Gerritschinkel.nl Columns & meer

7dec/170

Ralph de Jongh – Live

December 2017 is een feestmaand voor de fans van blueszanger, -gitarist en componist Ralph de Jongh (Roosendaal 31 juli 1975).  De zeer productieve blueszanger, -gitarist en componist, ook wel ‘de hardst werkende muzikant van Nederland’ genoemd brengt op 9 december a.s. maar liefst drie albums tegelijk uit. Het dubbele livealbum Breath of live, een nieuw studioalbum, Slow turtle sundance, (zie recensies in Bluesmagazine) en het dubbele livealbum Live.

Op het dubbele livealbum Live staan 23 nummers, waaronder een aantal zeer lange uitvoeringen. De nummers zijn opgenomen in VANSLAG in Borger (tracks 1 t/m 5 cd 1), PinXter Festival in Roosendaal (track 6 cd 1) en in de Westerliefde in Amsterdam (overige tracks cd 1 en cd 2).

Cd 1 begint met de prachtig gezongen slowblues Still a fool. Scherpe gitaarsolo’s en blazers maken een feest van de funky soulblues Shout myself. Last goodbye is een lang uitgesponnen song van bijna een kwartier, met een groovy ritmesectie, een saxsolo en lange (wah wah) gitaarsolo’s. De blazers mogen vervolgens, naast het lekkere gitaarwerk van Maarten Ouweneel en de strakke ritmesectie, volop soleren in het funky Worm. Na de stevige bluesrocker Highway man met felle gitaarsolo’s, weer een lange slowblues (SBR) met aan Peter Green van Fleetwood Mac verwant vlammend gitaarwerk en een scheurende saxsolo van Arend Bouwmeester. De Allman Brothers komen om de hoek kijken in Ice age met gloedvol gitaarwerk en de blazers die hun niet geringe voorraad soul er weer ingooien. Via de New Orleans sferen van Blond boy gaat de Jongh los op slide in de Elmore James achtige boogie Breakfast served, met verder een vette saxsolo. Ewa Pepper’s trapt in de indrukwekkend gezongen prachtige blues Misty train af met een fraaie vioolsolo. Cd 1 besluit rustig en akoestisch met Let the tears surface.

De blazers knallen op cd 2 meteen weer in de bluesrocker Fine man. Die blazers zijn vervolgens voortreffelijk op stoom in de prachtige slowblues Waist deep, waarin Ralph de Jongh ten overvloede maar weer eens bewijst een uitstekende zanger te zijn. En wat een geweldige saxsolo. Vervolgens duiken we met Everywhere de voodoo sfeer van Louisiana in, Na het uptempo You got to try, met lyrisch gitaarwerk, grijpt de soul je weer bij de lurven in het funky met vioolsolo’s versierde All the sweet love. De soul houdt aan in Sun surprise met een sax- en een trombonesolo en een felle gitaarsolo. De psychedelica slaat enigszins toe in Gimme some more en dat is met name te danken aan de bijdrage van Ewa Pepper op viool. Hierna is het tijd voor negen minuten countryblues met een virtuoze mondharp en een ‘rollende’ bas in Life is like a river with no name. Een rustpunt is de akoestische ballad Hurrying by, maar die rust wordt weer snel ‘verstoord’ door een verschroeiende gitaarsolo in het rockende You know what I like, waarbij de blazers zich ook weer niet onbetuigd laten. Het voorlaatste lange nummer Burden of man funk begint met een drumsolo van Arie Verhaar, de funky gitaren komen er bij en vervolgens wordt het een soort jamsessie waarbij de blazers allemaal mogen soleren. Het slotnummer Last salute (toepasselijke titel) is een rocker gedrenkt in liters soul.   

 Conclusie: Wat Ralph de Jongh en de zijnen hier laten horen is niet mis. Ik durf hier zonder blikken of blozen het etiket ‘formidabel’ op te plakken. Grote klasse!

Tracks cd 1:

  1. Still a fool
  2. Shout myself
  3. Last goodbye
  4. Worm
  5. Highway man
  6. SBR
  7. Ice age
  8. Blond boy
  9. Breakfast served
  10. Misty train
  11. Let the tears surface

Tracks cd 2:

  1. Fine man
  2. Waist deep
  3. Everywhere
  4. You got to try
  5. All the sweet love
  6. Sun surprise
  7. Gimme some more
  8. Life is like a river with no name
  9. Hurrying by
  10. You know what I like
  11. Burden of man funk
  12. Last salute

Line-up:

  • Ralph de Jongh – gitaar, zang, bluesharp
  • Rogier Hemmes – bas, backing vocals
  • Arie Verhaar – drums, backing vocals
  • Maarten Ouweneel - gitaar
  • Arend Bouwmeester – sax, percussie, backing vocals
  • Joost Verbraak – trompet, trombone, backing vocals
  • Ewa Pepper – viool

 

29nov/170

Soul of a woman – Sharon Jones & The Dap-Kings

Sharon Lafayette Jones wordt geboren op 4 mei 1956 in Augusta, Georgia. Zij brengt haar eerste levensjaren door in een gezin met tien kinderen, onder wie vier neefjes en nichtjes. Ze zingen vaak met elkaar in de stijl van James Brown. Later verhuist het gezin naar Brooklyn (New York) en Sharon zingt in de kerk gospels. Zij neemt ook deel aan talentenjachten waarbij ze begeleid wordt door lokale funkbands. Ze wordt sessiezangeres en doet achtergrondwerk bij diverse soulartiesten. Als eind jaren ‘80 de soul een beetje uit de mode raakt komt Jones niet meer aan de bak. Ze krijgt geen platencontract en wordt gevangenisbewaarder. In 1996 wordt zij gevraagd om de achtergrondzang te doen op een nummer van de Soul Providers. Sharon maakt veel indruk met haar zang en mag een aantal singles opnemen. In 2000 richten Philip Lehman en Gabe Roth van de Soul Providers een nieuwe soulgroep op, The Dap-Kings. Met deze nieuwe soulgroep viert Sharon Jones haar grootste successen. Hun debuutalbum Dap dippin’ with Sharon Jones and the Dap-Kings verschijnt in 2002. In de jaren daarna brengt de groep nog drie albums uit. De muziek van The Dap-Kings slaat goed aan en wordt beschouwd als een herleving van soul en funk.

Als The Dap-Kings in 2013 bezig zijn met het opnemen van hun vijfde album wordt bij Sharon Jones alvleesklierkanker geconstateerd en worden de opnamen van dit album Give the people what they want een jaar uitgesteld. In 2015 wordt Jones opnieuw getroffen door alvleesklierkanker. Zij blijft echter optreden, maar overleed op 18 november 2016.

Tijdens de 2e ziekteperiode van Sharon Jones werden er opnamen gemaakt voor een nieuw album. Een flink aantal maanden na het overlijden van Jones luisterden de bandleden deze opnamen terug en concludeerden dat het fantastisch klonk en uitgebracht moest worden. Deze maand verscheen, een jaar na het overlijden van Sharon Jones, het album Soul of a woman.

Het album opent met Matter of time, smakelijke soul met blazers en mooie gitaarakkoorden. In het funky Sail on! valt de zeer krachtige zang van Jones op, bijgestaan door fraaie backing vocals van vriendinnen Saun en Starr. Het intro van de wonderschone soulballad Just give me your time doet me sterk denken aan haar hit 100 Days and 100 nights uit 2007. De fraaie trompetfragmenten van Dave Guy geven een extra dimensie aan de funky shuffle Come and be a winner. Rumors is energieke pure soul met fantastische blazers. Pass me by is weer een prachtige soulballad, met heerlijke backing vocals en fraai orgelspel van Victor Axelrod. Na het funky Searching for a new day, met de excellerende Dap-Kings, wordt de luisteraar getrakteerd op mooie strijkersarrangementen in de soulballads These tears (no longer for you) en Girl! (you got to forgive him), met blazers en Sharon Jones in topvorm. Het hoogtepunt van het album wordt voor het laatst bewaard. Call on God is een hemel schreiend mooie gospelballad. Sharon Jones met haar krachtige zang, het orgel van Victor Axelrod en The Universal Church of God Choir. Een mooier slotakkoord is nauwelijks denkbaar.

Conclusie: Een meesterlijk album. Een schitterende postume parel.

Tracks:

  1. Matter of time
  2. Sail on!
  3. Just give me your time
  4. Come and be a winner
  5. Rumors
  6. Pass me by
  7. Searching for a new day
  8. These tears (no longer for you)
  9. When I saw your face
  10. Girl! (you got to forgive him)
  11. Call on God
20nov/170

Six classic albums – Nick Lowe

De Engelse singer-songwriter, bassist en producer Nick Lowe (24 maart 1949 Walton-on-Thames, Surrey) is 50 jaar muzikaal actief. In 1967 voegt hij zich bij Kippington Lodge, de band die in 1969 Brinsley Schwarz gaat heten en country en bluesrock speelt. In 1975 verlaat Lowe Brinsley Schwarz en vormt hij met Dave Edmunds Rockpile. Na zijn afscheid van Rockpile toert hij met zijn band Noise to Go en later met His Cowboy Outfit. In de jaren 90 is hij actief als bassist in Little Village, de band met John Hiatt, Ry Cooder en Jim Keltner. Naast het uitbrengen van eigen werk schrijft Lowe songs voor o.a. Elvis Costello, Dave Edmunds en zijn toenmalige schoonvader Johnny Cash. Als producer is hij actief voor o.a. Graham Parker, Elvis Costello, Wreckless Eric, Micky Jupp, Paul Carrack, John Hiatt en The Fabulous Thunderbirds.

In 1978 verschijnt Jesus of cool, zijn eerste soloalbum, met daarop de hitsingle I love the sound of breaking glass, in 1979 gevolgd door Labour of lust met de single Cruel to be kind.

In de jaren 80 staat Nick Lowe onder contract bij Columbia Records en verschijnen er vijf albums. De afgelopen maanden zijn deze vijf klassieke studioalbums, samen met Party of one uit 1990, opnieuw (digitaal) geremasterd, uitgebracht.

Het album Nick the knife (1982) verscheen op 14 juli jl. Op dit album spelen naast gitarist Martin Belmont en drummer Bobby Irwin, ook leden van Rockpile mee (drummer Terry Williams en gitarist Billy Bremner). Op piano zijn o.a. Paul Carrack, Carlene Carter en Steve Nieve te horen. De songs variëren van (pub)rocksongs als Burning, Stick it where the sun don’t shine en My heart hurts, tot melodieuze rockers als Queen of Sheba, reggae in Heart en ballads als Couldn’t love you (anymore than I do), Too many teardrops en Raining raining, veelal gelardeerd met lekkere piano- en hammondklanken. Het album heeft drie bonustracks waarvan twee demo’s en de blues I got a job.

Het album The abominable showman (1983) werd ook op 14 juli opnieuw uitgebracht. Op dit album wordt Lowe bijgestaan door oude bekenden gitarist Martin Belmont, pianist Paul Carrack en drummer Bobby Irwin. Ook hier weer de bekende sound van Nick Lowe. Uptempo rockers (We want action, Raging eyes met heerlijke keys van Carrack, en Saint beneath the paint met fantastisch basspel van Lowe. Melodieuze midtempo nummers als Wish you were here, en Messing around with love. Mooie ballads als Time wounds all heels en Paid the price met fijne harmonies. Zeer gevoelig en sfeervol is het met strijkers versierde ballroomachtige How do you talk to an angel. Ook hier bonustracks, drie live uitgevoerde uptemporockers waaronder het van Elvis Costello bekende What’s so funny bout peace love and understanding.    

Op 25 augustus verscheen Nick Lowe & His Cowboy Outfit (1984) opnieuw. De line-up bestaat naast Lowe (bas, zang) uit Martin Belmont (gitaar), Paul Carrack (keyboards) en Bobby Irwin (drums). Met dit album verandert ook de muzikale stijl van Lowe enigszins en is meer rootsrock te horen. Het album opent met het vrolijke tex-mex getinte Half a boy and half a man met dat lekkere orgeltje. Verder stevige uptempo rockers zoals de Micky Jupp song You’ll never get me up in one of those, Maureen met een hamerende piano en Tom Springfield’s Breakaway. De country(rock) komt aan bod in Love is like a glove, van Carlene Carter en het van Faron Young bekende Live fast love hard die young. De blazers (TKO Horns) toveren L.A.F.S. om tot mooie soul. De jaren 50 keren terug in het instrumentale Awesome. Ook hier zijn bonustracks toegevoegd, de swingende pianorocker Honkytonk hardwood en de countrysong  Walk on by.

Een van mijn favoriete albums van Nick Lowe is het uit 1985 stammende The rose of England en dit album werd ook op 25 augustus opnieuw uitgebracht. Behalve Lowe’s vaste bandleden Martin Belmont (gitaar), Paul Carrack (orgel, piano) en Bobby Irwin (drums) zijn ook bijdragen van een aantal gastmuzikanten te horen. Er is weer een mix aan stijlen te horen. Lekkere melodieuze songs als Darlin’ angel eyes, John Hiatt’s She don’t love nobody en de titelsong The rose of England.  Gastbassist Andrew Bodnar mag zich uitleven in het instrumentale Long walk back. Naast de jachtige uptempo songs 7 Nights to rock en Hope to God I’m right, met een glansrol van Paul Carrack op piano en orgel, zijn er ook rustpunten te vinden in gevoelige liedjes als Indoor fireworks van Elvis Costello en I can be the one you love. Een aantal gastmuzikanten is ingehuurd voor het heerlijk rockende I knew the bride (when she used to rock and roll), met de harmonicasolo van Huey Lewis.

Het laatste album van Nick Lowe op Columbia Records verscheen in 1988. Dit album, Pinker and prouder than previous werd op 20 oktober jl. opnieuw uitgebracht. Naast de bekende line up met Nick Lowe (bas, zang) Paul Carrack (orgel, piano), Martin Belmont (elektrische gitaar) en Bobby Irwin (drums) is ook gitarist John Hiatt van de partij. Dit album wordt weer gekenmerkt door de bekende sound van Nick Lowe. Melodieuze uptempo songs als (You’re my) wildest dream met Kim Wilson op mondharmonica, Big hair, met dat lekkere orgeltje en Wishing well. Opwindende rock in Black Lincoln Continental (met wederom Kim Wilson op mondharmonica) en Lover’s jamboree wordt afgewisseld met gevoelige songs zoals de tearjerker Crying in my sleep en het reggae achtige Cry it out. Countryinvloeden zijn aanwezig in het mooie Geisha girl, een cover van Lawton Williams en in het rockende Big big love van Wynn Stewart.

In 1990 veranderde Nick Lowe van platenmaatschappij en zijn nieuwe album Party of one werd door Reprise uitgebracht. Dit album kwam opnieuw uit op 20 oktober jl. De begeleidingsband bestaat uit Ry Cooder (elektrische gitaar, mandoline), Jim Keltner (drums) en Paul Carrack (piano, orgel). Dave Edmunds, en Bill Kirchen, voormalig lid van Commander Cody and his Los Planet Airmen zijn op elektrische gitaar te horen. De inbreng van producer Dave Edmunds is op dit album duidelijk te horen. De nummers rocken meer en vertonen rockabilly invloeden. Het rockende karakter wordt met name vorm gegeven door het karakteristieke en strakke drumwerk van Jim Keltner, zoals meteen al te horen is in het openingsnummer You got the look I like en in songs als (I want to build) a jumbo ark, Refrigerator white en Honey gun. Ook Ry Cooder drukt nadrukkelijk zijn stempel op songs als het catchy Gai-gin man en in de swingende rocker Shting-shtang. Een mooie gastrol is weggelegd voor Ray Brown met zijn staande bas in de ballad What’s shakin on the hill. Een vrolijk nummer blijft All men are liars, met een verwijzing naar het popidool Rick Astley. Op deze reissue staan vier bonustracks, waaronder Don’t thing about her, een ingetogen gezongen akoestische ballad.

Conclusie: Nick Lowe is en blijft een rasmuzikant en het bewijs hiervan wordt op deze zes albums weer overduidelijk geleverd. Klasse!.

Tracks cd Nick the knife:

  1. Burning
  2. Heart
  3. Stick it where the sun don’t shine
  4. Queen of Sheba
  5. My heart hurts
  6. Couldn’t love you (anymore than I do)
  7. Let me kiss ya
  8. Too many teardrops
  9. Ba doom
  10. Raining raining
  11. One’s too many (and a hundred ain’t enough)
  12. Zulu kiss
  13. Heart (demo) (bonustrack)
  14. Raining raining (demo) (bonustrack)
  15. I got a job (bonustrack)

Tracks cd The abominable showman:

  1. We want action
  2. Ragin eyes
  3. Cool reaction
  4. Time wounds all heels
  5. Man of a fool
  6. Tangue Rae
  7. Wish you were here
  8. Chicken and feathers
  9. Paid the price
  10. Messing around with love
  11. Saint beneath the paint
  12. How do you talk to an angel
  13. Pet you hold you (live) (bonustrack)
  14. Crackin up (live) (bonustrack)
  15. What’s so funny bout peace love and understanding (live) (bonustrack)

Tracks cd Nick Lowe and his Cowboy Outfit:

  1. Half a boy and half a man
  2. Breakaway
  3. You’ll never get me up in one of those
  4. Love is like a glove
  5. The gee and the rick and the three card trick
  6. (Hey big mouth) stand up and say that
  7. Awesome
  8. God’s gift to women
  9. Maureen
  10. A.F.S.
  11. Live fast love hard die young
  12. Honkytonk hardwood floor (bonustrack)
  13. Walk on by (bonustrack)

Tracks cd The rose of England:

  1. Darlin’ angel eyes
  2. She don’t love nobody
  3. 7 Nights to rock
  4. Long walk back
  5. The rose of England
  6. Lucky dog
  7. I knew the bride (when she used to rock & roll)
  8. Indoor fireworks
  9. (Hope to God) I’m right
  10. I can be the one you love
  11. Everyone
  12. Bo bo ska diddle

Tracks cd Pinker and prouder than previous:

  1. (You’re my) wildest dream
  2. Crying in my sleep
  3. Big hair
  4. Love gets strange
  5. I got the love
  6. Black lincoln continental
  7. Cry it out
  8. Lovers jamboree
  9. Geisha girl
  10. Wishing well
  11. Big big love

Tracks cd Party of one:

  1. You got the look I like
  2. (I want to build) a jumbo ark
  3. Gai-gin man
  4. Who was that man
  5. What’s shakin on the hill
  6. Shting-shtang
  7. All men are liars
  8. Rocky road
  9. Refrigerator white
  10. I don’t know why you keep me on
  11. Honey gun
  12. You stabbed me in the front (bonus track)
  13. Rocket coast (bonus track)
  14. Rocky road (demo) (bonus track)
  15. Don’t thing about her (demo) (bonus track)

 

8nov/170

This sweet old world – Lucinda Williams

De op 26 januari 1953 in Lake Charles, Louisiana, geboren Amerikaanse singer-songwriter Lucinda Williams loopt al weer zo’n kleine vier decennia mee in de muziekscene. Ze begint op haar zesde te schrijven en heeft al vroeg belangstelling voor muziek. Ze komt in aanraking met de muziek van Bob Dylan (Highway 61 revisited) en later met de muziek van The Band en legendarische bluesmannen als Skip James, Bukka White en Robert Johnson. In 1978 verhuist Williams naar Jackson, Mississippi en daar neemt ze haar eerste album op. Dit album, Ramblin’, dat in 1979 verschijnt, bevat covers van songs van o.a. Robert Johnson, Memphis Minnie, A.P. Carter, Lil Son Jackson, Hank Williams en Roy Acuff. Williams verhuist vervolgens naar Los Angeles en vestigt zich uiteindelijk in Nashville, Tennessee. Het grote succes komt in 1998 met het album Car wheels on a gravel road. Dit betekent haar doorbraak naar een groter publiek en het album levert haar een Grammy Award op. Lucinda Williams is al jaren een graag geziene gast op de podia in Nederland.

Zes jaar voor haar doorbraak naar het grotere publiek was het vierde album van Lucinda Williams verschenen, Sweet old world, een melancholisch album met thema’s als dood en zelfmoord.

Na 25 jaar wordt dit album opnieuw uitgebracht onder de titel This sweet old world. De songs op het album zijn opnieuw ingezongen en ingespeeld door haar tour- en studioband bestaande uit gitarist Stuart Mathis, bassist David Sutton, drummer Butch Norton en de legendarische steelgitarist Greg Leisz. De volgorde van de tracks is anders dan op het oorspronkelijke album en sommige teksten zijn herschreven. Het nummer He never got enough love heet nu Drivin’ down a dead end street. Bovendien zijn op deze nieuwe editie vier bonustracks toegevoegd.

De eerste twee songs Six blocks away en Prove my love zijn lekkere melodieuze uptempo americana, met sprankelend gitaarwerk van Stuart Mathis en de rauwe hese stem van Lucinda Williams, die doorleefder klinkt dan 25 jaar geleden. Dan is het tijd voor de ballads zoals we die van Lucinda Williams kennen. Something about what happens when we talk met de indringende zang en een fantastische gitaarsolo en Memphis pearl met een mooie akoestische gitaar. Greg Leisz, die in de vroege sessies van het oorspronkelijke album in 1992 ook aanwezig was, maar wiens bijdrage uiteindelijk niet op dat album terecht kwam (de pedalsteel werd bespeeld door Gurf Morlix) is op de remake wel aanwezig en laat dat zeer prominent horen in Sidewalks of the city. Een van de hoogtepunten van het album, waarin ook een fraaie gitaarsolo is te horen achter de hese vibrerende zang van Williams. Sweet old world en Little angel little brother worden gekenmerkt door de vibrerende zang en de subtiele, soms ingetogen begeleiding. Steviger gaat het er weer toe in Pineola met pedalsteel en gitaarsolo’s en in Lines around your eyes, waarin vooral de strakke ritmesectie opvalt. Een ander hoogtepunt is de ruim 6 minuten durende ballad Drivin’ down a dead end street met Williams in topvorm. Hot blood rockt vervolgens weer lekker weg met gitaarsolo’s en pedalsteel. Mooi en ingetogen is Which will, een cover van Nick Drake. De nieuwe editie heeft zoals gezegd vier bonustracks. Factory blues is een krachtige countryblues waarin de band helemaal tot zijn recht komt en dat geldt ook voor What you don’t know, een cover van Jim Lauderdale. Wild and blue is een fraaie  countryballad van Jon Anderson. De laatste bonustrack, Dark side of life, verscheen al eerder in 1988 op het verzamelalbum A town south of Bakersfield vol. 2. Prachtige pedalsteel, mooie akoestische gitaar en de typische Williams zang.

Conclusie: Soms vraag je je wel eens af waarom artiesten hun songs opnieuw moeten opnemen en de resultaten hiervan zijn ook niet altijd een verbetering. Maar met het opnieuw opnemen van haar album uit 1992 heeft Lucinda Williams met This sweet world wat mij betreft het tegendeel bewezen. De productie is niet alleen moderner, maar de stem van Lucinda Williams heeft in die 25 jaar aan kracht gewonnen. En de band staat als een huis.

Tracks:

  1. Six blocs away
  2. Prove my love
  3. Something about what happens when we talk
  4. Memphis pearl
  5. Sidewalks of the city
  6. Sweet old world
  7. Little angel little brother
  8. Pineola
  9. Lines around your eyes
  10. Drivin down a dead end street
  11. Hot blood
  12. Which will
  13. Factory blues
  14. What you don’t know
  15. Wild and blue
  16. Dark side of life
6nov/170

Stompin’ ground – Tommy Castro and the Painkillers

De Amerikaanse zanger-gitarist Tommy Castro is geboren op 15 april 1955 in San Jose, Californië. Hij begint al op heel jonge leeftijd (10 jaar) gitaar te spelen. Zijn voorkeur ligt bij de Chicago blues, de Westcoast blues, soul, southern rock en rock uit de jaren 60. Zijn gitaarhelden zijn Mike Bloomfield, Elvis Bishop, Eric Clapton, BB King, Buddy Guy, Elmore James en Freddie King. Zijn favoriete zangers zijn Ray Charles, Wilson Pickett en James Brown. In de jaren 70 begint Castro met spelen in coverbands, Sinds begin jaren 90 leidt hij zijn eigen bands en wint hij verschillende Blues Music Awards. In 2001 en 2002 vraagt BB King hem in zijn voorprogramma. In 1993 verschijnt zijn eerste album, No foolin’, waarna er met grote regelmaat nieuwe albums worden uitgebracht.

In 2012 formeert Castro zijn huidige band The Painkillers. In 2014 brengen zij het album The devil you know uit, een jaar later gevolgd door Method to my madness. Op 29 september jl. zag Stompin’ ground, het nieuwe album van Tommy Castro and the Painkillers, het licht. Op dit album staan zeven nieuwe nummers en vijf bewerkingen van favoriete songs van Castro.

In het openingsnummer Nonchalant horen we meteen wat we van Tommy Castro and the Painkillers kunnen verwachten, nl. energieke bluesrock met een ferme ritmesectie, keys en felle gitaarlicks. Ook in Blues all around me en in Fear is the enemy stampt de ritmesectie door en scheurt Castro zijn gitaar bijkans aan flarden met zijn felle gitaarsolo’s. De keys en de blazers voegen er een extra dimensie aan toe. In de prachtige langzame soulblues My old neighborhood bezingt Castro zijn ‘hometown’. Mooie zang, een fijne akoestische gitaar van Kid Andersen, orgel, blazers, tamboerijn en een vloeiende pianosolo zorgen voor een van de hoogtepunten van het album en waar de geest van Otis Redding rond waart. In Enough is enough, een rocker in de stijl van The Rolling Stones ten tijde van Exile on mainstreet, is weer spetterend gitaarwerk te horen en fantastisch orgelspel. Love is doet me denken aan Robert Cray, zowel qua zang als bij de gitaarrifs. Formidabel is de funky bas. In Elvin Bishop’s  shuffle Rock bottom  is Mike Zito de leadzanger en vecht hij met Castro rockende gitaarduels uit, achterna gezeten door de strakke doordenderende ritmesectie en een hamerende piano. De volgende gaste is Danielle Nicole met haar uitbundige zang in de stomende rocker Soul shake, een song van Delaney en Bonnie uit 1970. Taj Mahal’s Further on down the road is een heerlijke midtempo soulblues met Castro in topvorm, zowel vocaal als met zijn lyrische gitaarsolo. David Hidalgo van Los Lobos, mag vocaal en fraai gitaristisch excelleren in de Buddy Miles/Jimi Hendrix song Them changes. Dat Ray Charles ook een van de favorieten is van Tommy Castro blijkt duidelijk in Sticks and stones, met die typische Ray Charles pianostijl. Het album eindigt met de mooie swampblues Live every day, met een prachtige gastrol voor Charlie Musselwhite met zijn ingetogen authentieke zang en zijn huilende mondharmoncia.

Conclusie: Ik kan heel kort zijn: een topalbum!

Tracks:

  1. Nonchalant
  2. Blues all around me
  3. Fear is the enemy
  4. My old neighborhood
  5. Enough is enough
  6. Love is
  7. Rock bottom
  8. Soul shake
  9. Further on down the road
  10. Them changes
  11. Sticks and stones
  12. Live every day

Line up:

  • Tommy Castro – zang, gitaar
  • Randy McDonald – bas, backing vocals
  • Bowen Brown – drums, tamboerijn (track 2)
  • Michael Emerson – keyboards

Special guests:

  • David Hidalgo – gitaar, zang (track 10)
  • Charlie Musselwhite – zang, mondharmonica (track 12)
  • Danielle Nicole – zang (track 8)
  • Mike Zito – gitaar, zang (track 7)
  • Kid Andersen – akoestische gitaar (tracks 3,4 en 12), ritmegitaar (tracks 1,2,8,9 en 10), backing vocals (track 5), bas (track 4) en tamboerijn (tracks 1,3,4,8 en 9)
  • Nancy Wright – tenor saxofoon (tracks 1,2 en 4)
  • John Halbleib – trompet (tracks 1,2 en 4)
  • Lisa Leuscher Andersen – backing vocals (tracks 1,3,6,8 en 11)
  • Robby Yamilow – backing vocals (track 5)
  • Martin Winstad – percussie (track 6)
31okt/170

Until better times – Leif de Leeuw Band

Leif de Leeuw wordt geboren op 17 februari 1995 in Amersfoort. Hij raakt al heel jong bezeten van de gitaar. Een van zijn grootste inspiratiebronnen is Johnny Winter die hij als 11 jarig jochie zag optreden. In 2009 en 2013 wint de Leeuw de Sena Young Talent Guitar Award en in 2016 wordt hij door de lezers van ‘De Gitarist’ uitgeroepen tot beste blues(rock) gitarist van de Benelux.

In 2014 wint hij met de door hem opgerichte Leif de Leeuw Band de Dutch Blues Challenge. Als winnaars van deze prestigieuze prijs vertegenwoordigt de band Nederland tijdens de International Blues Challenge in Memphis Tennessee. In 2015 wordt de Leif de Leeuw Band door de European Blues Awards uitgeroepen tot ‘Best band 2015’.

In 2014 komt de EP ‘EP de Luxe’ uit, een mini cd met vijf songs, die door pers en publiek goed wordt ontvangen. Het eerste volwaardige album van de Leif de Leeuw Band, Leelah, verscheen vorig jaar. In juli van 2017 duikt de Leif de Leeuw Band, die verder bestaat uit zangeres/gitariste Britt Jansen, bassist Boris Oud en drummer Tim Koning, met producer Jasper Ras de studio in voor het opnemen van een nieuw album. Dit album, Until better times, werd 22 oktober jl. officieel gepresenteerd in Willem Twee poppodium in ’s-Hertogenbosch.

Until better times trapt overdonderend af met de midtempo Led Zeppelin achtige bluesrocker All coming back, waarin Britt Jansen ook meteen haar visitekaartje afgeeft. Listen here people is een daverende bluesrocker met vette gitaarsolo’s en de fantastische hammond van gastspeler Willem ’t Hart. Ook in het rockende titelnummer en de single Until better times is de inbreng van ’t Hart groots evenals het (slide) gitaarspel van de Leeuw en de uitbundige zang van Jansen. De inbreng van Britt Jansen is trouwens groot in de sound van de Leif de Leeuw Band. In het intro en verder op in Getting older zijn de invloeden van The Allman Brothers Band nadrukkelijk aanwezig met die typische Allman gitaarlicks. Heerlijke southern rock met een strakke ritmesectie en ’t Hart die er weer met zijn hammond door heen komt rollen. Thank you is een powerballad met intense zang van Jansen. Af en toe ingetogen, maar dan weer opwindend met de gitaren. De slowblues Mr. Hangman is een van de hoogtepunten van het album. Ingetogen zang afgewisseld met uitbundige zang, subtiel tinkelend gitaarwerk dat evolueert naar een prachtige slepende langzame gitaarsolo om daarna te exploderen met fel gitaarwerk. En niet te vergeten die warme orgelklanken. De southern rock van The Allman Brothers is weer terug in Doing it alright. De rocker Afraid to fly met zijn gierende gitaarsolo’s brengt je in de sferen van de rock van de jaren 70. In de melodieuze Allman Brothers achtige rocker Taking all my time dompelt ’t Hart de luisteraar weer onder in een bad van orgeltonen, naast de pompende bas van Boris Oud en laat Britt Jansen zich vocaal weer van haar uitbundige kant horen. In het funky Be loyal toont de Leeuw met verschroeiend gitaarwerk zijn niet geringe kwaliteiten. De ritmesectie is ook weer prominent aanwezig. Het album wordt afgesloten met een ingetogen enigszins zweverige ballad, met subtiel gitaarwerk, halverwege een lyrische gitaarsolo, mooie zang en fraaie orgeltonen.

Conclusie: Leif de Leeuw is een uitstekende gitarist, de zang van Britt Jansen is van grote klasse, de ritmesectie is zeer op dreef. En als je dan ook nog de hulp inroept van een fantastische hammondspeler dan kan het niet anders of er moet iets moois zijn gemaakt. En dat klopt, want Until better times is een heel goed en gevarieerd album.

Tracks:

  1. All coming back
  2. Listen here people
  3. Until better times
  4. Getting older
  5. Thank you
  6. Hangman
  7. Doing it allright
  8. Afraid to fly
  9. Taking all my time
  10. Be loyal
  11. Dysphoria

 

 

 

 

 

 

 

29okt/170

The truth – Laurence Jones

Laurence Jones wordt geboren op 13 februari 1992 in Liverpool. Op zijn 8e verhuist de familie Jones naar Stratford On Avon en rond die tijd krijgt Laurence interesse voor de gitaar. Hij pakt regelmatig de akoestische gitaar van zijn vader en neemt zich voor een betere gitarist te worden dan zijn vader. Hij gaat klassieke gitaar studeren en daarna elektrische gitaar. Hij schaft een zwarte Les Paul Epiphone aan, maar als hij Jimi Hendrix op het Isle of Wight Festival ziet verkoopt hij zijn gitaar en koopt en witte Fender Stratocaster. In 2012 verschijnt het debuutalbum Thunder in the sky. Jones krijgt alle lof toegezwaaid van o.a. Walter Trout die Jones een kruising vindt tussen Buddy Guy en Eric Clapton. Jones is in 2013 supportact van Trout tijdens diens Engelse toer. Jones tekent een contract bij Ruf Records en maakt bij dit befaamde label vier albums. Intussen wint Jones de nodige prijzen waaronder die van de Best Young Artist in 2014 en 2015.

Vorige maand verscheen The truth, het nieuwe album van Laurence Jones, bij zijn nieuwe label Top Stop Music, met een nieuwe band waar nu ook een toetsenist deel van uit maakt. Het album is onder leiding van producer Juan Mario Aracil opgenomen in Miami, Florida.

Het openingsnummer What would you do begint met fel gitaarwerk en de strakke ritmesectie geeft ook meteen het visitekaartje af. Jones is vocaal zeer bedreven zoals hij laat horen in de melodieuze poprocker Don’t let me go. Mooie backingvocals in het refrein en een scherpe gitaarsolo. Phil Wilson drumt strak in het poppy Hold me close, dat verder opvalt door het pianospel van Bennett Holland. Dat het aantrekken van toetsenist Bennett Holland zijn vruchten afwerpt blijkt vervolgens in de melodieuze uptempo poprockers Keep me up at night  en Give me your time. Uitstekende zang van Jones, wiens stem me in de verte soms doet denken aan Tom Petty. De samenzang met Bennett Holland geeft ook hier een extra dimensie. Hierna komen er twee ballads, het titelnummer The truth, met felle gitaarlicks, en Take me, met mooi pianospel en een lyrische gitaarsolo. Felle wah way gitaarnoten kondigen de bluesrocker Gone away aan, met backingvocals en een vette gitaarsolo achter lekkere orgelklanken. Het album wordt besloten met de melodieuze ballads Can’t go on without you en Never good enough, met uitstekend gitaarwerk en heerlijk hammondspel.

Conclusie: Laurence Jones is een uitstekende zanger en gitarist en hij heeft een goede band om zich heen verzameld. Het album The truth ligt lekker in het gehoor, maar komt soms een beetje gelikt over. De blues lijkt een beetje op het tweede plan terecht gekomen ten koste van het meer poppy rockwerk. Desondanks is het zeker geen slecht album.

Tracks:

  1. What would you do
  2. Don’t you let me go
  3. Hold me close
  4. Keep me up at night
  5. Give me your time
  6. The truth
  7. Take me
  8. Gone away
  9. Can’t go on without you
  10. Never good enough

Line up:

  • Laurence Jones – zang, gitaar
  • Phil Wilson – drums
  • Greg Smith – bas
  • Bennett Holland – toetsen, backing vocals
26okt/170

Jon Meyerjon – The doggoners blues out

De in Groningen geboren en tegenwoordig in het Drentse Vries wonende Jon Meyerjon (Johan Meijer) is al een halve eeuw actief in de muziekscene. Hij speelt in diverse bands en in 1990 besluit hij zich helemaal te richten op de blues en sluit zich als zanger-gitarist aan bij de in 1991 in Assen opgerichte Greyhound Blues Band. Deze band begeleidt veel artiesten waaronder ook authentieke Amerikaanse bluesartiesten als Henry Gray, Aron Burton, Louisiana Red en James Harman. De Greyhound Blues Band heeft getoerd in Zwitserland, Duitsland, België, Frankijk en treedt uiteraard ook in Nederland op.

Naast zanger-gitarist van Greyhound Blues Band treedt Meyerjon ook solo op. Zijn eerste soloalbum Doggone it! verschijnt in 2001, in 2007 gevolgd door Blues Rhythm ‘n’ Love. De muziek van Meyerjon kan volgens zeggen worden getypeerd als ‘Doggone Blues’, d.w.z. een eigen stijl met gemakkelijk in het gehoor liggende, dansbare muziek, die haar wortels heeft in de blues, maar ook zijwegen inslaat.

Voor het opnemen van zijn 3e soloalbum heeft Meyerjon tien ‘dekselse kerels’ (doggoners) uitgenodigd om zich met hem in de Bassman Studio in Eelde muzikaal uit te leven. Het resultaat hiervan verscheen in augustus jl. op het album The doggoners blues out. Op dit album staan elf door Meyerjon geschreven songs. In het openingsnummer Mortgage blues wordt meteen duidelijk wat we van deze doggoners kunnen verwachten. Bluesrock met fel gitaarwerk. De trompetsolo’s van Ramses Helmus in Bright red mustang 73 zijn schitterend. In Wonder where wonder why, valt de strakke ritmesectie op. Hierna volgt een prachtige slowblues van ruim 6 ½ minuut, met een huilende mondharmoncia, een lekkere hammond en een felle gitaarsolo. Het tempo gaat weer omhoog in het funky Drag it up, met wederom een scheurende harmonicasolo en spetterend gitaarwerk. Na de funky bluesrocker Sleep with open eyes, met dominant drumwerk, een loeiharde gitaarsolo en een hammondsolo is het weer tijd voor een rustpunt met de melodieuze ballad South Dakota plains met pedal steel, sax en hammond. Can’t get myself to bed is een jazzy ballad met hammond, sax- en trompetsolo’s en strak drumwerk. In de uptempo bluesrocker Doggone blues mag Richard Koster zich weer uitleven met huilende harmonicasolo’s naast de venijnige gitaarsolo’s en de felle ritmesectie. De gitaristen komen weer helemaal aan hun trekken in de instrumentale shuffle Shuffling Kris. In het slotnummer wordt overduidelijk voldaan aan het verzoek van Jon Meyerjon om zich met hem muzikaal uit te leven. Dat doen ze bijna zeven minuten lang in Nail a turning point. Een sterke uitsmijter!

Conclusie: The doggoners blues out is een uitstekend blues(rock) album waar het speelplezier van afspat. Deksels lekker.

Tracks:

  1. Mortgage blues
  2. Bright red mustang 73
  3. Wonder where wonder why
  4. Slow bear blues
  5. Drag it up
  6. Sleep with open eyes
  7. South Dakota plains
  8. Can’t get myself to bed
  9. Doggone blues
  10. Shuffling Kris
  11. Nail a turning point

Line up:

  • Jon Meyerjon – gitaar, zang (alle tracks)
  • Martin van der Velde – bas (track 1,3,4,5,9,10,11)
  • George Snijder – drums (alle tracks)
  • Michiel Mens – hammond (track 2,4,6,7,8,11)
  • Lars Muller – gitaar (track 1,3,4,5,9,10,11)
  • Mick van Heijningen – gitaar (track 1,3,6,7,10)
  • Jos Smidt – bas (track 2,6,7,8)
  • Ted Pickman – saxofoon (track 6,7,8)
  • Ramses Helmus – trompet (track 2,8)
  • Richard Koster – harmonica (track 4,5,9,11)
  • Anne Doedens – pedal steel (track 7)
24okt/170

Party of one – George Thorogood

De op 24 februari 1950 in Wilmington, Delaware, geboren Amerikaanse bluesgitarist George Thorogood is een veteraan in de wereld van de blues. Als hij in de vroege jaren zeventig een concert van John Hammond bijwoont start hij zijn carrière als akoestisch zanger-gitarist en speelt nummers in de stijl van Robert Johnson en Elmore James. Niet lang daarna richt hij samen met zijn schoolvriend en drummer Jeff Simon The Delaware Destroyers op. Deze band (als snel heten zij The Destroyers), ontwikkelt een eigen geluid met een mix van Chicago blues en rock and roll. Het eerste succes komt in 1977 als George Thorogood & The Destroyers hun eerste album uitbrengen. Een album met vooral covers van o.a. John Lee Hooker, Earl Hooker, Elmore James en Robert Johnson. Intussen werkt Thorogood ook als roadie voor Hound Dog Taylor. In 1981 staan George Thorogood & The Destroyers in het voorprogramma van The Rolling Stones tijdens hun Amerikaanse tournee. Een jaar later heeft de band hun eerste top 40 single, Bad to the bone, een nummer dat ook vaak gebruikt wordt in diverse televisieprogramma’s en gespeeld wordt bij verschillende sportevenementen.

Vooral in de jaren 80 zijn George Thorogood & The Destroyers enorm populair met hun stevige bluesrock. Na hun eerste album uit 1977 verschijnen er in de loop van de decennia nog vijftien studioalbums en een aantal livealbums. Het meest recente album van George Thorogood & The Destroyers, 2120 South Michigan Ave. dateert van 2011.

Begin augustus jl. kwam het eerste soloalbum van George Thorogood uit, Party of one, een album met voornamelijk akoestische bluesnummers. Het openingsnummer, Robert Johnson’s I’m a steady rollin’ man knalt er meteen lekker in met een vuige slidegitaar. Soft spot van singer-songwriter Gary Nicolson is een melodieuze blues met mooi akoestisch gitaarwerk. John Hammond jr. wordt geëerd met diens Tallahasse women, met lekkere slidesolo’s. De rudimentaire blues slaat toe in Willie Dixon’s Wang dang doodle, met Thorogood ook op mondharmonica en in de stompende boogie Boogie chillin van John Lee Hooker. Apart en mooi is uitvoering van No expectations, een song van The Rolling Stones van hun album Beggar’s banquet uit 1968. Prachtig en ook Bad news van Johnny Cash mag er wezen. Ook Bob Dylan passeert de revue met een akoestische versie van Down the higway, een nummer van The freewheelin ’Bob Dylan, het tweede album van Dylan uit 1963. De slide slaat weer ongenadig toe in Got to move van Elmore James. Na de akoestische gitaar in Born with the blues van Brownie McGee komt Elmore James weer tevoorschijn in The sky is crying, met weer uitstekend slidewerk. Het tweede nummer van John Lee Hooker op het album is The hookers, met die typische stompende Hooker sound. Enigszins afwijkend van de vorige nummers, maar heel mooi, is Pictures from life’s other side, een traditional die Hank Williams in 1951 opnam onder het pseudoniem Luke the Drifter. Dat John Lee Hooker een van de favoriete bluesartiesten van George Thorogood is wordt maar weer eens duidelijk want ook diens klassieker One bourbon, one scotch, one beer, ontbreekt uiteraard niet op dit album. De opname stamt uit 1999 (Live from Rockline). De cd heeft een bonustrack, Dynaflow blues, van Johnny Shines, een stomende versie van George Thorogood & The Destroyers.

Conclusie: Je vraagt je af waarom George Thorogood zo lang gewacht heeft met het opnemen en uitbrengen van een soloalbum. Party of one, een feest. Een prachtig ‘debuut’ met eerlijke klassieke blues.

Tracks:

  1. I’m a steady rollin’ man
  2. Soft spot
  3. Tallhassee women
  4. Wang dang doodle
  5. Boogie chillin
  6. No expectations
  7. Bad news
  8. Down the highway
  9. Got to move
  10. Born with the blues
  11. The sky is crying
  12. The hookers (if you miss ‘Im…I got ‘Im)
  13. Pictures from life’s other side
  14. One bourbon, one scotch, one beer (live from Rockline)
  15. Dynaflow blues (bonustrack)

 

22okt/170

Questions – Blues Goose

Blues Goose is een nieuwe band uit Dordrecht en omstreken opgericht in november 2014. De vijf bandleden komen uit Dordrecht, Mijnsheerenland, Hazerswoude-Rijndijk, Bavel en Etten Leur. Zij spelen blues-, bluesrock- en rhythm & blues-covers van o.a. Beth Hart, Walter Trout, Albert Collins, Cream, Stevie Ray Vaughan, Coco Montoya, Eric Clapton, Joe Bonamassa, Tina Turner en Gary Moore. Blues Goose speelt voornamelijk op gevoel zoals ze zeggen en met een gevarieerde setlist is geen optreden hetzelfde. Het streven van de bandleden is om het publiek te vermaken. Bij een optreden kan het publiek naar verluid niet meer stil zitten, zij komen in beweging door de inzet en de muziek die met passie wordt gespeeld. ‘Muziek gespeeld met passie is waar het om draait’ aldus Blues Goose.

Van Blues Goose verscheen vorige maand hun debuutalbum, Questions, een album met zeven eigen nummers en twee covers. Het openingsnummer Flat tire blues is een lekkere shuffle, met een vette gitaarsolo, een heerlijke orgelsolo een strakke ritmesectie en frisse zang van Ingrid de Nijs. De toon is gezet en die wordt voortgezet in You’re fine you’re mine, met weer dat fantastische orgelspel van Frankie Vee (spreek uit vie) en waarin gitarist Daniël van Gaalen de leadvocals voor zijn rekening neemt. Het titelnummer Questions is een lekkere funky rocker. Strak drumwerk, een bonkende bas, golvende orgelslierten, een lyrische gitaarsolo en mooie zang. I’am a woman is een van de twee covers op het album. Een hoekige blues met passievolle zang, een straffe gitaarsolo, een fantastische orgelsolo en passievolle zang. De ballad Let it out is een van de hoogtepunten van het album. Schitterend die lyrische gitaarsolo, het lekkere orgelwerk en de mooie zang. In de bluesrocker Stay away gaat het tempo onder aanvoering van de drijvende ritmesectie en met fel gitaarwerk flink omhoog. Frankie Vee mag nu op piano soleren in het jazzy Sweet love, waarin Daniël van Gaalen de leadzang weer verzorgt. De tweede cover is Got a broken heart van Walter Trout. Een mooie midtempo blues met uitbundige zang, een lange gitaarsolo en een fantastische orgelsolo die me doet denken aan Keith Emerson. De bonustrack Wooden shoe (pub blues) geeft ten slotte heel goed weer waar de muziek van Blues Goose voor staat zoals ze zelf zeggen. Vrolijk en vol passie: ‘we got a party at the wooden shoe’. Een feest dus.

Conclusie: Je kunt op Questions goed horen dat Blues Goose er zin in heeft. De passie spat er van af. Ik ben er van overtuigd dat de band tijdens optredens het publiek in vuur en vlam kan zetten. Een prima eerlijk debuutalbum.

Tracks:

  1. Flat tire blues
  2. You’re fine you’re mine
  3. Questions
  4. I’m a woman
  5. Let it out (blues for veterans)
  6. Stay away
  7. Sweet love
  8. Got a broken heart
  9. Wooden shoe (pub blues) (bonus track)

Line up:

  • Ingrid de Nijs – vocals
  • Willem van Kempen – drums
  • Frankie Vee – keyboards
  • Cynthia Pelealu – bas
  • Daniël van Gaalen – gitaar, zang