Gerritschinkel.nl Columns & meer

15okt/170

Their satanic majesties request – The Rolling Stones

1967. The Summer of Love. San Francisco was de hoofdstad van de popwereld. Vijftig jaar geleden alweer en dat wordt dit jaar volop gevierd. In 1967 verschenen legendarische albums. Een greep uit het grote aanbod: Sgt. Pepper’s lonely hearts club band (The Beatles), Disraeli gears (Cream), Surrealistic pillow (Jefferson Airplane), The Doors (The Doors), Axis bold as love en Are you experienced? (The Jimi Hendrix Experience), The piper at the gates of dawn (Pink Floyd), Forever changes (Love), The Velvet Underground (The Velvet Underground & Nico). Veel van de nu legendarische popalbums van 50 jaar geleden werden dit jaar opnieuw uitgebracht. Geremasterd, in prachtige boxsets met mooie boekwerken, niets is te dol. En de fans kopen het.

Van The Rolling Stones verschenen in 1967 twee albums, Between the buttons en Their satanic majesties request. Voor The Stones was 1967 een soort rampjaar. Mick Jagger, Keith Richards en Brian Jones moesten zich verantwoorden voor drugsbezit en waren meer in de rechtszaal te vinden dan in een muziekstudio. Maar in december 1967 zag Their satanic majesties request het licht. Veel critici zagen dit album als het antwoord van The Rolling Stones op Sgt. Pepper’s lonely hearts club band van The Beatles. Voor de Stones fans van het eerste uur (waar ik er een van ben) was het even schrikken toen dit album uitkwam. Schrikken is misschien niet helemaal het goede woord, maar wennen was het wel. De rauwe R&B had plaatsgemaakt voor experimenten en psychedelica. De klaphoes met die driedimensionale foto was trouwens prachtig en ik koester mijn oerexemplaar dan ook met liefde, maar dat terzijde.

Vorige maand verscheen er een (luxe) heruitgave van Their satanic majesties request. De originele songs zijn geremasterd, in mono en in stereo. En bij het beluisteren van vooral die nieuwe stereomixes in perfecte geluidskwaliteit gaat er toch een kleine wereld voor je open. Het album begint rommelig met Sing this all together. Community zang, mellotron en veel percussie. Maar in Citadel gaat het toch weer iets meer op het vertrouwde Stones geluid lijken, met een strakke ritmesectie en smerige gitaarlicks. Bassist Bill Wyman mag in zijn eigen compositie In another land de leadzang voor zijn rekening nemen. Veel geluidseffecten, een mooie akoestische gitaar van Keith Richard, de mellotron van Jones, de backingvocals van o.a. Ronnie Lane en Steve Marriott van The Small Faces en het snurken aan het eind. 2000 Man blijft een lekker nummer met de akoestische gitaren van Richards en Jones, de felle drums van Watts, de bonkende bas van Wyman en het orgel van Nicky Hopkins. De psychedelica slaat daarna keihard toe in het ruim 8 minuten durende Sing this all together (see what happens) met een keur aan instrumenten als fluit, mellotron, congas, tamboerijn, vibrafoon en harp waar Brian Jones zich helemaal uitleeft. She’s a rainbow werd een grote hit. Fraai pianospel van Nicky Hopkins en strijkersarrangementen van John Paul Jones, de latere bassist van Led Zeppelin. In The lantern is weer vuig gitaarwerk te horen en Gomper is weer een psychedelisch nummer met exotische geluiden. Een lekker nummer blijft 2000 Light years from home, met de fuzz bas van Richards, de dulcimer van Jones, het strakke drumwerk van Watts en de bezwerende zang van Jagger. Naast She’s a rainbow is dit het enige nummer dat The Rolling Stones ook soms op hun liverepertoire hebben staan. Het album eindigt weer rommelig met On with the show, met de soms geknepen zang van Jagger, maar met mooie harpsolo’s van Brian Jones.

Conclusie: Their satanic majesties request zal nooit een van mijn favoriete Stones albums worden, maar een herwaardering is, zeker gezien de superieure geluidskwaliteit, waardoor The Stones beter tot hun recht komen, op zijn plaats. Desondanks ben ik blij dat ze in 1968 weer de kant van de blues hebben gekozen.

Tracks (remastered 2017 stereo):

  1. Sing this all together
  2. Citadel
  3. In another land
  4. 2000 Man
  5. Sing this all together (see what happens)
  6. She’s a rainbow
  7. The lantern
  8. Gomper
  9. 2000 Light years from home
  10. On with the show

Line up:

  • Mick Jagger – lead vocals, backing vocals, percussie, maracas, glockenspiel, tamboerijn
  • Keith Richards – elektrische gitaar, backing vocals, akoestische gitaar, fuzz bas, bas
  • Brian Jones – mellotron, fluit, percussie, saxofoon, akoestische gitaar, vibrafoon, jew’s harp, brass, orgel, elektrische dulcimer, harp, harmonica, geluidseffecten,
  • Bill Wyman – bas, lead vocals (track 3), percussie, piano, orgel, mellotron, oscillator
  • Charlie Watts – drums, tamboerijn, percussie, conga’s tabla, claves
  • Nicky Hopkins – piano, orgel, harpsichord
  • John Paul Jones – strings
  • Ronnie Lane – backing vocals
  • Steve Mariott – backing vocals
  • Eddie Kramer – claves
9okt/170

A tribute to John D. Loudermilk – Various artists

De Amerikaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist John D. Loudermilk wordt op 31 maart 1934 geboren in Durham, North Carolina. Hij schrijft gedurende zijn leven een groot aantal country- en popsongs die vooral in de uitvoering van anderen in de jaren ’60 en ’70 grote hits worden. Artiesten die songs van Loudermilk op hun repertoire hebben zijn o.a. Stonewall Jackson, George Jones, Roy Orbison, Waylon Jennings, Johnny Cash, The Everly Brothers, The Allman Brothers Band, Jefferson Airplane, Perry Como, Jerry Lee Lewis, James Brown, The Animals, Petula Clark, Nina Simone, Sue Thompson en Nora Jones.

Loudermilk is een neef van Ira en Charlie Loudermilk, The Louvin Brothers. Zijn eerste hit schrijft Loudermilk in 1955, A rose and a baby Ruth’, en wordt een miljoenenhit voor George Hamilton IV. Onder het pseudoniem Johnny Dee neemt hij daarna zelf platen op. In 1957 scoort hij een bescheiden hit met Sittin’in a balcony, later ook opgenomen door Eddy Cochran. Later brengt Loudermilk nog meer platen uit, maar aangezien anderen meer succes hebben met zijn songs besluit hij zich helemaal te storten op het schrijven van songs.

In 1976 wordt Loudermilk opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame. Loudermilk overlijdt op 21 september 2016 op 82 jarige leeftijd in Christiana, Tennessee.

Op 24 maart 2016 vond er in het Franklin Theatre in Franklin, Tennessee een concert plaats ter ere van John D. Loudermilk. Opnamen van dit concert zijn terug te vinden op het album A Tribute to John D. Loudermilk dat op 15 september jl. is uitgebracht. De baten van het album komen ten goede aan MusiCares, het Recording Academy’s Health Fund.

In het Franklin Theatre vertolkten een keur aan artiesten, onder leiding van musical director John Jorgenson, bekende en minder bekende songs van John D. Loudermilk. Country, rock, bluegrass, gospel, soul, folk, pop, alle stijlen komen voorbij tijdens dit concert. Gevoelige songs als Everybody knows door singer-songwriter-drummer Harry Stinson, Then you can tell me goodbye, de countryballad, prachtig gezongen door Rosanna Cash en de tranen trekkend mooie countryballad Heaven fell last night door Ricky Scaggs & the Whites. De bluegrass spettert in Blue train van Doyla Lawson and Quicksilver, It’s my time van Herb Pedersen en Waterloo van Ricky Scaggs & the Whites. Grote hits passeren de revue. Zijn bekendste song is wellicht Tabacco road, waarmee The Nashville Teens in 1964 in de VS het begin van de British Invasion inluidden. Rodney Crowell trakteert hier het publiek op een vlotte versie met prachtig pianospel van John Jorgenson. De Everly Brothers hadden in 1961 een wereldhit met Ebony eyes, hier gevoelig vertolkt door Cory Chisel en Adriel Danae.  Zoon Mike Loudermilk is ook present en zingt ingetogen het van George Hamilton IV en van Waylon Jennings bekende Abeline. Mooi is ook zijn akoestische gitaarspel in de stijl van Chet Atkins. Het sociaal kritische Indian reservation, de hit van Don Fardon en Paul Revere & the Raiders kan ook niet ontbreken en ex Doobie Brother zanger-gitarist John McFee oogst hier nu succes mee. Hartverscheurend mooi is de gospel Where have they gone van Emmylou Harris. Stevig gaat het er aan toe als John Jorgenson op gitaar soleert in Midnight bus en als slidegitarist Lee Roy Parnell Mr. Jones, destijds een single van Loudermilk, onder handen neemt. Bad news, bekend van o.a. Johnny Winter, is een stevige funkblues door leadzanger en mondharmonicaspeler van Wet Willie Jimmy Hall. Good old Bobby Braddock zingt en speelt piano op de ballad Break my mind, ook opgenomen door o.a. Roy Orbison, Glen Campbell, The Byrds en Duane Eddy. Songs groot gemaakt door Sue Thompson (Big daddy’s Alabama bound, Sad movies), Johnny Tillotson (Talk back trembling lips), Skeeter Davis en Tracy Ullman (Sunglasess) passeren de revue en het publiek geniet.

Conclusie: John D. Loudermilk heeft met dit tributealbum geen mooiere waardering kunnen krijgen. Een prachtige ode aan een legendarische singer-songwriter.

Tracks:

  1. Everybody knows - Harry Stinson
  2. Tobacco road – Rodney Crowell
  3. Where have they gone – Emmylou Harris
  4. Blue train – Doyla Lawson and Quicksilver
  5. Windy and warm – Tommy Emmanuel
  6. Then you can tell me goodbye – Rosanna Cash
  7. Midnight bus – John Jorgenson
  8. Heaven fell last night – The Whites with Ricky Skaggs
  9. It’s my time – Herb Pedersen
  10. Ebony eyes – Cory Chisel and Adriel Danae
  11. Bad news – Jimmy Hall
  12. Abilene – Mike Loudermilk
  13. Waterloo – Ricky Skaggs with the Whites
  14. Sad movies – Deborah Allen
  15. Language of love – Beth Nielsen Chapman
  16. Jones – Lee Roy Parnell
  17. Break my mind – Bobby Braddock
  18. Big daddy’s Alabama bound – Buddy Greene
  19. Indian reservation – John McFee
  20. Turn me on – Beth Hooker
  21. Talk back trembling lips – Becky Hobbs
  22. Sunglasses – Claudia Church
  23. The great snowman – Norro Wilson
  24. I wanna live – John Cowan
4okt/170

Driftin’ – Dan Holt

De in Chardon, Ohio geboren Dan Holt draait ook al weer heel wat jaartjes mee in de muziek. Na een aantal mislukte pogingen om begin jaren ’90 een rockband op te richten is hij van 1992 tot 1997 lid van het bluesduo Five Believers. Hiermee toert hij door het midden- en het zuidwesten van de VS. Five Believers brengt twee albums en twee ep’s uit. Na het uiteenvallen van Five Believers in 1997 begint Dan Holt een solocarrière. Hij treedt dan voornamelijk op in koffiehuizen en cafés in Noordoost Ohio. In 2002 neemt hij even rust om in 2005 weer op te duiken in de folkscene van Cleveland, Ohio.

In zijn al weer twintig jaar durende solocarrière brengt Holt negen albums uit. Het in 2015 uitgebrachte Pleasure & shame wordt algemeen beschouwd als een van zijn beste soloalbums. Bij het verschijnen hiervan zegt Holt: ‘I see the blues as a tradition but I don’t see it as traditional music. At it’s core, the blues tradition is based on songs and stories. Without great songs, the blues is just a sound’.

In 2015 wint Holt The Black Swamp Blues Society Challenge en in 2016 The Dayton Blues Society Blues Challenge. In 2016 en in 2017 is hij kwartfinalist bij The International Blues Challenge in Memphis, Tennessee.

In augustus verscheen Driftin’, het nieuwe album van Dan Holt. Een album met twaalf, veelal (relatief) korte countryblues songs. Zang en gitaar openen met Long gone en in het uptempo Long Tall Shorty pak Holt ook zijn mondharmoncia er bij. In het titelnummer, de slowblues Driftin,’ bewijst Holt uitstekend slide te kunnen spelen. De slide is ook mooi in het instrumentale Riverboat blues. Ook met de akoestische gitaar kan Holt goed overweg zoals te horen in You talk too much, met een lekker huilende mondharmonica. Na de rustige akoestische blues Long night, wordt de slide weer tevoorschijn gehaald in Beat up car en in het instrumentale Dayton. De zang van Holt past uitstekend bij zijn countryblues en die gruizige stem, gecombineerd met goed (akoestisch) gitaarwerk, is goed te horen in Cry me a river en in het uptempo Nothin’ to say. Mondharmonica en slide zijn weer lekker in Thanks for that. Het album wordt besloten met het instrumentale Rufus Rose, waarin Dan Holt, wellicht ten overvloede, nogmaals bewijst een uitstekende gitarist te zijn.

Conclusie: Wie van eerlijke countryblues houdt zal Driftin’, net als ik, zeker kunnen waarderen. Het album had van mij alleen best langer dan 36 minuten mogen duren.

Tracks:

  1. Long gone
  2. Long Tall Shorty
  3. Driftin’
  4. Riverboat blues
  5. You talk too much
  6. Long night
  7. Beat up car
  8. Dayton
  9. Cry me a river
  10. Nothin’ to say
  11. Thanks for that
  12. Rufus Rose
1okt/170

Better than alone – Chris Blevins

Chris Blevins is een (voor mij) onbekende jonge singer-songwriter uit Henryetta, Oklahoma, die tot voor kort op het plaatselijke postkantoor werkt. ’s Avonds treedt hij op in bars in Tulsa. Daar wordt hij ontdekt door producer Chris Combs, die meer optredens voor Blevins regelt. Blevins kiest nu volop voor de muziek en hij en Combs besluiten dat het tijd is voor het opnemen van een album. In augustus jl. verscheen het debuutalbum Better than alone. Het album is opgenomen in de Fellowhip Hall Sound in Little Rock, Arkansas, onder leiding van producer Chris Combs. Op het album staan 10 eigen composities van Blevins die zich omringd weet door een groot aantal uitstekende musici uit Oklahoma, waaronder Chris Combs op elektrische gitaar en lap steel, organist John Fullbright, bassist Aaron Boehler en de dynamische drummer Andrew Bones. Vandaar wellicht de titel Better than alone?

 De opener Big man is een robuust begin met een maatschappijkritische visie van Blevins. Zo geeft hij de bankiers van katoen (‘they’ve got a brand new way to wear the same old sin’) en ook de muur die president Donald Trump om Mexico wil bouwen passeert de revue. Chris Combs gooit er ook een gierende gitaar tegenaan en dat doet hij ook in de zompige midtempo countrybluesrocker Clean. Het hoogtepunt van het album is de wonderschone ballad Abeline met prachtige orgelklanken, een zeer fraaie lap steel en de gedreven zang van Blevins. Ook in het gospelachtige Jezebel is Blevins vocaal, op een bed van keys, zeer sterk op dreef. Wicker man is lekker stevig met veel piano en orgel. Widlife is weer een fraaie lange ballad. In het funky Daydream en het midtempo Songs zingt Blevins als een crooner de longen uit zijn lijf. Keys en lap steel zijn in dat laatste nummer ook volop aanwezig. De uitbundig gezongen gospelachtige ballad The way down is een ander hoogtepunt, met weer een schitterende lap steel en heerlijke orgelklanken. Het slotnummer, de titeltrack Better than alone, is een zeer fraaie afsluiter. Chris Blevins alleen met zijn akoestische gitaar en zijn uitstekende gedreven zang. Prachtig.

Conclusie: Het gezegde ‘onbekend maakt onbemind’ gaat hier absoluut niet op. Chris Blevins is vanaf nu voor mij geen onbekende meer en met zijn debuutalbum Better than alone heeft hij mijn hart gestolen. Een prachtig album dat liefhebbers van southern (blues)rock en americana zeker moeten aanschaffen. Een topper!

Tracks:

  1. Big man
  2. Clean
  3. Abeline
  4. Jezebel
  5. Wicker man
  6. Wildlife
  7. Daydream
  8. Songs
  9. The way down
  10. Better than alone

Line up:

  • Chris Blevins – akoestische gitaar, zang
  • Chris Combs – elektrische gitaar, lap steel, synthesizer
  • Aaron Boehler – bas, backing vocals
  • Andrew Bones – drums, percussie
  • John Fullbright – wurlitzer
  • Corey Mauser – orgel
  • Chris Foster – piano
  • Jason Weinheimer – orgel
25sep/170

January rain – JR Clark

Van de uit Michigan afkomstige Amerikaanse zanger-gitarist JR Clark is op 26 april jl. weer een nieuw album verschenen. January rain is het 4e album van Clark met zijn All Star Blues Mob. Zijn band bestaat uit muzikanten die hun sporen ruimschoots hebben verdiend in de bluesscene van Chicago. Bassist Johnny B. Gayden speelde bij Albert Collins & The Icebreakers, Jerry ‘Bam Bam’ Porter drumde bij Buddy Guy en Magic Slim en keyboardspeler Willie Styles toerde met Robert Ward. Op vijf tracks is een blazerssectie prominent aanwezig, bestaande uit trompettist Kenny Anderson (o.a. Luther Allison Band, Chicago Blues All-Stars) en trombonist Johnny Cotton (o.a. Chicago Blues All-Stars, Ohio Players). Januari rain, de opvolger van het in 2014 verschenen When it all comes down, bevat 12 eigen composities en een cover. Het album werd opgenomen in de Joy Ride Studios in Chicago door Blaise Barton en Brian Leach.

De openingstrack begint met een paar drumroffels, waarna de blazers en de ritmesectie invallen en samen met lekkere felle gitaarsolo’s, die me aan Albert King doen denken, het titelnummer in een stevige soulblues omtoveren. Big ol’ world is een klassiek soulnummer, met een pompende bas, blazers en een orgelsolo. In het funky, aan Luther Allison opgedragen Train, komen de gedreven zang en het uitstekende gitaarwerk van Clark naar voren. Today I fell in love all over again is een  soulballad die Clark aan zijn vrouw heeft opgedragen. Mooi gezongen, fijne blazers en een fraaie pianosolo. De geest van Magic Slim hangt boven de gitaarblues Still my baby. Something funny is een relaxt nummer met gitaarwerk in de stijl van Robert Cray, droog drumwerk en weer die funky pompende bas. Het tempo gaat flink omhoog in de bluesrocker Hard workin’, met een scheurende gitaarsolo en een flonkerende pianosolo. Het felle gitaarwerk en de strakke ritmesectie domineren de funky soulblues Storm blowin’, waarna de vrolijkheid toeslaat in Shakin’ margaritas, het verhaal van bardame Maria die cocktails maakt. Shakers, tamboerijn en een fluitsolo maken er een feestelijk geheel van. Your good lovin’ is een doordenderende bluesrocker a la ZZ Top. Gierende gitaren en een vette orgelsolo. Ook in het funky After midnight en Hot lunch mama is de tinkelende en solerende piano van Willie Styles een lust voor het oor. En dan heb ik het nog niet eens over die fantastische ritmesectie. Het album wordt besloten met It’s a man’s world, een cover van de wereldhit van James Brown. JR Clark en de zijnen maken er een prachtige slowblues van. Sterke zang, een lyrische gitaarsolo, een mooie orgelsolo en uiteraard zijn de blazers weer present.

Conclusie: January rain kent geen zwakke punten. Ik heb ruim een uur genoten van dit album. Een absolute aanrader.

Tracks:

  1. January rain
  2. Big ol’ world
  3. Train
  4. Today I fell in love all over again
  5. Still my baby
  6. Something funny
  7. Hard workin’
  8. Storm blowin’
  9. Shakin’ margaritas
  10. Your good lovin’
  11. After midnight
  12. Hot lunch mama
  13. It’s a man’s world

 

18sep/170

Jewel in my crown – Tom Leggett

Zanger-gitarist Tom Leggett wordt geboren in Little Rock, Arkansas en verhuist in 1997 naar New Orleans om zich onder te dompelen in het rijke (muzikale) erfgoed van deze stad. Hij krijgt gitaarles van de bekende jazzgitarist Hank Mackie en richt in 1999 de jazz-funk band Idletime op. Met deze band toert Leggett door de VS en is openingsact voor o.a. Dirty Dozen Brass Band, Derek Trucks Band, North Mississippi Allstars en de Meters. Na de verwoestende werking van de orkanen Rita en Katrina in New Orleans valt Idletime in 2005  uiteen. Leggett werkt hierna als freelance gitarist in New Orleans. In 2013 verschijnt het door hemzelf geproduceerde debuutalbum Spinnin’ my wheels, een album met blues, country en andere rootsinvloeden.   

In april jl. verscheen het nieuwe album van Tom Leggett. Op dit album met 10 nieuwe door Leggett zelf geschreven songs weet Leggett zich omringd door een  grote all-star band met de beste musici uit New Orleans. Dat Leggett en de zijnen diep geworteld zijn in de New Orleans scene wordt meteen duidelijk. Ferme drumklappen openen het titelnummer Jewel in my crown waarin de zuidelijke sfeer wordt opgeroepen en bij mij ook herinneringen oproept aan Steve Forbert. De funk slaat toe in Little things en de geest van Dr. John waart rond in She prays, met een mooi piano-intro en schitterend blaaswerk. Further I roam  en Edward zijn reggae en een zweem Garland Jeffreys met vlammend gitaarwerk en een dominerende bas. Happy song is gewoon een vrolijk reggaenummer. Een fijne gitaarsolo is te horen in het melodieuze en funky On my way, met wederom die geweldige bas. Na de ballad This time verrast Tom Leggett de luisteraar met Come on back home, een swingende wals met een mooie orgelsolo. Het album wordt besloten met de bluesrocker Whiskey goin’ round. Een pompende bas, een hamerende piano en een scheurende mondharmoncia. Een fraaie finale waarin de whiskey ongetwijfeld rijkelijk zal hebben gevloeid.

Conclusie: Liefhebbers van New Orleans en aanverwante muziek moeten dit heerlijke album onmiddellijk aanschaffen. Een pareltje! De titel Jewel in my crown dekt helemaal de lading.

Tracks:

  1. Jewel in my crown
  2. Little things
  3. She prays
  4. Further I roam
  5. Edward
  6. Happy song
  7. On my way
  8. This Time
  9. Come on back home
  10. Whiskey goin’ round

Line up

  • Tom Leggett – solo gitaar, rhythm gitaar
  • Michael Burkart – orgel, clavinet, piano
  • Rik Fletcher – piano
  • Tom Worrell – piano
  • Terrence Houston – drums
  • Pete Bradish – drums
  • Jerome Harris – drums
  • Scott Jackson – bas
  • Derek Eidson – bas, zang
  • Jimmy Sweetwater – harmonica
14sep/170

Steal your heart – Pam Taylor

Pam Taylor is een singer-songwriter-gitariste uit South Carolina. Zij komt uit een muzikale familie want zowel haar vader als haar grootvader zijn muzikanten en heeft een grote voorliefde voor roots- en bluesmuziek. Met de Pam Taylor Band deelt zij o.a. het podium met Los Lobos, JP Soars, Vasti Jackson, Lionel Young, Elvis Bishop, John Primer, Shooter Jennings en Nick Moss. In 2012 komt haar debuutalbum Hot mess uit en dat album verkoopt heel goed. Na dit debuut wint Taylor drie keer achtereen de Queen City Music Award, een onderscheiding voor de beste vrouwelijke rockartiest. In 2014 gaat The Pam Taylor Band uit elkaar. In 2015 formeert ze met Robert Johnson (of hij een nazaat is van de legendarische bluesman weet ik niet maar met zo’n naam kun je natuurlijk thuiskomen) de band Stolen Hearts. In datzelfde jaar verschijnt hun album Dirty Southern Soul.

Pam Taylor kampt daarna met gezondheidsproblemen en in de liefde is het ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. Maar ze overwint deze problemen, duikt de studio in voor het opnamen van haar derde album Steal your heart, dat op 22 september 2017 zal verschijnen. Op dit album wordt Taylor terzijde gestaan door bassist Robert Johnson, drummer Jim Brock en keyboardspeler Jason Atkins.

Het album opent met House of cards, een fel rockend nummer en in het funky Squeeze me gaat de band er ook flink tegenaan. Pam Taylor met haar uitbundige Beth Hart achtige zang, gitaarsolo’s en de strakke ritmesectie. Taylor is vocaal voortreffelijk op dreef in het midtempo It ain’t right, en het  basspel van Johnson mag er ook wezen. Already alright is een intens gezongen ballad, waarbij akoestische en elektrische gitaren elkaar afwisselen en waarbij Atkins kwistig met orgeltonen strooit. Huiveringwekkend mooi. Dat Taylor een uitstekende zangeres en gitariste is bewijst ze weer in Mountain en het jazzy Ordinary en in de bluesballad The rain song. Het tempo wordt weer opgevoerd in de swingende countryrocker Make you mine en het vrolijke Tangled up, waarin Johnson’s bas door blijft rollen naast het droge drumwerk van Brock en de fantastische zang van Taylor. Witches ball is bezwerend en enigszins psychedelisch met een bonkende ritmesectie. De bandleden zijn stuk voor stuk zeer op dreef in Nirvana, met voortreffelijke zang van Pam Taylor die halverwege even moet hoesten voor ze door gaat. Het nut van het slotnummer Snake butt ontgaat me. Ik dacht eerst dat mijn cd speler haperde, maar het ‘nummer’ duurt echt niet langer dan 5 seconden. Een geintje denk ik. Ach, een kniesoor die daar op let.   

Conclusie: Steal your heart is een voortreffelijk album. Pam Taylor heeft een dijk van een stem, speelt uitstekend gitaar en mag zich rijk rekenen met deze puike begeleidingsband.

Tracks:

  1. House of cards
  2. Squeeze me
  3. It ain’t right
  4. Already alright
  5. Mountain
  6. Ordinary
  7. The rain song
  8. Make you mine
  9. Tangled up
  10. Witches ball
  11. Nirvana
  12. Snake butt

 

11sep/170

Down hearted blues – Eilen Jewell

De Amerikaanse singer-songwriter Eilen Jewell is geboren op 6 april 1979 in Boise, Idaho, waar ze ook opgroeit. Ze gaat studeren in Santa Fe, New Mexico, waar ze ook haar muzikale carrière als straatmuzikante begint. Jewell verhuist vervolgens naar Los Angeles waar ze ook als straatmuzikante optreedt op Venice Beach. Weer volgt een verhuizing, nu naar Boston, Massachusetts, waar ze in lokale muziekclubs optreedt. Sinds 2015 woont ze weer in haar geboorteplaats Boise.

In december 2005 neemt Jewell het live-live-album Nowhere in time op en later Boundary County. Haar albums zijn doordrenkt met country, americana, folk met een vleugje rockabilly en surf. Ik maak voor het eerst kennis met de muziek van Eilen Jewell in 2009 met het prachtige en door critici goed ontvangen album Sea of tears. In 2010 verschijnt Butcher Holler, een album met covers van Loretta Lynn. Ze brengt een aantal jaren geleden ook twee gospelalbums uit met haar groep The Sacred Shakers. Eilen Jewell is al jaren een graag geziene gast op Nederlandse podia en ze komt in november weer naar Nederland voor concerten in Arnhem (1 november) en Haarlem (2 november).

Eilen Jewell lijkt dus van vele muzikale markten thuis en op haar nieuwe album Down hearted blues, dat op 22 september zal verschijnen, maakt ze haar eerste uitstap naar de blues. De titel van het album is een verwijzing naar een song van blueszangeres Bessie Smith, een nummer dat later als jazzballad werd opgenomen door Ella Fitzgerald. Het album bevat 12 oude bekende en minder bekende covers van oude bluessongs. De openingssong is It’s your voodoo working van Charles Sheffield en in deze uptempo song geeft meteen de uitstekende band zijn visitekaartje af. In deze band die al jaren de vaste begeleidingsband is van Jewell is gitarist Jerry Miller een van de uitblinkers en dat laat hij daarna horen in de jazzy Lonnie Johnson song Another night to cry met zijn T-Bone Walker achtige gitaarspel. Willie Dixon’s You’ll be mine is een strakke boogie met zeer prettig pianospel van Steve Fulton en de prominente staande bas van Shawn Supra, alsof Dixon zelf aanwezig is. De prettige en heldere zang van Jewell maakt van het titelnummer een feest dat ook opgeluisterd wordt met een fijne akoestische gitaarsolo en een zeer fraaie basssolo. De band is daarna weer in topvorm in I’m a little mixed up, dat vooral bekend is van Koko Taylor. Contrabassist Supra opent de zeer fraaie soulblues You gonna miss me. Het tempo gaat weer flink omhoog in de boogie Walking with Frankie. In Memphis Minnie’s Nothing in rambling, blinkt Pat Storey uit op banjo. En met de heldere stem van Jewell is dit een juweel van een countryblues. Na het jazzy Don’t leave poor me mag gitarist Jerry Miller weer zijn uitstekende kunsten laten horen. Crazy mixed up world is helemaal in de geest en de sfeer van Little Walter met wederom prachtig gitaarwerk. De slowblues You know my love van Willie Dixon is ronduit schitterend en het album wordt afgesloten met de zeer prettig gemusiceerde en met violen versierde countryblues The poor girls story.

Conclusie: Eilen Jewell is met haar uitstap naar de blues niet gestruikeld maar heeft een zeer prettig in het gehoor liggend bluesalbum afgeleverd. Met heel veel dank aan de uitstekende band en producer en echtgenoot Jason Beek voor het zeer heldere geluid. Een heel mooi album.

Tracks:

  1. It’s your voodoo working
  2. Another night to cry
  3. You’ll be mine
  4. Down hearted blues
  5. I’m a little mixed up
  6. You gonna miss me
  7. Walking with Frankie
  8. Nothing in rambling
  9. Don’t leave poor me
  10. Crazy mixed up world
  11. You know my love
  12. The poor girls story

Line up

  • Eilen Jewell – zang, gitaar
  • Jerry Miller – elektrische gitaar
  • Shawn Supra – contrabas
  • Jason Beek – drums, zang
  • Steve Fulton – pianist
  • Pat Storey – banjo

 

7sep/170

Sings Gene Clark – Leo Koster

Zanger/gitarist Leo Koster (Meppel 1953) is al weer wat jaartjes actief in de muziek. In de jaren 70 van de vorige eeuw speelt hij in verschillende Amsterdamse bands. In 1976 verschijnt zijn eerste single This is what I promised, maar het duurt tot 1980 dat Gigs uitkomt, het  eerste album van de Leo Koster Band. Daarna wordt het een tijdje stil rondom Koster, maar in 1999 pikt hij met de Leo Koster Band de muzikale draad weer op en maakt de band, waarvan de samenstelling nogal eens wijzigt, ook weer platen. In 2008 verschijnt Heading for the promise land, een americana album met eigen werk en covers van o.a. Moby Grape, Sir Douglas Quintet, John Coinman en Roger McGuinn. Zijn voorlaatste album  Train of live uit 2015 krijgt lovende recensies.

In 2016 begint Koster met de opnamen van een aantal songs van Gene Clark, een van de oprichters van The Byrds. Koster is sinds 1965, toen het eerste album van The Byrds uit kwam, fan van Gene Clark, de singer-songwriter die op 24 mei 1991 op 46 jarige leeftijd overleed.

Deze opnamen verschenen op 8 augustus jl. op het minialbum Sings Gene Clark. Het album is geproduceerd door Leo Koster en BJ Baartmans. Het openingsnummer is Echoes. Clark schreef dit in 1966 en staat op zijn diens soloalbum Gene Clark with the Gosdin Brothers. Leo Koster c.s. vertolken dit hier met verve. Het pareltje van dit album is For a Spanish guitar. Clark zette dit nummer in 1971 op zijn album White light en het schijnt dat Bob Dylan jaloers was dat hij dit nummer niet had geschreven. Dit nummer krijgt hier een fabelachtig mooie uitvoering met Kees Maat in topvorm op accordeon en een heerlijke fiddle solo van de legendarische Byron Berline. Koster heeft het toch maar mooi voor elkaar gekregen om deze wereldtopper, die o.a. furore maakte bij The Flying Burrito Brothers, Dillard & Clark en op talloze albums van heel veel artiesten speelt, voor een gastrol te strikken. Prachtig! Gene Clark werkte ook samen met Carla Olson. In 1987 verscheen van het duo het album So rebellious a lover, met daarop ook de traditional Fair and tender ladies. De steelgitaar van Andre Sommer en de mandoline van BJ Baartmans vormen de basis van een fraaie vertolking van dit nummer door Leo Koster. Een van mijn favoriete Gene Clark songs is Boston (1967). We horen hier een lekkere felle uitvoering met gitaren, accordeon en een strakke ritmesectie. De uitstekende ritmesectie en de elektrische gitaar zijn ook aanwezig in So you say you lost your baby, weer een nummer uit 1967 van Gene Clark en The Gosdin Brothers. Het album eindigt geheel in de geest en de sfeer van Gene Clark met de countryballad Set you free this time, een song van Turn turn turn, het 2e album van The Byrds uit 1965.

Conclusie: Leo Koster en zijn uitstekende band brengen op dit mini album een schitterende ode aan Gene Clark. Jammer dat het na 6 nummers afgelopen is. Klein maar heel fijn. Dit smaakt naar meer.

Tracks:

  1. Echoes
  2. For a Spanish guitar
  3. Fair and tender ladies
  4. Boston
  5. So you say you lost your baby
  6. Set you free this time

Line up

  • Leo Koster – zang, gitaar, percussie, wurlitzer
  • Bart-Jan Baartmans – gitaar, dobro, mandoline
  • Kees Maat – accordeon, keyboards
  • Sjoerd van Bommel – drums
  • Byron Berline – fiddle (track 2)
  • Andre Sommer – steelgitaar (track 3)
  • Harm van Sleen – upright bas (track 1)
5sep/170

Brookfield – Mike Brookfield

Ik heb vaker geschreven dat het mooie van cd’s recenseren is dat je ook regelmatig onbekende artiesten ontdekt. En dat is nu ook weer het geval bij mijn kennismaking met de Ierse in Dublin woonachtige singer-songwriter-gitarist Mike Brookfield. Tijdens zijn studie in Liverpool, waar Brookfield een jazz opleiding volgt, wordt hij samen met de Amerikaanse jazzpianist Charlie Banacos genomineerd als ‘jazz musician of the year’. Brookfield begint zijn muzikale carrière in 1989 in het Londense West End waar hij optreedt in rockmusicals en als sessiemuzikant werkt. Brookfield heeft een eigen muziekschool in Portmarnock, een plaatsje in het graafschap Dublin. Daar geeft hij gitaarles. Tevens werkt hij als muziekcoördinator voor RTE (‘Raidió Teilifís Éireann’, de Ierse publieke gefinancierde omroepmaatschappij, die meerdere televisie- en vier radiozenders bezit).

Het debuutalbum van Mike Brookfield, Skin on bone, verschijnt in 2012 en drie jaar later komt Love breaks the fall uit. Op 22 september a.s. verschijnt zijn nieuwe album, simpelweg getiteld Brookfield. Op dit album staan elf nieuwe nummers, waarvan Brookfield de muziek heeft geschreven. De teksten zijn van Eamon Carr, voormalig drummer van de Ierse rockband Horslips. De openingstrack A message for Willie Johnson is een funky ode aan Blind Willie Johnson, met lekkere gitaarsolo’s die vervolgens ook te horen zijn in Beaten to death by the blues. De gitaargashendel gaat helemaal open in de uptempo rocker Zombie craze. De rust keert terug in Suitcase blues, met een mooi rustig gitaarintro, maar waar het er daarna steviger aan toe gaat. Bij het schrijven van Don’t close the gates zegt Brookfield beïnvloed te zijn door Eric Clapton en dat is duidelijk te horen in deze slowblues, die sterk doet denken aan ‘nobody knows you when you’re down and out’ van Derek & the Dominos. Living in a better world is lichtelijk psychedelisch met wah wah gitaar. De felle gitaarblues keert weer terug in Letter from the devil, een bluesballad met een muzikale verwijzing naar ‘death letter blues’ van Son House. Hoge roodgelakte schoenen van de ladies zijn het onderwerp in de prachtige slowblues Hi class shoes. Gun crime is weer een uptempo bluesrocker die met felle gitaarsolo’s lekker weg rockt. De zang van Brookfield doet mij hier trouwens denken aan die van Garland Jeffreys. De Amerikaanse bluesgitarist Jimmie Vaughan is volgens Brookfield de inspirator voor This restless heart, waarin Brookfield zijn niet geringe gitaarkunsten weer bot viert. En over botvieren gesproken, Brookfield heeft het mooiste voor het laatst bewaard. Written in chains is het absolute hoogtepunt van het album. Een politiek getinte bluesballad met een hoog Southern rock gehalte in de geest van Lynyrd Skynyrd en The Outlaws. Uitstekende zang en een verpletterende gitaarsolo aan het eind.

Conclusie: Brookfield is een uitstekend album van een uitstekend gitarist en zanger die mij vanaf heden tot zijn fans mag rekenen. Laat ik weer eens een cijfer uitdelen. Een 9!!

Tracks:

  1. A message for Willie Johnson
  2. Beaten to death by the blues
  3. Zombie craze
  4. Suitcase blues
  5. Don’t close the gates
  6. Living in a better world
  7. Letter from the devil
  8. Hi class shoes
  9. Gun crime
  10. This restless heart
  11. Written in chaines

Line up

  • Mike Brookfield – zang, gitaren
  • Andrew Lavery – drums, percussie