreef in Make a move. Hollow is een heel gevarieerd nummer, het begint met subtiele gitaarklanken en ingetogen zang maar explodeert al snel in een stevige rocker, waarna de subtiliteit en het ‘geweld’ elkaar aflossen. En dat alles onder leiding van die uitmuntende zang van Jocelyn. History rockt lekker weg met fijn gitaarwerk van Chris en het door Nolan Neal en Rikki Jo Randall geschreven My heart beats yours is weer een fraaie gitaarballad met die verpletterende zang van Jocelyn. Het pareltje op het album is Shine, heldere ingetogen zang en subtiele begeleiding van piano en akoestische gitaar. Het slotnummer Devil may care is weer een opwindend bluesy nummer met blazers en lekkere vocalen.
Conclusie: Mijn waardering voor het duo Jocelyn & Chris Arndt is na mijn kennismaking een half jaar geleden met hun live album alleen maar toegenomen. Go is een fantastisch album.
Tracks:
- Footprints on the moon
- Ready steady go
- Home
- Bad business
- I’m fine
- Red stops traffic
- Make a move
- Hollow
- History
- My heart beats yours
- Shine
- Devil may care
A/B – Kaleo
IJsland, land van geisers. IJsland, land waar bomen zeldzaam zijn en het uitspreken van namen van vulkanen als Eyjafjallajökull, Mýrdalsjökull, Thrihnukagigur en Mýrdalsjökull een aanslag op je tong betekent. Maar IJsland heeft ook een bloeiende muziekscene. Denk b.v. aan Sigur Ros, Mezzoforte, Björk, The Sugarcubs en Of Monsters and Men. En Kaleo. Kaleo is Hawaiaans voor ‘het geluid’.
Kaleo wordt in 2012 door vier vrienden opgericht in Mosfellsbær, een stadje in zuidwest IJsland, 12 kilometer ten oosten van de hoofdstad Reykjavik. In 2013 brengen ze in hun eigen land hun eerste album Kaleo uit en in datzelfde jaar ook de ep Glasshouse. Kaleo is in het begin van hun carrière te bewonderen op festivals in IJsland zoals Iceland Airwaves Music Festival. De band tekent een contract bij Elektra/Atlantic en vertrekt begin 2015 naar de Verenigde Staten. In hun nieuwe thuisbasis Austin, Texas, neemt Kaleo in 2016 hun debuutalbum (buiten IJsland) A/B op. Ze toeren ook vrijwel non-stop en treden op in 45 Amerikaanse staten.
Het album Kaleo en de ep Glasshouse waren succesvol in hun vaderland, maar buiten IJsland werd de band nauwelijks opgemerkt. Met het album A/B hoopt Kaleo nu wel succes te krijgen op het Europese vasteland.
En hoewel A/B al bijna een jaar uit is, is het nooit te laat om er hier nog eens aandacht aan te besteden, want het resultaat mag er zijn. De opener, de bluesrocker No good knalt er meteen stevig in met gierende gitaren, een straffe ritmesectie en de gedreven zang. Serene pianotonen openen het soms enigszins onheilspellende Way down we go. Dit nummer kwam ook op de soundtrack van het populaire voetbalgame FIFA 16 terecht en in de trailer van Orange is the new black op Netflix. Iets heel anders is daarna Broken bones, een soort worksong, met de openingszinnen ‘The devil’s going to make me a free man, the devil’s going to set me free’. Glass house en Hot blood zijn weer uptempo rockers met scheurende gitaren. Een rustpunt is All the pretty girls, een folksong in de stijl van Bon Iver, zeker met de hoge stem van Júlíusson, die sterke verwantschap vertoont met Justin Vernon. In het semi akoestische Automobile reist Kaleo fluitend op een autotrip door de USA. Kaleo eert in de traditionele ballad Vor i Vaglaskogi het muzikale erfgoed van IJsland. Met dit nummer brak Kaleo in 2012 in hun vaderland door. In Save yourself is weer die hoge stem van Júlíusson te horen. Het slotnummer I can’t go without you begint met akoestische gitaarakkoorden, waarna de schurende zang en de stevigere gitaar- en orkestrale intermezzo’s het geheel tot een mooi einde brengen.
Conclusie: Ik ben blij dat ik met enige vertraging kennis heb gemaakt met Kaleo. Deze IJslandse band heeft mij met het album A/B positief verrast. Een goed album met een aantal voortreffelijke uitschieters.
Tracks:
- No good
- Way down we go
- Broken bones
- Glass house
- Hot blood
- All the pretty girls
- Automobile
- Vor i vaglaskogi
- Save yourself
- I can’t go on without you
Line up:
- JJ Julius Son (Jökull Júlíusson) – lead vocals, rhythm gitaar, piano
- Rubin Pollock – lead gitaar, backing vocals
- Daniel Kristjansson – bas
- David Antonsson – drums, percussie, backing vocals
Took you long enough – Brad Stivers
Brad Stivers is een jonge singer-songwriter-gitarist uit Austin Texas. Deze mid twintiger speelt en schrijft in de grote Amerikaanse muziektraditie. Hij speelt in zijn jeugd eerst trombone en saxofoon maar schakelt later over naar de gitaar. Via zijn toenmalige gitaarleraar komt hij in aanraking met de blues en als Brad de muziek van BB King, Stevie Ray Vaughan en Joe Louis Walker hoort raakt hij helemaal in de ban van the blues. Hij verhuist naar Colorado en aan de University Northern Colorado behaalt hij een graad in The Music Business en studeert hij jazzgitaar. Met andere studenten aan die universiteit formeert hij een eigen band en in 2012 mag hij Colorado vertegenwoordigen op de Youth Showcase op de internationale Blues Challenge. De jaren daarna spelen ze in clubs en op festivals in Colorado. In 2014 wint zijn band Bad Brad & The Fat Cats de lokale Blues Challenge.
Brad Stivers woont tegenwoordig weer in Austin waar hij een steeds bekendere naam wordt in de rijke bluesscene van deze Texaanse stad. Hij heeft opgetreden met lokale grootheden als Greg Izor, Jai Malano en Erin Jaimes en o.a. gespeeld in de beroemde Continental Club en de legendarische bluesclub Antone’s. Recent heeft hij getoerd in Italië en Zwitserland.
Bad Brad & The Fats Cats brengen twee albums uit en begin deze maand verscheen Took you long enough, het debuutalbum van Brad Stivers en zijn huidige band Een album met eigen nummers en covers. Het album opent met het korte maar swingende 2000 Miles, waarin de echo van Chuck Berry hoorbaar is. Het door Johnny MacRae en in 1966 door Ray Charles op de plaat gezette You’re just about to lose your clown is een jazzy uptempo nummer met een heerlijke saxsolo van Mark Wilson, een snijdende gitaarsolo en droog roffelend drumwerk. De rockabilly van The Stray Cats klinkt door in de shuffle Put it down en Brad Stivers is weer gitaristisch op dreef in het funky titelnummer. Een van de gasten op het album is Emily Gimble met haar stem en hamerende piano op de Ray Charles klassieker Here we go again. Een andere gastmuzikant is Malford Milligan met zijn krachtige, soms op Otis Rush lijkende zang, in Nickel and a nail van O.V. Wright. Prachtig die orgelsolo van Bukka Allen en de messcherpe gitaarsolo van Stivers. Dat Stivers een uitstekende gitarist is bewijst hij ook in het instrumentale One night of sin en in de dampende blues Can’t wait. Save me is een rauwe blues met een twanging gitaar. Het album eindigt met een tweede instrumentaal nummer, het funky Cold sweat met wederom goed gitaarwerk en een prima ritmesectie.
Conclusie: Took you long enough is een prima album. Rootsmuziek van grote klasse.
Tracks:
- 000 Miles
- You’re just about to lose your clown
- Put it down
- Took you long enough
- Here we go again (feat. Emily Gimble)
- Nickel and a nail (feat. Malford Milligan)
- One night of sin
- Can’t wait
- Save me
- Cold sweat
Line up:
- Brad Stivers – zang, gitaar
- Mark Wilson – sax
- Malford Milligan – zang track 6
- Emily Gimble – zang en piano track 5
- Bobby Perkins - bas
- Bukka Allen – B3 orgel
- Nico Leophonte - drums
- Odis Hill - bas
- Eric Pzygocki – upright bas
Man on fire – Boogie Patrol
Boogie Patrol is afkomstig uit Edmonton en deze Canadese band bestaat sinds 2007. Boogie Patrol bestaat uit zanger en mondharmonicaspeler Rott’n Dan Shinnan, de gitaristen Yuji Ihara en Chad Holtzman, bassist Nigel Gale en drummer Emmet Van Etten. Sinds hun oprichting tien jaar geleden heeft de band honderden optredens gehad, waaronder op festivals in hun eigen Canadese provincie Alberta, zoals North Country Fair, Pembina River Nights, Beaumont Blues Festival, Sasquatch Gathering en Wild Oats & Notes. In 2011 stond Boogie Patrol in het voorprogramma van The Fabulous Thunderbirds en Buddy Guy. In 2009 kwam hun debuutalbum Groove on or bug out, uit. Hun 2e album I try & I try but I don’t know what to do, the plan was set some time ago & we must follow through (wat een titel!), werd in 2012 tijdens de Edmonton Music Awards gekozen tot Bluesalbum of the Year. In 2013 werden ze genomineerd voor de Maple Blues Award, de prijs voor nieuwe artiest of groep van het jaar.
Vorige maand verscheen Man on fire, het nieuwe album van Boogie Patrol, een album met tien nieuwe door de band zelf geschreven nummers. De blazerssectie The Mocking Shadows Horns knallen er meteen vanaf het openingsnummer Player’s blues fors in. Funky soulblues met de rauwe schuurpapieren stem van zanger Rott’n Dan Shinnan. Het tempo blijft er flink in bij de soulbluesrocker Whole lotta gravy met een huilende mondharmonica en een strakke ritmesectie. Foolish mind is een mooie ballad in de stijl van Southside Johnny & The Asbury Dukes. Na de ballad Hard to tell you, met een fraaie mondharmonicasolo, barst het geweld weer los in Shaker down below, met de bonkende drums en de funky blazers, en in de stampende boogie Easy to see met een loeiende mondharmoncia. De ballad Just wanna, met mooi drumwerk, is weer even een rustpunt. Got one on ya is een James Brown achtige zeer funky soulblues. Ook de stem van Shinnan heeft soms sterke gelijkenis met die van The Godfather of Soul. De voetjes gaan van de vloer in de vrolijke uitbundige shuffle Let’s get Randy. Het album besluit met het funky titelnummer, met wederom de Mocking Shadows Horns in topvorm en de indringende rauwe zang.
Conclusie: Boogie Patrol is een zeer energieke band die met hun nieuwe album Man on fire een zeer fraai exemplaar heeft afgeleverd. Soul, blues, funk en rock van hoge kwaliteit. Een feest om naar te luisteren. Het wordt tijd dat deze Canadezen een keer hier heen komen.
Tracks:
- Player’s blues
- Whole lotta gravy
- Foolish mind
- Hard to tell you
- Shaker down below
- Easy to see
- Just wanna
- Got one on ya
- Let’s get Randy
- Man on fire
Line up:
- Rott’n Dan Shinnan – zang, mondharmonica
- Yuji Ihara – gitaar
- Chad Holtzman – gitaar, backing vocals
- Nigel Gale – bas
- Emmet Van Etten – drums, percussie, backing vocals
- Mac Arnold – B3, Fender Rhodes, Wurlitzer, clavinet
- Kim Beachum – trompet
- Garreth Huges – tenor sax
- Carsten Rubeling – trombone
God’s problem child – Willie Nelson
De Texaanse singer-songwriter Willie Nelson werd afgelopen maand al weer 84 jaar. Hij is sinds 1956 actief in de muziek en hoewel zijn gezondheid de laatste tijd blijkbaar te wensen overlaat, treedt hij nog regelmatig op en verschijnen er met grote regelmaat nieuwe albums van de Red Headed Stranger. Vorig jaar zelfs twee, het album Summertime, Willie Nelson sings Gershwin en For the good times waarop Nelson een muzikale ode brengt aan Ray Price. Een dag voor zijn 84e verjaardag verscheen het nieuwe album God’s problem child, zijn 61e (!) studioalbum. Een album met 13 nieuwe songs, waarvan er zeven zijn geschreven door Willie Nelson en producer Buddy Cannon.
De openingstrack Little house on the hill is geschreven door Lyndel Rodes, de 92(!) jarige moeder van producer Buddy Cannon. Het is een lekker uptempo gospelachtige countrysong met backingvocals van o.a. Alison Krauss, gevolgd door Old timer, een mooie pianoballad met de breekbare stem van Nelson. Die breekbare stem is ook te horen in de romantische ballad True love met backing vocals. Steviger gaat het er aan toe op Delete and fast foreward, waarin Nelson zijn kijk geeft op de recente presidentsverkiezingen in de VS. Lekker gitaarwerk en mondharmonica. A woman’s love is weer zo’n fraaie ballad, met een prachtige harmonicasolo van Mickey Raphael, mooie Spaanse gitaarlijnen en gepassioneerde zang. Een heldere gitaarsolo van Nelson op zijn Trigger, de mondharmoncia, de piano en de breekbare stem laten je genieten van de ballad Your memory has een mind. Na de mooie ballad Butterfly, met een fraai intro op de mondharp, zingt Nelson in het lekker rockende uptempo Still not dead dat hij nog steeds leeft en on the road is. Dan het hoogtepunt van het album, het door Tony Joe White en Jamey Johnson geschreven bluesy titelnummer. Behalve Tony Joe White (zang, gitaar en mondharmoncia) is in dit nummer ook de stem van de vorig jaar overleden Leon Russell te horen. Een werkelijk schitterend nummer waarin Willie Nelson zingt dat hij hoopt dat onze lieve Heer ondanks alles toch een plaatsje in het hiernamaals voor hem zal inruimen. It gets easier is een typische Willie Nelson song met een fraaie steelgitaarsolo. Na de echte countrysong Lady luck biecht Nelson in I made a mistake op dat hij in zijn leven nogal wat foutjes heeft gemaakt. Prachtig ook weer die steelgitaar. Het slotakkoord, het door Gary Nicholson geschreven He won’t ever be gone, is een mooie ode aan de vorig jaar overleden vriend Merle Haggard. Volgens Nelson zullen diens liedjes onsterfelijk blijven.
Conclusie: Het album God’s problem child ontroert. Mooi, mooi en nog eens mooi!
Tracks:
- Little house on the hill
- Old timer
- True love
- Delete and fast forward
- A woman’s love
- Your memory has a mind of its own
- Butterfly
- Still not dead
- God’s problem child
- It gets easier
- Lady luck
- I made a mistake
- He won’t ever be gone
Line up
- Willie Nelson – zang, gitaar
- Buddy Cannon – akoestische gitaar
- Bobby Terry – steel gitaar
- Rachel Loy – bas
- Barry Bales en Kevin Grantt – up right bas
- Lonnie Wilson – drums
- Mickey Raphael – harmonica, jew’s harp
- Jim ‘Moose’ Brown – orgel en synthesizer
- Alison Krauss, Ben Haggard, Buddy Cannon, Jamey Johnson, Melanie Cannon – backing vocals
- Ben Haggard en James Mitchell – elektrische gitaar
- Fred Eltringham – drums, percussie en tamboerijn
Blues of the legends – Hoodoo Monks
Hoodoo Monks is een Brabants bluestrio uit Helmond en Eindhoven. De band, die nu zo’n drie jaar bij elkaar is bestaat uit zanger-mondharmonicaspeler Erik van Tilburg (Papa T), gitarist Benito Berndsen (BB Burnette) en drummer Peter van der Zanden (Pit Maypole). Van Tilburg is voormalig drummer van The Vibrones en The Hummingbirds schakelt na 15 jaar drummen over op de mondharmonica. The Hoodoo Monks treden zo’n 40 keer per jaar op.
Na hun demo cd Black Mambo Boogie, verscheen onlangs Blues of the legends, het eerste echte album van Hoodoo Monks, dat in één dag werd opgenomen. Op dit album, de titel zegt het al, brengen de Brabanders een ode aan hun helden, voornamelijk Chicago bluesmannen uit de late jaren ‘50 van de vorige eeuw. Op de cover van het album staan prominent de gezichten van Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Little Walter en Willie Dixon, door zanger Erik van Tilburg ‘De rat pack van de blues’ genoemd.
Blues of the legends begint met een swingende versie van R.L. Burnside’s See my jumper en hier is voor het eerst de scheurende mondharmonica te horen, gevolgd door Dust my broom van Elmore James met een vuige slide. Hoodoo man van Jr. Wells begint met ferme drumroffels, waarna de vette gitaar en de huilende mondharp het geheel overnemen, ondersteund door stampende drums. De band davert verder met de stomende boogie Shake it baby van John Lee Hooker en bij de Willie Dixon compositie Evil is going on slaat de damp er af. Het tempo wordt er flink in gehouden met Howlin’ Wolf’s Commit a crime en een swingende versie van de Muddy Waters klassieker Mojo working, met de backing vocals van Burnette en Maypole naast de rauwe stem van Papa T. Bij It’s too late brothers is het net of je de originele vertolker Little Walter hoort. Het trio houdt de vaart er flink in met See her do the do en John Lee Boogie. Van Tilburg blaast zijn harp bijna aan flarden, Maypole ranselt zijn drums en met het strakke gitaarwerk is ook niets mis. Mellow down easy van Little Walter is een fantastische energieke afsluiter.
Conclusie: Blues of the legends bevat rauwe authentieke elektrische Chicago blues van een energieke band. Heerlijk om naar deze eigen(tijdse) interpretaties van de blues van de klassieke helden te luisteren. Keihard draaien s.v.p.
Tracks:
- See my jumper
- Dust my broom
- Hoodoo man
- Shake it baby
- Evil is going on
- Commit a crime
- Mojo working
- It’s too late brothers
- See her do the do
- John Lee boogie
- Mellow down easy
Novum – Procol Harum
Ik neem u even een halve eeuw mee terug in de tijd naar mei 1967. Ik weet niet meer precies waar ik was toen ik deze plaat voor het eerst hoorde, maar ik weet nog wel dat ik totaal verbijsterd was. Die verpletterende hammondorgeltonen, die gedragen zang en die tekst waar ik helemaal niets van begreep. A whiter shade of pale, de debuutsingle van de Britse band Procol Harum, die in juni 1967 in één klap op de eerste plaats van de Veronica Top 40 terecht kwam. Uiteraard meteen naar de platenwinkel gerend om deze plaat te kopen en om hem daarna meer dan grijs te draaien.
Met A whiter shade of pale wordt Procol Harum wereldberoemd en heeft in de jaren 60 en 70 veel succes. De bekendste leden zijn Gary Brooker (zang, piano), Matthew Fischer (hammondorgel), Robin Trower (gitaar) en tekstschrijver Keith Reid. De band ondergaat in de loop der jaren de nodige personele wisselingen. Het vertrouwde Hammondgeluid verdwijnt in 1977 op het album Something magic en dat wordt door de fans niet in dank afgenomen. Procol Harum valt in datzelfde jaar uiteen.
Procol Harum wordt in 1991 heropgericht, gaat toeren en brengt weer albums uit. Ook Matthew Fischer en Robin Trower zijn dan weer van de partij, maar snel daarna komen er weer wisselingen in de bezetting. Ik heb Procol Harum één keer zien en horen optreden. Ook al weer bijna 10 jaar geleden op vrijdag 16 november 2007 in de Goudse Schouwburg. Een fantastisch optreden.
Vorige maand verscheen er na 14 jaar weer een nieuw album van Procol Harum. Dat het zo lang duurde heeft o.a. te maken met de juridische problemen over de rechten van A whiter shade of pale. Op dit 12e studioalbum, Novum, zijn voor het eerst geen composities van Keith Reid te horen. De meeste teksten zijn nu van de hand van Pete Brown, o.a. bekend van grote hits van Cream (I feel free, White room, Sunshine of your love). Novum is geproduceerd door Dennis Weinreich.
Het openingsnummer I told you begint met serene pianoklanken maar gaat daarna rockend verder. Last chance motel is een stevige ballad, met een mooie tinkelende pianosolo. De eerste orgeltonen van Image of the beast doen me denken aan hun grote hit Quite rightly so uit 1968. In dit nummer herken ik ook elementen van Steely Dan. Een lekker bluesy rocker met een mooie pianosolo achter de orgeltonen en lekker gitaarwerk. Dat Gary Brooker nog steeds een stem als een dijk heeft bewijst hij in de schitterende ballad Soldier. Don’t get caught is weer een stevige rockballad met een prachtige orgelsolo. Vrolijke gitaren, een accordeon en uitbundige backingvocals zijn te horen in Neighbour. Het prijsnummer is Sunday morning, een schitterende ballad met strijkers die herinneringen oproept aan hun hit Salty dog uit 1969. Hierna rockt Procol Harum er weer lustig op los in de bluesy rockers Businessman en Can’t say that met lekker gitaar- en orgelwerk. De ballad The only one kan wedijveren met hun grote hit Homburg van een halve eeuw geleden. Gary Brooker sluit solo met zijn gedragen zang en pianospel in stijl af met Somewhen
Conclusie: Procol Harum is na een halve eeuw nog zeer vitaal en herkenbaar en heeft met Novum weer een mooie exemplaar aan hun catalogus toegevoegd.
Tracks:
- I told on you
- Last chance motel
- Image of the beast
- Soldier
- Don’t get caught
- Neighbour
- Sunday morning
- Businessman
- Can’t say that
- The only one
- Somewhen
Line up:
- Gary Brooker – zang, piano, accordeon
- Josh Phillips – orgel, zang
- Geoff Whithorn – gitaar
- Matt Pegg – bas
- Geoff Dunn – drums
Standard – Fred Eaglesmith
De Canadese singer-songwriter Fred Eaglesmith wordt op 9 juli 1957 in Caistor Centre (Ontario) geboren als Frederick John Elgersma. Hij groeit op in een streng gelovig boerengezin van negen kinderen. Zoals zijn naam al doet vermoeden is Fred van Friese afkomst. Zijn opa Rintje Elgersma emigreerde in 1939 naar Canada. Zijn Friese afkomst verklaart ook zijn speciale band met Nederland. Hij treedt dan ook veel op in Nederland en heeft hier fanatieke fans die Fredheads worden genoemd. In april en mei a.s. is hij weer op verschillende locaties in Nederland te horen en te zien.
Eaglesmith schrijft, nadat hij Elvis Presley op tv heeft gezien, zijn eerste liedje. Hij is dan pas 10 jaar. Op jonge leeftijd ontvlucht hij het armoedige agrarische leven en trekt met zijn gitaar de wereld in. De liedjes van Eaglesmith gaan veelal over het harde leven op het platteland. Auto’s, treinen, motoren, wapens, drank, mislukte liefdes en ander menselijk leed komen als thema ook regelmatig terug in zijn werk. Hij schrijft al zijn liedjes zelf en die zijn in de loop van de jaren ook door artiesten als Mary Gauthier, Robbie Fulks, Slaid Cleaves, Kasey Chambers en Gurf Morlix op de plaat gezet.
Het eerste album, getiteld Fred Eaglesmith, verschijnt in 1980. Daarna volgen er met enige regelmaat nieuwe albums. Eaglesmith volgt zijn eigen muzikale pad en moet niet zo veel van de commerciële muziekindustrie hebben. De laatste jaren treedt hij samen met zijn vrouw Tif Ginn op.
In februari kwam Eaglesmith met een nieuw album, Standard, als opvolger van Tambourine uit 2013. Op dit nieuwe album staan twaalf weer zelf geschreven songs die, zoals we gewend zijn van Fred Eaglesmith, weer een verlangen naar de goede oude tijd laten horen. De songs worden gekenmerkt door de rauwe, korrelige en soms gruizige zang van Eaglesmith en de veelal rudimentaire en subtiele begeleiding. De heimwee slaat weer toe in Old machine. In Jenny Smith vertelt Eaglesmith het droevige verhaal van een vrouw die dagelijks vergeefs naar de brievenbus loopt en al even droevig is het liedje over de oude Tom Turkey, met de fluisterende zwoele harmoniezang van Tif Ginn. In het uptempo Miss Mary Jane haalt hij herinneringen op aan deze ‘Mary Jane on the southbound train’. Thermostat en Steam worden weer gekenmerkt door de rauwe zang en de rafelige begeleiding. De rauwe stem van Eaglesmith is min of meer verdwenen in het melodieuze met slechts akoestische gitaar vertolkte Off the dam. De mondharmonica brengt een extra dimensie aan in de laatste twee prachtige songs Watertown en het met a-capella zang beginnende Mr. Rainbow.
Conclusie: Fred Eaglesmith heeft met Standard weer een album gemaakt zoals we dat van hem gewend zijn. Gewoon goed!
Tracks:
- Twin city mini
- At your door
- Flames
- Old machine
- Jenny Smith
- Tom Turkey
- Miss Mary Jane
- Thermostat
- Steam
- Off the dam
- Watertown
- Rainbow
Line up:
- Fred Eaglesmith – zang, gitaar, banjo, harmonica, trompet, viola, viool
- Kori Heppner – drums
- Matty Simpson – elektrische gitaar
- Justine Fischer – bas
- Tif Ginn – drums, harp, mandoline, trompet, ukelele
The Blue Skin Album – John the Revelator
De geschiedenis van de Haarlemse bluesband John the Revelator, vernoemd naar een a-capella bluestraditional van Son House, begint in 1968 als een stelletje bluesfreaks de handen ineen slaan. Hun grote voorbeeld is de Britse bluesband Fleetwood Mac met stergitarist Peter Green. John the Revelator wint in 1970 tijdens een live tv-uitzending de Loosdrecht Jazz Award en in datzelfde jaar verschijnt hun eerste lp Wild Blues. De band wordt steeds bekender en maakt toert door Nederland, Duitsland, België en Zwitserland. In 1973 valt de band uiteen, maar herrijst meteen weer uit zijn as met een nieuwe bezetting. Een korte periode van individuele avonturen en herbezinning levert in 1978 de renaissance op van John the Revelator en in 1981 verschijnt het album Empty Road. John the Revelator viert in 1994 het 25-jarig bestaan met een nieuw studioablum, Cahow, en in de jaren daarna verschijnen er nog meerdere albums en dvd’s. in 2002 ontmoeten de bandleden hun grote voorbeeld Peter Green, maar helaas gaat een jamsessie niet door. In 2008 gaat wel een andere wens in vervulling, een optreden met de Britse blues- en soulzanger Chris Farlowe.
John the Revelator bestaat volgend 50 jaar. Om dit heuglijke feit te vieren zal de band o.a. een 4cd box met een 60 pagina’s tellend geïllustreerd boek uitbrengen. Maar vooruitlopend op het jubileum is er vorig jaar november een nieuw album uitgebracht. Dit album, The Blue Skin Album, werd op 3 november 2016 gepresenteerd in poppodium Patronaat in Haarlem.
The Blue Skin Album bevat tien persoonlijk getinte songs (zes eigen composities en vier covers). Het album is verpakt in een prachtig geïllustreerd boekwerkje. Het album opent met de bluesballad A woman knows, met lenig soepel gitaarwerk, gevolgd door de lome laidback blues van JJ Cale’s Sensitive kind met een fraaie pianosolo. Het leidende thema op het album is de openheid om weerloos te durven zijn en dat blijkt o.a. in Dee, een uptempo song die verhaalt over de gender worsteling van David Palmer, de vroegere arrangeur van de Britse band Jethro Tull. In het mooi gezongen Under the bridge is aan het eind ook weer een mooie gitaarsolo te horen. Danny’s chant, een compositie van de voormalige gitarist van Fleetwood Mac Danny Kirwan, is een enigszins onheilspellende semi instrumental met alleen backingvocals en een prachtige orgelsolo. Na de ‘golvende’ orgeltonen en de drums en percussie in het funky Congo Square van Sonny Landreth, is in de prachtige slowblues Wandering eye, met de blazerssectie The Alabama Horns, duidelijk te horen dat de oude Fleetwood Mac destijds de inspiratiebron was voor John the Revelator. Prachtige lyrische gitaarsolo’s en de stem van Tom Huissen die hier en daar grote gelijkenis vertoont met die van Peter Green. In het lichtelijk psychedelische Talk to your lawyer speelt de slide van Paul Dammers een fraaie rol. Na de ‘slepende’ gitaar en de enigszins bezwerende zang wordt het album afgesloten met een indrukwekkende versie van The green manalishi, de hit van Fleetwood Mac uit 1970.
Conclusie: John the Revelator bewijst dat ze na bijna een halve eeuw nog springlevend zijn en er toe doen. Een in de blues gewortelde band met doorgewinterde musici waarop Nederland trots mag zijn. The Blue Skin Album is een prachtplaat die nog vaak in mijn cd speler te vinden zal zijn.
Tracks:
- A woman knows
- Sensitive kind
- Dee
- Under the bridge
- Danny’s chant
- Congo Square
- Wandering eye
- Talk to your lawyer
- I don’t wanna lose you right now
- The green manalishi
Line up:
- Tom Huissen – zang, basgitaar
- Frans ten Kleij – solo- & rhythm gitaar, mondharmonica
- Cor Dijkhuizen – drums
- Erwin Aubroeck – hammond orgel, elektrische en akoestische piano, strings, zang
- Paul Dammers – slide & rhythm gitaar, backing vocals (track 6)
- Bert Baars – tenor saxofoon (track 7)
- Jan Doedens – trompet (track 7)
- Henk Suurling – bas gitaar, tamboerijn (track 3), strings (track 4), backing vocals (track 5), percussie (track 6), drums, akoestische gitaar, strings (track 9), spooky backing vocals (track 10)
A Girl in Teen City – Oh Suzanna
De Amerikaans-Canadese singer-songwriter Suzie Ungerleider is in 1971 geboren in Northampton, Massachusetts. Ze groeide op in Vancouver, British Columbia en woont tegenwoordig in Toronto. Zij is sinds 1997 actief in de muziek onder haar alter ego Oh Susanna. Oh Suzanna is ook de titel van haar eerste ep met zeven songs die in 1997 verschijnt. Twee jaar later brengt zij haar debuutalbum Johnstown uit en toert ze met de Canadese singer-songwriters Veda Hille en Kinnie Starr door de VS en Canada onder de noemer ‘The scrappy bitches tour’. Daarna zien nog vijf albums het licht en deze maand verscheen A Girl in Teen City, het nieuwe album van Oh Suzanna.
Op A Girl in Teen City is Ungerleider weer verenigd met haar producer Jim Bryson, die ook haar vorige album Namedropper uit 2014 produceerde. Een geldinzamelingsactie was nodig om producer en studiomusici in te huren om zodoende Girl in Teen City op te kunnen nemen. Acht van de twaalf songs zijn geschreven door Ungerleider en de overige vier schreef ze samen met Salvador Giraud (Flashlights), Jim Bryson (Wolf boy en My boyfriend) en David Ozier (Thunderbird). Dankzij de crowdfunding weet Ungerleider zich op dit album omringd door de uitstekende studiomusici Eli Abrams (bas), Cam Giroux (drums), Gord Tough (gitaar) en Jim Bryson (gitaar, keyboards). De harmony vocals zijn van Holly McNarland, Gabrielle Giguere, haar zus Jessie en haar nicht Sofia.
De rode draad in het album is, zoals de titel al doet vermoeden, over haar jeugdjaren in het Canadese Vancouver. De songs variëren van mooie rustige liedjes zoals Flashlights, Lucky star en Walked all the way home, tot liedjes waarin het er iets steviger aan toe gaat (Getting ready en Thunderbird). In het poppy, lekker in het gehoor liggende My boyfriend, met vrolijke gitaren en harmony vocals, zingt Oh Susanna over een mislukt optreden van een band waar o.a. drummer Paul Brennan lid van was. En uitgerekend deze Paul Brennan mag in dit nummer de drums beroeren. Zowel in de rustige songs als in de uptempo nummers bewijst Oh Suzanna een uitstekende zangeres te zijn met een heldere stem die mij doet denken aan Tift Merritt (Wolf boy en Waiting for the blossoms) en Eilen Jewell (The darkroom at the school). Werkelijk heel mooi is haar zang in het met plechtige pianoklanken openende Puget sound. Een van de hoogtepunten is het slotnummer My old Vancouver. Weer heel mooi gezongen met alleen subtiele begeleiding op akoestische gitaar.
Conclusie: Oh Suzanna is een geweldige zangeres en dat bewijst ze nog maar weer eens op het album A Girl in Teen City. En lang leve de crowdfunding, want anders hadden we dit pareltje misschien nooit kunnen beluisteren.
Tracks:
- Flashlights
- Wolf boy
- Lucky star
- My boyfriend
- The darkroom at the school
- Getting ready
- Tickets on the weekend
- Walked all the way home
- Waiting for the blossoms
- Thunderbird
- Puget sound
- My old Vancouver