Nos da comrade – Peter Bruntnell
De Britse singer-songwriter Peter Bruntnell wordt op 26 januari 1962 geboren in Wellington (Nieuw Zeeland). In 1963 verhuist het gezin Bruntnell, oorspronkelijk afkomstig uit Wales, weer naar het Verenigd Koninkrijk en vestigt zich in Kingston Upon Thames. Later woont Peter Bruntnell ook nog enige tijd in Vancouver (Canada), maar begin jaren ‘90 keert hij weer terug naar de UK en vormt de band Milkwood. Maar al snel begint Bruntnell een solocarrière en maakt hij een aantal platen met Matt Backer en Felix Harper als de Peter Bruntnell Combination. In 1995 verschijnt van deze band het debuutalbum Cannibal. In de jaren daarna blijven er regelmatig albums verschijnen. In 2005 komt Ghost in a spitfire uit, een album dat door critici als een meesterwerk wordt beschouwd. Peter Bruntnell mag Peter Buck (REM), Willy Vlautin (Richmond Fountaine), Jay Farrar (Uncle Tupelo, Son Volt), John Murry en Kathleen Edwards tot zijn bewonderaars rekenen.
In 2016 verschijnt Nos da comrade, door Bruntnell zelf geproduceerd en opgenomen tussen februari en juni 2015 in zijn eigen huisstudio. Nos da comrade is geen Portugese titel maar betekent in het Welsh ‘goedenacht kameraad’. Nos da comrade is afgelopen maand ook in Nederland uitgebracht. Het album begint met de melodieuze Tom Petty achtige protestsong Mr. Sunshine, een protest tegen Donald Trump die een Schots vissersdorp liet ontruimen om er een golfbaan aan te leggen. Toen dit nummer werd opgenomen had Trump nog niet eens de nominatie voor president van de USA binnen. Een lekker begin van het album. End of the world is een mooi liedje, alleen zang en gitaar, over de virtuele wereld van internet. Het tempo gaat daarna omhoog in het lekker rockende Rain stars. De gitaristische gashendel in de stijl van Crazy Horse wordt vervolgens open getrokken in het bijna 9 minuten durende Yuri Gagarin, een song over een jongetje dat droomt dat hij Gagarin is, de Russische kosmonaut die in 1961 de eerste mens in de ruimte was. Na het ingetogen en lichtelijk psychedelische Dance of the dead, volgt het iets stevigere Where the snakes hang out, met een strakke ritmesectie en mooie backingvocals. Fishing the flood plain is een fraaie gitaarpopsong over de wateroverlast in Somerset van de winter van 2013-2014. Peak operational is weer stevige powerpop en de folky ballad Long way from home is een song over nostalgie. Lekker melodieus gitaarwerk is te horen in het uptempo Long way down from a cloud. Het album eindigt subtiel met het trieste liefdesliedje Caroline.
Conclusie: We hebben er in Nederland een jaar op moeten wachten, maar nu is het mooie album Nos da comrade gelukkig ook hier verschenen. Het was het wachten waard. Een fraai album.
Tracks:
- Sunshine
- End of the world
- Rainstars
- Yuri Gagarin
- Dance of the dead
- Where the snakes hang out
- Fishing the flood pain
- Peak operational condition
- Long way from home
- Long way down from a cloud
- Caroline
Line up
- Peter Bruntnell – zang, gitaar
- Mick Clews – drums
- Peter Noone – bas
- James Walbourne – gitaar
- Dave Little – gitaar
- Dai Godwin – backing vocals
- Peter Linnane - strings
The last days of Oakland – Fantastic Negrito
Fantastic Negrito (1968), geboren als Xavier Amin Dphrepaulezz, is een Afro Amerikaanse singer-songwriter wiens muziek geworteld is in de blues, soul, R&B, funk en rock. Negrito is het achtste van de vijftien kinderen. Zijn vader is een diep gelovige Somalische moslim die zeer streng was voor zijn kinderen. Als hij 12 jaar is verhuist het gezin van Negrito naar Oakland, California. Maar het leven van Negrito gaat niet over rozen. Zo handelt hij o.a. op jonge leeftijd al in drugs. Na het beluisteren van het album Dirty mind van Prince en het feit dat hij hoorde dat Prince zichzelf leerde spelen, gaat hij ook zelf met het leren muziek maken aan de slag. In 1996 komt onder de naam Xavier zijn eerste album The X Factor uit. In 1999 krijgt Negrito een bijna fataal auto-ongeluk en ligt drie weken in coma. De carrière van Negrito komt echter niet goed van de grond en in 2007 besluit hij te stoppen met het maken van muziek. Maar de geboorte van zijn zoon in 2014 zorgt er voor dat hij de muzikale draad weer oppakt. In 2015 wint hij de NPR’s Tiny Desk Contest en in 2016 brengt hij het album The last days of Oakland uit. Dit album wordt lovend ontvangen en The Times en The Guardian waarderen het album met vier sterren. In februari jl. ontvangt Negrito voor The last days of Oakland een Grammy Award voor Best Contemporary Blues Album.
Op 30 juni jl. kwam er een reissue uit van The last days of Oakland. Deze reissue bevat naast de originele tracklist ook twee nieuwe, nooit uitgebracht songs. Het album ademt blues en soul met punk invloeden en verhaalt over de grimmigheid, armoede en racisme. Het album begint stevig met de stomping soulblues Working poor gevolgd door de indringende soulblues About a bird, met de klagende stem van Negrito en lekkere backingvocals. Scary woman is een funky uptempo bluesrocker met een ‘jagende’ ritmesectie. Rassenonderdrukking is het thema in Interlude 1 – What would you do en The nigga song. De enige cover op het album is Lead Belly’s In the pines. Heel mooi vertolkt door Negrito en zijn band. Het fel rockende Hump thru the winter, met wederom de indringende zang en de strakke ritmesectie, vertoont duidelijke invloeden van Led Zeppelin en The Black Keys. Lost in the crowd doet me denken aan Jack White. Een fel nummer met mooie piano-intermezzo’s. In het jazzy Sly & the Family Stone achtige The worst wordt het kapitalisme gehekeld en in het prachtig gezongen stevige en van mooie intermezzo’s voorziene Rant rushmore stelt Negrito de corruptie aan de kaak. Het prijsnummer is de schitterende soulballad Nothing without you. Uitstekende zang, keys en korte scherpe gitaarsolo. De twee nieuwe nooit eerder uitgebrachte tracks Push back en The shadows sluiten helemaal aan op de eerdere nummers. Stevig, strakke ritmesectie, indringende zang, handclapping en een mooie orgelsolo in het slotnummer.
Conclusie: The last days of Oakland is een zeer sterk album. Uitstekende hedendaagse (soul- rock)blues.
Tracks:
- Intro – The last days of Oakland
2. Working poor (explicit)
3. About a bird
4. Scary woman
5. Interlude 1 – What would you do
6. The nigga song
7. In the pines (Oakland)
8. Hump thru the winter
9. Lost in a crowd
10. Interlude 2 – El Chileno
11. The worst
12. Rant rushmore
13. Nothing without you
14. Push back
15. The shadows
Line up
- Fantastic Negrito – zang, gitaar, piano
- Lionel Holoman – orgel, piano
- Masa Kohama – gitaar
- Colin Linden – slide gitaar
- Omar Maxwell – drums
- Cornelius Mims – bas
- Tomas Salcedo – gitaar
- Sagit Shir – zang
- Madeline Tasquin - zang
Two – Dan Raza
Dan Raza is een jonge Britse singer songwriter met Indiaas bloed die opgroeit in de zgn. home counties, de graafschappen die aan Londen grenzen. Raza beweegt zich vooral in de folkroots scene en hij heeft al een behoorlijke reputatie opgebouwd, niet alleen in Engeland maar ook daarbuiten. Hij treedt solo op en was openingsact voor o.a. Joan Armatrading, Badly Drawn Boy, Alejandro Escovedo, Cara Dillon, Mary Gauthier, Chris Farlowe, Slaid Cleaves en The Sadies.
Een ontmoeting tijdens een gig in 2012 met multi-instrumentalist Charlie Hart leidt tot het debuutalbum van Dan Raza. Charlie Hart, bekend als producer van o.a. Ian Dury, Ronnie Lane, Eric Clapton en Mose Allison, produceert de eersteling van Raza. Op dit album wordt Raza bijgestaan door gerenommeerde musici als Geraint Watkins (Van Morrison, Paul McCartney, Bill Wyman), BJ Cole (Dolly Parton, Bert Jansch), Steve Simpson (Eric Bibb, Ronnie Lane), Frank Mead ( Albert King, Eric Clapton, Bill Wyman) en Mosi Conde (Mory Kante, Salif Keita). Dit debuut werd alom geprezen. Slaid Cleves roemde hem als een van de beste supportacts die hij de laatste jaren heeft gezien. Volgens Chris Farlowe is hij een groot jong talent en Gareth Lloyd van de BBC bestempelde hem als fantastisch en absoluut briljant. In de songs van Raza zijn literaire invloeden van schrijvers als Ben Okri te horen en hij is ook beïnvloed door de kunstschilder Marc Chagall.
Begin de maand verscheen Two, het nieuwe album van Dan Raza. Op dit album heeft Raza ook weer de hulp ingeroepen van een groot aantal gastmusici. Het album opent met de mooi gezongen ballad Silent’s the night wind, gevolgd door de uptempo folkrocker Payday. Mooie pianoklanken kondigen daarna de ballad Old ways aan. De countryrocker Midnight and the wine, met de pedal steel van BJ Cole heeft duidelijke invloeden van Gram Parsons en Ryan Adams, terwijl de geest van Nick Drake rond waart in de korte ballad Still can’t believe you’re gone. Stevig drumwerk en viool geven het vrolijke folky Don’t shoot the stars down extra kleur. Een pareltje is de sfeervolle ballad Where the river’s divide, waarin Raza wederom bewijst over een mooie tenorstem te beschikken. De begeleidingsband schittert in Shadowlands, een prachtige ‘jagende’ Nick Cave achtige folksong. Mandoline, banjo en piano betoveren Back down the hill en Stars that shine is weer een gevoelige, ingetogen gezongen ballad met die heerlijke pedal steel. De vrolijkheid spat er van af in de lekkere uptempo folkrocksong Drifting, met banjo, viool, whistle en producer Charlie Hart op accordeon. Het album sluit rustig af met folky ballad Galway lights.
Conclusie: Dit was mijn eerste kennismaking met Dan Raza en daar heb ik een heel lekker gevoel aan over gehouden. Mede dankzij die uitstekende begeleiders heeft Dan Raza met Two een heel mooi album het licht doen zien. Dit smaakt naar meer.
Tracks:
- Silent’s the night wind
- Payday
- Old ways
- Midnight and the wine
- Still can’t believe you’re gone
- Don’t shoot the stars down
- Where the rivers divide
- Shadowlands
- Back down the hill
- Stars that shine
- Drifting
- Galway lights
Line up
- Dan Raza – vocals, gitaar, banjo
- Geraint Watkins – orgel, piano
- BJ Cole – pedal steel
- Andy Dewar en Jamie Shaw – drums
- Alan Gibson – bas, piano, blazers
- Guy Farrow – bas
- Lawrie Wright – piano
- Steve Simpson – mandoline
- Dave Nicols en Lyle Zimmerman – gitaar
- Frank Mead – fluit, whistle
- Greg Holme – pedal steel
- Barbara Bartz – viool
- Maria Rivington, James Hayto en Des Horsfall – backing vocals
- Charlie Hart – accordeon
I’ll take you there – An all-star concert celebration – Mavis Staples
Mavis Staples draait al heel lang mee in de muziekscene. De op 10 juli 1939 in Chicago geboren Amerikaanse soul- en gospelzangeres begint al op jonge leeftijd met haar vader Roebuck ‘Pops’ Staples, haar zus Cleotha en haar broer Pervis met zingen in lokale kerken. In 1956 scoren ze als The Staple Singers een hit met Uncloudy day. Als Mavis in 1957 klaar is met haar opleiding op de High School gaan The Staple Singers op tournee. Vader ‘Pops’ raakt helemaal in de ban van de boodschap van dominee Martin Luther King. De Staple Singers beginnen protestliederen te schrijven en te zingen en de groep krijgt de bijnaam ‘God’s greatest hitmakers’ en zij worden de meest spectaculaire en invloedrijke gospelgroep voor de vrijheidsbeweging in die jaren.
In 1969 komt het eerste soloalbum van Mavis Staples uit. Begin jaren ’80 raakt Mavis in financiële problemen maar ze krijgt van Prince, die haar zeer bewondert, een zevenjarig platencontract aangeboden bij zijn platenmaatschappij Paisly Park, maar commercieel succes blijft helaas uit. In 1996 neemt ze het album Spirituals & Gospel op, een tribute aan Mahalia Jackson. Deze eeuw verschijnen er nog vijf albums van Mavis Staples. Het album You are not alone uit 2010 levert Staples een Grammy Award op voor beste americana album.
Op 10 juli 2014 werd Mavis Staples 75 jaar en ter ere hiervan werd er op woensdag 19 november 2014 een speciaal concert gegeven in het Audiotrium Theatre in Chicago. Mavis Staples werd daar in het zonnetje gezet door een groot aantal gerenommeerde muzikanten en een fantastische all-star band. De opnamen van dit concert werden vorige maand uitgebracht op dvd (met twee bonustracks), cd en vinyl.
Joan Osborne bijt op cd 1 het spits af met You’re drving me (to the arms of a stranger), waarna Keb Mo’ het stokje overneemt met Heavy makes you happy. Ook bij I ain’t raisin’ no sand van Otis Clay vliegen de soulvolle spetters er van af. Buddy Miller tovert ons pure gospel voor met lekkere gitaarbreaks. Betoverend mooi zingt Patty Griffin vervolgens de gospelballad Waiting for my child to come home en Emmylou Harris geeft een prettige uptempo countrytintje aan Far celestial shore. De funk slaat vervolgens weer toe in het door Michael Mcdonald uitbundig gezongen Freedom highway. Prachtig is Curtis Mayfield’s People get ready, door Glen Hansard en mooie backingvocals. Mavis vecht daarna een spannend vocaal duel uit met Aaron Neville in Respect yourself, de klassieker van The Staple Singers. Ryan Bingham met achter zich de fantastische all-star band maakt van If you’re ready (come go with me) een opwindend feest. Hope in a hopeless world rockt met Widespread Panic, de band uit Athens, Georgia, als een soultrain. Heerlijk die keys! Keys die ook volop aanwezig zijn in de gospelblues Grandma’s hands, door singer-songwriter Grace Potter soms ingetogen en dan weer zeer uitbundig gezongen. Cd 1 eindigt met Eyes on the prize, een oude folkssong ten tijde van de American Civil Rights Movement, door velen op plaat gezet, waaronder Pete Seeger, Bruce Springsteen, Joss Stone en uiteraard Mavis Staples. Countryzanger Eric Church geeft er hier zijn eigen funky met blazers versierde stevige invulling aan.
Cd 2 opent indrukwekkend met Wade in the water door een zeer geïnspireerd zingende Taj Mahal en dat geldt daarna ook voor de onlangs overleden Gregg Allman met Have a little faith. Dan eist Mavis Staples zelf alle aandacht op. Eerst in Turn me around in een duet met Bonnie Raitt en daarna samen met Gregg Allman, Taj Mahal, Aaron Neville en Bonnie Raitt in een hartverscheurend mooie versie van het aloude Will the circle be unbroken. Heel apart is Slippery people van The Talking Heads. Ik ben er van overtuigd dat David Byrne zijn zegen heeft gegeven aan deze spetterende uitvoering van Mavis met Win Butler van Arcade Fire en diens echtgenote Régine Chassagne. Samen met Jeff Tweedy zingt Mavis dan de soulballad Your are not alone, het titelnummer van Mavis’ album uit 2010 dat ook door Tweedy werd geproduceerd. I’ll take you there zal Mavis met The Staple Singers ongetwijfeld vaak hebben gezongen en ze brengt geeft hier solo een zeer indringende ruim tien minuten durende vertolking die terecht veel applaus oogst. Maar het absolute hoogtepunt van het concert is het slotnummer, de ronduit verpletterende uitvoering door de hele crew van The weight, de klassieker van The Band. Een perfecte afsluiter.
Conclusie: Je kunt bij het album I’ll take you there alle superlatieven uit de kast trekken maar dan kom je nog woorden te kort om de loftrompet over dit fabuleuze album te steken. Er moet heel wat gebeuren wil er dit jaar nog een album verschijnen dat Mavis Staples van de eerste plaats van mijn eindejaarslijst van 2017 wil verdringen.
Tracks cd 1:
- You’re driving me (to the arms of a stranger) – Joan Osborne
- Heavy makes you happy – Keb’ Mo’
- I ain’t raisin’ no sand – Otis Clay
- Woke up this morning (with my mind on Jesus) – Buddy Miller
- Waiting for my child to come home – Patty Griffin
- Far celestial shore – Emmylou Harris
- Freedom highway – Michael Mcdonald
- People get ready – Glen Hansard
- Respect yourself – Mavis Staples & Aaron Neville
- If you’re ready (come go with me) – Ryan Bingham
- Hope in a hopeless world – Widespread Panic
- Grandma’s hands – Grace Potter
- Eyes on the prize – Eric Church
Tracks cd 2:
- Wade in the water – Taj Mahal
- Have a little faith – Gregg Allman
- Turn me around – Mavis Staples & Bonnie Raitt
- Will the circle be unbroken – Taj Mahal, Gregg Allman, Aaron Neville, Mavis Staples & Bonnie Raitt
- Slippery people – Mavis Staples, Win Butler & Régine Chassagne
- You are not alone – Mavis Staples & Jeff Tweedy
- I’ll take you there – Mavis Staples
- The weight – Mavis Staples & everybody
Line up All Star Band:
- George Marinelli en Rick Holstrom – gitaar
- Jason Mingledorff – saxofoon
- Bobby Campo – trompet
- Mark Mullins – trombone
- Matthew Rollings en Michael Bearden – keyboards
- Sonny Emory en Stephen Hodges – drums
- Tony Carpenter – congas en percussie
- Donny Gerrard, Kelly Hogan, Alfreda McCrary, Ann McCrary, Regine McCrary – backing vocals
Incompatible things – Dick LeMasters
De Amerikaanse singer-songwriter en gitarist Dick LeMasters is geboren en getogen in Beaumont Texas. Hij luistert in zijn jeugd naar de muziek van artiesten uit deze regio zoals Johnny Winter, Edgar Winter en Janis Joplin. Zijn muzikale favorieten zijn Jerry Jeff Walker, Joe Ely, Ray Wylie Hubbard, Steve Earle, Guy Clark en John Hiatt. De invloeden van deze Texanen hoor je, naast rock en blues, in zijn originele muziek.
Sinds 2009 treedt LeMasters op in zuid oost Texas (de Beaumont area) zowel solo, of als duo met zijn maat Douglas Greer en ook met zijn band “Longneck Road” (met bassist Ron Arceneaux en drummer Adam King). Longneck Road stond in het voorprogramma van o.a. The Charlie Daniels Band, Ronnie Milsap, John Anderson, Chuck Berry, Wayne Toups & Zydecajun en Django Walker. Solo opende LeMasters o.a. voor Paul Thorn, Thom Shepherd, Shinyribs, Brian Keane en John Evans. Vanaf 2015 treedt Dick LeMasters samen met Douglas Greer ook regelmatig op in Nederland.
In 2009 verscheen Texas rock, het debuutalbum van Longneck Road. Het eerste soloalbum van Dick LeMasters, One bird, two stones, ziet in 2014 het licht en een jaar later zijn tweede soloalbum Gasoline & fire.
In februari 2017 bracht LeMasters zijn 3e soloalbum uit. Dit album, Incompatible things is weer een akoestisch album met tien nieuwe songs, waarop LeMasters wordt bijgestaan door Douglas Greer en Mickey Rouse. De meeste songs laten een uitstekend, vaak ingetogen zingende LeMasters horen die zichzelf subtiel op de akoestische gitaar begeleidt. Soms gaat het tempo iets omhoog zoals in To the wind en Sands of time en dan wordt de zang iets uitbundiger. Heel mooi is Laguna madre met de sfeervolle backingvocals van Douglas Greer en die backing vocals geven A few words now & then ook net een extra tintje. In mooi verstilde liedjes als She lights up en Sunday morning is duidelijk te horen dat John Hiatt een van de inspiratiebronnen is van LeMasters. Bijna alle songs hebben vooral een groot Guy Clark gehalte. Fences wordt ‘versierd’ met een mooie korte akoestische gitaarsolo.
Conclusie: Met Incompatible things heeft Dick LeMasters zijn fans weer verrast met een mooi akoestisch luisteralbum met sfeervolle en intieme americana. De betreurde grootheid Guy Clark heeft zijn opvolger gekregen.
Tracks:
- Incompatible things
- To the wind
- Laguna madre
- Make a grown man sigh
- She lights up
- Sunday morning
- A few words now & then
- Fences
- Sands of time
- Heathen in your midst
Line up:
- Dick LeMasters – zang en gitaar
- Douglas Greer – backing vocals
- Mickey Rouse – staande bas
Unplugged in Belgium – Zak Perry & Vern Vennard
Singer-songwriter gitarist en producer Zak Perry is geboren op 31 oktober 1961 in Fort Madison, Iowa. Zijn jeugd brengt hij door in St. Charles, Missouri. Als gevolg van zijn muzikale aspiraties leidt hij vervolgens een soort nomadenbestaan en dat brengt hem naar New York City, Memphis Tennessee, Austin Texas en San Diego California. Tegenwoordig woont hij in Galveston, Texas.
Zak Perry’s eerste band is Zakenger en hij is nu al weer zo’n 15 jaar de voorman van The Zak Perry Band, een southern soul en (blues) rock band, die verder bestaat uit Vern Vennard (slide gitaar, B3 orgel), Jason Charron (drums) en Chris Hughes (bas). The Zak Perry Band, die wel wordt vergeleken met bands als Gov’t Mule en Lynyrd Skynyrd, stond in het voorprogramma van o.a. Cheap Trick, The Outlaws, Derringer, Blackfoot en Survivor. Vorig jaar toerde Zak Perry voor het eerst door Europa. Eind maart van dit jaar toerde hij door Frankrijk en Nederland (Rotterdam).
Op 10 september 2016 trad Zak Perry op in België in The Blues Sphere Bar in Luik. Van dit optreden verscheen in maart jl. de cd Unplugged in Belgium. Het betrof een akoestisch concert, waarbij Zak Perry slechts begeleid werd door gitarist Vern Vennard en percussionist Filipe Passos Cat Frazāo. Op het album staan negen eigen composities en twee covers. De songs variëren van rustig, ingetogen en mooi melodieus akoestisch gitaarwerk (Guitars & dogs, The weight of love, A song for you), tot liedjes die wat feller zijn met gitaarsolo’s en de gedreven zang van Zak Perry (Daydream braid, All that I can be). Perry en Vennard vullen elkaar prachtig aan in hun gitaarspel en de backing vocals van Vennard zijn mooi in You never do. Een van de twee covers is It makes no difference van The Band. De vertolking van deze compositie van Robbie Robertson is zeer fraai, met subtiel gitaarwerk en de zang van Perry die soms verdacht veel lijkt op die van Rick Danko. Opwindend is de gospelachtige countryblues Lord comes stompin’. Het album eindigt met een fraaie en aparte versie van het door Fred Neil geschreven en van Harry Nilsson bekende Everybody’s talking. Het nummer begint ingetogen en gaat tegen het einde over in Dear prudence van The Beatles. Een mooi slot van zeven minuten.
Conclusie: Unplugged in Belgium laat muzikanten horen die er tijdens dit intieme concert duidelijk zin in hadden en muzikaal uitstekend op dreef waren. Mooie akoestische americana.
Tracks:
- Broken glass parade
- Guitars & dogs
- The weight of love
- It makes no difference
- Daydream braid
- Endless fall
- Lord comes stompin’
- A song for you
- You never do
- All that I can be
- Everybody’s talking
Line up:
- Zak Perry – leadzang, akoestische gitaar
- Vern Vennard – akoestische gitaar, backing vocals
- Filipe Passos Cat Frazāo – cajon (handtrommel) en percussie
Red hot, a Memphis celebration of Sun Records – Diverse artiesten
Sun Records is een van de meest legendarische platenlabels in de muziekgeschiedenis. Het label wordt in 1952 in Memphis Tennessee opgericht door Sam Phillips, de ontdekker van Elvis Presley. Sun Records is het label van artiesten als Elvis Presley, Carl Perkins, Johnny Cash, Roy Orbison en Jerry Lee Lewis. Een bekende producer in de jaren ‘50 bij Sun Records is Jack Clement. De kleine Sun Studio aan Union Avenue was de geboorteplaats van de vroege rock ‘n ‘ roll. Elvis Presley neemt er zijn eerste plaatje op en de sound van Sun (country, blues, gospel, rockabilly en R&B) verandert de hele muziekgeschiedenis.
Deze maand kwam het album Red hot, a Memphis celebration of Sun Records uit, een tributealbum aan het beroemde Sun label. Een (huis)band bestaande uit Luther Dickinson (gitaar), John Paul Keith (gitaar), Cody Dickinson (drums), Amy LaVere (bas) en Rick Steff (keys) brengt samen met een aantal andere artiesten een ode aan een aantal grote artiesten die hun roem hebben vergaard op het Sun label. De opbrengsten van dit album gaan naar het St. Jude Children’s Research Hospital.
Het album wordt ontspannen geopend door singer-songwriter John Paul Keith met Red cadillac and a black moustache, een lekker rockabilly nummer dat in 1973 door Warren Smith op de plaat werd gezet. Ook Brian Setzer en Bob Dylan hebben dit nummer ooit opgenomen. Sure to fall is daarna een echte tearjerker van Carl Perkins uit 1955, hier vertolkt door singer-songwriter Valerie June uit Memphis Tennessee. De rockabilly slaat vervolgens weer toe in het door de uit Perryville Arkansas afkomstige Shawn Camp in Lonely weekends, ooit door Charlie Rich, Waylon Jennings en Brian Setzer op de plaat gezet. Ways of a woman in love, een countrysong geschreven door Charlie Rich en opgenomen door Johnny Cash in 1958, wordt mooi vertolkt door de in Moscow Tennessee geboren singer-songwriter Bryan Hayes. De huisband is in grote vorm als ze Chuck Mead begeleiden in Red hot, de overbekende rockabilly song van Billy ‘the kid’ Emerson uit 1955 en ook bekend van o.a. Billy Lee Riley & the Little Green Men (1957) en Ronnie Hawkins (1959). Blueszanger Bobby Rush uit Homer Louisiana brengt zijn eigen Tough titty. Na deze prachtige slowblues brengt zangeres en bassiste Amy LaVere uit Memphis Tennessee een jazzy vertolking van Ten Cats down van The Miller Sisters uit 1956. De sfeer van Jerry Lee Lewis is volop aanwezig in diens pianoboogie High school confidential door Jimbo Mathus, zanger gitarist van de swingband Squirrel Nut Zippers uit North Carolina. Countryblues gitarist Alvin Youngblood Hart brengt een lekkere versie van Folsom prison blues, de klassieker van Johnny Cash uit 1955. Het album wordt besloten met twee versies van Howlin’ Wolf’s Moanin’ at midnight. In ruim minuten schotelen de producer van dit album Luther Dickinson, oprichter van The North Mississippi Allstars en ook nog enige tijd lid van The Black Crows, en gitarist Lightnin’ Malcolm de luisteraar een dampende versie voor.
Conclusie: De magie van Sun Records gaat hopelijk nooit verloren en met het tributealbum Red hot, a Memphis celebration of Sun Records wordt deze magie opnieuw leven ingeblazen. Een heel mooie ode.
Tracks:
- Red Cadillac and a black moustache – John Paul Keith
- Sure to fall – Valerie June
- Lonely weekends – Shawn Camp
- Ways of a woman in love – Bryan Hayes
- Red hot – Cast of Sun Records feat. Chuck Mead
- Tough titty – Bobby Rush
- Ten cats down – Amy LaVere
- High school confidential – Jimbo Mathus
- Folsom prison blues – Alvin Youngblood Hart
- Moanin’ at midnight – Luther Dickinson
- Moanin’ at midnight – Luther Dickinson (bonus track)
Still testifying – My Darling Clementine
Michael Weston King (Derbyshire 11 november 1961) is een succesvolle singer-songwriter die op zijn 16e naar Liverpool vertrekt waar hij in de postpunkscene in een aantal bands speelt. Midden jaren ’80 wordt hij beïnvloed door Amerikaanse band als R.E.M., Green on Red, The Dream Syndicate en The Triffids en door deze band raakt hij geïnteresseerd in de muziek van Gram Parsons, Hank Williams, The Byrds, Lyle Lovett, Dwight Yoakam en Nanci Griffith. King wordt lid van de countryrockband Gary Hall and The Stormkeepers tot deze band in 1991 uiteenvalt. In 1992 formeert hij de alt. countryband The Good Sons waarmee hij vier albums opneemt. King heeft ook tien soloalbums op zijn naam staan. Hij heeft o.a. samengewerkt met Chris Hillman, Ron Sexsmith, Jackie Leven en Townes van Zandt die ook Weston’s song Riding the range heeft opgenomen.
Lou Dalgliesh, is een gevierde Britse zangeres die o.a. samenwerkte met Elvis Costello, Bryan Ferry en het Brodsky Quartet. Van 1993 tot 2000 brengt zij vier albums uit, waaronder het bekende Live at Ronnie Scotts. Dalgliesh is ook te bewonderen in het door haar geschreven toneelstuk They call het Natasha, een verhaal van obsessie en verbeelding, gebaseerd op een reeks songs van Elvis Costello die voor het eerst op het Festival van Edinburgh werd uitgevoerd.
Het echtpaar Michael Weston King en Lou Dalgliesh vormt sinds 2010 samen het in Birmingham opgerichte duo My Darling Clementine. In 2011 wordt hun eerste album How do you plead? uitgebracht. In 2012 winnen ze The Americana Music Artist of the Year tijdens de British Country Music Awards. In dat jaar wordt ook hun eerste single 100.000 Words uitgebracht. Het tweede album van de band The reconciliation? verschijnt in 2013.
In 2014 gaf My Darling Clementine in het Vereniging Koninkrijk onder de noemer ‘The other half’ een aantal shows met misdaadauteur Mark Billingham, waarvan in 2015 ook een album met die titel verscheen, met o.a. gastopredens van acteur David Morrissey, zanger Graham Parker en het Brodsky Quartet.
Deze maand verscheen Still testifying, het nieuwe album van My Darling Clementine. Op dit album is weer duidelijk te horen dat de band oorspronkelijk is begonnen met een eerbetoon aan de grote Amerikaanse duo’s uit de jaren ’60 en ’70, zoals Tammy Wynette & George Jones, Johnny Cash & June Carter en Dolly Parton & Porter Wagoner. King en Dalgliesh worden op Still testifying begeleid door gerenommeerde Britse musici als b.v. gitarist Martin Belmont (Graham Parker & The Rumour, Nick Lowe, Elvis Costello), bassist Kevin Foster (Ducks Deluxe, Jackie Leven), drummer Neil Bullock (Chuck Berry, Ronnie Scott) en organist en accordeonist Geraint Watkins (Bill Wyman’s Rhythm Kings, Dave Edmunds, Van Morrison, Paul McCartney, Mark Knopfler).
De opener The embers & the flame is een lekkere uptempo countrysong met fijne blazers en zang in de beste traditie van Dolly Parton & Porter Wagoner. In de ballad Eugene is de gevoelige zang van Dalgliesh te horen en de begeleidingsband is lekker op dreef in Your’s is the cross that I still bear. Na de tranentrekkende ballad Since I fell for you gaat het er steviger aan toe in There’s nothing you can tell me, met afwisselende zang van Dalgliesh en King. Jolene’s story is weer een prachtige countryballad. Mooi gitaarwerk en drumwerk zoals dat op meerdere songs van Roy Orbison is te horen. In de ‘slepende’ countryballad Friday night, Tulip Hotel is Geraint Watkins te horen op accordeon. Subtiele blazers, orgel, piano en mooie bastonen van Kevin Foster vullen de afwisselende zang van Dalgliesh en King mooi aan in Just a woman. Lekker is de ‘driving’ saxofoon in de countryrocker Tear stained smile. Een van de prijsnummers is de countryballad Two Lane Texaco. Mooi pianospel, prachtige duozang en heerlijke blazers. het album wordt teder en in stijl afgesloten met Shallow. Gevoelige duozang met akoestische gitaar.
Conclusie: Still testifying is een heel mooi album. Country en americana van grote klasse.
Tracks:
- The embers & the flame
- Eugene
- Yours is the cross that I still bear
- Since I fell for you
- There’s nothing you can tell me (that I don’t already know)
- Jolene’s story
- Friday night, Tulip Hotel
- Just a woman
- Tear stained smile
- Two Lane Texaco
- Shallow
Line up:
- Michael Weston King – zang, akoestische gitaar
- Lou Dalgleish – zang, piano, star trek lady
- Geraint Watkins – orgel, accordeon
- Martin Belmont – elektrische en bariton gitaar
- Kevin Foster – elektrische en akoestische bas
- Liam Grundy – piano, wurlitzer
- Neil Bullock – drums
- Bob Loveday – viool, viola, recorder
- Matt Holland – trompet, flugelhorn
- Nick Pentelow – sax, klarinet
- Andy Wood – trombone, euphonium
- Angie Pollock – backing vocals
- Oliver Darling – backing vocals
- Tuck Nelson – bongo’s, backing vocals, horse’s hooves
- Neil Brockbank – vibrafoon
- Mabel Dalgleish-King – recorder, klockenspiel, vocals
Hall of Fame Concert – The Marshall Tucker Band
Eind jaren 60 en vooral de jaren 70 van de vorige eeuw zijn de bloeitijd van de zgn. southern rock. In het zuiden van de VS ontstaan bands als The Allman Brothers Band, Lynyrd Skynyrd, Outlaws, Charlie Daniels Band, The Marshall Tucker Band, Atlanta Rhytm Section en Wet Willie.
Een van die southern bands is The Marshall Tucker Band, opgericht in 1972 in Spartanburg, South Carolina. De band bestaat dan uit zanger Doug Gray, leadgitarist, zanger Toy Caldwell, toetsenist, saxofonist en fluitist Jerry Eubanks, ritmegitarist George McCorkle, drummer Paul Riddle en bassist Tommy Caldwell. The Marshall Tucker Band (vernoemd naar een pianostemmer uit Spartanburg), krijgt een platencontract bij Capricorn Records en in 1973 verschijnt hun debuutalbum The Marshall Tucker Band. Hun meest succesvolle album is Carolina dreams uit 1977.
In 1980 komt bassist Tommy Caldwell bij een auto-ongeluk om het leven en neemt Franklin Wilkie zin plaats in. In de jaren 80 zijn er nog meer wisselingen in de samenstelling en in 1993 overlijdt ook medeoprichter en componist Toy Caldwell. The Marshall Tucker Band bestaat 45 jaar na hun oprichting nog steeds. De huidige bezetting bestaat uit zanger Doug Gray, toetsenist, saxofonist en fluitist Marcus James Henderson, de gitaristen Chris Hicks en Rick Willis, bassist Tony Black en drummer B.B. Borden.
Op 19 september 1995 geeft The Marshall Tucker Band een concert in The Memorial Auditorium in Spartanburg, South Carolina. In 2013 werd hiervan een album uitgebracht en vorige maand werd dit concert opnieuw op cd uitgebracht onder de titel Hall of Fame Concert. The Marshall Tucker Band werd tijdens dit concert bijgestaan door een keur aan bekende en bevriende artiesten.
Bij de opening van het concert heet de executive director van The Hall of Fame het publiek welkom en vraagt een applaus voor de 22 leden van The Marshall Tucker Band, waarna de band meteen hun grote hit Heard it in a love song inzet en waarvan het refrein massaal wordt meegezongen. Daarna volgt een spetterende versie van This ol’ cowboy, met Jimmy Hall van Wet Willie op harmonica, Charlie Daniels op fiddle, twee roffelende drummers, gitaarduels en fluitsolo’s. Charlie Daniels speelt vervolgens een spetterende vioolsolo en Ronald Radford een verschroeiende gitaarsolo op de instrumental Long hard ride. Prachtig is de steel gitaar in Desert skies en Jerry Eubanks heeft zijn fluit hier ingeruild voor de saxofoon. Searchin’ for a rainbow wordt opgedragen aan de gebroeders Toy en Tommy Caldwell. Een prachtige countryrocker met wederom een mooie steel van Radford, Charlie Daniels op fiddle en Jimmy Hall op mondharmonica. Extra drumkracht is hier van Butch Trucks van The Allman Brothers Band. Fire on the mountain was altijd een van mijn favoriete songs van The Marshall Tuckerband en is het enige nummer dat niet is geschreven door Toy Caldwell, maar door gitarist George McCorkle. Heerlijk nummer met die fluitsolo en de fiddle van Daniels, de steel, de slidegitaar en het orgel. Na de bijna een kwartier lange stomende uitvoering van 24 Hours at a time, met maar liefst twee saxofonisten, een drumsolo van Paul Riddle en gierende gitaren gaat het tempo iets omlaag in de countryballad In my own way met weer de bekende fluitsolo’s. In Ramblin’ rockt de band er ruim tien minuten op los en boksen vijf gitaristen tegen elkaar op. Een heel mooi akoestisch intermezzo is het aan Toy en Tommy Caldwell opgedragen Asking to much of you, waarin zanger Doug Gray slechts begeleid wordt door George McCorkle en Rusty Milner op akoestische gitaar. Het concert wordt besloten met de hit Can’t you see, waar naast Gray Jimmy Hall de leadvocals voor zijn rekening neemt.
Conclusie: The Marshall Tucker Band was altijd al een van mijn favoriete southern rockbands en het album Hall of Fame Concert bevestigt dit voor mij nogmaals. Southernrock van grote klasse.
Tracks:
- Heard it in a love song
- This ol’ cowboy
- Long hard ride
- Desert skies
- Searchin’ for a rainbow
- Fire on the mountain
- 24 Hours at a time
- In my own way
- Ramblin’
- Asking too much of you
- Can’t you see
Line up:
- Doug Gray – vocals all tracks
- Franklin Wilkie – bas (track 1, 9, 11)
- Rusty Milner – lead gitaar (track 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10)
- Gary Guzzardo – drums (track 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11)
- Paul Riddle – drums (track 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 11)
- Jerry Eubanks – fluit (track 1, 2, 6, 8), saxofoon (track 4, 7, 9), keys (track 5), orgel (track 6)
- George McCorkle – gitaar (track 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10)
- Tim Lawter – bas (track 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11)
- Charlie Daniels – fiddle (track 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9)
- Jimmy Hall – mondharmonica (track 2, 5, 6, 9), lead vocals (track 11)
- Hughie Thomasson – gitaar (track 2, 6, 7, 9)
- Stuart Swanlund – gitaar (track 2, 7, 9), slide (track 6)
- Ronald Radford – (steel) gitaar (track 3, 5, 6)
- Butch Trucks – drums (track 5, 6, 9), percussie (track 11)
- Jaimoe – percussie (track 5, 9)
- Chris Hicks – gitaar (track 7, 9)
- David Muse – saxofoon (track 7), keys (track 9), hammond (track 11)
Outlaw justice – Lightnin’ Malcolm
Lightnin’ Malcolm is een charismatische en energieke zanger/multi-instrumentalist uit Clarksdale, Mississippi. Hij speelt gitaar, bas, footdrums en mondharmonica en is dus kortom een One Man Band. De muziek van Malcolm is een mengeling van rauwe countryblues, funk, soul, rock, reggae, hiphop, West Afrikaanse tribale elementen, gospel en country. Zijn veelal melodieuze songs zijn gebaseerd op die van zijn helden Bob Marley, Sam Cooke, Hank Williams, Bob Dylan en Jimi Hendrix.
Lightnin’ Malcolm won The Blues Music Awards Best Debut Artist in 2009. In de bluesscene van Mississippi heeft hij naam gemaakt en heeft hij samen gespeeld met traditionele legendes als Hubert Sumlin, R.L. Burnside, Honeyboy Edwards, James Cotton, T. Model Ford en Charlie Musselwhite. Als hij niet in zijn eentje op het podium staat treedt hij als duo op met drummer Cedric Burnside, de kleinzoon van R.L. Burnside.
Zijn albums Renegade (2011) Rough out there (2013) en Foot Soldier (2016) werden over het algemeen positief ontvangen. In april jl. verscheen Outlaw justice, het nieuwe album van Lightnin’ Malcolm en op dit album is hij weer de One Man Band en speelt alle instrumenten zelf, met uitzondering van een aantal tracks waarop Trina Raimey drumt. Het album opent lekker broeierig en zompig met de bluesrocker Country store. Die lekkere zompige sfeer zet zich voort in Ain’t no place met een mooie gitaarsolo en in het uptempo rockende Big rock met pittig drumwerk van Trina Raimey. Man who ruled is een fraaie ballad met ingetogen zang en een lyrische gitaarsolo. Rudimentaire rauwe ‘spoken’ countryblues is het met een harmonica versierde Nuclear fallout cave. Malcolm neemt de slide ter hand in Cold blooded killer terwijl hij melodieus zingt achter de hamerende drums. Na het goede gitaarwerk in het enigszins bezwerende Master’s hand, de slepende harmonica in Mighty thin belanden we in de gospelachtige sfeer van de countryblues High water. De countrysfeer overheerst in het prettig in het gehoor liggende Last cowboy outlaw. In de snelle talking blues Justice department is duidelijk te horen dat Bob Dylan een van de helden is van Malcolm, zeker als de mondharmonica er bij komt. Een van de mooiste nummers op het album is het instrumentale Oonada, waarin Malcolm toont een uitstekend gitarist te zijn met soms subtiel fingerpicking gitaarspel. In het funky Just my job, met fel slidespel, zijn zydeco en texmex invloeden te horen. Het slotnummer Terror waves is een totaal van de rest afwijkend nummer met veel geluiden en een tirade afstekende Malcolm.
Conclusie: Outlaw justice is een lekker zompig blues(rock)album met een vette groove van authentieke muziek met invloeden uit alle windstreken. Lightnin’ Malcolm heeft bovendien een stem waar de nodige soul in zit.
Tracks:
- Country store
- Ain’t no place
- Big rock
- Man who ruled
- Nuclear fallout cave
- Cold blooded killer
- Master’s hand
- Mighty thin
- High water
- Last cowboy outlaw
- Justice department
- Oonada
- Just my job
- Terror waves